Odluka o neustavnosti odredbi Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra

Kratak pregled

Ustavni sud utvrđuje da odredbe člana 26. Pravilnika Zdravstvenog centra Vranje nisu u saglasnosti sa Ustavom i zakonom. Odredbama kojima se predviđa obaveza povraćaja neto zarade u slučaju prevremenog raskida ugovora, suprotno je Zakonu o zdravstvenoj zaštiti.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
IUo-115/2019
29.09.2022.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik Snežana Marković i sudije Lidija Đukić, Tatjana Đurkić, Vesna Ilić Prelić, dr Dragana Kolarić, dr Tamaš Korhec ( Korhecz Tamás), Miroslav Nikolić, dr Vladan Petrov, dr Nataša Plavšić, dr Jovan Ćirić, dr Milan Škulić i dr Tijana Šurlan, na osnovu člana 167. stav 1. tač. 1. i 3. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 29. septembra 2022. godine, doneo je

O D L U K U

1. Utvrđuje se da odredbe člana 26. Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, broj 02-2840 od 15. jula 2010. godine, broj 02-4648 od 14. avgusta 2012. godine i broj 02-8070/5 od 13. novembra 2019. godine, nisu u saglasnosti sa Ustavom i zakonom.

2. Odbacuje se inicijativa za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti odredbe člana 25. Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, broj 02-2840 od 15. jula 2010. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Ustavnom sudu je podneta inicijativa za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti odredaba člana 25. i člana 26. st. 1. i 2. Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, „broj 02-7287“ od 15. jula 2010. godine i odredbe člana 1. stav 1. Pravilnika o izmenama i dopunama Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, broj 02-4648 od 14. avgusta 2012. godine. Po mišljenju inicijatora, osporene odredbe navedenih akata nisu u saglasnosti sa odredbama člana 58. i člana 60. stav 4. Ustava, čl. 8, 49. i 104. Zakona o radu, čl. 184. i 186. Zakona o zdravstvenoj zaštiti i člana 6. Zakona o doprinosima za obavezno socijalno osiguranje. U inicijativi se navodi da zaposleni koji je na specijalizaciji značajan period specijalizacije provodi radeći puno radno vreme u ustanovi koja mu je poslodavac, da mu za to vreme pripada pravo na zaradu koje se ne može derogirati aktima ustanove, da jedina obaveza prema članu 184. Zakona o zdravstvenoj zaštiti jeste da zdravstveni radnik po položenom specijalističkom ispitu provede u zdravstvenoj ustanovi dvostruko duži period od perioda trajanja specijalizacije i da nije jasno koja je obaveza specijalizanta u odnosu na plaćene doprinose. Inicijator citira odredbe člana 60. st. 1. i 4. i člana 194. stav 3. Ustava, odredbe čl. 172, 181, 183, 184. i 186. Zakona o zdravstvenoj zaštiti („Službeni glasnik RS“, br. 107/05, 72/09 – dr. zakon, 88/10, 99/10, 57/11, 119/12, 45/13 – dr. zakon, 93/14, 96/15,106/15, 105/17 – dr. zakon i 113/17 – dr. zakon ), odredbe čl. 1, 2. i 49. Zakona o radu („Službeni glasnik RS“, br. 24/05, 61/05, 54/09, 32/13, 75/14, 13/17 – Odluka US i 113/17) i vrši analizu navedenog zakonskog okvira, a što su u suštini preuzeti delovi obrazloženja Odluke Ustavnog suda IUo-61/2017 od 24. maja 2018. godine. Na kraju navodi da se osporenim odredbama člana 25. i člana 26. st. 1. i 2. Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, „broj 02-7287“ od 15. jula 2010. godine i člana 1. stav 1. Pravilnika o izmenama i dopunama Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, broj 02-4648 od 14. avgusta 2012. godine, zaposleni koji po položenom specijalističkom ispitu ne ostane na radu u bolnici dvostruko duže od trajanja specijalizacije u suštini lišava prava na zaradu za sve vreme trajanja specijalizacije, pa i za obavljeni rad u tom periodu, što je suprotno zajemčenom pravu na naknadu za rad iz člana 60. stav 4. Ustava, posebno s obzirom na to da se vraćaju sve primljene zarade i naknade, nezavisno od toga koliko je tokom specijalizacije faktički radio, kao i koliko je vremena proveo na radu nakon položene specijalizacije.

Drugom inicijativom, koja je slične sadržine i takođe se sastoji od preuzetih delova obrazloženja napred navedene Odluke Ustavnog suda, osporava se ustavnost odredaba čl. 25. i 26. Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje od 15. jula 2010. godine u odnosu na odredbu člana 60. stav 4. Ustava.

U odgovoru na navode iz inicijativa, Zdravstveni centar Vranje ističe da je nakon stupanja na snagu novog Zakona o zdravstvenoj zaštiti donet Pravilnik o izmenama i dopunama Pravilnika o stručnom usavršavanju broj 02-2840 od 15. jula 2010. godine, koji je zaveden pod brojem 02-8070/5 od 13. novembra 2019. godine, a kojim su, između ostalog, izmenjene i osporene odredbe čl. 25. i 26. osnovnog teksta Pravilnika, čime su otklonjeni razlozi za osporavanje njihove ustavnosti i zakonitosti.

U sprovedenom prethodnom postupku Ustavni sud je utvrdio da je Upravni odbor Zdravstvenog centra Vranje, pozivajući se na član 53. Statuta tog centra, doneo Pravilnik o stručnom usavršavanju, broj 02-2840 od 15. jula 2010. godine (omaškom u inicijativi označen kao – broj 02-7287), koji je objavljen na oglasnoj tabli Zdravstvenog centra 16. jula 2010. godine, a stupio je na snagu narednog dana od dana objavljivanja. Pravilnikom se uređuju planiranje stručnog usavršavanja zdravstvenih radnika i zdravstvenih saradnika, oblici stručnog usavršavanja, postupak ostvarivanja prava na stručno usavršavanje i druga pitanja u vezi sa stručnim usavršavanjem (član 1.). Osporenim odredbama čl. 25. i 26. Pravilnika bilo je propisano: da je po završetku specijalizacije i uže specijalizacije zaposleni obavezan da provede na radu u ustanovi dvostruko vreme od vremena provedenog na specijalizaciji i užoj specijalizaciji (član 25.); da ukoliko zaposleni ne izvrši obavezu iz člana 25. ovog pravilnika, ili ukoliko svojom krivicom ne završi specijalizaciju i užu specijalizaciju u određenom roku ili uopšte ne završi specijalizaciju i užu specijalizaciju, ili u toku staža raskine radni odnos, dužan je da ustanovi naknadi štetu sa zakonskom kamatom, da se pod štetom u smislu stava 1. ovog člana podrazumeva naknada neto zarade, naknada odvojenog života od porodice, naknada putnih troškova, troškova dvosemestralne nastave i druge troškove koje je zdravstvena ustanova imala sa kamatom od dana utuženja (bez poreza i doprinosa) (član 26.). Na sednici održanoj 14. avgusta 2012. godine, Upravni odbor je doneo Pravilnik o izmenama i dopunama Pravilnika o stručnom usavršavanju, broj 02-4648, kojim je, osporenim članom 1, u članu 26. osnovnog teksta dodat stav 3, kojim je bilo propisano da odluku o naknadi štete, visini rate i rokovima za otplatu štete donosi direktor Zdravstvenog centra Vranje, uz saglasnost Upravnog odbora Zdravstvenog centra Vranje.

Ustavni sud je dalje utvrdio da je u toku postupka pred Sudom, pozivajući se na član 26. Statuta, a u vezi sa čl. 174. i 175. Zakona o zdravstvenoj zaštiti („Službeni glasnik RS“, broj 25/19), Upravni odbor Zdravstvenog centra Vranje doneo Pravilnik o izmenama i dopunama Pravilnika o stručnom usavršavanju broj 02-2840 od 15. jula 2010. godine, koji je zaveden pod brojem 02-8070/5 od 13. novembra 2019. godine. Članom 3. tog pravilnika izmenjen je član 25. osnovnog teksta, tako što je propisano da je zdravstveni radnik, odnosno zdravstveni saradnik dužan da u Zdravstvenom centru Vranje provede u radnom odnosu, po završenoj specijalizaciji, odnosno užoj specijalizaciji dvostruko duži period od perioda trajanja specijalizacije, odnosno uže specijalizacije, za vreme koje je finansirao poslodavac i da zdravstveni radnik, odnosno zdravstveni saradnik može raskinuti ugovor o specijalizaciji, odnosno ugovor o radu i u kraćem periodu od perioda iz stava 1. ovog člana, uz obavezu da nadoknadi troškove specijalizacije, odnosno uže specijalizacije, koji ne obuhvataju iznos zarade i naknade zarade zdravstvenog radnika, odnosno zdravstvenog saradnika za vreme trajanja specijalizacije, odnosno uže specijalizacije. Članom 4. navedenog Pravilnika izmenjen je član 26. osnovnog teksta, tako što je propisano: da ukoliko zaposleni u potpunosti ne izvrši obavezu iz člana 3. ovog pravilnika, ili ukoliko svojom krivicom ne završi specijalizaciju i užu specijalizaciju u određenom roku, ili uopšte ne završi specijalizaciju, ili u toku staža raskine radni odnos sa Zdravstvenim centrom Vranje, dužan je da Zdravstvenom centru Vranje nadoknadi štetu sa zakonskom kamatom (stav 1.); da se pod štetom u smislu stava 1. ovog člana podrazumeva naknada neto zarade, naknada troškova dvosemestralne nastave, troškova upisa na specijalizaciju i druge troškove koje je Zdravstveni centar imao, sa kamatom od dana utuženja (bez poreza i doprinosa) (stav 2.); da izuzetno od stava 2. a u vezi sa stavom 1. ovog člana, zdravstveni radnik, odnosno zdravstveni saradnik, ukoliko raskine ugovor o radu sa Zdravstvenim centrom Vranje i zasnuje radni odnos sa ustanovom čiji je osnivač Republika Srbija, ima obavezu da nadoknadi troškove specijalizacije odnosno uže specijalizacije koji se smatraju štetom (stav 3.).

III

Ustavom Republike Srbije je utvrđeno: da se jemči pravo na rad, u skladu sa zakonom, da svako ima pravo na poštovanje dostojanstva svoje ličnosti na radu, bezbedne i zdrave uslove rada, potrebnu zaštitu na radu, ograničeno radno vreme, dnevni i nedeljni odmor, plaćeni godišnji odmor, pravičnu naknadu za rad i na pravnu zaštitu za slučaj prestanka radnog odnosa i da se niko tih prava ne može odreći (član 60. st. 1. i 4.); da svi zakoni i drugi opšti akti doneti u Republici Srbiji moraju biti saglasni sa Ustavom (član 194. stav 3.); da svi podzakonski opšti akti Republike Srbije, opšti akti organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, političkih stranaka, sindikata i udruženja građana i kolektivni ugovori moraju biti saglasni zakonu (član 195. stav 1.).

Zakonom o zdravstvenoj zaštiti („Službeni glasnik RS“, broj 25/19) je propisano: da se zdravstvena ustanova može osnovati sredstvima u javnoj ili privatnoj svojini, ako ovim zakonom nije drugačije uređeno i da zdravstvenu ustanovu u javnoj svojini osniva Republika Srbija, autonomna pokrajina ili jedinica lokalne samouprave, a zdravstvenu ustanovu u privatnoj svojini osniva pravno ili fizičko lice, pod uslovima propisanim ovim zakonom (član 28.); da se pod stručnim usavršavanjem, u smislu ovog zakona, podrazumeva sticanje znanja i veština zdravstvenih radnika i zdravstvenih saradnika, koje obuhvata specijalizacije, uže specijalizacije, kontinuiranu edukaciju i druge oblike stručnog usavršavanja zdravstvenih radnika i specijalizacije zdravstvenih saradnika, da troškove specijalizacije i uže specijalizacije zdravstvenih radnika i zdravstvenih saradnika snosi poslodavac, a za zaposlene u zdravstvenoj ustanovi u javnoj svojini u skladu sa članom 17. stav 1. tačka 13) i stav 2. ovog zakona, da troškove kontinuirane edukacije zdravstvenih radnika snosi nadležna komora, poslodavac, odnosno zdravstveni radnik, da zaposleni ima pravo da profesionalno napreduje, u skladu sa zakonom (član 170.); da je zdravstvena ustanova, odnosno privatna praksa dužna da zdravstvenom radniku i zdravstvenom saradniku obezbedi stručno usavršavanje, u skladu sa ovim zakonom, a prema planu stručnog usavršavanja zdravstvenih radnika i zdravstvenih saradnika u zdravstvenoj ustanovi, odnosno privatnoj praksi, da plan stručnog usavršavanja iz stava 1. ovog člana zdravstvena ustanova u javnoj svojini donosi na osnovu plana razvoja kadrova u zdravstvu (član 172.); da rešenje o odobravanju specijalizacije i uže specijalizacije, u skladu sa planom stručnog usavršavanja iz člana 172. stav 1. ovog zakona i propisima kojima se uređuju specijalizacije, donosi direktor zdravstvene ustanove, na predlog Stručnog saveta, odnosno osnivač privatne prakse, da je zdravstvena ustanova u javnoj svojini u obavezi da raspiše interni konkurs za odobravanje specijalizacija i užih specijalizacija, kao i kriterijume na osnovu kojih će kandidati biti vrednovani u situaciji kada se više kandidata prijavi na interni konkurs za odobravanje određene specijalizacije, odnosno uže specijalizacije, da je zdravstvena ustanova, odnosno privatna praksa dužna da zaključi ugovor sa zdravstvenim radnikom, odnosno zdravstvenim saradnikom, kojim se uređuju međusobna prava, obaveze i odgovornosti u vezi sa specijalizacijom, odnosno užom specijalizacijom, da je zdravstveni radnik, odnosno zdravstveni saradnik dužan da u zdravstvenoj ustanovi u javnoj svojini provede u radnom odnosu, po završenoj specijalizaciji, odnosno užoj specijalizaciji, dvostruko duži period od perioda trajanja specijalizacije, odnosno uže specijalizacije, za vreme koje je finansirao poslodavac, da izuzetno od stava 7. ovog člana, zdravstveni radnik, odnosno zdravstveni saradnik može raskinuti ugovor iz stava 6. ovog člana, odnosno ugovor o radu sa zdravstvenom ustanovom u javnoj svojini i u kraćem periodu od perioda iz stava 7. ovog člana, uz obavezu da nadoknadi troškove specijalizacije, odnosno uže specijalizacije, koji ne obuhvataju iznos zarade i naknade zarade zdravstvenog radnika, odnosno zdravstvenog saradnika za vreme trajanja specijalizacije, odnosno uže specijalizacije (član 175. st. 1, 3, 6, 7. i 8.).

Razmatrajući navode inicijativa u delu kojim je osporena ustavnost i zakonitost člana 25. osnovnog teksta Pravilnika, Ustavni sud je, polazeći od sadržine toga člana, kojim je bila predviđena obaveza zaposlenog da po završetku specijalizacije i uže specijalizacije provede na radu u ustanovi dvostruko vreme od vremena provedenog na specijalizaciji i užoj specijalizaciji, utvrdio da se navedena odredba ne može dovesti u neposrednu ustavnopravnu vezu sa odredbama člana 58. i člana 60. stav 4. Ustava i njima zajemčenim pravima na imovinu i na pravičnu naknadu za rad, kao ni sa odredbama čl. 8, 49. i 104. Zakona o radu (kojima se uređuje međusobni odnos zakona, kolektivnog ugovora i ugovora o radu, dužnost zaposlenih da se stručno usavršavaju i dužnost poslodavaca da im to omoguće i pravo na zaradu) i člana 6. Zakona o doprinosima za obavezno socijalno osiguranje (koji sadrži definicije pojmova), a u odnosu na koje je osporena. Što se tiče osporavanja zakonitosti istog člana u odnosu na odredbe čl. 184. i 186. Zakona o zdravstvenoj zaštiti („Službeni glasnik RS“, br. 107/05, 72/09 – dr. zakon, 88/10, 99/10, 57/11, 119/12, 45/13 – dr. zakon, 93/14, 96/15,106/15, 105/17 – dr. zakon i 113/17 – dr. zakon ), Ustavni sud je utvrdio da je taj zakon prestao da važi stupanjem na snagu Zakona o zdravstvenoj zaštiti („Službeni glasnik RS“ broj 25/19), te da i sam inicijator navodi da, prema članu 184. Zakona na čiju povredu se poziva, zdravstveni radnik, odnosno zdravstveni saradnik kome je odobrena specijalizacija ima obavezu da po položenom specijalističkom ispitu provede u zdravstvenoj ustanovi dvostruko duži period od perioda trajanja specijalizacije. Ustavni sud je konstatovao i da je ista obaveza predviđena i stavom 1. važećeg člana 25. Pravilnika, kao i da odredba člana 175. stav 7. važećeg Zakona o zdravstvenoj zaštiti sadrži sličnu obavezu u pogledu zaposlenih u zdravstvenoj ustanovi u javnoj svojini, a što je slučaj sa Zdravstvenim centrom Vranje, koji je obuhvaćen Uredbom o Planu mreže zdravstvenih ustanova („Službeni glasnik RS“, br. 5/20, 11/20, 52/20, 88/20, 62/21, 69/21 i 74/21).

S obzirom na navedeno, Ustavni sud je, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15 – dr. zakon i 103/15), u delu kojim se osporava ustavnost i zakonitost člana 25. Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, broj 02-2840 od 15. jula 2010. godine, odbacio podnete inicijative zbog nepostojanja pretpostavki za vođenje postupka i odlučivanje, odlučujući kao pod tačkom 2. izreke.

Povodom osporavanja ustavnosti i zakonitosti člana 26. osnovnog teksta Pravilnika i dopune tog člana izvršene članom 1. Pravilnika o izmenama i dopunama osnovnog Pravilnika iz 2012. godine (koji su takođe osporeni u odnosu na prethodno važeći Zakon o zdravstvenoj zaštiti), Ustavni sud je, budući da je posle stupanja na snagu važećeg Zakona o zdravstvenoj zaštiti, donet Pravilnik o izmenama i dopunama Pravilnika o stručnom usavršavanju, broj 02-8070/5 od 13. novembra 2019. godine, kojim je, između ostalog, izmenjen i član 26, utvrdio da je tim izmenama pitanje obaveza zaposlenog koji ne izvrši obaveze iz ugovora o specijalizaciji delimično drugačije uređeno, ali da suštinski nisu otklonjeni razlozi zbog kojih je tražena ocena ustavnosti i zakonitosti. Stoga je Sud nastavio postupak i saglasno odredbi člana 54. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, kao osporene odredbe razmatrao odredbe člana 26. Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, broj 02-2840 od 15. jula 2010. godine, sa izmenama i dopunama broj 02-4648 od 14. avgusta 2012. godine i broj 02-8070/5 od 13. novembra 2019. godine.

Iz odredaba važećeg člana 26. Pravilnika sledi da je zaposleni koji ne izvrši u potpunosti obavezu iz člana 25, dakle koji po završenoj specijalizaciji ne ostane na radu dvostruko duže od trajanja specijalizacije, ili koji svojom krivicom ne završi specijalizaciju u određenom roku ili je uopšte ne završi, ili u toku specijalizacije raskine radni odnos, dužan da Zdravstvenom centru nadoknadi štetu sa zakonskom kamatom. Šta obuhvata naknada štete zavisi od toga ko je osnivač zdravstvene ustanove sa kojom zaposleni zasniva radni odnos po prestanku radnog odnosa u tom zdravstvenom centru. Ako je novi poslodavac zaposlenom ustanova čiji je osnivač Republika Srbija, naknada štete obuhvata naknadu troškova dvosemestralne nastave, troškova upisa na specijalizaciju i drugih troškova koje je Zdravstveni centar imao. Ako osnivač novog poslodavca nije Republika Srbija, naknada štete podrazumeva, pored navedenih troškova, i naknadu neto zarade.

Prema odredbi člana 175. stav 8. važećeg Zakona o zdravstvenoj zaštiti, zdravstveni radnik, odnosno zdravstveni saradnik može da raskine ugovor kojim su uređena međusobna prava, obaveze i odgovornosti u vezi sa specijalizacijom, odnosno ugovor o radu sa zdravstvenom ustanovom u javnoj svojini, i pre isteka perioda u kome je dužan da ostane u radnom odnosu (a to je dvostruko duže od trajanja specijalizacije), uz obavezu da nadoknadi troškove specijalizacije, odnosno uže specijalizacije, koji ne obuhvataju iznos zarade i naknade zarade za vreme trajanja specijalizacije, odnosno uže specijalizacije. To znači da u slučaju raskida ugovora o specijalizaciji, odnosno ugovora o radu, zdravstvena ustanova u javnoj svojini ima pravo da potražuje jedino naknadu troškova specijalizacije koje je snosila saglasno preuzetim ugovornim obavezama ( koji ne obuhvataju isplaćene zarade i naknade zarada), dakle, da joj se vrati ono što je dala u ispunjavanju ugovora, a ne i naknadu eventualne štete. Navedena zakonska odredba jednako se primenjuje na sve zdravstvene radnike i zdravstvene saradnike koji su u radnom odnosu u zdravstvenim ustanovama u javnoj svojini, to jest čiji je osnivač Republika Srbija, autonomna pokrajina ili jedinica lokalne samouprave.

Polazeći od navedenog, a s obzirom na to da je odredbama važećeg člana 26. Pravilnika uređena obaveza naknade štete zbog neispunjenja ugovornih obaveza, da se pod štetom smatraju troškovi specijalizacije i naknade neto zarade, s tim da obavezu naknade neto zarade nemaju oni koji novi radni odnos zasnivaju sa ustanovom čiji je osnivač Republika Srbija, Ustavni sud je ocenio da navedene odredbe Pravilnika nisu u saglasnosti sa odredbom člana 175. stav 8. Zakona o zdravstvenoj zaštiti. Kako prema članu 195. stav 1. Ustava svi podzakonski opšti akti Republike Srbije, opšti akti organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, političkih stranaka, sindikata i udruženja građana i kolektivni ugovori moraju biti saglasni zakonu, Sud je ocenio da odredbe člana 26. Pravilnika nisu u saglasnosti ni sa Ustavom, pa je odlučio kao pod tačkom 1. izreke.

Ustavni sud dodatno ukazuje i da za postupanje Suda u ovom ustavnosudskom predmetu nije od uticaja pozivanje inicijatora na Odluku ovog suda IUo-61/2017 od 24. maja 2018. godine, budući da je nakon donošenja te odluke usvojen važeći Zakon o zdravstvenoj zaštiti koji je uredio i pitanje obaveza u slučaju raskida ugovora o specijalizaciji, odnosno ugovora o radu.

S obzirom na to da je u toku prethodnog postupka pravno stanje potpuno utvrđeno i da prikupljeni podaci pružaju pouzdan osnov za odlučivanje, Ustavni sud je odlučio bez donošenja rešenja o pokretanju postupka, saglasno odredbi člana 53. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu.

Saglasno svemu navedenom, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42a stav 1. tačka 2), člana 45. tač. 1) i 4) i člana 47. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), doneo Odluku kao u izreci.

Na osnovu člana 168. stav 3. Ustava, odredbe člana 26. Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra Vranje, broj 02-2840 od 15. jula 2010. godine, broj 02-4648 od 14. avgusta 2012. godine i broj 02-8070/5 od 13. novembra 2019. godine, prestaju da važe danom objavljivanja Odluke Ustavnog suda u „Službenom glasniku Republike Srbije“.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

Snežana Marković

Odluka o neustavnosti odredbi Pravilnika o stručnom usavršavanju Zdravstvenog centra

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti