Rešenje Ustavnog suda o saglasnosti gradske odluke o javnim površinama sa zakonom

Kratak pregled

Ustavni sud nije prihvatio inicijative za ocenu ustavnosti odluke Grada Beograda o privremenim objektima. Sud je ocenio da je Grad Beograd, definišući pojam javne površine, postupao u okviru zakonskih ovlašćenja i nije povredio pravo svojine.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
IU-260/2006
20.10.2011.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, Vesna Ilić Prelić, dr Goran Ilić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Bosa Nenadić, Milan Stanić, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, na osnovu člana 167. stav 1. tačka 4. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 20. oktobra 2011. godine, doneo je

R E Š E Nj E

1. Ne prihvataju se inicijative za pokretanje postupka za utvrđivanje neustavnosti i nezakonitosti člana 3. Odluke o izmenama i dopunama Odluke o uslovima i načinu postavljanja privremenih objekata na javnim površinama („Službeni list grada Beograda“, broj 11/05).

2. Odbacuju se zahtevi za obustavu izvršenja pojedinačnog akta, odnosno radnje preduzete na osnovu člana 3. Odluke iz tačke 1.

O b r a z l o ž e nj e

Ustavnom sudu podnete su inicijative za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti člana 3. Odluke o izmenama i dopunama Odluke o uslovima i načinu postavljanja privremenih objekata na javnim površinama („Službeni list grada Beograda“, broj 11/05).

U inicijativama se navodi da član 3. osporene Odluke nije u saglasnosti sa članom 2. tačka 1. i čl. 68. do 70, čl. 77. do 79. i članom 83. Zakona o planiranju i izgradnji, jer se podzakonskim aktom ne može menjati zakon, a što je donosilac osporenog akta učinio proglašavanjem celokupnog gradskog zemljišta javnom površinom, čime je protivustavno i protivzakonito proširio svoje nadležnosti ''na zemljište koje nema tretman javnih površina i koje ne predstavlja državnu svojinu''. Naime, inicijatori smatraju da je Skupština grada Beograda prekoračila svoja ovlašćenja, kada je svojim propisom na drugačiji način od Zakona o planiranju i izgradnji, tj. suprotno odredbama člana 2. ovog zakona, uredila pojam ''javne površine'', tako što je proširila značenje ovog pojma i na druge objekte i zemljište koji predstavljaju prostor zajedničke nedeljive svojine vlasnika zgrada, odnosno stanova, lokala i drugog poslovnog prostora i garaža, sa svim pravima i obavezama koje im po Zakonu pripadaju. Polazeći od navedenog, inicijatori smatraju da donosilac osporenog akta nije nadležan da svojim propisom menja svojinska prava i na taj način narušava zajemčeno pravo na mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava iz člana 58. Ustava, a što je u suprotnosti i sa odredbama čl. 86. do 88. Ustava i čl. 17. do 19. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa, kao i sa članom 14. stav 1. tačka 8) Zakona o održavanju stambenih zgrada. Na kraju, inicijatori od Ustavnog suda traže da obustavi izvršenje pojedinačnih akata i radnji preduzetih na osnovu osporenog člana 3. Odluke.

U odgovoru Skupštine grada Beograda navodi se da su neosnovani navodi inicijatora da je član 3. osporene Odluke (kojim je izvršena izmena člana 6. osnovnog teksta Odluke) u suprotnosti sa članom 2. tačka 1. Zakona o planiranju i izgradnji, s obzirom na to da je navedenom odredbom Zakona javna površina definisana kao prostor utvrđen planom za objekte čije je korišćenje, odnosno izgradnja od opšteg interesa u skladu sa propisima o eksproprijaciji, a da se kao primeri javne površine navode javni putevi, parkovi, trgovi i sl. U odgovoru se ističe da osporenom odredbom nije na drugačiji način definisan pojam javne površine od onoga koji je propisan navedenim Zakonom, već je samo preciznije definisano šta se, u smislu odredaba osporene Odluke, smatra javnom površinom, odnosno preciznije je određen prostor na koji se Odluka odnosi. Saglasno navedenom, donosilac osporenog akta smatra da član 3. Odluke nije u suprotnosti ni sa jednim članom Zakona o planiranju i izgradnji koje su inicijatori naveli u svojim inicijativama (čl. 68. i 69, član 70. stav 6. i dr.), kao ni sa članom 195. Ustava, jer Skupština grada Beograda, kao donosilac Odluke, nije prekoračila svoja ovlašćenja time što je osporenim odredbama Odluke samo odredila prostore, odnosno definisala pojam javne površine, i taksativno ih navela.

U sprovedenom postupku Ustavni sud je utvrdio sledeće:

Odluku o uslovima i načinu postavljanja privremenih objekata na javnim površinama u Beogradu (''Službeni galsnik RS'', br. 23/94, 1/95, 6/99, 2/01, 3/02, 12/02, 31/02-prečišćeni tekst, 11/05, 29/07, 61/09, 24/10 i 10/11) donela je Skupština grada Beograda na sednici od 29. decembra 2004. godine, na osnovu tada važećih propisa, i to: člana 10. Zakona o izgradnji objekata (''Službeni glasnik SRS'', br. 10/84, 24/85, 35/86, 37/88, 41/88 i 6/89, ''Službeni glasnik RS'', br. 53/93, 67/93 i 48/94), člana 22. Zakona o komunalnim delatnostima (''Službeni glasnik SRS'', broj 44/89 i ''Službeni glasnik RS'', br. 53/93, 67/93 i 48/94) i člana 11. tačka 4a i člana 24. Statuta grada Beograda (''Službeni list grada Beograda'', br. 7/93, 9/93, 9/94 i 16/94). Ovom odlukom propisani su uslovi i način postavljanja i uklanjanja privremenih objekata na teritoriji grada Beograda (član 1.).

Osporenu Odluku o izmenama i dopunama Odluke o uslovima i načinu postavljanja privremenih objekata na javnim površinama u Beogradu (''Službeni list grada Beograda'', broj 11/05) donela je Skupština grada Beograda, na sednici održanoj 30. maja 2005. godine, na osnovu člana 33. Zakona o prekršajima ("Službeni glasnik SRS", broj 44/89 i "Službeni glasnik RS", br. 21/90, 11/92, 6/93, 20/93, 53/93, 67/93, 28/94, 16/97, 37/97, 36/98, 44/98, 65/01 i 55/04) i člana 31. Statuta grada Beograda ("Službeni list grada Beograda", br. 14/04 i 30/04). Osporenim članom 3. ove odluke, kojim je izmenjen člana 6. osnovnog teksta Odluke, propisano je da je javna površina, u smislu ove odluke, građevinsko zemljište namenjeno za javno korišćenje, i to: 1) ulice, trgovi, slobodni prostori između zgrada namenjeni za javnu upotrebu, prolazi između kolonada, javni pasaži, pešačke komunikacije, interne saobraćajnice, podzemni pešački prolazi, podvožnjaci, nadvožnjaci, javna stepeništa i mostovi; 2) autobuske i železničke stanice, benzinske stanice, parking prostori, pristaništa i prostor oko njih; 3) parkovi i druge javne zelene površine; 4) sportski, zabavni tereni i prostor oko njih; 5) javna kupališta (plaže, bazeni, veštačka jezera i sl.), kejovi i izgrađene rečne obale; 6) površine namenjene za javno korišćenje u krugu prosvetnih, kulturnih, naučnih, zdravstvenih i socijalnih i drugih ustanova; 7) površine namenjene za javno korišćenje u otvorenim tržnim centrima i sajmovima; 8) neizgrađeno građevinsko zemljište namenjeno za javno korišćenje; 9) drugo građevinsko zemljište namenjeno za javno korišćenje.

Ustavom Republike Srbije utvrđeno je: da se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona (član 58. stav 1.); da se jemče privatna, zadružna i javna svojina, da je javna svojina – državna svojina, svojina autonomne pokrajine i svojina jedinice lokalne samouprave, da svi oblici svojine imaju jednaku pravnu zaštitu (član 86. stav 1.); da su prirodna bogatstva, dobra za koje je zakonom određeno da su od opšteg interesa i imovina koju koriste organi Republike Srbije u državnoj imovini, da u državnoj imovini mogu biti i druge stvari i prava, u skladu sa zakonom, da fizička i pravna lica mogu steći pojedina prava na određenim dobrima u opštoj upotrebi, pod uslovima i na način predviđen zakonom, da se prirodna bogatstva koriste pod uslovima i na način predviđen zakonom, da se imovina autonomnih pokrajina i jedinica lokalne samouprave, način njenog korišćenja i raspolaganja, uređuju zakonom (član 87.); da je korišćenje i raspolaganje poljoprivrednim zemljištem, šumskim zemljištem i gradskim građevinskim zemljištem u privatnoj svojini, slobodno, da se zakonom mogu ograničiti oblici korišćenja i raspolaganja, odnosno propisati uslovi za korišćenje i raspolaganje da bi se otklonila opasnost od nanošenja štete životnoj sredini ili da bi se sprečila povreda prava i na zakonom zasnovanih interesa drugih lica (član 88.); da Republika Srbija uređuje i obezbeđuje, pored ostalog, organizaciju i korišćenje prostora (član 97. tačka 12.); da opština, preko svojih organa, uređuje i obezbeđuje obavljanje i razvoj komunalnih delatnosti i korišćenje građevinskog zemljišta i poslovnog prostora (član 190. stav 1. tač. 1. i 2.); da statuti, odluke i svi drugi opšti akti autonomnih pokrajina i jedinica lokalne samouprave moraju biti saglasni sa zakonom (član 195. stav 2.).

Zakon o planiranju i izgradnji (''Službeni glasnik RS'', br. 47/03, 34/06, 39/09-Odluka US, 72/09-drugi zakon), u odnosu na koji inicijatori traže ocenu zakonitosti osporene Odluke, prestao je da važi 11. septembra 2009. godine, na osnovu odredbe člana 222. stav 1. Zakona o planiranju i izgradnji (''Službeni glasnik RS'', br. 72/09, 81/09-ispravka, 64/10 i 24/11).

Važećim Zakonom o planiranju i izgradnji (''Službeni glasnik RS'', br. 72/09, 81/09, 64/10 i 24/11), u odnosu na koji se vrši ocena zakonitosti osporene Odlike, propisano je: da izraz ''površina javne namene'' upotrebljen u ovom zakonu označava prostor određen planskim dokumentom za uređenje ili izgradnju javnih objekata ili javnih površina za koje se utvrđuje opšti interes, u skladu sa zakonom (ulice, trgovi, parkovi i dr.) (član 2. tačka 6)); da građevinsko zemljište jeste zemljište određeno zakonom i planskim dokumentom kao građevinsko, koje je predviđeno za izgradnju i redovno korišćenje objekata, kao i zemljište na kojem su izgrađeni objekti u skladu sa zakonom i zemljište koje služi za redovnu upotrebu tih objekata, da se građevinsko zemljište koristi prema nameni određenoj planskim dokumentom, na način kojim se obezbeđuje njegovo racionalno korišćenje, u skladu sa zakonom (član 82.); da pravo svojine na građevinskom zemljištu u javnoj svojini ima Republika Srbija, autonomna pokrajina, odnosno jedinica lokalne samouprave (član 83. stav 3.); da građevinsko zemljište može biti gradsko građevinsko zemljište i građevinsko zemljište van granica gradskog građevinskog zemljišta (član 84.); da gradsko građevinsko zemljište jeste zemljište u građevinskom području naseljenog mesta koje je kao takvo određeno planskim dokumentom, koji se donosi za opštinu, grad i grad Beograd, u skladu sa ovim zakonom, da se planskim dokumentom kojim se određuje gradsko građevinsko zemljište ne menja se oblik svojine na zemljištu koje se određuje kao gradsko građevinsko zemljište (član 85.); da postavljanje i uklanjanje manjih montažnih objekata privremenog karaktera na površinama javne namene (kiosci, letnje i zimske bašte, tezge i drugi pokretni mobilijar), spomenika i spomen obeležja na površinama javne namene, balon hala sportske namene, nadstrešnica za sklanjanje ljudi u javnom prevozu i plovećih postrojenja na vodnom zemljištu, obezbeđuje i uređuje jedinica lokalne samouprave (član 146.).

Članom 19. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa (''Službeni list SFRJ'', br. 6/80 i 36/90, ''Službeni list SRJ'', broj 29/96 i ''Službeni glasnik RS'', broj 115/05) propisano je da pravo svojine na posebnom delu zgrade može postojati na stanu, poslovnoj prostoriji ili garaži, odnosno garažnom mestu i da na zajedničkim delovima zgrade i uređajima u zgradi vlasnici posebnih delova zgrade imaju pravo zajedničke nedeljive svojine.

Odredbom člana 14. stav 1. tačka 8) Zakona o održavanju stambenih zgrada (''Službeni glasnik RS'', br. 44/95, 46/98, 1/01- odluka US, 101/05 i 27/11-odluka US) propisano je da skupština zgrade uređuje način korišćenja zajedničkih delova zgrade.

Zakonom o lokalnoj samoupravi (''Službeni glasnik RS'', broj 129/07) propisano je: da opština, preko svojih organa, u skladu sa Ustavom i zakonom uređuje i obezbeđuje obavljanje i razvoj komunalnih delatnosti, u koje, pored ostalog, spadaju i uređivanje, održavanje i korišćenje pijaca, parkova, zelenih, rekreacionih i drugih javnih površina (član 20. tačka 5)); da se odredbe ovog zakona koje se odnose na opštinu primenjuju i na grad, ako ovim zakonom nije drukčije određeno (član 23. stav 4.); da grad vrši nadležnosti opštine, kao i druge nadležnosti i poslove državne uprave, koji su mu zakonom povereni, da grad, u skladu sa zakonom, obrazuje komunalnu policiju, obezbeđuje i organizuje vršenje poslova komunalne policije (član 24.); da Skupština opštine, u skladu sa zakonom, donosi propise i druge opšte akte (član 32. tačka 6)).

Zakon o svojini na delovima zgrada (''Službeni list SFRJ'', br. 43/65 i 57/65, ''Službeni glasnik SRS'', br. 29/73 i 52/73 i ''Službeni glasnik RS'', broj 38/96), u odnosu na koji inicijatori traže ocenu zakonitosti osporene Odluke, prestao je da važi na osnovu odluke Saveznog ustavnog suda IU broj 23/95 od 3. jula 1996. godine, koja je objavljena u ''Službenom glasniku Republike Srbije'', broj 38/96 od 12. septembra 1996. godine.

Iz navedenih odredaba Ustava i zakona sledi da je grad ovlašćen da preko svojih organa, u skladu sa Ustavom i zakonom, uređuje i obezbeđuje obavljanje i razvoj komunalnih delatnosti na svojoj teritoriji, u koje, pored ostalog, spadaju i uređivanje, održavanje i korišćenje pijaca, parkova, zelenih, rekreacionih i drugih javnih površina. Jedan od mogućih vidova korišćenja javnih površina na teritoriji jedinice lokalne samouprave je i mogućnost postavljanja privremenih objekata na ovakvim površinama. Tako je članom 146. Zakona o planiranju i izgradnji propisano da postavljanje i uklanjanje manjih montažnih objekata privremenog karaktera na površinama javne namene (kiosci, letnje i zimske bašte, tezge i drugi pokretni mobilijar), spomenika i spomen obeležja na površinama javne namene, balon hala sportske namene, nadstrešnica za sklanjanje ljudi u javnom prevozu i plovećih postrojenja na vodnom zemljištu, obezbeđuje i uređuje jedinica lokalne samouprave. Navedena zakonska odredba predstavlja pravni osnov kako za donošenje propisa kojima jedinica lokalne samouprave uređuje pitanja u vezi sa postavljanjem i uklanjanjem privremenih objekata na površinama javne namene na svojoj teritoriji, tako i za njihovo izvršavanje, što znači da jedinica lokalne samouprave ima samostalnu nadležnost za uređenje ovih pitanja.

Saglasno navedenim zakonskim ovlašćenjima, Skupština grada Beograda je svojim propisom uredila uslove i način postavljanja i uklanjanja privremenih objekata na teritoriji grada Beograda. Propisujući uslove za postavljanje i uklanjanje privremenih objekata na svojoj teritoriji, Skupština grada Beograda je članom 3. osporene Odluke, kojim je izmenjen član 6. osnovnog teksta Odluke, odredila šta se smatra javnom površinom u smislu Odluke o uslovima i načinu postavljanja privremenih objekata na javnim površinama u Beogradu. Javna površina, u smislu navedene odluke, je najpre definisana kao građevinsko zemljište namenjeno za javno korišćenje, a zatim je taksativno navedeno šta se konkretno smatra javnom površinom na teritoriji grada Beograda. Javne površine na teritoriji grada Beograda, u smislu ove odluke, su: 1) ulice, trgovi, slobodni prostori između zgrada namenjeni za javnu upotrebu, prolazi između kolonada, javni pasaži, pešačke komunikacije, interne saobraćajnice, podzemni pešački prolazi, podvožnjaci, nadvožnjaci, javna stepeništa i mostovi; 2) autobuske i železničke stanice, benzinske stanice, parking prostori, pristaništa i prostor oko njih; 3) parkovi i druge javne zelene površine; 4) sportski, zabavni tereni i prostor oko njih; 5) javna kupališta (plaže, bazeni, veštačka jezera i sl.), kejovi i izgrađene rečne obale; 6) površine namenjene za javno korišćenje u krugu prosvetnih, kulturnih, naučnih, zdravstvenih i socijalnih i drugih ustanova; 7) površine namenjene za javno korišćenje u otvorenim tržnim centrima i sajmovima; 8) neizgrađeno građevinsko zemljište namenjeno za javno korišćenje; 9) drugo građevinsko zemljište namenjeno za javno korišćenje. Odredbom člana 2. tačka 6) Zakona o planiranju i izgradnji je određeno značenje izraza ''površina javne namene'' koji se koristi u ovom zakonu, a koji je, pored ostalog, upotrebljen i u navedenom članu 146. ovog zakona. U Zakonu o planiranju i izgradnji ''površina javne namene'' označava prostor određen planskim dokumentom za uređenje ili izgradnju javnih objekata ili javnih površina za koje se utvrđuje opšti interes, u skladu sa zakonom (ulice, trgovi, parkovi i dr.). Iz navedene odredbe Zakona proizlazi da zakonodavac nije taksativno naveo šta se smatra javnom površinom u smislu ovog zakona, već je površinu javne namene definisao kao prostor određen planskim dokumentom za uređenje ili izgradnju javnih objekata ili javnih površina za koje se utvrđuje javni interes, u skladu sa zakonom i pobrojao samo neke najtipičnije prostore ove namene, poput ulica, trgova i parkova, i na taj način prepustio jedinici lokalne samouprave da svojim aktom precizira koji se prostor na teritoriji jedinice lokalne samouprave smatra površinom javne namene, saglasno navedenim kriterijumima iz Zakona. Ovakvim preciziranjem je omogućeno jedinicama lokalne samouprave da efikasnije obezbeđuju komunalni red i urbanu disciplinu koja je od vitalnog interesa za sve građane na njihovoj teritoriji.

Polazeći od navedenog, Ustavni sud je ocenio da je Skupština grada Beograda osporenim odredbama člana 3. Odluke u zakonskim okvirima definisala javne površine na teritoriji grada Beograda, jer je članom 3. Odluke samo precizirala koji prostori na teritoriji grada Beograda predstavljaju javne površine, saglasno Zakonu o planiranju i izgradnji. Iz tih razloga, prema oceni Ustavnog suda, osporene odredbe člana 3. Odluke nisu u suprotnosti sa odredbom člana 2. tačka 6) Zakona o planiranju i izgradnji.

U pogledu navoda inicijatora da osporene odredbe člana 3. Odluke nisu u saglasnosti sa odredbama Zakona o planiranju i izgradnji iz 2003. godine kojima je predviđena podela građevinskog zemljišta na javno i ostalo građevinsko zemljište (član 68. Zakona) i uređena pitanja koja se odnose na javno građevinsko zemljište, određivanje javnog građevinskog zemljišta i ostalo građevinsko zemljište (čl. 69, 70. i 79. Zakona), Ustavni sud je konstatovao da je važećim Zakonom o planiranju i izgradnji iz 2009. godine podela građevinskog zemljišta izvršena na drugačiji način, tako da je odredbama člana 84. ovog zakona predviđeno da građevinsko zemljište može biti gradsko građevinsko zemljište i građevinsko zemljište van granica gradskog građevinskog zemljišta, pa su iz ovog zakona izostale odredbe koje se odnose na javno građevinsko zemljište i ostalo građevinsko zemljište, kao vrste građevinskog zemljišta, kako je to bilo predviđeno Zakonom iz 2003. godine. Što se, pak tiče odredaba čl. 77. i 78. Zakona o planiranju i izgradnji iz 2003. godine, kojima je regulisana naknada za korišćenje građevinskog zemljišta i koja se, saglasno članu 220. Zakona o planiranju i izgradnji iz 2009. godine, plaća u skladu sa navedenim odredbama Zakona iz 2003. godine, dok se ova naknada ne integriše u porez na imovinu, Ustavni sud je ocenio da se ove odredbe Zakona ne mogu dovesti u pravnu vezu sa osporenim odredbama člana 3. Odluke, kojima su određene javne površine na kojima se mogu postavljati privremeni objekti.

Povodom navoda inicijatora da su osporenim članom 3. Odluke obuhvaćeni i prostori koji predstavljaju prostor zajedničke nedeljive svojine vlasnika zgrada, odnosno stanova, lokala i drugog poslovnog prostora i garaža i da je na taj način povređeno Ustavom zajemčeno pravo na privatnu, zadružnu i javnu svojinu i na pravnu zaštitu svih oblika svojine, iz člana 86. Ustava, Ustavni sud je ocenio da prostori koji su određeni članom 3. Odluke kao javne površine ne mogu predstavljati prostor nad kojim se može uspostaviti zajednička nedeljiva svojina, jer je odredbom člana 19. stav 2. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa propisano da na zajedničkim delovima zgrade i uređajima u zgradi vlasnici posebnih delova zgrade imaju pravo zajedničke nedeljive svojine. Naime, nijedan prostor određen članom 3. Odluke kao javna površina se ne odnosi na zajednički deo zgrade i uređaje u zgradi, već na prostore između zgrada koji su namenjeni za javnu upotrebu, tako da, prema oceni Ustavnog suda, osporene odredbe Odluke nisu u suprotnosti sa članom 19. stav 2. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa, niti sa članom 14. stav 1. tačka 8) Zakona o održavanju stambenih zgrada kojim je propisano da skupština zgrade uređuje način korišćenja zajedničkih delova zgrade, s obzirom na to da se u konkretnom slučaju ne radi o zajedničkim delovima zgrada. Imajući u vidu da donosilac osporene Odluke nije proširio značenje pojma javne površine na zakonom definisani prostor nad kojim se može uspostaviti zajednička nedeljiva svojina vlasnika posebnih delova zgrade, to, prema oceni Ustavnog suda, nije povređeno ustavno načelo kojim je utvrđena ravnopravnost svih oblika svojine i obezbeđena njihova jednaka pravna zaštita.

Kako inicijator nije naveo razloge zbog kojih smatra da osporene odredbe člana 3. predmetne Odluke nisu u saglasnosti sa odredbama člana 87. Ustava kojima je utvrđeno šta čini državnu imovinu i odredbama člana 88. Ustava, kojima je utvrđeno da je korišćenje i raspolaganje poljoprivrednim zemljištem, šumskim zemljištem i gradskim građevinskim zemljištem u privatnoj svojini slobodno, to Sud u tom delu inicijative nije izvršio ocenu ustavnosti, jer nije našao da postoji pravna veza između osporenog člana 3. Odluke i navedenih odredaba Ustava.

Polazeći od svega navedenog, Ustavni sud nije našao osnova za pokretanje postupka povodom podnetih inicijativa, pa saglasno članu 53. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu (''Službeni glasnik RS'', broj 109/07), inicijative nije prihvatio.

Kako je Sud doneo konačnu odluku, zahteve za obustavu izvršenja pojedinačnog akta ili radnje preduzete na osnovu osporenog člana 3. Odluke Sud je odbacio, saglasno članu 56. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu.

Na osnovu izloženog i odredaba člana 46. tač. 3) i 5) Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je odlučio kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Dragiša Slijepčević

Rešenje Ustavnog suda o saglasnosti gradske odluke o javnim površinama sa zakonom

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti