Kratak pregled

Ustavni sud nije prihvatio inicijativu za ocenu ustavnosti odredbe Zakona o stanovanju koja izuzima od otkupa stanove u zadužbinama. Sud je našao da postoji objektivno i razumno opravdanje za različit tretman ovih stanova u cilju očuvanja zadužbinske namene.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
IUz-317/2009
01.12.2011.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, Vesna Ilić Prelić, dr Goran Ilić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Bosa Nenadić, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, na osnovu člana 167. stav 1. tačka 1. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 1. decembra 2011. godine, doneo je

 

R E Š E Nj E

 

Ne prihvata se inicijativa za pokretanje postupka za utvrđivanje neustavnosti i nesaglasnosti sa potvrđenim međunarodnim ugovorima odredbe člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona o stanovanju ("Službeni glasnik RS", br. 50/92, 76/92, 84/92, 33/93, 67/93, 46/94, 47/94, 48/94, 44/95, 49/95, 16/97, 46/98, 26/01 i 101/05).

 

O b r a z l o ž e nj e

 

 

Ustavnom sudu podneta je inicijativa za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti odredbe člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona o stanovanju ("Službeni glasnik RS", br. 50/92, 76/92, 84/92, 33/93, 67/93, 46/94, 47/94, 48/94, 44/95, 49/95, 16/97, 46/98, 26/01 i 101/05), u delu koji se odnosi na izuzimanje od otkupa po odredbama ovog zakona stana koji se nalazi u zadužbini, odnosno koji je pripadao zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana. U inicijativi se navodi da su osporenom odredbom Zakona o stanovanju, građani koji koriste stanove u zgradama zadužbina na kojima imaju stanarsko pravo ili pravo zakupa, stavljeni u nejednak položaj u odnosu na druge građane Republike Srbije kojima je omogućen otkup društvenih stanova, čime su povređeni pravo jednakosti iz člana 19. i načelo zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava Republike Srbije. Naime, društveni stanovi su otkupljivani po „privilegovanim“, a ne tržišnim cenama, jer je zaposlenim građanima omogućen otkup po povoljnijim cenama zato što su u stambeni fond uplaćivali 4% od bruto ličnog dohotka. Inicijatori ističu da su i građani koji koriste stanove u zadužbinama bili izjednačeni u obavezi da u stambeni fond uplaćuju 4% od bruto ličnog dohotka, ali su, istovremeno i diskriminisani, jer stanove koje koriste ne mogu da otkupe pod jednakim uslovima. Osim toga, u praksi je jednom broju građana koji su koristili stanove u zadužbinama omogućen otkup stanova pod istim uslovima za otkup društvenih stanova, a drugima ne, pa je takva diskriminacija učinjena čak u istoj zgradi koja je zadužbina. U prilog inicijative navode se primeri zgrada koje su zadužbine i u kojima su stanovi delimično ili u celini otkupljeni, što ukazuje na „nejednak tretman građana i diskriminaciju korisnika stanova u zadužbinama u odnosu na čl. 19, 21. i 58. Ustava“. U dopuni inicijative, navodi se da su osporenom odredbom člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona o stanovanju povređena i osnovna ljudska prava, i to: pravo na dom iz člana 8. Evropske konvencijom za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, potpisane u Rimu 4. novembra 1950. godine, pravo na mirno uživanje imovine iz člana 1. Protokola 1 uz Konvenciju, od 20 marta 1952. godine, zabrana diskriminacije iz člana 14. Konvencije i opšta zabrana diskriminacije iz člana 1. Protokola 12 uz navedenu Konvenciju, od 4. novembra 2000. godine, kao i zabrana zloupotrebe prava iz člana 17. navedene Konvencije.

Na sednici Ustavnog suda održanoj 7. oktobra 2010. godine zaključeno je da se inicijativa za ocenu ustavnosti odredbe člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona o stanovanju dostavi Narodnoj skupštini na mišljenje. Mišljenje nije dostavljeno u ostavljenom roku, a ni po njegovom isteku. Stoga je, saglasno odredbi člana 34. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", broj 109/07), postupak nastavljen.

U sprovedenom postupku, Ustavni sud je utvrdio da je odredbom člana 16. stav 1. Zakona o stanovanju ("Službeni glasnik RS", br. 50/92, 76/92, 84/92, 33/93, 67/93, 46/94, 47/94, 48/94, 44/95, 49/95, 16/97, 46/98, 26/01 i 101/05) propisano da je nosilac prava raspolaganja na stanu u društvenoj svojini i vlasnik stana u državnoj svojini dužan da nosiocu stanarskog prava, odnosno zakupcu koji je to svojstvo stekao do dana stupanja na snagu ovog zakona, na njegov zahtev u pismenoj formi omogući otkup stana koji koristi, pod uslovima propisanim ovim zakonom.

Osporenom odredbom člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona predviđeno je da se od otkupa po odredbama ovog zakona izuzima stan koji se nalazi u zadužbini, odnosno koji je pripadao zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana, zgradi podignutoj ili kupljenoj iz sredstava datih ili sakupljenih za dobrotvorne i druge društveno korisne svrhe (legati, pokloni, sakupljeni prilozi i sl.) ili reprezentativnoj zgradi, koja se koristi za potrebe državnih organa i organa lokalne samouprave.

Ostalim odredbama člana 17. Zakona, koje su povezane sa osporenom odredbom stava 1. tačka 4. ovog člana, predviđeno je: da ministarstvo nadležno za poslove kulture utvrđuje koji stanovi se nalaze u zadužbini, odnosno koji su pripadali zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana, u smislu stava 1. tačka 4. ovog člana, da zadužbina može obnoviti rad ako su njeni ciljevi mogući i ako se prihodima od stanova koji su pripadali zadužbini mogu ostvarivati ti ciljevi, da zakupci na neodređeno vreme stanova koji su pripadali zadužbinama koje do isteka roka od šest meseci od dana stupanja na snagu ovog zakona ne obnove rad, odnosno koje ne otpočnu sa ostvarivanjem svojih ciljeva, imaju pravo da otkupe stanove pod uslovima utvrđenim ovim zakonom (član 17. st. 4, 7. i 8.).

Članom 7. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o stanovanju ("Službeni glasnik RS", broj 33/93) dopunjen je član 17. osnovnog Zakona, kojim je, kada je reč o stanovima koji se nalaze u zadužbini, predviđeno da ministarstvo nadležno za poslove kulture utvrđuje koji stanovi se nalaze u zadužbini, odnosno koji su pripadali zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana, u smislu stava 1. tačka 4. ovog člana i da zadužbina može obnoviti rad ako su njeni ciljevi mogući i ako se prihodima od stanova koji su pripadali zadužbini mogu ostvarivati ti ciljevi.

Članom 2. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o stanovanju ("Službeni glasnik RS", broj 16/97) član 17. Zakona o stanovanju je ponovo dopunjen i ovim dopunama je predviđeno: da zakupci na neodređeno vreme stanova koji su pripadali zadužbinama koje do isteka roka od šest meseci od dana stupanja na snagu ovog zakona ne obnove rad, odnosno koje ne otpočnu sa ostvarivanjem svojih ciljeva, imaju pravo da otkupe stanove pod uslovima utvrđenim ovim zakonom (stav 1.); da Ministarstvo kulture utvrđuje zadužbine koje do roka iz stava 1. ovog člana nisu obnovile rad, odnosno nisu otpočele sa ostvarivanjem svojih ciljeva (stav 2.).

Pravilnikom o utvrđivanju stanova koji se izuzimaju od otkupa u zgradama zadužbina koje bi mogle obnoviti rad ("Službeni glasnik RS", br. 29/94, 41/94 i 63/94) taksativno su utvrđene zgrade u kojima se nalaze stanovi, koji su pripadali zadužbinama koje bi mogle obnoviti rad radi ostvarivanja ciljeva zbog kojih su osnovane i navedeni ciljevi za svaku zadužbinu.

Članom 1. Zakona o dopunama Zakona o stanovanju ("Službeni glasnik RS", broj 46/98) u članu 17. dodat je još jedan stav, prema kome se zakupnine za stanove koji pripadaju zadužbini koja je obnovila rad u skladu sa zakonom uplaćuju toj zadužbini.

Ustavom Republike Srbije utvrđeno je: da se ljudska i manjinska prava zajemčena Ustavom neposredno primenjuju i da se Ustavom jemče, i kao takva, neposredno primenjuju ljudska i manjinska prava zajemčena opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava, potvrđenim međunarodnim ugovorima i zakonima. Zakonom se može propisati način ostvarivanja ovih prava samo ako je to Ustavom izričito predviđeno ili ako je to neophodno za ostvarenje pojedinog prava zbog njegove prirode, pri čemu zakon ni u kom slučaju ne sme da utiče na suštinu zajemčenog prava (član 18. st. 1. i 2.); da jemstva neotuđivih ljudskih i manjinskih prava u Ustavu služe očuvanju ljudskog dostojanstva i ostvarenju pune slobode i jednakosti svakog pojedinca u pravednom, otvorenom i demokratskom društvu, zasnovanom na načelu vladavine prava (član 19.); da su pred Ustavom i zakonom svi jednaki, da svako ima pravo na jednaku zakonsku zaštitu, bez diskriminacije, da je zabranjena svaka diskriminacija, neposredna ili posredna, po bilo kom osnovu, a naročito po osnovu rase, pola, nacionalne pripadnosti, društvenog porekla, rođenja, veroispovesti, političkog ili drugog uverenja, imovnog stanja, kulture, jezika, starosti i psihičkog ili fizičkog invaliditeta (član 21. st 1. do 3.), da se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona, da pravo svojine može biti oduzeto ili ograničeno samo u javnom interesu utvrđenom na osnovu zakona, uz naknadu koja ne može biti niža od tržišne i da se zakonom može ograničiti način korišćenja imovine (član 58. st. 1. do 3.); da se jemče privatna, zadružna i javna svojina, da je javna svojina državna svojina, svojina autonomne pokrajine i svojina jedinice lokalne samouprave i das svi oblici svojine imaju jednaku pravnu zaštitu, da se postojeća društvena svojina pretvara u privatnu svojinu pod uslovima, na način i u rokovima predviđenim zakonom i da se sredstva iz javne svojine otuđuju se na način i pod uslovima utvrđenim zakonom (član 86.); da Republika Srbija uređuje i obezbeđuje, pored ostalog, svojinske i obligacione odnose i zaštitu svih oblika svojine, druge ekonomske i socijalne odnose od opšteg interesa i druge odnose od interesa za Republiku Srbiju, u skladu s Ustavom (član 97. tač. 7, 8. i 17.).

Evropskom konvencijom za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, koja je od strane državne zajednice Srbija i Crna Gora ratifikovana 26. decembra 2003. godine, utvrđeno je: da svako ima pravo na poštovanje svog privatnog i porodičnog života, doma i prepiske (član 8. stav 1.); da se uživanje prava i sloboda predviđenih u ovoj konvenciji obezbeđuje bez diskriminacije po bilo kom osnovu, kao što su pol, rasa, boja kože, jezik, veroispovest, političko ili drugo mišljenje, nacionalno ili socijalno poreklo, veza s nekom nacionalnom manjinom, imovno stanje, rođenje ili drugi status (član 14.). Članom 1. Protokola 1 uz Konvenciju propisano je da svako fizičko i pravno lice ima pravo na neometano uživanje svoje imovine, da niko ne može biti lišen svoje imovine, osim u javnom interesu i pod uslovima predviđenim zakonom i opštim načelima međunarodnog prava i da prethodne odredbe ni na koji način ne utiču na pravo države da primenjuje zakone koje smatra potrebnim da bi regulisala korišćenje imovine u skladu s opštim interesima ili da bi obezbedila naplatu poreza ili drugih dažbina ili kazni. Članom 1. Protokola 12 uz Konvenciju predviđeno je da će se svako pravo koje zakon propisuje ostvarivati bez diskriminacije po bilo kom osnovu kao npr. polu, rasi, boji kože, jeziku, veroispovesti, političkom i drugom uverenju, nacionalnom ili društvenom poreklu, povezanosti s nacionalnom manjinom, imovini, rođenju ili drugom statusu (stava 1.) i da javne vlasti neće ni prema kome vršiti diskriminaciju po osnovima kao što su oni pomenuti u stavu 1. ovog člana (stav 2.).

Prilikom ocene ustavnosti osporene člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona o stanovanju, Ustavni sud je imao u vidu i odredbe posebnog zakona kojim se uređuju osnivanje i pravni položaj zadužbina i fondacija, imovina i druga pitanja od značaja za njihov rad. Ranije važećim Zakonom o zadužbinama, fondacijama i fondovima ("Službeni glasnik RS", broj 59 /89), koji je prestao da važi danom početka primene Zakona o zadužbinama i fondacijama ("Službeni glasnik RS", broj 88/10), bilo je predviđeno: da se zadužbina, fondacija i fond osnivaju radi pomaganja stvaralaštva i ostvarivanja humanitarnih i drugih društveno korisnih ciljeva (član 2), da zadužbinom upravlja osnivač i da zadužbinom, po volji osnivača, može upravljati i drugo fizičko lice ili više fizičkih lica, te da posle smrti osnivača, ako testamentom nije drugačije određeno, zadužbinu preuzima društveno-politička zajednica. (član 9. stav 1.); da zadužbine, fondacije i fondovi mogu raspolagati pravima i sredstvima i imati nepokretne ili pokretne stvari (član 12.).

Sada važećim Zakonom o zadužbinama i fondacijama iz 2010. godine je propisano: da je zadužbina, u smislu ovog zakona, pravno lice bez članova kojem je osnivač namenio određenu imovinu (osnovna imovina) radi dobročinog ostvarivanja opštekorisnog cilja ili privatnog interesa, odnosno cilja koji nije zabranjen Ustavom ili zakonom (član 2. stav 1.); da se ostvarivanjem opštekorisnog cilja, u smislu ovog zakona, smatraju aktivnosti usmerene na promovisanje i zaštitu ljudskih, građanskih i manjinskih prava, promovisanje demokratskih vrednosti, evropskih integracija i međunarodnog razumevanja, održivi razvoj, regionalni razvoj, ravnopravnost polova, unapređenje socijalne i zdravstvene zaštite, promovisanje i unapređenje kulture i javnog informisanja, promovisanje i popularizaciju nauke, obrazovanja, umetnosti i amaterskog sporta, unapređivanje položaja osoba sa invaliditetom, brigu o deci i mladima, pomoć starima, zaštitu životne sredine, borbu protiv korupcije, zaštitu potrošača, zaštitu životinja, humanitarne i druge aktivnosti kojima zadužbine i fondacije ostvaruju opštekorisne ciljeve odnosno interese (član 3. stav 1.); da se sredstva zadužbine, fondacije i fonda mogu koristiti isključivo u svrhe i na način koje je odredio osnivač, ako ovim zakonom nije drugačije određeno (član 13. stav 1.), da se imovina zadužbine, odnosno fondacije može isključivo koristiti za ostvarivanje ciljeva utvrđenih aktom o osnivanju i statutom i da osnivač može u osnivačkom aktu odrediti najmanju vrednost do koje se osnovna imovina zadužbine može smanjiti, koja ne sme biti manja od najmanje vrednosti osnovne imovine utvrđene ovim zakonom. (član 47. st. 1. i 5.).

Po shvatanju Ustavnog suda, otkup stanova, predviđen odredbom člana 16. stav 1. Zakona, predstavlja uređivanje jednog od oblika u kojem se ostvaruje pretvaranje sredstava u društvenoj i državnoj svojini u druge oblike svojine, koje je bilo utvrđeno odredbom člana 59. stav 1. Ustava Republike Srbije od 1990. godine, o čemu je Ustavni sud izrazio stav u Odluci IU-230/92 od 13. jula 2000. godine ("Službenom glasniku RS", broj 39/2000). Odredba člana 86. stav 2. Ustava od 2006. godine, prema kojoj se postojeća društvena svojina pretvara u privatnu svojinu pod uslovima, na način i u rokovima predviđenim zakonom i odredba člana 97. tačka 7, koja utvrđuje ovlašćenje zakonodavnog organa da uređuje svojinske i obligacione odnose i zaštitu svih oblika svojine i druge ekonomske i socijalne odnose od opšteg interesa, jesu ustavni osnov da zakonodavni organ uredi svojinske promene na onom delu sredstava u društvenoj odnosno državnoj svojini, koji čine stanovi u tim oblicima svojine. Polazeći od navedenog ustavnog ovlašćenja, zakonodavni organ je ovlašćen i da ustanovi i uredi izuzetke u ostvarivanju prava otkupa i utvrdi koji se stanovi izuzimaju iz otkupa, bilo po osnovu posebne pravne situacije lica, bilo po osnovu specifičnosti predmeta prometa, kao što je to utvrđeno odredbama člana 17. osporenog Zakona. Osporena odredba člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona u delu kojim se izuzimaju stanovi koji se nalaze u zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana, vezuje ograničenje ovog prometa za svrhu predmetne nepokretnosti, sa ciljem da se ona očuva, odnosno vrati prvobitnoj, zadužbinskoj nameni.

Kada je reč o položaju nosioca stanarskog prava, odnosno zakupca stana na neodređeno vreme, treba imati u vidu da stanarsko pravo, kao ni pravo zakupa u momentu sticanja nije sadržalo pravo na otkup, već samo pravo trajnog korišćenja stana, koje se sticalo i prestajalo na način i pod uslovima utvrđenim zakonom. U tom pogledu su svi nosioci stanarskog prava, koje je posle stupanja na snagu Zakona o stanovanju pretvoreno u pravo zakupa na neodređeno vreme, bili u jednakom položaju. Zakon o stanovanju uveo je razliku u položaju između nosioca stanarskog prava, odnosno zakupca na stanu u društvenoj i državnoj svojini kome je data mogućnost otkupa stana koji koristi pod privilegovanim (netržišnim) uslovima propisanim ovim zakonom i nosioca stanarskog prava, odnosno zakupca stana koji se nalazi u zadužbini, odnosno koji je pripadao zadužbini, koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana, kome nije dato pravo otkupa stana koji koristi. Pri tome, značajno je uočiti da nisu svi stanovi u zgradama zadužbina izuzeti od otkupa, već samo u zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana.

Budući da Narodna skupština nije dostavila mišljenje na traženje Ustavnog suda, objektivno i razumno opravdanje za navedeno razlikovanje Ustavni sud je mogao potražiti samo u osporenoj odredbi člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona o stanovanju. Ustavni sud je zaključio da navedena razlika postoji, pre svega, zbog različitih izvora sredstava, kojima su ove dve kategorije stanova sticane, ali i različite svrhe i ciljeva njihovog korišćenja. Naime, stanovi u društvenoj i državnoj svojini svojini su izgrađeni sredstvima koja su izdvajana kao doprinos na bruto lične dohotke, koji je namenski opredeljen za stambenu izgradnju i u cilju rešavanja stambenih potreba zaposlenih, pa stoga, otkup tih stanova predstavlja jedan oblik pretvaranja jednog dela društvene i državne svojine u privatnu svojinu. S druge strane, stanovi u zadužbinama izgrađeni su sredstvima osnivača zadužbine, koji je svojom voljom odredio da se njegova imovina ima upotrebljavati za određene opštekorisne svrhe i ciljeve, kao što su podsticanje i pomaganje naučnog, kulturnog stvaralaštva, stipendiranje i nagrađivanje učenika i studenata, pomaganje zdravstvene zaštite, pružanje socijalne zaštite i slično. Pri tome, treba imati u vidu da je odredbom člana 47. stav 1. Zakona o zadužbinama i fondacijama kojim je uređeno upravljanje, korišćenje i raspolaganje imovinom zadužbine, propisano da se imovina zadužbine, odnosno fondacije može isključivo koristiti za ostvarivanje ciljeva utvrđenih aktom o osnivanju i statutom. To znači da su se stanovi u zgradama zadužbina mogli koristiti za rešavanje stambenog pitanja, ali je svrha i cilj takvog korišćenja morala biti u vezi sa postizanjem svrhe i ciljeva radi kojih je zadužbina osnovana.

Ustavni sud je našao da za ovakav različit tretman nosilaca stanarskog prava na stanovima u društvenoj i državnoj svojini, koji su stečeni iz sredstava izdvojenih po osnovu doprinosa na bruto lične dohotke i na stanovima koji pripadaju zadužbini u pogledu prava na otkup stana koji koriste, postoji razumno i objektivno opravdanje. Pre svega, ove dve kategorije stanova sticane su iz različitih izvora sredstava, a s druge strane, cilj ograničenja prometa stanova u zadužbinama vezan je za svrhu predmetne nepokretnosti, sa ciljem da se ona očuva, odnosno vrati prvobinoj, zadužbinskoj nameni. Neosporno je da, ukoliko bi se predvidela mogućnost otkupa pod netržišnim uslovima i stanova koji pripadaju zadužbinama koje ostvaruju ciljeve radi kojih su osnovane i funkcionišu kao zadužbine, to bi bilo protivno cilju i svrsi radi koje su zadužbine osnovane i praktično bi značilo njihovo ukidanje, protivno volji osnivača, koji se odrekao korišćenja i raspolaganja svoje imovine ili njenog dela i odredio da se njegova imovina ima koristiti za postizanje određenih opštekorisnih ili plemenitih ciljevi. Pri tome, Sud je imao u vidu da se isključivanje mogućnosti sticanja svojine na stanovima koji pripadaju zadužbini ne odnosi na sve zadužbine, već samo na one zadužbine koje su obnovile rad i koje mogu ostvariti svrhe i ciljeve radi kojih su osnovane, kao i suženi domet ovog ograničenja, s obzirom na to da je izmenama i dopunama osporenog Zakona iz 1997. godine dato pravo zakupcima na neodređeno vreme stanova koji su pripadali zadužbinama, koje do isteka roka od šest meseci od dana stupanja na snagu ovog zakona ne obnove rad, odnosno koje ne otpočnu sa ostvarivanjem svojih ciljeva, da otkupe stanove pod uslovima utvrđenim ovim zakonom.

Polazeći od navedenog, a imajući u vidu posebne i opštekorisne svrhe i ciljeve osnivanja i postojanja zadužbina, kao i to da za nejednak položaj zakupaca stanova koji se nalaze u zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana u pogledu prava na otkup stana u odnosu na druge zakupce stana, po nalaženju Suda, postoji objektivno i razumno opravdanje, Sud je ocenio da se ne može dovesti u pitanje ustavnost osporene odredbe člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona, kao ni njena saglasnost sa potvrđenim međunarodnim ugovorima. Takođe, s obzirom na to da zakupci stanova u zadužbinama imaju i dalje pravo njihovog trajnog korišćenja, izuzimanjem prava otkupa tih stanova pod beneficiranim uslovima, po nalaženju Suda, nije povređeno pravo na poštovanje doma iz člana 8. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda. U pogledu navoda podnosioca inicijative koji se odnose na različito postupanje u praksi kada se radi o otkupu stanova koji pripadaju zadužbini, Ustavni sud ukazuje da nije nadležan, u smislu odredaba člana 167. Ustava, da ocenjuje pitanja koja se odnose na primenu osporene odredbe Zakona, na koja se ukazuje u inicijativi.

Na osnovu svega navedenog, Ustavni sud je našao da nema osnova za pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i saglasnosti sa potvrđenim međunarodnim ugovorima odredbe člana 17. stav 1. tačka 4. Zakona o stanovanju, pa je, saglasno članu 53. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", broj 109/07), rešio da ne prihvati podnetu inicijativu.

Na osnovu izloženog i odredbe člana 46. tačka 5) Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je rešio kao u izreci.

 

 

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Dragiša Slijepčević

Slični dokumenti

• Gž 4195/2023: Odbijanje iseljenja zakupca zbog zaštite prava na dom
• IUz 1576/2010: Neprihvatanje inicijative za ocenu ustavnosti Zakona o zadužbinama i fondacijama
• IUz 387/2012: Odbačena inicijativa za ocenu ustavnosti odredaba Zakona o stanovanju
• Už 466/2009: Odluka Ustavnog suda o povredi prava na imovinu poništajem ugovora o otkupu stana
• IU 114/2006: Rešenje Ustavnog suda o ustavnosti odredaba Zakona o stanovanju
• IUz 261/2009: Odluka Ustavnog suda o ustavnosti odredaba Zakona o stanovanju
• IUz 71/2022: Odbacivanje inicijativa za ocenu ustavnosti Zakona o planiranju i izgradnji