Pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti Zaključka Vlade o naknadama sudijama

Kratak pregled

Ustavni sud je pokrenuo postupak za ocenu ustavnosti i zakonitosti Zaključka Vlade o naknadi plate neizabranim sudijama. Postavlja se pitanje da li je Vlada prekoračila nadležnost, da li je akt diskriminatoran i da li je trebalo da bude objavljen.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
IUo-1177/2010
14.07.2011.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, Vesna Ilić Prelić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Bosa Nenadić, Milan Stanić, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, na osnovu člana 167. stav 1. tač. 1. i 3. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 14. jula 2011. godine, doneo je

R E Š E Nj E

1. Pokreće se postupak za ocenu ustavnosti i zakonitosti Zaključka Vlade, 05 broj 120-4978/2010 od 6. jula 2010. godine.

2. Rešenje dostaviti Vladi radi davanja odgovora.

3. Rok za davanje odgovora je 30 dana od dana prijema Rešenja.

O b r a z l o ž e nj e

Ustavnom sudu podnet je veći broj inicijativa slične sadržine kojima se osporavaju ustavnost i zakonitost, kao i saglasnost sa potvrđenim međunarodnim ugovorom Zaključka Vlade, 05 broj 120-4978/2010 od 6. jula 2010. godine, koji se odnosi na naknadu plate neizabranim sudijama, javnim tužiocima i zamenicima javnih tužilaca. Po navodima inicijatora, osporenim Zaključkom krše se ustavni principi iz čl. 18, 21, 60. i 69, člana 123. stav 1. tačka 3, člana 148. stav 3, člana 161. stav 5. i člana 196. stav 1. Ustava Republike Srbije. Takođe, inicijativama je zatražena od Ustavnog suda ocena saglasnosti navedenog Zaključka sa odredbama člana 14. Evropske konvencije o zaštiti ljudskih prava i osnovnih sloboda i člana 1. Protokola broj 12 uz Konvenciju, kao i ocena zakonitosti ovog zaključka u odnosu na odredbe čl. 46, 99. i 101. Zakona o sudijama ("Službeni glasnik RS", broj 116/08) i odredbe čl. 82. i 130. Zakona o javnom tužilaštvu ("Službeni glasnik RS", broj 116/08). Inicijatori navode da osporeni Zaključak nije objavljen u službenom glasilu, da Vlada nije navela ustavni i zakonski osnov za njegovo donošenje, kao i da su odredbe tačke 2. alineja 1. i tačke 3. osporenog Zaključka u suprotnosti sa načelom zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava, te da se njime krši pravo na socijalnu zaštitu iz člana 69. Ustava i odredbe člana 46. Zakona o sudijama i člana 82. Zakona o javnom tužilaštvu koje propisuju zabranu diskriminacije u izbornom procesu sudija i javnih tužilaca. Po navodima inicijatora, osporenim Zaključkom posredno se produžava primena odredaba člana 101. stav 2. Zakona o sudijama i člana 130. stav 2. Zakona o javnom tužilaštvu, tako da ovaj akt, u suštini, predstavlja dopunu navedenih zakonskih odredaba, iako se ona može vršiti samo aktom više ili iste pravne snage. Prema mišljenju inicijatora, osnov za ostvarivanje i prestanak prava na naknadu plate neizabranim licima, prema odredbama člana 101. stav 2. Zakona o sudijama i člana 130. stav 2. Zakona o javnom tužilaštvu, je različita pravna situacija, te regulisanje njihovog materijalno-pravnog statusa u zavisnosti od eventualnog zasnivanja radnog odnosa i sličnih okolnosti u novoj pravnoj i faktičkoj situaciji predstavlja akt diskriminacije. Pored ovoga, u inicijativama se navodi da je osporeni Zaključak, između ostalog, i akt socijalnog karaktera koji ima za cilj da obezbedi socijalnu sigurnost neizabranih sudija i tužilaca do konačnog rešenja njihovog statusa, te se isključivanjem iz prava na naknadu plate lica koja su se zaposlila sa mnogo manjom zaradom od sudijske plate ta lica dovode u nejednaki socijalni položaj, čime je prekršeno njihovo ustavno pravo na socijalnu zaštitu iz člana 69. stav 3. Ustava.

U većem broju inicijativa navodi se da osporeni Zaključak nije saglasan ni sa odredbama čl. 18. i 60. Ustava i člana 14. Evropske konvencije o zaštiti ljudskih prava i osnovnih sloboda i člana 1. Protokola broj 12 uz Konvenciju, jer se vrši diskriminacija prema neizabranim sudijama za prekršaje, a u odnosu na neizabrane sudije, javne tužioce i zamenike javnih tužilaca, budući "da se jednima ne priznaje, a drugima priznaje određeno pravo (pravo na produženje naknade), a svi se nalaze u istoj pravnoj situaciji (nisu izabrani ili reizabrani, a svi su uložili ustavne žalbe i žalbe Ustavnom sudu)". Takođe, ističe se da osporeni Zaključak nije saglasan sa odredbom člana 123. stav 1. tačka 3. Ustava, jer nije donet radi sprovođenja zakona, već "da bi se prekršila odredba člana 101. Zakona o sudijama" kojom je propisano do kog roka sudije koje nisu izabrane imaju pravo na naknadu plate, kao i uslovi kada se to pravo gubi pre roka, odnosno kada može biti produženo i posle isteka roka. Navodi se da je osnov za donošenje neustavnog i nezakonitog Zaključka izjavljena ustavna žalba i žalba Ustavnom sudu, iz čega proizlazi da je Vlada donošenjem takvog Zaključka preuzela nadležnost Ustavnog suda. Prema navodima jednog od inicijatora, osporenim Zaključkom se na opšti način uređuje pravo na isplatu naknade plate nosiocima pravosudnih funkcija kojima je prestala dužnost, trajanje prava i visina naknade, tako da predstavlja opšti pravni akt, odnosno propis, ali nije objavljen na način propisan odredbom člana 196. stav 1. Ustava. Neobjavljivanjem Zaključka, po mišljenju ovoj inicijatora, povređeno je i pravo na obaveštenost o pitanjima od javnog značaja iz člana 51. stav 1. Ustava, jer građani imaju opravdan razlog i interes da budu obavešteni o pravnom položaju neizabranih sudija i utrošku budžetskih sredstava. Inicijator smatra da Zaključak u celini nije u skladu ni sa odredbama člana 148. stav 3. i člana 161. stav 5. Ustava kojima je propisano da se postupak za razrešenje sudije, odnosno javnog tužioca i zamenika javnog tužioca uređuje zakonom, iz čega zaključuje da se pitanja prava na plaćanje naknade, period i visina naknade nakon prestanka funkcije ne mogu uređivati podzakonskim aktom, odnosno spornim Zaključkom Vlade. Stoga navedeni Zaključak, po mišljenju inicijatora, u celini nije u skladu ni sa članom 42. stav 1. i članom 43. stav 1. Zakona o Vladi, jer je navedenim zakonskim odredbama propisano da se uredbom podrobnije razrađuje odnos uređen zakonom, odnosno da se odlukom uređuju pitanja od opšteg interesa, što znači da su uredba i odluka Vlade opšti akti, odnosno propisi, te da zaključak nije opšti akt. U prilog ovom stavu navodi se da odredbom člana 46. stav 1. Zakona o Vladi nije propisana obaveza objavljivanja zaključka u "Službenom glasniku Republike Srbije", niti ovaj zakon propisuje šta se uređuje zaključkom, ali da to ne daje mogućnost da se njime može uređivati pitanje koje se po Ustavu uređuje samo zakonom. Navodi se da tačka 1. Zaključka nije u skladu sa članom 101. stav 2. Zakona o sudijama, jer je trajanje prava na naknadu u celini propisano ovom odredbom Zakona, odnosno nije propisana mogućnost drugačijeg, niti bližeg uređivanja tog pitanja aktom Vlade. Iz istih razloga navodi se da tačka 1. Zaključka nije u skladu ni sa članom 130. stav 2. Zakona o javnom tužilaštvu. Pored ovoga, u inicijativi se ističe i da tač. 2. i 3. Zaključka nisu u skladu sa članom 101. stav 3. Zakona o sudijama, jer je ovom odredbom u celini propisano pod kojim uslovima trajanje prava na naknadu može biti skraćeno ili produženo u odnosu na rok propisan stavom 2. istog člana, ili sasvim uskraćeno, a nije propisana mogućnost drugačijeg, niti bližeg uređivanja ovog pitanja aktom Vlade. Iz istih razloga navodi se i da tač. 2. i 3. Zaključka nisu u skladu ni sa članom 130. stav 3. Zakona o javnom tužilaštvu. Inicijator navodi da je alinejom 2. tačke 2. Zaključka propisano da naknada ne pripada sudiji za prekršaje koji nije izabran, bez obzira na podnetu žalbu, odnosno ustavnu žalbu Ustavnom sudu, te smatra da ova odredba nije u skladu sa Ustavom i međunarodnim pravom koji ne prave razliku između sudija za prekršaje i ostalih sudija u pogledu njihovog pravnog položaja. Iznosi mišljenje da je pomenuta odredba u suprotnosti i sa članom 101. stav. 2. u vezi sa stavom 1. istog člana i članom 99. Zakona o sudijama kojima se propisuje da sudije za prekršaje i ostale sudije imaju jednako pravo na naknadu plate u slučaju da nisu izabrani. Takođe, tačka 4. Zaključka nije u skladu sa članom 101. stav 2. Zakona o sudijama, jer je visina naknade u celini propisana tom odredbom Zakona, a Zakonom nije predviđena mogućnost drugačijeg niti bližeg uređivanja tog pitanja aktom Vlade. Iz istih razloga, tačka 1. Zaključka nije u skladu ni sa članom 130. stav 2. Zakona o javnom tužilaštvu. Budući da su visina i sadržina plate u celini uređeni Zakonom o sudijama, odnosno Zakonom o javnom tužilaštvu to, po mišljenju inicijatora, ne ostavlja nikakvu mogućnost da se podzakonskim aktom uređuje šta plata, odnosno naknada plate podrazumeva.

Ustavni sud je dostavio inicijative na odgovor Vladi 28. aprila 2011. godine, ali kako u ostavljenom roku, a ni naknadno Vlada nije dostavila traženi odgovor, Sud je odlučio da nastavi postupak, saglasno odredbi člana 34. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", broj 109/07).

U sprovedenom prethodnom postupku pred Ustavnim sudom utvrđeno je sledeće:

Osporeni Zaključak 05 broj 120-4978/2010 donela je Vlada 6. jula 2010. godine, pozivajući se na odredbu člana 43. stav 3. Zakona o Vladi ("Službeni glasnik RS", br. 55/05, 71/05, 101/07 i 65/08), kojom je propisano da kada ne donosi druge akte, Vlada donosi zaključke.

U tački 1. Zaključka određeno je da sudiji, javnom tužiocu i zameniku javnog tužioca koji je ostvario pravo na naknadu plate u trajanju od šest meseci u visini plate koju je imao u trenutku prestanka dužnosti, predviđeno članom 101. stav 2. Zakona o sudijama ("Službeni glasnik RS", br. 116/08 i 104/09), ovo pravo prestaje danom donošenja odluke Ustavnog suda o žalbi, odnosno ustavnoj žalbi koji je taj sudija, javni tužilac ili zamenik javnog tužioca podneo protiv odluke Visokog saveta sudstva, odnosno Državnog veća tužilaca, na osnovu koje mu je prestala dužnost.

U tački 2. Zaključka predviđeno je da pravo iz tačke 1. ovog zaključka ne pripada:

- sudiji, javnom tužiocu i zameniku javnog tužioca koji je ostvario pravo na naknadu plate u trajanju od šest meseci od prestanka dužnosti, a koji je od 1. januara do 30. juna 2010. godine, odnosno u toku ostvarivanja tog prava zasnovao novi radni odnos ili stekao pravo na penziju, bez obzira na podnetu žalbu, odnosno ustavnu žalbu Ustavnom sudu,

- sudiji, javnom tužiocu i zameniku javnog tužioca koji ostvaruje pravo na produženje naknade plate u skladu sa članom 101. stav 3. Zakona o sudijama, odnosno članom 130. stav 3. Zakona o javnom tužilaštvu, bez obzira na podnetu žalbu, odnosno ustavnu žalbu Ustavnom sudu,

- sudiji za prekršaje koji nije izabran u sudovima, odnosno javnim tužilaštvima opšte ili posebne nadležnosti, bez obzira na podnetu žalbu, odnosno ustavnu žalbu Ustavnom sudu,

- sudiji, javnom tužiocu i zameniku javnog tužioca koji na odluku Visokog saveta sudstva, odnosno Državnog veća tužilaca, na osnovu koje mu je prestala dužnost, nije podneo žalbu, odnosno ustavnu žalbu Ustavnom sudu.

Prema tački 3. Zaključka, sudiji, javnom tužiocu i zameniku javnog tužioca koji nakon 1. jula 2010. godine zasnuje radni odnos, pravo iz tačke 1. ovog zaključka prestaje danom zasnivanja radnog odnosa, bez obzira da li je do tada doneta odluka Ustavnog suda po njegovoj žalbi, odnosno ustavnoj žalbi.

Prema tački 4. Zaključka, naknada plate iz tačke 1. ovog zaključka podrazumeva osnovnu platu koju je sudija, javni tužilac i zamenik javnog tužioca imao u trenutku prestanka dužnosti, koja se dobija množenjem odgovarajućeg koeficijenta i osnovice za obračun i isplatu plate, bez dodataka i uvećanja na osnovnu platu, a sa pripadajućim porezom i doprinosima za obavezno socijalno osiguranje.

U tački 5. Zaključka predviđeno je da se ovaj zaključak dostavi radi realizacije Ministarstvu pravde i Ministarstvu finansija.

Uvidom u "Službeni glasnik Republike Srbije" utvrđeno je da osporeni Zaključak Vlade, 05 broj 120-4978/2010 od 6. jula 2010. godine nije objavljen.

Polazeći od navedene sadržine osporenog akta Ustavni sud je utvrdio da se njime uređuje pravo na naknadu plate sudijama, javnim tužiocima i zamenicima javnih tužilaca kojima je prestala dužnost zbog toga što u postupku opšteg izbora nisu izabrana na sudijsku, odnosno javnotužilačku funkciju, a koji su to pravo u trajanju od šest meseci ostvarili u skladu sa odgovarajućim odredbama Zakona o sudijama i Zakona o javnom tužilaštvu, uslovi pod kojima im ovo pravo pripada, prestanak navedenog prava i visina naknade plate. S obzirom na izloženo, Ustavni sud je ocenio da osporeni Zaključak sadrži pravne norme kojima se na opšti način uređuju određeni odnosi. Stoga je Sud stao na stanovište da osporeni akt, bez obzira na formu u kojoj je donet i činjenicu da nije objavljen u službenom glasilu, predstavlja opšti pravni akt koji podleže oceni ustavnosti i zakonitosti u smislu člana 167. Ustava.

III

Ustavom Republike Srbije je utvrđeno: da uređenje vlasti počiva na podeli vlasti na zakonodavnu, izvršnu i sudsku (član 4. stav 2.); da su pred Ustavom i zakonom svi jednaki, da svako ima pravo na jednaku zakonsku zaštitu, bez diskriminacije, da je zabranjena svaka diskriminacija, neposredna ili posredna po bilo kom osnovu, a naročito po osnovu rase, pola, nacionalne pripadnosti, društvenog porekla, rođenja, veroispovesti, političkog ili drugog uverenja, imovnog stanja, kulture, jezika, starosti i psihičkog ili fizičkog invaliditeta (član 21. st. 1. do 3.); da zaposleni ima pravo na naknadu zarade u slučaju privremene sprečenosti za rad, kao i pravo na naknadu u slučaju privremene nezaposlenosti, u skladu sa zakonom (član 69. stav 3.); da Republika Srbije uređuje i obezbeđuje, između ostalog, sistem u oblasti radnih odnosa, socijalnog osiguranja i drugih oblika socijalne sigurnosti (član 97. stav 1. tačka 8.); da Narodna skupština donosi zakone i druge opšte akte iz nadležnosti Republike Srbije (član 99. stav 1. tačka 7.); da Vlada utvrđuje i vodi politiku, izvršava zakone i druge opšte akte Narodne skupštine, donosi uredbe i druge opšte akte radi izvršavanja zakona, predlaže Narodnoj skupštini zakone i druge opšte akte i daje o njima mišljenje kad ih podnese drugi predlagač, usmerava i usklađuje rad organa državne uprave i vrši nadzor nad njihovim radom, a vrši i druge poslove određene Ustavom i zakonom (član 123.); da je pravni poredak Republike Srbije jedinstven i da svi zakoni i drugi opšti akti doneti u Republici Srbiji moraju biti saglasni sa Ustavom (član 194. st. 1. i 3.); da se zakoni i svi drugi opšti akti objavljuju pre stupanja na snagu, te da se Ustav, zakoni i podzakonski opšti akti Republike Srbije objavljuju u republičkom službenom glasilu, a statuti, odluke i drugi opšti akti autonomnih pokrajina se objavljuju u pokrajinskom službenom glasilu (član 196. st. 1. i 2.).

Evropskom konvencijom za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda ("Službeni list Srbije i Crne Gore - Međunarodni ugovori", br. 9/03, 5/05, 7/05 i "Službeni glasnik RS", broj 12/10) utvrđeno je da se uživanje prava i sloboda predviđenih u ovoj konvenciji obezbeđuje bez diskriminacije po bilo kom osnovu, kao što su pol, rasa, boja kože, jezik, veroispovest, političko ili drugo mišljenje, nacionalno i socijalno poreklo, veza sa nekom nacionalnom manjinom, imovno stanje, rođenje ili drugi status (član 14.), a odredbama člana 1. Protokol broj 12 uz Konvenciju utvrđeno je da će se svako pravo koje zakon predviđa ostvarivati bez diskriminacije po bilo kom osnovu kao npr. polu, rasi, boji kože, jeziku, veroispovesti, političkom i drugom uverenju, nacionalnom ili društvenom poreklu, povezanosti s nacionalnom manjinom, imovini, rođenju ili drugom statusu i da javne vlasti neće ni prema kome vršiti diskriminaciju po osnovima kao što su oni pomenuti u stavu 1. Prema Zakonu o Vladi ("Službeni glasnik RS", br. 55/05, 71/05, 101/07 i 65/08), Vlada utvrđuje i vodi politiku Republike Srbije u okviru Ustava i zakona i drugih opštih akata Narodne skupštine, izvršava zakone i druge opšte akte Narodne skupštine tako što donosi opšte i pojedinačne pravne akte i preduzima druge mere (član 2.). U odeljku "IV Akti Vlade", odredbama čl. 42. do 46. Zakona propisano je da Vlada odlukom osniva javna preduzeća, ustanove i druge organizacije, preduzima mere i uređuje pitanja od opšteg značaja i odlučuje o drugim stvarima za koje je zakonom ili uredbom određeno da ih Vlada uređuje odlukom, da Vlada rešenjem odlučuje o postavljenjima, imenovanjima i razrešenjima, u upravnim stvarima i drugim pitanjima od pojedinačnog značaja, a da kad ne donosi druge akte, Vlada donosi zaključke (član 43.); da se uredbe, odluke, poslovnik, memorandum o budžetu i rešenja kojima se poništavaju i ukidaju propisi organa državne uprave objavljuju u "Službenom glasniku Republike Srbije", a da se ostali akti Vlade i predsednika Vlade mogu objaviti u "Službenom glasniku Republike Srbije" ako je to ovim zakonom ili drugim propisom određeno ili ako tako pri njihovom donošenju odluči Vlada (član 46.).

Zakonom o sudijama ("Službeni glasnik RS", br. 116/08, 104/09 i 101/10) je propisano: da protiv odluke Visokog saveta sudstva o prestanku funkcije, sudija ima pravo žalbe Ustavnom sudu, u roku od 30 dana od dana dostavljanja odluke (član 67. stav 1.); da sudije izabrane po Zakonu o sudijama ("Službeni glasnik RS", 63/01, 42/02, 17/03, 27/03, 29/04, 35/04, 44/04, 61/05, 101/05 i 46/06) i Zakonu o sudovima ("Službeni glasnik RS", br. 46/91, 60/91, 18/92, 77/92, 63/01, 42/02, 27/03 i 29/04) nastavljaju funkciju u sudovima za koje su izabrane do dana stupanja na funkciju sudija izabranih u skladu sa ovim zakonom, kao i da sudije u opštinskim organima za prekršaje i većima za prekršaje, imenovane po Zakonu o prekršajima ("Službeni glasnik SRS", broj 44/89 i "Službeni glasnik RS", br. 21/90, 11/92, 6/93, 20/93, 53/93, 67/93, 28/94, 16/97, 37/97, 36/98, 44/98, 62/01, 65/01 i 55/04), nastavljaju dužnost u opštinskim organima za prekršaje i većima za prekršaje, do dana stupanja na funkciju sudija izabranih u skladu sa ovim zakonom (član 99.); da sudijama iz člana 99. st. 1. i 2. ovog zakona, koji nisu izabrani u skladu sa ovim zakonom, dužnost prestaje danom stupanja na funkciju sudija izabranih u skladu sa ovim zakonom, da sudije iz stava 1. ovog člana imaju pravo na naknadu plate u trajanju od šest meseci u visini plate koju su imali u trenutku prestanka dužnosti i da pravo na naknadu plate iz stava 2. ovog člana prestaje pre proteka roka od šest meseci ako sudija kome je prestala dužnost zasnuje radni odnos ili stekne pravo na penziju, a može biti produženo za još šest meseci ako u tih šest meseci stiče pravo na penziju (član 101.).

Zakon o javnom tužilaštvu ("Službeni glasnik RS", br. 116/08, 104/09 i 101/10) propisuje: da protiv odluke Narodne skupštine, odnosno Državnog veća tužilaca o prestanku funkcije, javni tužilac, odnosno zamenik javnog tužioca ima pravo žalbe Ustavnom sudu, u roku od 30 dana od dana dostavljanja odluke (član 98. stav 1.); da javnim tužiocima i zamenicima javnih tužilaca koji nisu izabrani u skladu sa ovim zakonom dužnost prestaje 31. decembra 2009. godine, da javni tužioci i zamenici javnih tužilaca iz stava 1. ovog člana imaju pravo na naknadu plate u trajanju od šest meseci u visini plate koju su imali u trenutku prestanka dužnosti, a da pravo na naknadu plate prestaje pre proteka roka od šest meseci ako javni tužilac ili zamenik javnog tužioca kome je prestala dužnost zasnuje radni odnos ili stekne pravo na penziju, a može biti produženo za još šest meseci ako u tih šest meseci stiče pravo na penziju (član 130.).

Imajući u vidu prethodno izloženo, Ustavni sud je ocenio da se u konkretnom slučaju kao osnovna postavljaju sledeća sporna ustavnopravna pitanja:

1) da li je osporeni akt kojim se uređuju prava određenih kategorija lica i uslovi pod kojima se ta prava ostvaruju i prestaju donet u izvršavanju zakona ili je njegovim donošenjem Vlada, kao organ izvršne vlasti, izašla izvan okvira svoje Ustavom utvrđene nadležnosti iz člana 123. tač. 2. i 3. Ustava i time povredila i načelo podele vlasti iz člana 4. stav 2. Ustava;

2) da li se odnosi uređeni osporenim Zaključkom mogu uređivati podzakonskim aktom, ili se radi o odnosima koje zakonom uređuje Narodna skupština u ostvarivanju nadležnosti Republike Srbije utvrđenih odredbom člana 97. tačka 8. Ustava;

3) da li uređivanje odnosa na način kako je to učinjeno osporenim Zaključkom ima značenje izmena, odnosno dopuna odredaba člana 101. Zakona o sudijama i člana 130. Zakona o javnom tužilaštvu.

Takođe, Ustavni sud nalazi da je sa ustavnopravnog stanovišta sporno i:

1) da li se propisivanjem da pravo na naknadu plate na način predviđen osporenim aktom pripada samo neizabranim sudijama, a ne i neizabranim sudijama za prekršaje, povređuje načelo zabrane diskriminacije utvrđeno odredbama člana 21. Ustava i garantovano Evropskom konvencijom za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, budući da je ovo pravo odredbama člana 101. Zakona o sudijama priznato i sudijama i sudijama za prekršaje;

2) da li ima ustavnog i zakonskog osnova da se neizabrani nosioci pravosudnih funkcija dovedu u različit položaj u pogledu ostvarivanja prava na naknadu plate u zavisnosti od toga da li su podnošenjem žalbe ili ustavne žalbe tražili zaštitu prava od Ustavnog suda.

Na osnovu iznetog, Ustavni sud je ocenio da se osnovano postavlja pitanje ustavnosti i zakonitosti osporenog Zaključka Vlade, 05 broj 120-4978/2010 od 6. jula 2010. godine, te je saglasno odredbi člana 53. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu pokrenuo postupak za ocenu ustavnosti i zakonitosti Zaključka u celini.

Polazeći od izloženog, a na osnovu odredaba člana 46. tačka 1) i člana 53. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je doneo Rešenje kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Dragiša Slijepčević

Pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti Zaključka Vlade o naknadama sudijama

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti