Rešenje Ustavnog suda o pokretanju postupka za ocenu ustavnosti Zakona
Kratak pregled
Ustavni sud pokreće postupak za utvrđivanje neustavnosti Zakona o dopuni Zakona o sudijama. Postoji osnovana sumnja da osporeni zakon, nametanjem obaveze Visokom savetu sudstva da izabere sudije na stalnu funkciju, narušava načelo podele vlasti i nezavisnost sudstva.
Tekst originalne odluke
Republika SrbijaUSTAVNI SUD
IUz-19/2013
07.11.2013.
Beograd
Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša B. Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, dr Goran Ilić, Katarina Manojlović Andrić, dr Agneš Kartag Odri, mr Milan Marković, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković na osnovu člana 167. stav 1. tačka 1. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 7. novembra 2013. godine, doneo je
R E Š E Nj E
1. Pokreće se postupak za utvrđivanje neustavnosti Zakona o dopuni Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, broj 121/12).
2. Ovo rešenje dostaviti Narodnoj skupštini, radi davanja odgovora.
3. Rok za davanje odgovora iz tačke 2. je 60 dana od dana dostavljanja Rešenja Narodnoj skupštini.
O b r a z l o ž e nj e
Ustavnom sudu podnete su dve inicijative za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti odredaba člana 1. Zakona o dopuni Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, broj 121/12). U inicijativama se navodi da iz osporene odredabe člana 1. stav 1. Zakona proizlazi da odluku o izboru sudija na stalnu sudijsku funkciju ne donosi Visoki savet sudstva, kao organ sudske vlasti, već Narodna skupština, kao zakonodavna vlast, a da je na Visokom savetu sudstva da tu odluku samo tehnički sprovede, što je čak i naglašeno osporenim odredbama st. 2. i 3. ovog člana Zakona. Inicijatori smatraju da Narodna skupština, putem osporenog člana 1. Zakona, suprotno njenim ustavnim ovlašćenjima, bira sudije na stalnu sudijsku funkciju, dok je Visokom savetu sudstva dat nalog na koji način, u kom obimu i u kom vremenu treba da izvrši taj izbor, odnosno Visoki savet sudstva nema nikakvu drugu mogućnost, osim da sve sudije iz stava 1. ovog člana Zakona izabere na stalnu sudijsku funkciju. Navedeno rešenje je, prema shvatanju inicijatora, u suprotnosti sa odredbama člana 147. stav 3. i člana 154. Ustava, kojima je utvrđena nadležnost Visokog saveta sudstva da bira sudije za trajno obavljanje sudijske funkcije i člana 153. stav 1. Ustava, a kojim je utvrđen položaj Visokog saveta sudstva, kao nezavisnog i samostalnog organa, koji obezbeđuje i garantuje nezavisnost i samostalnost sudova i sudija. Pored ovih zajedničkih razloga osporavanja, u jednoj od podnetih inicijativa se navodi da je osporeni član 1. Zakona u suprotnosti i sa Ustavom utvrđenom nadležnošću Narodne skupštine u domenu izbora sudija iz člana 147. stav 1. Ustava, prema kojoj Narodna skupština bira samo sudije koje se po prvi put biraju na sudijsku funkciju, a ne i na stalnu sudijsku funkciju, kao i sa osnovnim ustavnim načelom o podeli vlasti iz člana 4. Ustava, kojim je, između ostalog, garantovana nezavisnost sudske vlasti.
U sprovedenom postupku Ustavni sud je utvrdio:
Narodna skupština je donela Zakon o dopuni Zakona o sudijama 24. decembra 2012. godine, koji je stupio na snagu 25. decembra 2012. godine. Ovim zakonom izvršena je samo jedna dopuna Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, br. 116/08, 58/09-Odluka US, 104/09, 101/10 i 8/12-Odluka US), i to dodavanjem novog člana 100a u Glavi VIII. Zakona, pod nazivom „Prelazne i završne odredbe“, kojim je uređeno rešenje „prelaznog karaktera“ o izboru određenih sudija na stalnu sudijsku funkciju, kao izuzetak od pravila predviđenog osnovnim odredbama ovog zakona. Osporenim odredbama člana 1. Zakona propisano je: da će izuzetno od odredaba člana 52. ovog zakona, sudije koje su prvi put izabrane na sudijsku funkciju Odlukom o izboru sudija na trogodišnji mandat u sudovima opšte i posebne nadležnosti („Službeni glassnik RS“, broj 111/09) i Odlukom o izboru sudija na trogodišnji mandat u sudovima opšte i posebne nadležnosti („Službeni glassnik RS“, broj 52/10), a tokom trogodišnjeg mandata nisu ocenjivane, Visoki savet sudstva izabrati na stalnu sudijsku funkciju (stav 1.); da će odluku o izboru sudija iz stava 1. ovog člana Visoki savet sudstva doneti najkasnije do 31. decembra 2012. godine (stav 2.); da sudije iz stava 1. ovog člana stupaju na stalnu sudijsku funkciju danom isteka trogodišnjeg mandata na koji su prvi put birane (stav 3.); da se odluka iz stava 2. ovog člana objavljuje u „Službenom glasniku Republike Srbije“ (stav 4.).
Ustavom Republike Srbije je utvrđeno: da uređenje vlasti počiva na podeli vlasti na zakonodavnu, izvršnu i sudsku, da je sudska vlast nezavisna (član 4. st. 2. i 4.); da Republika Srbija uređuje i obezbeđuje organizaciju, nadležnost i rad republičkih organa (član 97. tačka 16.); da Narodna skupština, na predlog Visokog saveta sudstva, bira za sudiju lice koje se prvi put bira na sudijsku funkciju, da mandat sudiji koji je prvi put izabran na sudijsku funkciju traje tri godine, da Visoki savet sudstva, u skladu sa zakonom, bira sudije za trajno obavljanje sudijske funkcije, u istom ili drugom sudu (član 147. st. 1. do 3.); da je Visoki savet sudstva nezavisan i samostalan organ koji obezbeđuje i garantuje nezavisnost i samostalnost sudova i sudija (član 153. stav 1.); da Visoki savet sudstva bira i razrešava sudije, u skladu sa Ustavom i zakonom, predlaže Narodnoj skupštini izbor sudija prilikom prvog izbora na sudijsku funkciju, predlaže Narodnoj skupštini izbor predsednika Vrhovnog kasacionog suda i predsednika sudova, u skladu sa Ustavom i zakonom, učestvuje u postupku za prestanak funkcije predsednika Vrhovnog kasacionog suda i predsednika sudova, na način predviđen Ustavom i zakonom, vrši i druge poslove određene zakonom (član 154.).
Osporeni Zakonom o sudijama propisano je: da rad svih sudija i predsednika sudova podleže redovnom vrednovanju, da kriterijume, merila i postupak za vrednovanje rada sudija, odnosno predsednika sudova utvrđuje Visoki savet sudstva (član 32. st. 1. i 4.); da sudije na stalnu funkciju bira Visoki savet sudstva, da se sudija koji je prvi put biran i tokom trogodišnjeg mandata ocenjen sa ocenom „izuzetno uspešno obavlja sudijsku funkciju“ obavezno bira na stalnu funkciju, da sudija koji je prvi put biran i tokom trogodišnjeg mandata ocenjen sa ocenom „ne zadovoljava“ ne može biti biran na stalnu funkciju, da svaka odluka o izboru mora biti obrazložena i da se objavljuje u „Službenom glasniku Republike Srbije“ (član 52.).
Iz navedenog sledi da su Ustavom utvrđeni različiti načini izbora sudija u zavisnosti od toga da li se po prvi put biraju na sudijsku funkciju ili se radi o izboru sudija za trajno obavljanje sudijske funkcije. Sudije koje se po prvi put biraju na sudijsku funkciju bira Narodna skupština, na predlog Visokog saveta sudstva i njihov mandat, saglasno Ustavu, traje tri godine. Sudije na stalnu sudijsku funkciju, što znači za trajno obavljanje sudijske funkcije, bira Visoki savet sudstva u skladu sa zakonom. Tako je Ustavom utvrđena dvojaka uloga Narodne skupštine u postupku izbora sudija. Najpre je, u okviru izborne funkcije Narodne skupštine, utvrđeno njeno pravo izbora sudija koje se prvi put biraju na sudijsku funkciju, a zatim, u okviru njene zakonodavne nadležnosti, utvrđena obaveza da uredi zakonom postupak izbora sudija na stalnu sudijsku funkciju, koji će sprovesti Visoki savet sudstva, kao Ustavom utvrđen organ nadležan za njihov izbor. To znači da Narodna skupština u okviru svojih Ustavom utvrđenih izbornih prava, nije ovlašćena da vrši izbor sudija za trajno obavljanje sudijske funkcije, već samo da zakonom uredi pravila za njihov izbor. Saglasno navedenom, Narodna skupština je donela Zakon o sudijama, kojim je, između ostalog, propisala i postupak izbora sudija na stalnu sudijsku funkciju. Tako su odredbama člana 52. Zakona o sudijama propisana pravila za izbor sudija na stalnu sudijsku funkciju, iz kojih sledi obaveza izbora sudije na stalnu sudijsku funkciju koji je tokom trogodišnjeg mandata ocenjen sa ocenom „izuzetno uspešno obavlja sudijsku funkciju“, odnosno zabrana izbora sudije na stalnu sudijsku funkciju koji je tokom trogodišnjeg mandata ocenjen sa ocenom „ne zadovoljava“. Da bi sudije bile ocenjene za svoj rad neophodno je da se izvrši vrednovanje njihovog rada za vreme obavljanja sudijske funkcije na koju su prvi put izabrane, jer od vrednovanja njihovog rada zavisi i njihova ocena, odnosno njihov izbor na stalnu sudijsku funkciju od strane Visokog saveta sudstva. Vrednovanje rada sudija vrše nadležna tela obrazovana unutar sudova, tj. tzv. saveti, što znači da se postupak izbora sudija na stalnu sudijsku funkciju odvija samo unutar sudske vlasti, što predstavlja garanciju nezavisnosti i samostalnosti sudija.
Iz navedenog sledi da nijednom sudiji koji je izabran po prvi put na sudijsku funkciju nije bezuslovno zagarantovano pravo trajnog obavljanja sudijske funkcije samo nakon isteka mandata od tri godine. Naime, Visoki savet sudstva je nadležan da odluči o njihovom izboru na stalnu sudijsku funkciju, ali u okvirima zakonskih naloga koji su propisani članom 52. Zakona. Prema tome, sudiji koji je po prvi put izabran za sudiju nije samo dato pravo da sudijsku funkciju obavlja tri godine, već mu je Zakonom zagarantovan i izbor na stalnu sudijsku funkciju ukoliko je u tom periodu njegov rad bio vrednovan ocenom „izuzetno uspešno obavljao sudijsku funkciju“, odnosno obrnuto, sudijska funkcija mu prestaje ukoliko je njegov rad vrednovan ocenom „ne zadovoljava“.
Povodom vrednovanja rada sudija, Ustavni sud konstatuje da se vrednovanje rada svakog sudije, pa i sudije koji je po prvi put izabran na sudijsku funkciju, izražava opisnom ocenom, za vremenski period određen Zakonom. Odredbom člana 35. stav 1. Zakona o sudijama propisano je da se vrednovanje rada sudija koje su prvi put izabrane na sudijsku funkciju vrši jednom godišnje. Vrednovanje rada svih sudija, pa i sudija koje su prvi put izabrane na sudijsku funkciju u toku trogodišnjeg mandata, vrši se na osnovu objavljenih, objektivnih i jedinstvenih kriterijuma i merila, u jedinstvenom postupku u kome je obezbeđeno učešće sudije čiji se rad vrednuje. Da bi se obezbedili ovakvi kriterijumi i merila, Zakonom o sudijama je propisana obaveza Visokog saveta sudstva da utvrdi kriterijume, merila i postupak za vrednovanje rada sudija. Međutim, Visoki savet sudstva nije utvrdio navedene kriterijume, merila i postupak za vrednovanje rada sudija, iako je, saglasno odredbi člana 104. stav 1. Zakona o sudijama, bio dužan da podzakonske propise predviđene ovim zakonom donese najkasnije u roku od 60 dana od dana konstituisanja prvog sastava Visokog saveta sudstva. Štaviše, Visoki savet sudstva nije ni u periodu od tri godine, koliko je trajao mandata sudija koje su po prvi put izabrani na sudijsku funkciju, saglasno Ustavu Republike Srbije od 2006. godine, propisao kriterijume, merila i postupak za vrednovanje njihovog rada.
Naime, Narodna skupština je, saglasno svom utvrđenom ovlašćenju iz člana 147. stav 1. Ustava, na predlog Visokog saveta sudstva, donela dve odluke o izboru sudija na trogodišnji mandat u sudovima opšte i posebne nadležnosti, i to 29. decembra 2009. godine i 28. jula 2010. godine. Ovim odlukama Narodna skupština je, između predloženih kandidata od strane Visokog saveta sudstva, izvršila izbor sudija koje se po prvi put biraju na sudijsku funkciju na trogodišnji mandat. Navedenom odlukom iz 2009. godine predviđeno je da izabrane sudije stupaju na funkciju 1. januara 2010. godine. Trogodišnji mandat sudija izabranih po ovoj odluci isticao je 1. januara 2013. godine.
Saglasno navedenom, Ustavni sud konstatuje da je zakonodavac, neposredno pred isticanje trogodišnjeg mandata sudija koje su po prvi put izabrane za sudije saglasno Ustavu od 2006. godine, tj. 24. decembra 2012. godine doneo osporeni Zakon, kojim je propisao jedno rešenje „prelaznog karaktera“ koje predstavlja izuzetak od pravila propisanog Zakonom po kome se vrši izbor sudija za trajno obavljanje sudijske funkcije i koje se odnosi samo na jednu određenu grupu sudija, tj. sudije koje su po prvi put izabrane za obavljanje sudijske funkcije na osnovu dve navedene odluke Narodne skupštine. Ovo rešenje je dato u vidu imperativne norme kojom je naloženo Visokom savetu sudstva da sve sudije koje su prvi put izabrane na sudijsku funkciju na osnovu odluka Narodne skupštine o izboru sudija na trogodišnji mandat u sudovima opšte i posebne nadležnosti iz decembra 2009. godine i jula 2010. godine, a koji tokom trogodišnjeg mandata nisu ocenjivani, izabere za sudije na stalnu sudijsku funkciju. Visokom savetu sudstva je takođe naloženo da ovu odluku mora doneti najkasnije do 31. decembra 2012. godine, što znači u roku od šest dana od dana stupanja na snagu osporenog Zakona. Saglasno navedenim nalozima, Visoki savet sudstva je na sednici održanoj 28. decembra 2012. godine, doneo Odluku o izboru sudija na stalnu sudijsku funkciju („Službeni glasnik RS“, broj 124/12), kojom je „izvršio izbor“ sudija na stalnu sudijsku funkciju na osnovu člana 1. osporenog Zakona, i to tako što je doneo zajedničku odluku za sve ove sudije. U istoj odluci predviđeno je da izabrane sudije stupaju na funkciju 2. januara 2013. godine i da se ova odluka objavljuje u „Službenom glasniku Republike Srbije“. Ustavni sud takođe konstatuje da ova odluka ne sadrži nikakvo obrazloženje, niti pouku o pravnom leku.
Pored navedenog, Ustavni sud ukazuje da je u ovom ustavnosudskom predmetu neophodno sagledati i kako se na položaj izabranog sudije na trogodišnjem mandatu odražava činjenica da Visoki savet sudstva nije postupio u skladu sa obavezom propisanom Zakonom o sudijama i svojim aktom utvrdio kriterijume, merila i postupak za vrednovanje rada sudija, odnosno da nadležni sudovi nisu sproveli postupak ocenjivanja njihovog rada. Naime, kako je već istaknuto, sudija koji je na trogodišnjem mandatu nema samo pravo da obavlja ovu funkciju u Ustavom utvrđenom periodu od tri godine, već je Zakonom ustanovljena i obaveza Visokog saveta sudstva da takvog sudiju izabere na stalnu sudijsku funkciju ako je ocenjen ocenom „izuzetno uspešno obavlja sudijsku funkciju“. Stoga se, u konkretnom slučaju, može postaviti pitanje da li sudija može trpeti štetne posledice zbog toga što navedeni organ nije postupio u skladu sa zakonom i doneo akt kojim bi utvrdio kriterijume, marila i postupak za vrednovanje rada sudija i time ga onemogućio da, bez svoje krivice, bude izabran za sudiju, jer nije stvorio preduslove za sprovođenje postupka vrednovanja njegovog rada, tj. ocenjivanja. Slično pitanje Ustavni sud je kao sporno postavio i u predmetu IUz-1634/2010, a povodom ocene ustavnosti dela člana 6. stav 1. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o sudijama („Službeni glasnik R“, broj 10/10), kojim je bilo propisano da jedan od razloga za preispitivanje odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva o izboru sudija na stalnu sudijsku funkciju, odnosno odluka o predlogu za izbor sudija na stalnu sudijsku funkciju, može biti postojanje sumnje u povredu sprovedenog postupka izbora, odnosno predlaganja izbora sudija. Tom prilikom, Ustavni sud je u svojoj Odluci IUz-1634/2010 od 22. decembra 2011. godine, zauzeo stav da se na „propisani način u Zakon uvodi razlog za razrešenje sudije koji nije mogao biti skrivljen od strane izabranog sudije i koji se ne odnosi na njegove lične kvalitete za obavljanje sudijske funkcije, što u osnovi predstavlja razloge na kojima se pravni institut razrešenja i zasniva, zatim da se razlozi za razrešenje sudije nikako ne mogu odnositi u procesnom smislu na vreme vođenja postupka u kome je sudija izabran na stalnu sudijsku funkciju, i to u odnosu na eventualne povrede postupka koje je skrivio organ koji je postupak sproveo i za koje sudija ne može snositi nikakvu odgovornost, odnosno da sumnja u povredu pravila procedure ne može predstavljati legitimni zakonski razlog za pokretanje postupka za razrešenje sudije u ovom postupku“. Polazeći od navedenog stava, Ustavni sud je tada utvrdio da navedeni deo odredbe člana 6. stav 1. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o sudijama nije u saglasnosti sa Ustavom, i to odredbama člana 21. stav 2. i člana 36. stav 1. Ustava i sa odredbama člana 14. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda i člana 1. Protokola 12 uz ovu konvenciju.
Povodom navedenog, Ustavni sud konstatuje da postoji određena paralela između pravnih situacija u kojima su se našle sudije u postupku preispitivanja odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva o izboru sudija i sudija na trogodišnjem mandatu iz osporene odredbe Zakona prilikom izbora na stalnu sudijsku funkciju.
Naime, i u jednom i u drugom slučaju sudije su dovedene u situaciju da bi mogle da snose štetne posledice po njihov izbor na sudijsku funkciju iz razloga koji nisu skrivljeni, odnosno za čije postojanje sudije ne snose nikakvu odgovornost, već organ nadležan za njihov izbor, tj. Visoki savet sudstva, koji ih je svojim činjenjem, odnosno nečinjenjem doveo do takvih situacija. U slučaju preispitivanja odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva o izboru sudija, odgovornost Visokog saveta sudstva je postojala zbog povrede pravila postupka za izbor sudija, dok je kod izbora sudija sa trogodišnjim mandatom na stalnu sudijsku funkciju Visoki savet sudstva odgovoran zbog nedonošenja akta o vrednovanju njihovog rada, jer bez tog akta nije mogao biti sproveden postupak ocenjivanja, a bez ocenjivanja ove sudije nisu mogle biti izabrane na stalnu sudijsku funkciju.
Međutim, Ustavni sud nalazi da se ne mogu poistovetiti situacije kada organ zakonodavne vlasti naloži nezavisnom organu koji je nadležan da bira sudsku vlast da izabere sve sudije određene osporenom odredbom člana 1. stav 1. Zakona i situacije u kojoj sumnja u povredu pravila procedure predstavlja zakonski razlog za pokretanje postupka za razrešenje sudije u postupku preispitivanja odluka o izboru sudija i na osnovu koga je Ustavni sud, u funkciji otklanjanja štetnih posledica nastalih povredom Ustava, naložio izbor neizabranih sudija zbog svih procesnih nedostataka koji su postojali u postupku izbora sudija od strane prvog sastava Visokog saveta sudstva. Naime, ne može se poistovetiti situacija u kojoj je došlo do proceduralnih propusta u izboru sudija sa situacijom u kojoj Visoki savet sudstva ne izvrši posao iz svoje nadležnosti, i to ne samo u zakonom predviđenom roku, već ga ne izvrši uopšte, i time onemogući sprovođenje Zakonom propisanog postupka izbora sudija na stalnu sudijsku funkciju iz člana 52. Zakona. S tim u vezi, Ustavni sud ukazuje i na činjenicu da u prvom slučaju ne postoji povreda načela podele vlasti iz člana 4. Ustava (što se vidi i iz navedene Odluke Ustavnog suda kojom je utvrđena neustavnost dela odredbe člana 6. stav 1. Zakona samo u odnosu na odredbe člana 21. stav 2. i člana 36. stav 1. Ustava), dok se kod osporenog zakonskog rešenja u ovom ustavnosudskom predmetu osnovno pitanje odnosi upravo na eventualnu povredu ovog ustavnog načela. Ustavni sud takođe ukazuje da je kod sudija čije odluke o izboru su preispitivane od strane Visokog saveta sudstva postojala pretpostavka izbornosti, jer se radilo o licima koja su i pre sprovođenja opšteg izbora sudija u Republici Srbiji, obavljala sudijsku funkciju, dok kod sudija koje su izabrane na tri godine ta pretpostavka ne postoji, jer se radi o licima koja su po prvi put izabrana za vršenje sudijske funkcije.
Polazeći od svega navedenog, a naročito imajući u vidu ustavno načelo o podeli vlasti i Ustavom utvrđenu nadležnost Narodne skupštine i Visokog saveta sudstva prilikom izbora sudija, kao i položaj Visokog saveta sudstva, kao nezavisnog i samostalnog organa koji garantuje nezavisnost i samostalnost sudova i sudija, Ustavni sud je stao na stanovište da se povodom osporenih odredaba člana 1. Zakona o dopuni Zakona o sudijama mogu postaviti kao sporna sledeća ustavnopravna pitanja:
- da li je zakonodavac davanjem naloga Visokom savetu sudstva da izabere na stalnu sudijsku funkciju sudije koje su, na osnovu odluka Narodne skupštine, izabrane po prvi put na sudijsku funkciju, a tokom trogodišnjeg mandata nisu ocenjivane, narušio ustavno načelo o podeli vlasti iz člana 4. Ustava i na taj način povredio princip nezavisnosti sudske vlasti. Povodom navedenog, dalje se postavlja konkretno pitanje da li Narodna skupština može individualnim zakonom (zakon koji se odnosi na tačno određena lica koja je Narodna skupština izabrala za sudije na trogodišnjem mandatu u sudovima opšte i posebne nadležnosti, na osnovu odluka iz decembra 2009. i jula 2010. godine) da nameće obavezu drugom Ustavom utvrđenom organu, tj. Visokom savetu sudstva, odnosno da li je na ovaj način doveden u pitanje Ustavom utvrđen položaj Visokog saveta sudstva, kao nezavisnog i samostalnog organa koji obezbeđuje i garantuje nezavisnost i samostalnost sudija iz člana 153. stav 1. Ustava
- da li je osporenim rešenjem prelaznog karaktera dovedena u pitanje Ustavom utvrđena nadležnost Visokog saveta sudstva da samostalno odlučuje o izboru sudija na stalnu sudijsku funkciju, imajući u vidu da se osporenom zakonskom odredbom nalaže Savetu da takvu odluku donese, odnosno da li je Savet na ovaj način suštinski lišen Ustavom utvrđenog prava da u odnosu na ove sudije vrši izbor, saglasno odredbama člana 147. stav 4. i člana 154. Ustava.
Pored navedenih ustavnopravnih pitanja, Ustavni sud konstatuje da se zbog sagledavanja svih posledica usled neizvršenja zakonske obaveze Visokog saveta sudstva da utvrdi kriterijume, merila i postupak za vrednovanje rada sudija, kao sporna mogu postaviti i sledeća pitanja:
- kako se na pravni položaj navedenih sudija odražava činjenica da Visoki savet sudstva nije utvrdio kriterijume, merila i postupak vrednovanja njihovog rada, imajući u vidu da su zbog toga ove sudije ostale neocenjene, a da je Zakonom propisana obaveza da sudija koji ima ocenu „izuzetno uspešno obavljao sudijsku funkciju“ mora biti izabran za sudiju na stalnoj sudijskoj funkciji, odnosno obrnuto da ako ima ocenu „ne zadovoljava“ ne sme biti izabran za sudiju na stalnoj sudijskoj funkciji; isto pitanje se odnosi i na nepostupanje nadležnih sudova za sprovođenje postupka ocenjivanja ovih sudija;
- kako se navedena činjenica odražava na osnovane prekršajne sudove u Republici Srbiji, imajući u vidu pravni status sudija izabranih u ove sudove;
- da li se osporeno zakonsko rešenje može smatrati rešenjem prelaznog karaktera, imajući u vidu da se ovim rešenjem određenom broju sudija obezbeđuje trajno vršenje sudijske funkcije, odnosno da se radi o rešenju koje dovodi do trajnih posledica, tj. istih onih koje su propisane članom 52. Zakona o sudijama, a odnose se na izbor sudije na stalnu sudijsku funkciju.
Saglasno svemu navedenom, Ustavni sud je ocenio da ima osnova za pokretanje postupka za utvrđivanje neustavnosti Zakona o dopuni Zakona o sudijama u celini, jer se radi o samo jednoj dopuni osnovnog teksta Zakona, te je rešio da, na osnovu člana 53. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11 i 18/13-Odluka US), pokrene postupak za utvrđivanje neustavnosti ovog zakona.
Na osnovu člana 107. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, Sud je zaključio da Rešenje o pokretanju postupka dostavi Narodnoj skupštini, kao donosiocu osporenog akta na odgovor, sa rokom za davanje odgovora od 60 dana od dana prijema ovog rešenja.
Saglasno izloženom, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42a stav 1. tačka 5) i člana 46. tačka 1) Zakona o Ustavnom sudu i člana 82. stav 1. tačka 10. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, br. 24/08, 27/08 i 76/11), doneo Rešenje kao u izreci.
PREDSEDNIK
USTAVNOG SUDA
dr Dragiša B. Slijepčević