Odluka Ustavnog suda o neustavnosti Uredbe o naknadi štete

Kratak pregled

Ustavni sud je utvrdio da Uredba o naknadi štete na licima nije u saglasnosti sa Ustavom i zakonom. Vlada je prekoračila svoja ovlašćenja, uređujući materiju koja je u isključivoj nadležnosti zakonodavne i sudske vlasti, čime je povredila načelo podele vlasti.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
IUo-904/2010
24.01.2013.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša B. Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, Bratislav Đokić, dr Goran Ilić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Bosa Nenadić, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, na osnovu člana 167. stav 1. tač. 1. i 3. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 24. januara 2013. godine, doneo je

O D L U K U

1. Utvrđuje se da Uredba o naknadi šteta na licima ("Službeni glasnik RS", broj 34/10) nije u saglasnosti sa Ustavom i zakonom.

2. Odbacuje se zahtev za obustavu izvršenja pojedinačnog akta ili radnj e koja je preduzeta na osnovu Uredbe iz tačke 1.

O b r a z l o ž e nj e

Ustavnom sudu je podneto više inicijativa za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti Uredbe o naknadi štete na licima ("Službeni glasnik RS", broj 34/10). Podnosioci inicijativa smatraju da Uredba nije saglasna sa Ustavom Republike Srbije, Zakonom o obligacionim odnosima i Zakonom o obaveznom osiguranju u saobraćaju. Po navodima podnosilaca inicijativa, Vlada je donošenjem osporene Uredbe prekoračila ustavna ovlašćenja, kao i ovlašćenja koja su joj data odredbom člana 26. stav 2. Zakona o obaveznom osiguranju u saobraćaju, jer Vlada nema zakonsko ovlašćenje za utvrđivanje osnova za naknadu drugih vidova neimovinske štete, osim za pretrpljene bolove usled smrti ili teškog invaliditeta nekog lica, ali da je i pored toga, osporenom Uredbom utvrdila maksimalne iznose odštete za sve vidove naknade nematerijalne štete. Osim toga, Uredba ne pravi jasnu razliku između štetnih događaja iz saobraćajnih udesa i svih ostalih mogućih nesrećnih slučajeva, pa su tako stvorene dve grupe oštećenih - oštećeni u saobraćaju i ostali oštećeni, koji nisu u jednakom položaju, čime su, po mišljenju inicijatora, povređene odredbe člana 21. st. 1. do 3. i člana 36. Ustava. Naime, osporenom Uredbom lica koja su pretrpela štetu u saobraćajnoj nezgodi dov ode se u neravnopravan položaj sa licima koja su štetu pretrpela u nekom drugom štetnom događaju, koji nije vezan za štetu pričinjenu motornim vozilom. Inicijatori smatraju da je određivanjem Uredbom maksimalnih iznosa za isplatu naknade nematerijalne štete, povređeno načelo nezavisnosti sudova i načelo nezavisnosti sudske vlasti, s obzirom na to da, prema odredbi člana 200. stav 2. Zakona o obligacionim odnosima, sud samostalno odlučuje o visini odštete koju zaslužuje oštećeni. Inicijatori ističu da Vlada nije ovlašćena da propisuje način i kriterijume za bliže utvrđivanje nematerijalne i materijalne štete, jer je pitanje naknade materijalne i nematerijalne štete regulisano odredbama Zakona o obligacionim odnosima, pa je stoga, osporena Uredba nesaglasna sa odredbama čl. 189. do 191, člana 196. i člana 200. do 203. Zakona o obligacionim odnosima, kojima se propisuje da je sud državni organ koji odlučuje o naknadi štete. Iz navedenih razloga, po mišljenju inicijatora, osporena Uredba je nesaglasna sa odredbama čl. 3. i 4, člana 99. stav 1. tačka 7. i člana 123. Ustava, kojima je propisan princip podele vlasti na zakonodavnu, sudsku i izvršnu, jer je Vlada kao izvršna vlast, donošenjem osporene Uredbe, preuzela poslove zakonodavne vlasti. U odnosu na pojedine odredbe osporene Uredbe, inicijatori navode da su odredbe člana 11. stav 3. i člana 13. stav 5. Uredbe u suprotnosti sa članom 200. Zakona o obligacion im odnosima, jer isključuju pravo na naknadu za fizičke bolove i strah slabog inteziteta koji traju do tri dana, te da su odredbe člana 6. st. 2. i 3. i član a 9. stav 2. Uredbe u suprotnosti sa odredbom člana 195. stav 2, kao i sa odredbama čl. 185. i 190. Zakona o obligacionim odnosima, zbog utvrđivanja prosečne zarade u datoj delatnosti kao osnova za određivanje novčane naknade, odnosno utvrđivanja prosečne zarade koju ostvaruju zdravstveni radnici odgovarajuće stručne spreme koji obavljaju poslove tuđe nege i pomoći kao osnova za određivanje naknade oštećenima koji imaju potrebu za tuđom negom i pomoći. Podnosioci inicijativa posebno ističu i da odredba člana 12. stav 5. Uredbe, kojom je visina naknade nematerijalne štete određena u zavisnosti od godina života, predstavlja povredu Ustavom garantovanog prava zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava. U odnosu na odredbe čl. 5. i 6. Uredbe, kojima je krug lica koja imaju pravo na naknadu izgubljene zarade ograničen samo na oštećene koji su pre povređivanja bili u redovnom radnom odnosu, inicijatori smatraju da su u suprotnosti sa odredbama člana 190. i člana 193. stav 2. Zakona o obligacionim odnosima, prema kojima sva lica koja su ostvarivala pravo na zaradu pre povređivanja, kao i lica koja bi po redovnom toku stvari ostvarivala zaradu, imaju pravo na naknadu izgubljene zarade. Jedan od inicijatora je predložo da Ustavni sud, do donošenja konačne odluke, obustavi izvršenje pojedinačnih akata odnosno radnji koje se preduzimaju na osnovu osporene Uredbe.

U odgovoru Vlade se, pored ostalog, navodi da je osporena Uredba doneta sa ciljem da omogući da se, na što jednostavniji i za oštećene jednak način , utvrđuje visina naknade materijalne i nematerijalne štete u, po posledicama i strukturi, istim slučajevima, kako bi se povećao nivo objektivizacije i izvesnosti, što je od naročitog značaja kako za oštećene tako i za društva za osiguranje. U odgovoru se ističe da je odredbom člana 123. tačka 3. Ustava utvrđena nadležnost Vlade da donosi uredbe i druge opšte akte radi izvršavanja zakona, pa je Vlada, na osnovu ovlašćenja iz člana 26. stav 2. Zakona o obaveznom osiguranju u saobraćaju, Uredbom propisala način i kriterijume, kao i krug lica i naknade, a sve radi izvršavanja Zakona o obaveznom osiguranju u saobraćaju.

U sprovedenom prethodnom postupku, Ustavni sud je utvrdio da je osporenom Uredbom o naknadi štete na licima ("Službeni glasnik RS", broj 34/10) propisano: da se ovom uredbom bliže uređuje način i kriterijumi za utvrđivanje materijalne štete i način i kriterijumi za utvrđivanje nematerijalne štete, zavisno od težine telesne povrede ili narušenog zdravlja, odnosno od stepena delimične onesposobljenosti za rad, kao i krug lica koja imaju pravo na naknadu i maksimalni iznos naknade za pretrpljene bolove usled smrti ili teškog invaliditeta nekog lica (član 1.); da je osnov za novčanu naknadu za materijalnu štetu i nematerijalnu štetu postojanje povrede telesnog integriteta nekog lica, izraženo u kontuzijama i nagnječenju nekog dela tela, oštećenju ili gubitku pojedinih delova tela, trajnom narušenju zdravlja ili smrti lica (član 2.); da se p od materijalnom štetom u slučaju smrti, telesne povrede ili oštećenja zdravlja nekog lica, u smislu ove uredbe, podrazumeva sva ona šteta koju je to lice imalo zbog povrede (troškovi lečenja, izgubljena zarada i sl.), odnosno bliski srodnik zbog smrti srodnika , da naknada štete iz stava 1. ovog člana obuhvata troškove lečenja i rehabilitacije, izgubljenu zaradu za vreme privremene sprečenosti za rad , izgubljenu zaradu u slučaju trajne delimične ili potpune nesposobnosti za rad, naknadu za izgubljeno izdržavanje , troškove sahrane i troškove tuđe nege i pomoći (član 3.). Navedeni troškovi i naknade su bliže precizirani odredbama čl. 4. do 9. Uredbe. Odredbama člana 10. Uredbe propisano je da se n ematerijalna šteta nadoknađuje nezavisno od naknade materijalne štete i da n ematerijalna šteta, kao posledica saobraćajne nezgode, u smislu ove uredbe, obuhvata sledeće vidove: fizički bol, duševni bol zbog umanjenja opšte životne aktivnosti , pretrpljeni strah , duševni bol zbog naruženosti , duševni bol zbog smrti bliskog lica i duševni bol zbog naročito teškog invaliditeta bliskog lica. Odredbama čl. 11. do 16. Uredbe predviđ eni su kriterijumi za utvrđivanje visine naknade za svaki od navedeni h vid ova nemat erijalne štete, način utvrđivanja naknade štete i maksimalni iznos naknade štete za svaki od navedenih slučajeva iskazan u evrima. Odredbom člana 17. Uredbe propisano je da se v isina naknada iz čl. 11, 12, 13, 14, 15. i 16. ove uredbe obračunava u dinarskoj protivvrednosti po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate naknade štete, a članom 18. Uredbe predviđeno je da ova uredba stupa na snagu osmog dana od dana objavljivanja u "Službenom glasniku Republike Srbije".

Ustavom Republike Srbije utvrđeno je: da se vladavina prava ostvaruje slobodnim i neposrednim izborima, ustavnim jemstvima ljudskih i manjinskih prava, podelom vlasti, nezavisnom sudskom vlašću i povinovanjem vlasti Ustavu i zakonu (član 3. stav 2.); da uređenje vlasti počiva na podeli vlasti na zakonodavnu, izvršnu i sudsku i da je sudska vlast nezavisna (član 4. st. 2. i 4.); da su pred Ustavom i zakonom svi jednaki, da svako ima pravo na jednaku zakonsku zaštitu, bez diskriminacije i da je zabranjena svaka diskriminacija, neposredna ili posredna, po bilo kom osnovu, a naročito po osnovu rase, pola, nacionalne pripadnosti, društvenog porekla, rođenja,

veroispovesti, političkog ili drugog uverenja, imovnog stanja, kulture, jezika, starosti i psihičkog ili fizičkog invaliditeta (član 21. st. 1. do 3); da Narodna skupština donosi zakone i druge opšte akte iz nadležnosti Republike Srbije (član 99. stav 1. tačka 7.); da Vlada donosi uredbe i druge opšte akte radi izvršavanja zakona (član 123. tačka 3.); da su sudovi samostalni i nezavisni u svom radu i da sude na osnovu Ustava, zakona i drugih opštih akata, kada je to predviđeno zakonom, opšteprihvaćenih pravila međunarodnog prava i potvrđenih međunarodnih ugovora (član 142. stav 2.); da svi zakoni i drugi opšti akti doneti u Republici Srbiji moraju biti saglasni sa Ustavom (član 194. stav 3.).

Odredbama člana 26. Zakona o obaveznom osiguranju u saobraćaju (''Službeni glasnik RS'', broj 51/09 , 78/11, 101/11 i 93/12) propisano je: da društvo za osiguranje novčanu naknadu šteta na licima utvrđuje primenom propisanih kriterijuma za naknadu te štete i da Vlada bliže propisuje način i kriterijume za utvrđivanje materijalne štete i način i kriterijume za utvrđivanje nematerijalne š tete, zavisno od težine telesne povrede ili narušenog zdravlja, odnosno od stepena delimične onesposobljenosti za rad, kao i krug lica koja imaju pravo na naknadu i maksimalni iznos naknade za pretrpljene bolove usled smrti ili teškog invaliditeta nekog lica.

Zakonom o Vladi (''Službeni glasnik RS'', br. 55/05, 71/05, 101/07,65/08, 16/11, 68/12, 72/12 i 74/12) propisano je: da Vlada izvršava zakone i druge opšte akte Narodne skupštine tako što donosi opšte i pojedinačne pravne akte i preduzima druge mere (član 2. stav 2.); da Vlada uredbom podrobnije razrađuje odnos uređen zakonom, u skladu sa svrhom i ciljem zakona ( član 42. stav 1.).

Zakonom o obligacionim odnosima (''Službeni list SFRJ", br. 29/78, 39/85, 45/89, i 57/89 i "Službeni list SRJ", br. 31/93, 22/99, 23/99, 35/99 i 44/99) propisano je: da će sud za pretrpljene fizičke bolove, za pretrpljene duševne bolove zbog umanjenja životne aktivnosti, naruženosti, povrede ugleda, časti, slobode ili prava ličnosti, smrti bliskog lica kao i za strah, ako nađe da okolnosti slučaja, a naročito jačina bolova i straha i njihovo trajanje to opravdava, dosuditi pravičnu novčanu naknadu, nezavisno od naknade materijalne štete kao i u njenom odsustvu, da će prilikom odlučivanja o zahtevu za naknadu nematerijalne štete, kao i o visini njene naknade, sud voditi računa o značaju povređenog dobra i cilju kome služi ta naknada, ali i o tome da se njome ne pogoduje težnjama koje nisu spojive sa njenom prirodom i društvenom svrhom (član 200.); da u slučaju smrti nekog lica, sud može dosuditi članovima njegove uže porodice (bračni drug, deca i roditelji) pravičnu novčanu naknadu za njihove duševne bolove, da se takva naknada može dosuditi i braći i sestrama ako je između njih i umrlog postojala trajnija zajednica života, da u slučaju naročito teškog invaliditeta nekog lica, sud može dosuditi njegovom bračnom drugu, deci i roditeljima pravičnu novčanu naknadu za njihove duševne bolove, da se naknada iz st. 1. i 3. ovog člana može dosuditi i vanbračnom drugu, ako je između njega i umrlog, odnosno povređenog postojala trajnija zajednica života (član 201.); da u slučaju osiguranja od odgovornosti, osiguravač odgovara za štetu nastalu osiguranim slučajem samo ako treće oštećeno lice zahteva njenu naknadu, da osiguravač snosi, u granicama svote osiguranja, troškove spora o osiguranikovoj odgovornosti (član 940.); da u slučaju osiguranja od odgovornosti, oštećeno lice može zahtevati neposredno od osiguravača naknadu štete koju je pretrpelo događajem za koji odgovara osiguranik, ali najviše do iznosa osiguravačeve obaveze, da oštećeno lice ima od dana kada se dogodio osigurani slučaj, sopstveno pravo na naknadu iz osiguranja te je svaka docnija promena u pravima osiguranika prema osiguravaču bez uticaja na pravo oštećenog lica na naknadu (član 941.).

Ustavni sud je, u postupku ocene ustavnosti odredbe člana 26. stav 2. Zakona o obaveznom osiguranju u saobraćaju (''Službeni glasnik RS'', br. 51/09, 78/11, 101/11 i 93/12) , u predmetu IUz-909/2010, na sednici od 2 0. decembra 2012. godine, doneo Odluku kojom je utvrdio da odredba člana 26. stav 2. Zakona o ob aveznom osiguranju u saobraćaju nije u saglasnosti sa Ustavom. U obrazloženju navedene Odluke, Ustavni sud je, po pitanju ovlašćenja Vlade da bliže propisuje način i kriterijume za utvrđivanje materijalne i nematerijalne štete, zavisno od težine telesne povrede ili narušenog zdravlja, odnosno od stepena delimične onesposobljenosti za rad, krug lica koja imaju pravo na naknadu i maksimalni iznos naknade za pretrpljene bolove usled smrti ili teškog invaliditeta nekog lica, zauzeo stanovište da se „razgraničenje zakonodavne i izvršne vlasti u domenu kriterijuma za utvrđivanje visine naknade materijalne i nematerijalne štete kod osiguranja od autoodgovornosti ogleda u tome da se Zakonom moraju odrediti ovi kriterijumi, dok se Vladi može dati ovlašćenje da svojim aktom samo bliže uredi zakonom propisane kriterijume, ali ne i da utvrđuje neke nove kriterijume, imajući u vidu da su oni predmet zakonske regulative. Međutim, osporenom odredbom člana 26. stav 2. Zakona dato je ovlašćenje Vladi da bliže propiše kriterijume za utvrđivanje materijalne i nematerijalne štete na licima u zavisnosti od težine telesne povrede ili narušenog zdravlja, odnosno od stepena delimične onesposobljenosti za rad . Iz navedenog sledi da kriterijumi za utvrđivanje visine novčane naknade materijalne i nematerijalne štete od strane društva za osiguranje nisu posebno nigde navedeni u Zakonu, već su samo sadržani u osporenoj odredbi člana 26. stav 2. Zakona kojom se reguliše ovlašćenje za Vladu za donošenje podzakonskog akta. Naime, zakonodavac je odredbom kojom daje ovlašćenje za donošenje podzakonskog akta po prvi put u Zakon uveo dva opšta kriterijuma za utvrđivanje visine naknade materijalne i nematerijalne štete, koji su, prema oceni Ustavnog suda, suviše široko postavljeni i nedovoljno određeni (težina telesne povrede ili narušenog zdravlja i stepen delimične onesposobljenosti za rad). Povodom ovako određenih kriterijuma u Zakonu, Ustavni sud je stao na stanovište da isti nisu dovoljno jasni, konkretni i određeni da bi se na Vladu moglo preneti ovlašćenje da te kriterijume ''bliže propiše'' podzakonskim aktom, posebno imajući u vidu da su ovi kriterijumi već posebno određeni Zakonom o obligacionim odnosima, koji se supsidijarno primenjuje na ugovore o osiguranju od autoodgovornosti, ako Zakonom o obaveznom osiguranju u saobraćaju, a ne i podzakonskim aktom donetim na osnovu njega, nije drugačije uređeno određeno pitanje. Naime, zbog supsidijarne primene Zakona o obligacionim odnosima, sva pitanja koja se različito uređuju od ovog zakona moraju izričito biti predviđena Zakonom o obaveznom osiguranju u saobraćaju, a ne i podzakonskim aktom donetim na osnovu Zakona“. U odnosu na pitanja koja se odnose na propisivanje načina za utvrđivanje naknade materijalne i nematerijalne štete, kruga lica koja imaju pravo na naknadu štete za pretrpljene bolove usled smrti ili teškog invaliditeta i maksimalnog iznosa naknade za pretrpljene bolove usled smrti ili teškog invaliditeta nekog lica, Ustavni sud je, takođe, ocenio da Zakon ne sadrži odredbe kojima se ovo pitanje uređuje, što znači da nema osnova da Vlada bliže propiše nešto što nije regulisano Zakonom, te da uređivanje navedenih pitanja spada u domen zakonodavne, a ne izvršne vlasti i kao takvo mora biti uređeno zakonom, a ne podzakonskim aktom.

Polazeći od toga, da je Ustavni sud u svojoj Odluci IUz-909/2010 ocenio da ovlašćenje dato Vladi u odredbi člana 26. stav 2. Zakona o obaveznom osiguranju u saobraćaju , po svojoj suštini, izlazi izvan okvira ustavne nadležnosti izvršne vlasti da svojim opštim aktom (propisom), radi izvršavanja zakona, bliže uredi pojedina pitanja sadržana u zakonu, Ustav ni sud je našao da su osporenom Uredbom samostalno uređeni kriterijumi za utvrđivanje materijalne štete i nematerijalne štete, kao i da uređivanje tih pitanja spada u nadležnost zakonodavnog organa, a ne u nadležnost izvršne vlasti. Ista primedba se odnosi i na pitanje načina za utvrđivanje naknade materijalne i nematerijalne štete, jer Zakon ne sadrži odredbe kojima se ovo pitanje uređuje, što znači da nema osnova da Vlada bliže propiše nešto što nije regulisano Zakonom, pa stoga uređivanje propisom, koji je donela V lada, načina za utvrđivanje naknade materijalne i nematerijalne štete na licima, prema oceni Ustavnog suda, izlazi iz okvira Ustavom utvrđene nadležnosti Vlade za donošenje akata za izvršavanje zakona , a takođe je nesaglasno i sa zakonskim ovlašćenjem Vlade iz člana 2. stav 2. i člana 42. stav 1. Zakona o Vladi, prema kome Vlada izvršava zakone i druge opšte akte Narodne skupštine tako što donosi opšte i pojedinačne pravne akte i da Vlada uredbom podrobnije razrađuje odnos uređen zakonom, u skladu sa svrhom i ciljem zakona . U odnosu na osporene odredbe Uredbe koje se odnose na krug lica koja imaju pravo na naknadu štete za pretrpljene bolove usled smrti ili teškog invaliditeta nekog lica, Ustavni sud je ocenio da se aktom Vlade ne može utvrditi ovaj krug lica, jer ovo pitanje spada u domen zakonodavne, a ne izvršne vlasti i kao takvo mora biti uređeno zakonom, a ne podzakonskim aktom. Ovo naročito i zbog toga što su odredbama člana 201. Zakona o obligacionim odnosima već konkretno određena lica koja imaju pravo na novčanu naknadu u slučaju smrti ili teškog invaliditeta nekog lica, pa stoga, svako odstupanje od ovako utvrđenog kruga lica mora biti izričito propisano samo zakonom, a ne podzakonskim aktom, zbog supsidijarne primene Zakona o obligacionim odnosima. U pogledu osporenih odredaba Uredbe, kojima je propisan maksimalni iznos naknade za pretrpljene bolove usled smrti ili teškog invaliditeta nekog lica, Ustavni sud smatra da i ovo pitanje ne može biti regulisano podzakonskim aktom, budući da se zaključenjem ugovora o obaveznom osiguranju od autoodgovornosti uspostavlja obligacioni odnos između osiguranika (štetnika) i osiguravača, na koji se mogu primeniti samo odgovarajuće odredbe Zakona o obligacionim odnosima (čl. 940. i 941. Zakona), jer samim Zakonom o obaveznom osiguranju u saobraćaju to pitanje nije na drugačiji način određeno. Iz svega navedenog, Ustavni sud je ocenio da je, po pitanju razgraničenja nadležnosti zakonodavne od izvršne vlasti u domenu uređivanja pitanja koja su uređena osporenom Uredbom o naknadi šteta na licima povređeno načelo jedinstva pravnog poretka i načelo podele vlasti iz člana 4. st. 1. i 2. Ustava i da je Vlada osporenim opštim aktom uredila pitanja izvan njene nadležnosti, utvrđene odredbama člana 123. tač. 2. i 3. Ustava. Što se, pak, tiče nadležnosti sudske vlasti u oblasti navedenih pitanja, Ustavni sud je stao na stanovište da se, utvrđivanje m maksimalnog iznosa naknade nematerijalne štete osporenom Uredbom , a imajući u vidu da je maksimalni iznos naknade štete za osiguravače opredeljen sumom osiguranja, zadire u domen sudske vlasti, suprotno načelu nezavisnosti sudske vlasti iz člana 4. stav 4. Ustava, odnosno suprotno odredbi člana 142. stav 2. Ustava, kojom je utvrđeno da su sudovi samostalni i nezavisni u svom radu i da se time zapravo ograničava pravo oštećenih lica na pravičnu naknadu štete, o kojoj po čl. 200. i 201. Zakona o obligacionim odnosima odlučuje nadležni parnični sud, posebno imajući u vidu da taj zakon, kao lex generalis, ne predviđa donošenje podzakonskog akta u toj oblasti. Iz navedenih razloga, po oceni Ustavnog suda, sledi da osporena Uredba u celini nije saglasna sa Ustavom i zakonom, pa je odlučio kao u tački 1. izreke.

Polazeći od navedenog, a imajući u vidu da se inicijativama osporava ustavnost i zakonitost odredaba Uredbe, kojima se uređuju pitanja o kojima Ustavni sud već ima zauzet stav, kao i da je u toku prethodnog postupka pravno stanje potpuno utvrđeno i prikupljeni podaci pružaju pouzdan osnov za odlučivanje, Ustavni sud je odlučio kao u izreci, bez donošenja rešenja o pokretanju postupka, saglasno odredbi člana 53. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", broj 109/07 i 99/11).

Kako je Sud doneo konačnu odluku, zahtev za obustavu izvršenja pojedinačnog akta ili radnje preduzete na osnovu osporene Uredbe, Sud je odbacio, saglasno odredbi člana 56. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu, kao u tački 2. izreke.

Imajući u vidu sve izloženo, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42a stav 1. tačka 2), člana 45. tačka 1) i člana 46. tačka 3) Zakona o Ustavnom sudu i člana 84. Poslovnika o radu Ustavnog suda ("Službeni glasnik RS", br. 24/08, 27/08 i 76/11), doneo Odluku kao u izreci .

Na osnovu odredbe člana 168. stav 3. Ustava, Uredba o naknadi šteta na licima navedena u tački 1. izreke, prestaje da važi danom objavljivanja Odluke Ustavnog suda u ''Službenom glasniku Republike Srbije''.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o neustavnosti Uredbe o naknadi štete

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti