Rešenje Ustavnog suda o inicijativama za ocenu ustavnosti Zakona o javnom dugu Dafiment banke

Kratak pregled

Ustavni sud nije prihvatio inicijative za ocenu ustavnosti Zakona o regulisanju javnog duga po deviznim depozitima kod Dafiment banke. Sud je utvrdio da osporene odredbe, kojima se utvrđuje visina duga, ne povređuju pravo na imovinu zajemčeno Ustavom.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
IU-260/2003
09.12.2010.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Bosa Nenadić i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, Vesna Ilić Prelić, dr Goran Ilić dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Dragiša Slijepčević, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, na osnovu člana 167. stav 1. tačka 1. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 9. decembra 2010. godine, doneo je

R E Š E Nj E

1. Ne prihvataju se inicijative za pokretanje postupka za utvrđivanje neustavnosti i nesaglasnosti sa potvrđenim međunarodnim ugovorima odredaba člana 2, člana 4. stav 4. i čl. 17. i 25. Zakona o regulisanju javnog duga Savezne Republike Jugoslavije po ugovorima o deviznim depozitima građana oročenim kod Dafiment banke A.D. Beograd, u likvidaciji i po deviznim sredstvima građana položenim kod Banke privatne privrede Crne Gore d.d. Podgorica ("Službeni list SRJ", broj 36/02 i „Službeni glasnik RS“, broj 101/05).

2. Odbacuju se inicijative za ocenu saglasnosti Zakona iz tačke 1. sa Ustavnom poveljom državne zajednice Srbija i Crna Gora („Službeni list SCG“, broj 1/03).

O b r a z l o ž e nj e

Ustavnom sudu podneto je više inicijativa za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i ocenu saglasnosti odredaba čl. 2. i 3, člana 4. stav 4. i čl. 17. i 25. Zakona navedenog u izreci sa Ustavnom poveljom državne zajednice Srbija i Crna Gora, Univerzalnom deklaracijom o pravima čoveka i Evropskom konvencijom za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda.

Po mišljenju podnosilaca inicijativa osporenim odredbama člana 2, člana 4. stav 4. i člana 17. Zakona javni dug po osnovu deviznih depozita oročenih kod Dafiment banke i Banke privatne privrede utvrđen je u iznosu koji je značajno niži od sredstava koje su građani deponovali u tim bankama. Stoga im se, kako navode, osporenim zakonskim odredbama oduzima, odnosno ograničava imovina suprotno odredbama čl. 34. i 55. Ustava Republike Srbije od 1990. godine, kao i navedenim međunarodnim aktima koji garantuju pravo svojine. Dalje se navodi da osporene odredbe Zakona nisu u saglasnosti ni sa Zakonom o obligacionim odnosima, Zakonom o deviznom poslovanju i drugim zakonima, jer jednostrano menjaju volju ugovornih strana i onemogućavaju izvršavanje zaključenih ugovora o deviznoj štednji pod ugovorenim uslovima, čime su „poništeni“ svi zakoni u skladu sa kojim su ti ugovori zaključeni i u skladu sa kojim treba da budu i izvršeni, uključujući i odluke sudova donete u sporovima vođenim povodom tih ugovora. Ističe se da se štediše kojima se dug vraća po ovom zakonu dovode u neravnopravan položaj u odnosu na druge štediše Dafiment banke koji su podigli i glavnicu i kamatu po zaključenim ugovorima, jer se štedišama koji nisu realizovali svoje ugovore osporenim odredbama Zakona štednja umanjuje za iznos isplaćenih kamata i depozita. Takođe, inicijatori smatraju da štediše Dafiment banke imaju različit položaj u odnosu na devizne štediše banaka čija su prava uređena drugim zakonom, iz razloga što im se ne priznaje kamata na utvrđeni dug.

Član 3. Zakona, po mišljenju podnosilaca inicijative, nije u saglasnosti sa odredbama čl. 1, 13, 16, 18, 21. i 58. Ustava od 2006. godine, te odredbama člana 1. Protokola 1, člana 14. Protokola 11 i člana 1. Protokola 12 Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, budući da je pravo na vraćanje devizne štednje utvrđeno samo deponentima sa prebivalištem na teritoriji Savezne Republike Jugoslavije, odnosno Republike Srbije. Jedan od inicijatora je naveo i da su mu osporenom odredbom člana 3. Zakona povređena prava zajemčena odredbama čl. 32. i 36. Ustava, jer pravo na svoje uloge kod Dafiment banke ne može da ostvari u postupku pred sudom.

Inicijativom je osporen i član 25. Zakona kojim je propisano da Zakon stupa na snagu narednog dana od dana objavljivanja. Ovaj član Zakona nije u saglasnosti sa odredbama člana 120. Ustava od 1990. godine i odredbama člana 52. Ustavne povelje jer, kako navodi podnosilac inicijative, nisu utvrđeni opravdani razlozi za njegovo stupanje na snagu u roku kraćem od osam dana od dana objavljivanja. Po mišljenju ovog inicijatora, Zakon je nesaglasan i sa odredbom člana 121. Ustava od 1990. godine i članom 53. Ustavne povelje, budući da u postupku donošenja Zakona nije utvrđen javni interes za njegovo povratno dejstvo, iako osporeni Zakon uređuje pravne odnose nastale pre njegovog stupanja na snagu.

Povodom pojedinih prethodnih pitanja u vezi sa ocenom ustavnosti osporenog Zakona, Ustavni sud je održao pripremne sednice 1. juna i 20. jula 2004. godine. Na sednici od 16. aprila 2009. godine, na osnovu odredaba člana 33. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, broj 109/07) i člana 82. stav 1. tačka 10. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, br. 24/08 i 27/08), Ustavni sud je zaključio da inicijative dostavi Narodnoj skupštini na mišljenje.Takođe, Ustavni sud je, na osnovu odredbe člana 42. stav 3. Poslovnika o radu Ustavnog suda, razdvojio postupak po inicijativama za ocenu ustavnosti i saglasnosti sa potvrđenim međunarodnim ugovorima odredbe člana 3. osporenog Zakona i formirao poseban predmet radi daljeg vođenja postupka.

U mišljenju Narodne skupštine, a povodom osporavanja odredaba člana 2, člana 4. stav 4. i člana 17. Zakona, navodi se da je predmet osporenog Zakona preuzimanje javnog duga od dotadašnjeg dužnika - Savezne Republike Jugoslavije, da saglasno institutu preuzimanja duga koji je uređen odredbama čl. 446. do 450. Zakona o obligacionim odnosima, ako drukčije nije ugovoreno, preuzimalac ne odgovara za nenaplaćene kamate koje su dospele do trenutka preuzimanja, te stoga i nije obavezan da isplati nenaplaćene kamate po oročenim depozitima. Dalje se navodi da se pravo na isplatu utvrđuje prema jednom deponentu i da ne uključuje obračunavanje i plaćanje kamate, a da se ovakvim rešenjem nastojalo da se određenim merama napravi ravnoteža između potrebe da se izvrše obaveze prema deviznim deponentima, s jedne strane, a sačuva likvidnost državnih sredstava, s druge strane, pri čemu su sagledane i procene o realnim mogućnostima poreskih obveznika za servisiranje duga po ovom osnovu. U mišljenju se navodi i da su ugovorene kamate na devizne depozite kod ovih banaka bile nerealno više od uobičajenih, što je karakteristično za tzv. piramidalne banke, što ukazuje na visok rizik da se takav sistem u jednom trenutku uruši, odnosno da dovede do nelikvidnosti banke, a što je štedišama morala biti unapred poznata činjenica.

U sprovedenom postupku Ustavni sud je utvrdio da je Zakon o regulisanju javnog duga Savezne Republike Jugoslavije po ugovorima o deviznim depozitima građana oročenim kod Dafiment banke A.D. Beograd, u likvidaciji i po deviznim sredstvima građana položenim kod Banke privatne privrede Crne Gore d.d. Podgorica ("Službeni list SRJ", broj 36/02), donet kao zakon Savezne Republike Jugoslavije i da je tim zakonom izvršavanje obaveze koja je utvrđena kao javni dug Savezne Republike Jugoslavije po osnovu deponovane devizne štednje građana kod navedenih banaka, preneto na Republiku Srbiju i Republiku Crnu Goru - srazmerno visini deviznih depozita građana čije je prebivalište na teritoriji tih republika. Osporeni zakon je u delu u kome je utvrđeni javni dug Savezne Republike Jugoslavije prenet na Republiku Srbiju, na osnovu odredbe člana 64. stav 2. Ustavne povelje državne zajednice Srbija i Crna Gora ("Službeni list SCG", broj 1/03) i člana 20. stav 5. Zakona za sprovođenje Ustavne povelje državne zajednice Srbija i Crna Gora („Službeni list SCG“, broj 1/03), od dana stupanja na snagu Ustavne povelje nastavio da se primenjuje kao propis Republike Srbije. Stoga je ocena ustavnosti osporenih odredaba Zakona, saglasno članu 167. Ustava, izvršena u odnosu na Ustav Republike Srbije od 2006. godine, a postupak po inicijativama koje su podnete pre stupanja na snagu Zakona o Ustavnom sudu, na osnovu člana 112. Zakona, nastavljen je u skladu sa odredbama tog zakona.

Osporenim odredbama Zakona propisano je: da javni dug Savezne Republike Jugoslavije po osnovu neisplaćenih oročenih deviznih sredstava građana po ugovorima o depozitu građana kod Dafiment banke a.d. Beograd u likvidaciji obuhvata neisplaćene oročene depozite, umanjene za iznos obračunatih ugovorenih kamata na te depozite i za iznos isplata izvršenih po depozitima do otvaranja postupka likvidacije nad tom bankom, kao i da se na javni dug ne obračunava kamata iz člana 3. Zakona o izmirenju obaveza po osnovu devizne štednje građana (član 2. st. 1. i 2.); da se pravo na isplatu u predviđenim ratama, koje ne uključuje obračunavanje i plaćanje kamate, utvrđuje po jednom deponentu (član 4. stav 4.); da javni dug SRJ po osnovu deviznih sredstava koje su građani položili u periodu od 15. oktobra 1988. do 18. marta 1995. godine kod Banke privatne privrede Crne Gore d.d. Podgorica obuhvata neisplaćena devizna sredstva umanjena za iznos obračunatih ugovorenih kamata i za iznos izvršenih isplata do dana stupanja na snagu tog zakona i da se na javni dug ne obračunava kamata iz člana 3. Zakona o izmirenju obaveza po osnovu devizne štednje građana (član 17.); da ovaj zakon stupa na snagu narednog dana od dana objavljivanja u „Službenom listu SRJ“ (član 25.). Izmenama Zakona objavljenim u „Službenom glasniku RS“, broj 101/05 nisu menjane osporene odredbe Zakona.

Ustavom je utvrđeno: da se ljudska i manjinska prava zajemčena Ustavom neposredno primenjuju i da se Ustavom jemče, i kao takva primenjuju ljudska i manjinska prava zajemčena opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava, potvrđenim međunarodnim ugovorima i zakonima, a da se odredbe o ljudskim i manjinskim pravima tumače u korist unapređenja vrednosti demokratskog društva, saglasno važećim međunarodnim standardima ljudskih i manjinskih prava, kao i praksi međunarodnih institucija koje nadziru njihovo sprovođenje (član 18.); da ljudska i manjinska prava zajemčena Ustavom mogu zakonom biti ograničena ako ograničenje dopušta Ustav, u svrhe radi kojih ga Ustav dopušta, u obimu neophodnom da se ustavna svrha ograničenja zadovolji u demokratskom društvu i bez zadiranja u suštinu zajemčenog prava (član 20. stav 1.); da je zabranjena svaka diskriminacija, neposredna ili posredna, po bilo kom osnovu, a naročito po osnovu rase, pola, nacionalne pripadnosti, društvenog porekla, rođenja, veroispovesti, političkog ili drugog uverenja, imovnog stanja, kulture, jezika, starosti i psihičkog ili fizičkog invaliditeta (član 21. stav 3.); da se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona, da pravo svojine može biti oduzeto ili ograničeno samo u javnom interesu utvrđenom na osnovu zakona, uz naknadu koja ne može biti niža od tržišne, da se zakonom može ograničiti način korišćenja imovine (član 58. st. 1. do 3.); da Republika Srbija, autonomne pokrajine i jedinice lokalne samouprave mogu da se zadužuju i da se uslovi i postupak zaduživanja uređuju zakonom (član 93.); da Republika Srbija uređuje i obezbeđuje, pored ostalog, ostvarivanje i zaštitu sloboda i prava građana, ustavnost i zakonitost, postupak pred sudovima i drugim državnim organima, monetarni, bankarski devizni i carinski sistem, svojinske i obligacione odnose i zaštitu svih oblika svojine, kao i druge ekonomske odnose od opšteg interesa i druge odnose od interesa za Republiku Srbiju, u skladu s Ustavom (član 97. tač. 2, 6, 7, 8, 17.); da zakoni i drugi opšti akti stupaju na snagu najranije osmog dana od dana objavljivanja i mogu da stupe na snagu ranije samo ako za to postoje naročito opravdani razlozi, utvrđeni prilikom njihovog donošenja (član 196. stav 4.); da izuzetno, samo pojedine odredbe zakona mogu imati povratno dejstvo, ako to nalaže opšti interes, utvrđen pri donošenju zakona (član 197. stav 2.).

Univerzalnom deklaracijom o ljudskim pravima iz 1948. godine predviđeno je, pored ostalog, da svako ima pravo da poseduje imovinu, sam i u zajednici sa drugima i da niko ne sme biti samovoljno lišen svoje imovine (član 17.).

Evropskom konvencijom za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda („Službeni list SCG-Međunarodni ugovori“, br. 9/03, 5/05 i 7/05) predviđeno je i to da svako fizičko i pravno lice ima pravo na neometano uživanje svoje imovine, da niko ne može biti lišen svoje imovine, osim u javnom interesu i pod uslovima predviđenim zakonom i opštim načelima međunarodnog prava, kao i da prethodne odredbe ni na koji način ne utiču na pravo države da primenjuje zakone koje smatra potrebnim da bi regulisala korišćenje imovine u skladu sa opštim interesima ili da bi obezbedila naplatu poreza ili drugih dažbina (član 1. Protokola 1).

Osporenim odredbama člana 2. člana 4. stav 4. i člana 17, kao i drugim odredbama Zakona uređeni su uslovi i način regulisanja obaveza po osnovu neisplaćenih oročenih deviznih sredstava građana kod navedenih banaka, koji su utvrđeni kao javni dug Savezne Republike Jugoslavije, a tako utvrđeni javni dug, saglasno odredbama čl. 2. i 17. Zakona, od dana njegovog stupanja na snagu postao je obaveza, odnosno dug Republike Srbije i Republike Crne Gore - srazmerno visini deviznih depozita građana čije je prebivalište na teritoriji tih republika (čl. 3. i 18.). Iz navedenih odredaba Zakona, po shvatanju Suda, sledi da Republika nije „izvorni jemac“ za deviznu štednju čije je vraćanje uređeno osporenim Zakonom, već da je obaveza (javni dug) Republike za ove depozite nastala prenošenjem, odnosno preuzimanjem, dela javnog duga Savezne Republike Jugoslavije, u visini i na način određen osporenim Zakonom. U tom smislu, osporenim odredbama Zakona uređeni su visina i uslovi zaduživanja Republike što se, saglasno odredbama člana 93. Ustava, uređuje zakonom.

Polazeći od toga da je osporenim odredbama Zakona utvrđena obaveza Republike da devizne depozite vrati u odgovarajućim ratama do 2016. godine, u visini neisplaćenih oročenih deviznih sredstava na koje se ne obračunava i ne plaća kamata, kao i da je drugim odredbama Zakona, koje nisu osporene, predviđena mogućnost slobodnog prometa emitovanih obveznica (član 9.), mogućnost njihovog korišćenja pre roka dospeća za kupovinu akcija preduzeća u procesu svojinske transformacije, akcija banaka, kupovinu stanova, stambenih objekata, poslovnog prostora, zemljišta i druge imovine u državnoj svojini, kao i mogućnost korišćenja pre roka dospeća za plaćanja troškova lečenja, za nabavku lekova i u drugim slučajevima pod uslovima i do iznosa koji propiše Vlada (čl. 11. i 13.), Ustavni sud je ocenio da se osporenim odredbama Zakona ne oduzima pravo svojine ovih lica zajemčeno odredbama člana 58. Ustava. Po shvatanju Suda, u odnosu na devizne štediše čija je štednja osporenim Zakonom utvrđena kao javni dug Republike, osporene odredbe Zakona imaju značenje propisivanja mera kontrole korišćenja ove imovine (isplata na rate, bez obračunavanja i isplate kamate), pa se stoga u konkretnom slučaju postavlja pitanje da li se tim odredbama Zakona ograničava Ustavom i međunarodnim aktima zajemčeno pravo tih lica na imovinu.

Budući da se prema odredbi člana 18. stav 3. Ustava, odredbe ovog ustava o ljudskim i manjinskim pravima tumače u korist unapređenja vrednosti demokratskog društva, saglasno važećim međunarodnim standardima ljudskih i manjinskih prava, kao i praksi međunarodnih institucija koje nadziru njihovo sprovođenje, Ustavni sud je ocenjujući osnovanost navoda podnosilaca inicijative da im je osporenim odredbama Zakona povređeno pravo na imovinu imao u vidu i praksu Evropskog suda za ljudska prava povodom predstavki „starih deviznih štediša“ za čiju je štednju jemac bila bivša SFRJ. Evropski sud je u vezi sa ovim predstavkama zauzeo stav da je, polazeći od „strašne realnosti privrede“ u bivšim republikama SFRJ u relevantnom trenutku, te „širokog prostora za procenu odobren državama u vezi sa pitanjima ekonomske politike“, sporno zakonodavstvo koje predviđa postepen povraćaj tih sredstava postiglo pravičnu ravnotežu između opšteg interesa zajednice i legitimnog zahteva podnosioca predstavke za njegovom prvobitnom štednjom, kao i imovinskih prava drugih lica u istoj situaciji kao što je on, te da u takvim okolnostima Evropski sud smatra da nije došlo do povrede člana 1. Protokola broj 1 (stavovi izraženi u odlukama donetim u predmetima: Trajkovski protiv Bivše Jugoslovenske Republike Makedonije-presuda broj 53320/99 od 7. marta 2002, godine, Šuljagić protiv Bosne i Hercegovine- presuda od 3. novembra 2009. godine, Molnar Gabor protiv Srbije - presuda od 8. decembra 2009. godine). Evropski sud takođe smatra značajnim i da li se zakoni kojima su utvrđena pravila „vraćanja“ primenjuju, odnosno da li države izvršavaju zakonom predviđen način vraćanja tih sredstava (odluka „Šuljagić protiv Bosne i Hercegovine“). Kada je reč o osporenim odredbama Zakona, po oceni Ustavnog suda, od značaja je i Odluka Evropskog suda u slučaju Ilić protiv Srbije od 14. septembra 2010. godine u kojoj je taj sud razmatrao povredu člana 1. Protokola 1 u vezi sa deviznim depozitima građana položenim kod „Dafiment banke“. U navedenoj Odluci Evropski sud je utvrdio da su preduzete mere i ograničenja bili u skladu sa zakonitim ciljem, te je ocenio da su navodi podnosioca neosnovani. Evropski sud je, pozivajući se na stavove zauzete u ranijim presudama („Trajkovski protiv BJRM“ i „Molnar Gabor protiv Srbije“), ocenio da zakonske mere u ovom slučaju ne predstavljaju poseban teret za podnosioca predstavke, već da su usmerene na regulisanje dugovanja u odnosu na veliki broj štediša u skladu sa principom pravičnosti, ukazujući i ovoga puta da je imao u vidu realnost srpske ekonomije u datom trenutku i širok prostor za slobodnu procenu dat državama u vezi sa pitanjima koja se odnose na ekonomsku politiku, sporne zakone, omogućavanje postepene isplate sredstava o kojima je reč, kao i interese svih drugih (štediša) koji se nalaze u istoj situaciji kao podnosilac zahteva. Takođe je konstatovano da je Zakon koji reguliše status štediša neznatno drugačiji od „opšteg zakonodavstva u vezi sa deviznim depozitima“, posebno u vezi sa umanjenjem kamate i isplatama koje su izvršene štedišama Dafiment banke, te da se u konkretnom slučaju stav Vlade u vezi sa neophodnošću spornog zakona čini razumnim. U istoj odluci ističe se i da je podnosilac predstavke preduzeo bankarsku transakciju koja je po svojoj prirodi podrazumevala određen rizik, te da je očigledno visoke kamate trebalo da ukažu podnosiocu da postoji ozbiljan rizik da će u određenom trenutku doći do kolapsa piramidalnog sistema te da neće moći da dođe do deponovanih sredstava, kao ni do kamate koja je inicijalno bila ugovorena. Stoga je zaključak Evropskog suda bio da podnosilac nije pretrpeo „pojedinačni i prekomeran teret“, te da su predmetna zakonska ograničenja bila u skladu sa zakonitim ciljem koji se sprovodio.

Polazeći od navedenog Ustavni sud, saglasno odredbi člana 53. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu, nije našao osnova za pokretanje postupka za utvrđivanje neustavnosti i nesaglasnosti sa potvrđenim međunarodnim ugovorima osporenih odredaba člana 2, člana 4. stav 4. i člana 17. Zakona.

U vezi sa osporavanjem odredbe člana 25. Zakona i njegove retroaktivne primene, u dostavljenom mišljenju Narodne skupštine se navodi da osporeni Zakon nema povratno dejstvo iz razloga što je Zakonom utvrđena dinamika izvršavanja obaveza od dana njegovog stupanja na snagu pa ubuduće. Dalje se navodi i da su prilikom donošenja osporenog Zakona utvrđeni naročito opravdani razlozi za njegovo stupanje na snagu u roku kraćem od osam dana od dana objavljivanja, saglasno odredbi člana 120. ranije važećeg Ustava i člana 196. stav 4. Ustava od 2006. godine.

Ocenjujući osnovanost ovih navoda podnosioca inicijative, Ustavni sud je konstatovao da je osporeni Zakon donet kao Zakon Savezne Republike Jugoslavije (jula 2002. godine) i da je od dana stupanja na snagu Ustavne povelje (4. februara 2003. godine) nastavio da se primenjuje kao republički propis u delu u kome je tim zakonom izvršavanje preuzete obaveze Savezne Republike Jugoslavije po osnovu „stare devizne štednje“ u navedenim bankama preneto na Republiku Srbiju. U tom smislu, osporenim odredbama Zakona, po shvatanju Suda, u delu koji se primenjuje kao republički propis utvrđena je visina obaveze Republike i način njenog izvršavanja od dana stupanja na snagu zakona i ubuduće. Imajući u vidu da je osporeni Zakon donela Savezna skupština, te da su, prema navodu Narodne skupštine, u postupku donošenja ovog zakona utvrđeni naročito opravdani razlozi za njegovo stupanje na snagu u roku kraćem od osam dana od dana objavljivanja, kao i da je Zakonom utvrđena visina obaveze Republike i način njenog izvršavanja za deviznu štednju koja do dana njegovog stupanja na snagu nije isplaćena, Ustavni sud ne nalazi da iz navedenih razloga ima osnova za pokretanje postupka za ocenu saglasnosti osporenog Zakona sa odredbama čl. 196. i 197. Ustava.

Ustavni sud je inicijative u delovima kojima se traži ocena saglasnosti osporenih odredaba Zakona sa Ustavnom poveljom državne zajednice Srbija i Crna Gora, na osnovu odredbe člana 36. stav 1. tačka 1) Zakona o Ustavnom sudu i člana 82. stav 1. tačka 1. Poslovnika o radu Ustavnog suda odbacio, polazeći od toga da ni na osnovu Ustava od 1990. godine koji je bio na snazi u vreme donošenja osporenog Zakona, kao ni na osnovu odredaba člana 167. Ustava od 2006. godine, nije bio nadležan da ocenjuje saglasnost osporenog Zakona sa navedenim aktom državne zajednice Srbija i Crna Gora, koji je u međuvremenu i prestao da važi.

Polazeći od izloženog, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 46. tačka 5) i člana 48. Zakona o Ustavnom sudu i člana 84. Poslovnika o radu Ustavnog suda, doneo Rešenje kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Bosa Nenadić

Rešenje Ustavnog suda o inicijativama za ocenu ustavnosti Zakona o javnom dugu Dafiment banke

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti