Rešenje Ustavnog suda o pokretanju postupka za ocenu zakonitosti odluke

Kratak pregled

Ustavni sud pokreće postupak za utvrđivanje nezakonitosti člana 43. Odluke Grada Beograda o raspolaganju stanovima, koji vrednuje radni staž. Inicijativa za ocenu člana 42. (broj članova domaćinstva) odbacuje se, a postupak za član 44. (značaj radnog mesta) obustavlja se jer je brisan.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
IUo-565/2011
03.07.2014.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, na osnovu člana 167. stav 1. tačka 4. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 3. jula 2014. godine, doneo je

R E Š E Nj E

1. Pokreće se postupak za utvrđivanje nezakonitosti člana 43. Odluke o uslovima i načinu raspolaganja stanovima izgrađenim prema Projektu izgradnje 1.100 stanova u Beogradu („Službeni list grada Beograda“, br. 20/03, 9/04, 11/05, 4/07, 29/07, 6/10, 16/10 i 37/10);

2. Odbacuje se inicijativa za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti člana 42. Odluke iz tačke 1;

3. Obustavlja se postupak za ocenu ustavnosti i zakonitosti člana 44. Odluke o uslovima i načinu raspolaganja stanovima izgrađenim prema Projektu izgradnje 1.100 stanova u Beogradu („Službeni list grada Beograda“, br. 20/03, 9/04, 11/05, 4/07, 29/07, 6/10 i 16/10).

4. Rešenje iz tačke 1. dostaviti Skupštini grada Beograda radi davanja odgovora.

5. Rok za davanje odgovora je 45 dana od dana prijema Rešenja.

O b r a z l o ž e nj e

Ustavnom sudu podneta je inicijativa za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti čl. 42. do 44. Odluke iz tačke 3. izreke, kojima su vrednovani kriterijumi za utvrđivanje reda prvenstva učesnika konkursa kod davanja stanova u zakup licima u stanju socijalne potrebe. U inicijativi se ističe: da iz člana 42. Odluke kojim je vrednovan „broj članova porodičnog domaćinstva“ proizlazi da se Odlukom „maksimalno boduje domaćinstvo sa najviše pet članova“, čime su diskriminisane mnogočlane i to „prevashodno romske porodice“ koje većinom imaju više od pet članova; da se dužina radnog staža učesnika konkursa, saglasno članu 43. Odluke, dokazuje radnom knjižicom ili potvrdom nadležnog organa, a da je „većina Roma nezaposlena ili se uglavnom bavi poslovima u tzv. neformalnom sektoru (npr. sakupljanje sekundarnih sirovina), tako da uopšte ne poseduje radne knjižice niti imaju upisan radni staž“; da su osporenim načinom vrednovanja kriterijuma „značaj radnog mesta“ (član 44.) prema stručnoj spremi, tj. stepenu obrazovanja učesnika konkursa, romske porodice u stanju socijalne ugroženosti stavljene u nepovoljniji položaj „nego socijalno ugrožene porodice iz većinske populacije upravo zbog razlike u obrazovnom nivou“; da je, shodno navedenom, osporenom Odlukom „najveća socijalno ugrožena grupa, odnosno romska nacionalna zajednica u Beogradu, faktički onemogućena da dobije socijalne stanove u zakup čime je izvršena posredna diskriminacija“, te da čl. 42 do 44. Odluke nisu u saglasnosti sa odredbama čl. 14, 21, 69. i 76. Ustava Republike Srbije i sa odredbama čl. 4, 6, 7, 8, i 24. Zakona o zabrani diskriminacije; da su čl. 43. i 44. Odluke u suprotnosti i sa članom 10. Zakona o socijalnom stanovanju koji „ne navodi radni staž i značaj radnog mesta kao kriterijume za utvrđivanje reda prvenstva“. Imajući u vidu da je nakon podnošenja inicijative osporena Odluka menjana Odlukom koja je objavljena u „Službenom listu grada Beograda“, broj 37/10 i da se ove izmene odnose i na osporene čl. 43. i 44. Odluke, inicijator se, na traženje Ustavnog suda, dopisom od 26. maja 2011. godine izjasnio da ostaje pri podnetoj inicijativi, i istovremeno je proširio i na navedene izmene osporenog člana 43. Odluke.

Skupština grada Beograda, kao donosilac osporenog akta, je u odgovoru istakla: da je na sednicama održanim 31. maja i 11. oktobra 2002. godine donela Projekat izgradnje 1100 stanova, a da su osporenom Odlukom uređeni način, uslovi i postupak raspolaganja stanovima izgrađenim prema ovom projektu; da se, saglasno osporenoj Odluci, stanovi mogu dati u zakup samo pod uslovom da se radi o licu koje je socijalno ugroženo, bez stana i koje je ostvarilo pravo prvenstva na rang listi, bez obzira na nacionalnu pripadnost ili neko drugo lično svojstvo ovog lica; da će svaki učesnik konkursa koji ima pet ili više članova domaćinstva biti vrednovan sa maksimalnih 100 bodova, bez obzira na njegovu nacionalnu pripadnost; da je osporeni kriterijum „radni staž“ ustanovljen prvenstveno zbog nezaposlenih lica koja su kao „žrtve tranzicije“ ostala bez posla; da smisao osporenog kriterijuma „značaj radnog mesta“ nije diskriminacija lica sa nižim stepenom obrazovanja ili bez obrazovanja, već vrednovanje stepena obrazovanja socijalno ugroženih lica bez stana i da je navedenom izmenom osporene Odluke iz 2010. godine, ovaj kriterijum brisan; da inicijator nije naveo konkretne argumente kojima bi dokazao tvrdnju da je „došlo do povrede prava nacionalnih manjina definisanih i zagarantovanih Ustavom, niti je pružio dokaze da je došlo do diskriminacije nekog lica zbog njegovih ličnih svojstava ili da je povređeno pravo na socijalnu zaštitu utvrđeno Ustavom i zakonom“; da je „u periodu od 2002. godine do danas, u Srbiji i u Beogradu realizovan niz različitih programa za rešavanje stambenih potreba građana „s tim što svaki program ima različite ciljne grupe (programi koji se odnose na Rome koji žive u nehigijenskim naseljima, izbeglice, interno raseljena lica, siromašne građane)“; da se osporena Odluka odnosi samo na jedan poseban projekat koji je definisao ciljne grupe kojima je trebalo u tom periodu pružiti podršku u vezi sa rešavanjem stambenog pitanja, a da se u okviru te ciljne grupe svakako nalaze i Romi, kao i pripadnici svih nacionalnih manjina koji imaju prebivalište na teritoriji grada Beograda; da je osporeni Projekat nastao u vreme kada nije postojala nikakva stambena politika koja bi predvidela „bilo kakve mere podrške stambeno ugroženim grupama građana“ i „mnogo pre donošenja Zakona o socijalnom stanovanju koji predstavlja prvi korak ka institucionalnoj stambenoj reformi, te da rešenja iz osporene Odluke nisu u neskladu sa odredbama ovog zakona“.

U sprovedenom postupku Ustavni sud je konstatovao da je Odluku o uslovima i načinu raspolaganja stanovima izgrađenim prema Projektu izgradnje 1.100 stanova u Beogradu („Službeni list grada Beograda“, br. 20/03, 9/04, 11/05, 4/07, 29/07, 6/10 i 16/10) donela Skupština grada Beograda na sednici održanoj 21. februara 2003. godine, pozivajući se na odredbe člana 27. tačka 2. Statuta grada Beograda („Službeni list grada Beograda“, br. 18/95, 20/95, 21/99 i 2/00) i člana 100. Poslovnika Skupštine grada Beograda („Službeni list grada Beograda“, br. 18/94 i 21/94). Odlukom se uređuju način, uslovi i postupak raspolaganja stanovima izgrađenim prema Projektu izgradnje 1.100 stanova, koji su u državnoj svojini (član 1.) i određeno je da 716 stanova izgrađenih prema navedenom projektu grad Beograd može davati na korišćenje na određeno vreme licima u stanju socijalne potrebe (član 2. stav 1. tačka 2.). Odredbama Poglavlja III Odluke (čl. 30. do 50g) regulisano je davanje stanova u zakup licima u stanju socijalne potrebe, tako što je, između ostalog, propisano da pravo učešća na konkursu za davanje stanova u zakup na određeno vreme ima socijalno ugroženo lice pod uslovom: da je bez stana, da je državljanin Republike Srbije i da ima prebivalište na teritoriji grada Beograda najmanje dve godine pre raspisivanja konkursa (član 30. stav 1.) i bliže su uređeni, odnosno definisani pojmovi socijalna i stambena ugroženost lica (čl. 31. i 32.). Odlukom je takođe propisano da se socijalno ugroženom licu može dati stan u zakup pod uslovom da je bez stana u smislu člana 32. ove odluke i da je ostvarilo pravo prvenstva na rang-listi (član 33.) koje se ostvaruje najvećim brojem bodova na rang-listi (član 35. stav 1.); da se za utvrđivanje reda prvenstva određuju, između ostalog, sledeći osnovi: broj članova porodičnog domaćinstva, radni staž i značaj radnih mesta (s obzirom na složenost poslova i zadataka, stručnu spremu i prihode) (član 36. al. 6. do 8.).

Osporenim čl. 42. i 43. Odluke propisano je: da se broj članova porodičnog domaćinstva vrednuje do 100 bodova, pri čemu se svaki član porodičnog domaćinstva, uključujući i učesnika u konkursu, vrednuje sa 20 bodova, a da se vanbračna zajednica dokazuje davanjem posebne izjave ili na drugi podoban način (član 42.); da se dužina radnog staža učesnika u konkursu vrednuje do 120 bodova, pri čemu za svaku navršenu godinu radnog staža učesniku u konkursu pripadaju po tri boda, da se pod radnim stažom podrazumeva vreme provedeno u radnom odnosu koje se upisuje u radnu knjižicu, da se dužina radnog staža dokazuje radnom knjižicom ili potvrdom nadležnog organa i da se ukupan radni staž obračunava sa stanjem na dan isteka roka za prijavljivanje na konkurs (član 43.). Osporenim članom 44. Odluke bilo je određeno da se značaj radnog mesta boduje do 100 bodova, i posebno je bio utvrđen broj bodova za visoku, višu, srednju i ostalu stručnu spremu.

Odlukom o izmenama osporene Odluke („Službeni list grada Beograda“, broj 37/10) koja je stupila na snagu 19. novembra 2010. godine, brisan je u članu 36. Odluke kriterijum „značaj radnih mesta“ (član 1.); smanjen je maksimalan broj bodova kojim se vrednuje dužina radnog staža učesnika u konkursu sa 120 na 40 bodova, kao i broj bodova kojima se vrednuje svaka navršena godina radnog staža ovog lica sa tri boda na jedan bod (član 4.) i brisan je osporeni član 44. Odluke kojim je bio vrednovan kriterijum „značaj radnog mesta“ (član 5.). Osporena Odluka je menjana i dopunjavana i 2012. i 2013. godine i te izmene i dopune su objavljene u „Službenom listu grada Beograda“, br. 17/12 i 8/13, ali nisu od značaja za rešavanje u ovoj ustavnopravnoj stvari.

Polazeći od sadržine inicijative i osporene Odluke, Ustavni sud je utvrdio da je inicijator doveo u pitanje saglasnost osporenih odredaba čl. 42. do 44. Odluke sa odredbama člana 14, člana 21. stav 3, člana 69. stav 1. i člana 76. st. 1. i 2. Ustava kojima je utvrđeno: da Republika Srbija štiti prava nacionalnih manjina i da država jemči posebnu zaštitu nacionalnim manjinama radi ostvarivanja potpune ravnopravnosti i očuvanja njihovog identiteta (član 14.); da je zabranjena svaka diskriminacija, neposredna ili posredna, po bilo kom osnovu, a naročito po osnovu rase, pola, nacionalne pripadnosti, društvenog porekla, rođenja, veroispovesti, političkog ili drugog uverenja, imovnog stanja, kulture, jezika, starosti i psihičkog ili fizičkog invaliditeta (član 21. stav 3.); da građani i porodice kojima je neophodna društvena pomoć radi savladavanja socijalnih i životnih teškoća i stvaranja uslova za zadovoljavanje osnovnih životnih potreba, imaju pravo na socijalnu zaštitu, čije se pružanje zasniva na načelima socijalne pravde, humanizma i poštovanja ljudskog dostojanstva (član 69. stav 1.); da se pripadnicima nacionalnih manjina jemči ravnopravnost pred zakonom i jednaka zakonska zaštita i da je zabranjena bilo kakva diskriminacija zbog pripadnosti nacionalnoj manjini (član 76. st. 1. i 2.).

Odredbama Zakona o zabrani diskriminacije („Službeni glasnik RS", broj 22/09), čija se povreda ističe inicijativom, propisano je da su svi jednaki i uživaju jednak položaj i jednaku pravnu zaštitu, bez obzira na lična svojstva i da je svako dužan da poštuje načelo jednakosti, odnosno zabranu diskriminacije (član 4.); uređeni su oblici diskriminacije (neposredna i posredna diskriminacija i povreda načela jednakih prava i obaveza) (čl. 6. do 8.); zabranjena je diskriminacija nacionalnih manjina i njihovih pripadnika na osnovu nacionalne pripadnosti, etničkog porekla, verskih uverenja i jezika i predviđeno je da se način ostvarivanja i zaštita prava pripadnika nacionalnih manjina uređuje posebnim zakonom (član 24.).

Zakonom o socijalnom stanovanju („Službeni glasnik RS“, broj 72/09), koji je stupio na snagu 11. septembra 2009. godine, uređuju se uslovi za održivi razvoj socijalnog stanovanja i način obezbeđivanja i korišćenja sredstava za razvoj socijalnog stanovanja, kao i druga pitanja od značaja za socijalno stanovanje (član 1.). Socijalno stanovanje, u smislu ovog zakona, jeste stanovanje odgovarajućeg standarda koje se obezbeđuje uz podršku države, u skladu sa strategijom socijalnog stanovanja i programima za realizaciju strategije, domaćinstvima koja iz socijalnih, ekonomskih i drugih razloga ne mogu da obezbede stan po tržišnim uslovima (član 2.). Zakonom je takođe propisano: da se radi obezbeđivanja uslova za održivi razvoj socijalnog stanovanja u Republici Srbiji, a u cilju realizacije utvrđene nacionalne stambene politike, kojom se određuju i mere za njeno sprovođenje, donosi Nacionalna strategija socijalnog stanovanja (u daljem tekstu: Strategija) i Akcioni plan za njeno sprovođenje (u daljem tekstu: Akcioni plan) (član 3.); da opština, grad i grad Beograd (u daljem tekstu: jedinica lokalne samouprave), radi obezbeđivanja uslova za razvoj socijalnog stanovanja donosi lokalnu stambenu strategiju u skladu sa Nacionalnom strategijom socijalnog stanovanja i donosi, u skladu sa lokalnom stambenom strategijom i Nacionalnom strategijom socijalnog stanovanja, programe socijalnog stanovanja (član 4. tač. 1) i 2)); da se Strategijom određuju dugoročni i srednjoročni ciljevi razvoja socijalnog stanovanja, u skladu sa regionalnim, ukupnim ekonomskim i socijalnim razvojem, izvori i način obezbeđivanja sredstava za realizaciju Strategije, razvoj socijalnog stanovanja i drugi elementi od značaja za socijalno stanovanje i da Strategiju i Akcioni plan, kojim se operativno razrađuju ciljevi, mere i aktivnosti definisane u Strategiji, donosi Vlada na predlog ministarstva nadležnog za stambene poslove (član 5. st. 2. do 4.); da radi realizacije Strategije i Akcionog plana, Vlada donosi programe socijalnog stanovanja na predlog ministarstva nadležnog za stambene poslove (član 6.) i da se ovim programima utvrđuju naročito: prioriteti u pogledu projekta, ciljnih grupa i obima sredstava; kriterijumi pod kojima se sredstva utvrđena programom mogu koristiti i uslovi odobravanja i vraćanja sredstava (član 7.); da se sredstva za socijalno stanovanje koriste, između ostalog, za podsticanje različitih vidova pribavljanja stanova za socijalno stanovanje u vlasništvu ili u zakup (član 9. stav 1. tačka 4)). Odredbama člana 10. Zakona, čija se povreda ističe inicijativom, propisano je: da pravo na rešavanje stambenih potreba u skladu sa ovim zakonom imaju lica koja su bez stana, odnosno lica bez stana odgovarajućeg standarda i koja iz prihoda koje ostvaruju ne mogu da obezbede stan po tržišnim uslovima (stav 1.); da su osnovna merila za utvrđivanje reda prvenstva za rešavanje stambenih potreba navedenih lica: stambeni status, visina primanja, zdravstveno stanje, invalidnost, broj članova domaćinstva i imovinsko stanje (stav 2.); da će u određivanju reda prvenstva po osnovnim merilima prednost imati lica koja pripadaju ranjivim društvenim grupama: mladi, deca bez roditeljskog staranja, samohrani roditelji, porodice sa više dece, samačka domaćinstva, lica preko 65 godina starosti, osobe sa invaliditetom, lični vojni invalidi, porodični vojni invalidi, civilni invalidi rata, izbeglice i interno raseljena lica, Romi i pripadnici drugih socijalno ranjivih grupa (stav 3.); da Vlada u okviru svakog posebnog programa socijalnog stanovanja bliže propisuje uslove i merila iz st. 1, 2. i 3. ovog člana (stav 4.); da jedinica lokalne samouprave u okviru svakog pojedinačnog programa socijalnog stanovanja posebno propisuje uslove i merila za rešavanje stambenih potreba domaćinstava iz st. 1, 2. i 3. ovog člana, u skladu sa uslovima i merilima iz odgovarajućeg dokumenta Vlade (stav 5.); da se uslovi i merila iz st. 2. i 3. ovog člana propisuju u skladu sa merama i politikama definisanim u strateškim dokumentima Republike Srbije i u cilju podsticanja ravnomernog regionalnog razvoja i ukupnog razvoja Republike Srbije (stav 6.).

Iz navedenog proizlazi:

- da je davanje stanova za socijalno stanovanje u zakup licima koja iz socijalnih, ekonomskih i drugih razloga ne mogu da obezbede stan po tržišnim uslovima jedan od Zakonom o socijalnom stanovanju propisanih načina za rešavanje stambenih potreba ovih lica;

- da je Zakonom o socijalnom stanovanju dato ovlašćenje gradu Beogradu da, u skladu sa lokalnom stambenom strategijom i Strategijom, donosi programe socijalnog stanovanja (član 4. tačka 2));

- da se programima socijalnog stanovanja utvrđuju, pored ostalog, prioriteti u pogledu projekata i ciljnih grupa za koje Vlada, u skladu sa Strategijom, odnosno jedinica lokalne samouprave u skladu sa lokalnom stambenom strategijom i Strategijom, smatraju da su potrebni za rešavanje stambenog pitanja tih društvenih grupa davanjem u zakup stanova za socijalno stanovanje;

- da su uslovi i osnovna merila za utvrđivanje reda prvenstva pri odabiru korisnika socijalnih stanova određeni Zakonom o socijalnom stanovanju (član 10. st. 1. i 2.);

- da se Zakonom utvrđeni uslovi i merila, za svaki poseban program socijalnog stanovanja, bliže definišu aktom Vlade u skladu sa kojim jedinice lokalne samouprave svojim aktom, u okviru svakog pojedinačnog programa socijalnog stanovanja, posebno propisuju uslove i merila za rešavanje stambenih potreba lica određenih ovim zakonom;

- da Zakonom o socijalnom stanovanju nisu propisani „dužina radnog staža“ i „značaj radnog mesta“ kao osnovna merila za utvrđivanje reda prvenstva za rešavanje stambenih potreba u skladu sa ovim zakonom.

Polazeći od navedenog, Ustavni sud je ocenio da se osnovano može postaviti, kao sporno, pitanje da li je Skupština grada Beograda prekoračila svoja ovlašćenja kada je osporenim članom 43. Odluke, kao podzakonskog akta, predvidela merilo za utvrđivanje reda prvenstva učesnika konkursa za davanje stanova u zakup koje Zakon o socijalnom stanovanju ne predviđa, a koje se odnosi na dužinu radnog staža učesnika navedenog konkursa. S obzirom na izneto, Ustavni sud je ocenio da su se stekli uslovi da Sud, saglasno odredbi člana 53. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11 i 18/13-US), donese rešenje o pokretanju postupka za utvrđivanje nezakonitosti člana 43. Odluke i da isto, primenom odredbe člana 33. stav 1. Zakona, dostavi donosiocu osporenog akta na odgovor, za čije davanje je određen rok od 45 dana. Polazeći od navedenog, Ustavni sud je rešio kao u tač. 1, 4. i 5. izreke.

Kada je u pitanju osporeni član 44. Odluke, Ustavni sud ukazuje da kako je ovim članom Odluke takođe bilo propisano merilo za utvrđivanje reda prvenstva učesnika konkursa za davanje stanova u zakup koje Zakon o socijalnom stanovanju ne predviđa, a koje se odnosi na značaj radnog mesta ovih lica, osnovano bi se moglo postaviti pitanje saglasnosti navedenog člana Odluke sa Zakonom. Međutim, imajući u vidu da je u toku postupka pred Ustavnim sudom osporeni član 44. Odluke brisan Odlukom o izmenama osporene Odluke („Službeni list grada Beograda“, broj 37/10), čime je izvršeno njegovo usaglašavanje sa Zakonom, Ustavni sud je, saglasno odredbi člana 57. tačka 1) Zakona o Ustavnom sudu, obustavio postupak u ovom delu jer je ocenio da zbog otklanjanja posledica neustavnosti i nezakonitosti ne treba doneti odluku o utvrđivanju neustavnosti i nezakonitosti navedenog člana Odluke u vreme njegovog važenja. Saglasno iznetom, Sud je rešio kao u tački 3. izreke.

Razmatrajući navode inicijatora o nesaglasnosti člana 42. Odluke, kojim je vrednovano merilo „broj članova porodičnog domaćinstva“, sa odredbom člana 21. stav 3. Ustava i odredbama Zakona o zabrani diskriminacije, Ustavni sud je pošao od odredaba člana 2. tačka 2. i člana 30. stav 1. Odluke, iz kojih proizlazi da su kao potencijalni korisnici stanova izgrađenih prema Projektu izgradnje 1.100 stanova koji se daju u zakup licima u stanju socijalne potrebe, određena ona lica koja ispunjavaju Odlukom utvrđene uslove socijalne i stambene ugroženosti (čl. 31. i 32.), koja su državljani Republike Srbije sa prebivalištem na teritoriji grada Beograda najmanje dve godine pre raspisivanja konkursa. Polazeći od ovako utvrđene ciljne grupe navedenog projekta, Skupština grada Beograda je osporenom Odlukom bliže odredila i osnovna merila za utvrđivanje reda prvenstva u rešavanju stambenog pitanja pripadnika ove ciljne grupe davanjem stanova u zakup, a saglasno zakonskom ovlašćenju jedinice lokalne samouprave da u okviru svakog pojedinačnog programa socijalnog stanovanja posebno propiše uslove i merila za rešavanje stambenih potreba lica obuhvaćenih programom. Tako je članom 36. alineja 6. Odluke, kao jedno od Zakonom utvrđenih merila, predviđen „broj članova porodičnog domaćinstva“ čije je vrednovanje izvršeno osporenim članom 42. Odluke, na način da se boduje najviše pet članova domaćinstva, uključujući i učesnika konkursa, tako da po osnovu ovog merila može da se ostvari najviše 100 bodova. S tim u vezi, Ustavni sud je ustanovio da je merilo „broj članova porodičnog domaćinstva“ predviđeno matičnim zakonom u ovoj oblasti, te da su uslovi i način njegovog vrednovanja, u osporenom aktu propisani tako da se pod jednakim uslovima odnose na sva lica koja se nalaze u istoj pravnoj situaciji, odnosno na sva lica koja, u smislu odredbe člana 30. stav 1. Odluke, predstavljaju potencijalne korisnike stanova izgrađenih prema navedenom projektu koji se daju u zakup, nezavisno od njihovih ličnih svojstava utvrđenih članom 21. stav 3. Ustava. Takođe, propisivanjem osporenog načina vrednovanja navedenog merila, Skupština grada Beograda je, prema shvatanju Suda, omogućila i onim licima u stanju socijalne potrebe koja imaju najviše do pet članova domaćinstva da ostvare pravo na socijalno stanovanje, jer bi upravo drugačijim vrednovanjem merila „broj članova porodičnog domaćinstva“, tj. bez određivanja maksimalnog broja bodova koji se može ostvariti po ovom osnovu, ova lica bila dovedena u neravnopravan položaj u odnosu na one učesnike konkursa čija domaćinstva imaju i više od pet članova. Pri tome, Ustavni sud ističe da postoji autonomno pravo nadležnog organa jedinice lokalne samouprave da ovaj kriterijum, odnosno merilo normira u skladu sa donetom lokalnom stambenom strategijom, ali uvek u skladu sa merama i politikama definisanim u strateškim dokumentima Republike Srbije i u cilju podsticanja ravnomernog regionalnog razvoja i ukupnog razvoja Republike Srbije.

U vezi sa osporavanjem člana 42. Odluke u odnosu na Ustavom zajemčenu zaštitu nacionalnih manjina i zabranu njihove diskriminacije (član 14. i član 76. st. 1. i 2.), Ustavni sud nalazi da se odredbe osporenog člana Odluke, s obzirom na predmet njihovog uređenja, ne mogu dovesti u vezu sa sadržinom označenih Ustavom utvrđenih načela, te da su stoga očigledno neosnovane tvrdnje incijatora o nesaglasnosti ovog člana Odluke sa navedenim Ustavnim odredbama. Ustavni sud je kao očigledno neosnovane ocenio i navode inicijatora o nesaglasnosti člana 42. Odluke sa odredbom člana 69. stav 1. Ustava kojim je utvrđeno pravo na socijalnu zaštitu određenih građana i porodica, s obzirom na to da inicijator nije naveo konkretne ustavnopravne razloge osporavanja člana 42. Odluke u odnosu na ovu Ustavnu odredbu.

S obzirom na izneto, Ustavni sud je našao da razlozima iznetim u inicijativi nije potkrepljena tvrdnja da ima osnova za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti člana 42. Odluke o uslovima i načinu raspolaganja stanovima izgrađenim prema Projektu izgradnje 1.100 stanova u Beogradu („Službeni list grada Beograda“, br. 20/03, 9/04, 11/05, 4/07, 29/07, 6/10, 16/10 i 37/10) pa je, saglasno članu 53. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, inicijativu u tom delu odbacio, rešavajući kao u tački 2. izreke.

Na osnovu izloženog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 2) i člana 46. tač. 1), 5) i 7) Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je doneo Rešenje kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić

Rešenje Ustavnog suda o pokretanju postupka za ocenu zakonitosti odluke

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti