Odluka o vršenju roditeljskog prava i zaštiti od nasilja u porodici

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž2 207/23 od 02.04.2025. godine, stavom prvim izreke, odbijene su kao neosnovane žalbe tužene – protivtužilje i tužioca – protivtuženog i potvrđena prvostepena presuda u stavu prvom, u delu stava drugog izreke kojim je utvrđeno da će maloletna deca sa majkom provoditi: polovinu svakog školskog raspusta; svaki drugi rođendan dece; državne i verske praznike deca će naizmenično provoditi kod roditelja; dan krsne slave majke i dan rođendana majke i to tako što će ih majka preuzimati i vraćati ispred porodičnog domaćinstva oca i više po dogovoru roditelja, a u skladu sa potrebama i obavezama maloletne dece, kao i u stavu četvrtom, šestom, sedmom, osmom, devetom, desetom i jedanaestom izreke. Stavom drugim izreke, preinačena je prvostepena presuda u preostalom delu stava drugog izreke, alineja prva i druga kojim je uređen način održavanja ličnih odnosa mal. VV i GG sa majkom BB tako što je utvrđeno da će maloletna deca sa majkom provoditi tri vikenda mesečno, od petka u 18,00 časova do nedelje u 20,00 časova, na taj način što će ih majka u predviđeno vreme preuzimati i vraćati ispred porodičnog domaćinstva oca; sredom u nedelji kada deca vikend ne provode sa majkom, majka će preuzimati decu ispred porodičnog domaćinstva oca u 16,00 časova i vraćati ih na isto mesto u 20,00 časova. Stavom trećim izreke, preinačena je prvostepena presuda u stavu trećem i petom izreke, tako što je obavezana tužena – protivtužilja BB da na ime svog dela doprinosa za izdržavanje mal. VV i mal. GG mesečno plaća iznos od po 10.000,00 dinara za svako dete, odnosno iznos od ukupno 20.000,00 dinara za oba deteta, počev od 06.06.2016. godine kao dana podnošenja tužbe pa ubuduće, dok za to budu postojali zakonski uslovi, svakog 01. do 10. u mesecu za tekući mesec uplatom na tekući račun zakonskog zastupnika maloletne dece, oca AA, dok je u preostalom delu do iznosa dosuđenog prvostepenom presudom, za iznos od po 5.000,00 dinara po detetu, odnosno za iznos od ukupno 10.000,00 dinara za oba deteta, počev od dana podnošenja tužbe pa ubuduće, dok za to budu postojali zakonski uslovi, svakog 01. do 10. u mesecu za tekući mesec uplatom na tekući račun zakonskog zastupnika maloletne dece tužbeni zahtev tužioca – protivtuženog odbijen kao neosnovan. Stavom četvrtim izreke, odbijeni su zahtevi parničnih stranaka za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, obe parnične stranke su izjavile reviziju i to tužilac zbog pogrešne primene materijalnog prava, a tužena zbog pogrešne primene materijalnog prava i bitne povrede odredaba parničnog postupka.

Tužilac je dao odgovor na reviziju.

Prethodno ceneći dozvoljenost revizija kojom se drugostepena presuda pobija u delu prvog stava izreke kojom je odlučeno o privremenim merama, Vrhovni sud je našao da revizije tužioca i tužene u tom delu nisu dozvoljene.

Odredbom člana 420. stav 1. Zakona o parničnom postupku, stranke mogu da izjave reviziju i protiv rešenja drugostepenog suda kojim je postupak pravnosnažno okončan. Rešenjem o privremenoj meri parnični postupak se pravnosnažno ne okončava, pa zato ne postoje uslovi iz navedene odredbe da bi se protiv tog rešenja mogla izjaviti revizija.

Iz navedenih razloga, na osnovu člana 413. u vezi člana 420. stav 1. i 6. ZPP, odlučeno je kao u prvom stavu izreke.

Ispitujući pravilnost pobijane odluke u preostalom delu u smislu člana 408. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11...10/23), Vrhovni sud je našao da revizije tužioca i tužene nisu osnovane.

U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku, na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti. Ukazivanje na bitnu povredu odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 1. u vezi člana 7. ZPP ne predstavlja revizijski razlog prema odredbi člana 407. ZPP.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, parnične stranke su živele u bračnoj zajednici, iz koje imaju dvoje maloletne dece – VV, rođenu ... godine i GG, rođenu ... godine. Njihova bračna zajednica prekinuta je tokom maja 2016. godine, nakon rasprave i fizičkog sukoba u kojem su obe stranke zadobile lake telesne povrede. Nakon tog događaja tužena je napustila stan u kome je porodica stranaka do tada živela, dok je njihova mlađa ćerka ostala sa ocem i tužena je nju sutradan preuzela iz vrtića. Starija ćerka stranaka se u to vreme sa školom nalazila na rekreativnoj nastavi van ..., a po povratku sa rekreativne nastave je provela nekoliko dana kod tužene. Tužilac je 06.06.2016. godine preuzeo stariju ćerku iz škole (po tvrdnji tužene uz dogovor da će da je vrati nakon sat vremena), te je sledećeg dana sa njom i svojim roditeljima uzeo i mlađu ćerku koja se sa vrtićem nalazila na ... i sa njima otputovao. Od tada oba deteta žive sa tužiocem u stanu u kojem su stranke živele do prestanka bračne zajednice.

Rešenjem prvostepenog suda P2 1191/16 od 07.07.2016. godine, određena je privremena mera kojom su deca poverena tužiocu na negu, čuvanje i vaspitanje koji će samostalno vršiti roditeljsko pravo, uređen je način održavanja ličnih odnosa dece i tužene u kontrolisanim uslovima u prostorijama organa starateljstva, u prisustvu oca i stručnih radnika, u sledećih 6 meseci.

U toku postupka pribavljeno je više nalaza i mišljenja GCSR Odeljenje Savski venac i komisije veštaka, čija su mišljenja u pogledu vršenja roditeljskog prava suštinski potpuno različita, pa i predloženi modeli viđanja, pri čemu je komisija predložila obustavu viđanja, a GCSR najširi model viđanja između majke i dece, pa je primenom istražnog načela izveden dokaz od strane Sudsko-psihijatrijskog odbora Medicinskog fakulteta, koji je u svom nalazu i mišljenju od 18.12.2017. godine naveo da oba roditelja pokazuju podobnost za vršenje roditeljskog prava i visoku motivisanost za roditeljstvo. Do donošenja sudske odluke o privremenom poveravanju dece na naposredno staranje ocu, majka je bila više angažovana oko dece i pokazala je više znanja vezanih za raniji razvoj devojčica. Međutim, nakon toga otac je upućen na neposrednu brigu o devojčicama i on je taj koji je značajno angažovaniji u podizanju dece. Tužilac je u stanju da prepozna bazične razvojne potrebe obe devojčice, ali ne i emocionalne potrebe u domenu neophodnosti da imaju intezivnije kontakte sa majkom i da ih zaštiti od konfliktne partnerske situacije. Tužilac je sa objašnjenjem da želi da zaštiti decu primenjivao postupke koji nisu u najboljem interesu dece (ograničavanje telefonskog kontakta sa majkom, ranije odvođenje iz škole i mesta boravka bez znanja majke), ali dobro organizuje život dece i odgovara na sve njihove materijalne potrebe, a u organizaciji zajedničkog života u velikoj meri se oslanja na pomoć svojih roditelja. Tužena je u stanju da prepozna bazične razvojne potrebe obe devojčice, ali ne i u delu kada je preduzimala postupke za koje nije prepoznala da ugrožavaju emocionalne potrebe devojčica iznošenjem detalja putem medija u javnost, vređanjem oca pred decom. Doživljavanje i objašnjenje porodične situacije, prema izveštaju devojčica je pod uticajem opisa i interpretacije članova najuže porodice sa kojima žive (kako je to uobičajeno kada dece provode mnogo više vremena sa jednim roditeljem), kao i konflikta lojalosti koji je izraženiji kod starije ćerke, dok je kod mlađe ćerke prisutno ugledanje na stariju sestru. S obzirom na okolnosti da su deca proteklih godinu i po dana živeli sa ocem i imala samo jednom nedeljno susrete sa majkom i da su se adaptirale na postojeće uslove, dato je mišljenje da bi u ovom momentu nagla promena uslova života mogla imati posledice u smislu potencijalnih adaptacionih problema, zbog čega je savetovano značajno proširenje modela viđanja sa majkom. Predložen je širok model viđanja sa majkom, kako bi se ponovo razvijali nesmetani lični odnosi dece sa majkom i produbilo njeno učestvovanje u svakodnevnom životu dece i to: tri vikenda mesečno od petka uveče do nedelje uveče, sreda posle podne one nedelje kada devojčice idu u prepodnevnu školsku smenu, polovina zimskog i polovina letnjeg raspusta, svaki drugi rođendan i praznici naizmenično, kao i dan krsne slave svakog od roditelja. Sudsko-psihijatrijski odbor Medicinskog fakulteta u Beogradu je u dopunskom veštačenju od 31.12.2020. godine, 24.05.2021. godine naveo da nije bio u mogućnosti da odgovori na zadatak suda zbog neodazivanja oca AA pozivima za veštačenje, pa je na osnovu stanja u spisima i izveštaja GCSR Odeljenje Savski venac i razgovora sa tuženom zaključio da su maloletnoj deci uskraćena mogućnost i prava da sa majkom održavaju nesmetan odnos i da su devojčice u situaciji da sa njom uopšte nemaju kontakt koji je određen prema modelu određenom odlukom suda od 12.03.2018. godine. Otac je donoseći različita opravdanja propustio veliki broj predviđenih termina za viđanje i decu nije na adekvatan način pripremio za viđanje sa majkom, insistirajući da bude prisutan tokom susreta, što je rezultiralo otporom dece prema samostalnim viđanjima sa majkom. Otporu su doprinele i konfliktne situacije koje su se dešavale između roditelja u trenucima kada je majka dolazila da prema odluci suda preuzme decu u određenim terminima. Kod devojčica je prisutno negativno karakterisanje majke i njenog majčinstva, što je rezultat stavova okoline u kojoj žive, bez mogućnosti održavanja odnosa sa majkom gde bi imale priliku da steknu dalja lična iskustva i procene u vezi majke. Kod maloletne dece su prisutni znaci razvoja otuđenosti od majke. Ukazano je da je već previše vremena izgubljeno i da je u svakom slučaju neophodno urgentno deci obezbediti mogućnost i pravo da nesmetano i samostalno razvijaju svoj odnos sa majkom. U periodu nakon prethodnog pokušaja veštačenja došlo je do promene u smislu da devojčice otac dovodi ispred zgrade kada majka dođe po privremenoj meri da sa njima provede vreme, ali da su uvek prisutni i advokat i otac tužioca koji snima susrete i nakon 10-15 minuta devojčice odu. Sa psihijatrijskog i psihološkog stanovišta mišljenje je da je najbolji interes maloletne dece da se što pre omogući da deca nesmetano i samostalno razvijaju odnos sa majkom.

Tužilac je zaposlen u preduzeću koje je vlasništvo njegovih roditelja „..“ .. na radnom mestu ..., i ostvaruje zaradu od 60.000,00 dinara mesečno, s tim što se honorarno bavi ..., ima ... sa kojima nastupa od čega prosečno zaradi još 500 evra mesečno. Finansijski ga pomažu roditelji, a stan u kome živi sa decom je vlasništvo njegove majke. Tužena je vlasnik „...“ agencije koja se bavi... sa mesečnom zaradom od 36.000,00 dinara, drugih prihoda i nepokretnosti nema. Poseduje automobil marke „...“ koji je dobila na poklon od partnera DD sa kojim deli troškove stanovanja. Tužena je početkom ... godine rodila devojčicu ĐĐ, a sa detetovim ocem DD se razdvojila iako trenutno živi u njegovom stanu, sa njegovim ćerkama EE i ŽŽ.

Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su primenom članova 6. stav 1., 77. stav 3., 266., 270. i 272. Porodičnog zakona, kao i članova 3., 6. 7. i 9. Konvencije o pravima deteta, odlučili da tužilac samostalno vrši roditeljsko pravo. Po nalaženju sudova, takva odluka je u najboljem interesu dece u situaciji kada postoji diskontinuitet viđanja maloletne dece sa majkom i narušeni odnosi koji su posledica ovog postupka, te da pored činjenice da su oba roditelja podobna da vrše roditeljsko pravo, u najboljem interesu dece je da se povere ocu na samostalno vršenje roditeljskog prava. Odluku o tužiocu kao roditelju koji će samostalno vršiti roditeljsko pravo zasnovali su na nalazu i mišljenju Sudsko- medicinskog odbora Medicinskog fakulteta, ceneći da je nalaz dat u najboljem interesu maloletne dece kada je u pitanju podobnost roditelja uzimajući pri tome u obzir i sve ostale elemente procene najboljeg interesa maloletne VV i GG.

Prilikom odlučivanja o održavanju ličnih odnosa dece i tužene prvostepeni sud je zaključio da je neophodno da se maloletna deca sa majkom viđaju po širem modelu, ali je odstupio od predloženog modela viđanja, pa je drugostepeni sud upravo prihvatajući potrebu za širim modelom viđanja majke sa decom u cilju reuspostavljanja odnosa i nadomešćivanja izgubljenog vremena u cilju gradnje odnosa maloletne dece sa sestrom po majci, u skladu sa predloženim modelom viđanja od strane Sudsko-psihijatrijskog odbora Medicinskog fakulteta od 18.12.2017. godine, delimično preinačio prvostepenu odluku u delu viđanja tako što je odredio u celosti model viđanja majke i dece prema predloženom modelu sudsko-psihijatrijskog odbora. Odluka je zasnovana na činjenici da je ovakav model viđanja u skladu sa odredbom člana 266. stav 1. PZ koji podrazumeva sveobuhvatno i brižljivo sagledavanje svih okolnosti od značaja za najbolji interes dece, a kako bi se obezbedio kontinuirani odnos maloletne dece sa majkom, pa je u smislu odredbe člana 6., 61., 266., 270. i 272. Porodičnog zakona doneo odluku kao u stavu drugom izreke, dok je odbijen tužbeni zahtev da se lični odnosi majke i dece odvijaju u kontrolisanim uslovima.

Odlučujući o visini dela doprinosa tužene za izdržavanje maloletne dece, imajući u vidu utvrđene činjenice u prvostepenom postupku, imovinske i druge okolnosti na strani roditelja koji su od značaja za utvrđenje obaveze izdržavanja maloletne dece, da tužena ima još jedno maloletno dete koje je dužna da izdržava, primenom odredbe člana 160. – 162. Porodičnog zakona preinačio prvostepenu odluku u ovom delu i obavezao tuženu da na ime izdržavanja maloletne dece plaća iznos od po 10.000,00 dinara mesečno za svako dete od dana podnošenja tužbe kako je tužbenim zahtevom traženo, s obzirom da je to u skladu sa mogućnostima tužene kao roditelja i dužnika izdržavanja.

Odbijen je zahtev za određivanje privremenih mera zaštite od nasilja u porodici s obzirom da između stranaka godinama nije postojao kontakt ni ponašanje koje bi se okarakterisalo kao nasilje, te da je sa izostankom kontakta izostao i rizik od ponavljanja nasilja, pa ne postoji ni ugrožavajući faktor ni sa jedne strane.

Protivtužbeni zahtev kojim je traženo potpuno lišenje roditeljskog prava tužioca je odbačen s obzirom da je o ovom zahtevu već pravnosnažno odlučeno izrekom presude P2 1191/16 od 12.03.2018. godine.

Po oceni Vrhovnog suda, drugostepeni sud je pravilno odlučio o tužbenom i protivtužbenom zahtevu.

Članom 3. stav 1. Konvencije o pravu deteta propisano je da u svim aktivnostima koja se tiču dece od primarnog značaja su interesi deteta bez obzira na to da li ih sprovode javne ili privatne institucije za socijalnu zaštitu, sudovi, adminitrativni organi ili zakonodavna tela. Odredbom člana 6. stav 1. Porodičnog zakona propisano je da je svako dužan da se rukovodi najboljim interesom deteta u svim aktivnostima koje se tiču deteta. Odredbom člana 77. Porodičnog zakona propisani su uslovi za samostalno vršenje roditeljskog prava i stavom 3. ovog člana propisano je da jedan roditelj vrši sam roditeljsko pravo na osnovu odluke suda kada roditelji ne vode zajednički život, a nisu zaključili sporazum o vršenju roditeljskog prava. Odredba člana 61. Porodičnog zakona odnosi se na uređenje ličnih odnosa deteta sa roditeljem sa kojim ne živi.

Odredbom člana 266. stav 1. Porodičnog zakona propisano je da je u sporu za zaštitu prava deteta i u sporu za vršenje, odnosno lišenje roditeljskog prava, sud uvek dužan da se rukovodi najboljim interesom deteta. Odredbom člana 270. istog zakona, propisano je da je, pre nego što donese odluku o zaštiti prava deteta i u sporu za vršenje, odnosno lišenje roditeljskog prava, sud je uvek dužan da se rukovodi najboljim interesom deteta. Odredbom člana 270. istog zakona, propisano je da je, pre nego što donese odluku o zaštiti prava deteta ili o vršenju, odnosno lišenju roditeljskog prava, sud dužan da zatraži nalaz i stručno mišljenje od organa starateljstva, porodičnog savetovališta ili druge ustanove specijalizovane za posredovanje u porodičnim odnosima.

Po oceni Vrhovnog suda, suprotno navodima revizije tužene, pravilan je zaključak nižestepenih sudova u pogledu odluke o vršenju roditeljskog prava, jer na osnovu celokupnog stanja u spisima predmeta, koji je Sudsko-medicinski odbor Medicinskog fakulteta imao u vidu i pri davanju prvog nalaza i mišljenja, našao da je u najboljem interesu maloletnih ćerki stranaka da roditeljsko pravo samostalno vrši otac, ovde tužilac.

Imajući u vidu da iako su obe strane podobne za vršenje roditeljskog prava i da ispoljavaju visoku motivisanost za roditeljstvo, ali i da oba roditelja nisu vodila računa o interesima dece i to tako što je tužilac umanjivao i ograničavao kontakte dece sa majkom, a tužena iznosila detalje slučajeva u javnost i putem medija, vređanjem oca pred decom, kod činjenice da su se deca protekom vremena adaptirala na postojeće uslove u domaćinstvu oca i da bi nagla promena uslova života mogla imati posledice u smislu potencijalnih adaptacionih problema, te razvijene otuđenosti dece od majke, i po nalaženju Vrhovnog suda najbolji interes dece je da budu poverena ocu na samostalno vršenje roditeljskog prava.

Pravilno su procenjena, suprotno navodima revizije tužene, lična svojstva i kapaciteti stranaka kao roditelja za brigu, stranje, vaspitanje maloletne dece s obzirom na njihovu adaptaciju u porodičnom okruženju i sredini gde žive sa ocem. Naime, najbolji interes deteta podrazumeva udovoljavanje na najbolji mogući način njegovim emotivnim i razvojnim potrebama. Ovo načelo ima prednost pred ostalim interesima, prvenstveno podrazumeva potrebu za sigurnom, stabilnom i predvidivom okolinom u kojoj će se dete osećati voljeno i razvijati osećaj pripadanja. Upravo iz nalaza i mišljenja Sudsko-medicinskog odbora iz 2017. godine, u kom postupku je participirala i maloletna ćerka stranaka VV sa kojom je obavljen razgovor, utvrđena je bitna činjenica da su se deca adaptirala na postojeće uslove u sredini u kojoj žive po prekidu bračne zajednice stranaka, a ovakvo mišljenje nije izmenjeno ni dopunskim veštačenjem sudsko-medicinskog odbora Medicinskog fakulteta bez obzira na ukazivanje da je izostalo učešće oca i maloletne dece. Stoga se neosnovano revizijom tužene osporava odluka u pogledu poveravanja maloletne dece i ukazivanje na vremenski period prvog nalaza i mišljenja sudsko-medicinskog odbora, jer u konkretnom slučaju, a vodeći računa o složenoj porodičnoj situaciji porodice Naletin, najbolji interes maloletne dece je da budu poverena roditelju kod koga već duže vremena žive u okolnostima na koje su se privikle i koje im nesumnjivo omogućavaju nesmetanu socijalnu adaptaciju i stabilnost. Međutim, kod činjenice da je prisutno negativno karakterisanje majke i njenog majčinstva što je rezultat stavova okoline u kojoj deca žive, te prisutnih znakova razvoja otuđenosti od majke, pravilno je drugostepeni sud potvrđujući u jednom delu odluku u pogledu modela viđanja u preostalom delu istu preinačio i odredio širok model viđanja dece sa majkom kako je to upravo i predviđeno nalazom i mišljenjem sudsko-medicinskog odbora. Ovakva odluka je u skladu sa odredbom člana 61. stav 1. Porodičnog zakona kojim je propisano da dete ima pravo da održava lične odnose sa roditeljem sa kojim ne živi. Širok model viđanja omogući će u konkretnom slučaju nesmetano razvijanje ličnih odnosa dece sa majkom i produbljivanje njihovog odnosa kroz češće učestvovanje majke u svakodnevnom životu dece. Revizijski navodi tužioca da je na ovaj način majci dat veći vremenski period viđanja sa decom nego njemu kao ocu kome su deca poverena na samostalno vršenje roditeljskog prava je bez uticaja. Maloletna deca su poverena ocu s obzirom na njihov najbolji interes kod činjenice da su adaptirana na postojeće uslove u porodici oca, ali sa druge strane najbolji interes dece je da reuspostave u potpunosti odnose sa roditeljem sa kojim ne žive, a to je u konkretnom slučaju tužena kojoj je kao majci onemogućeno u dužem vremenskom periodu kontinuirano i nesmetano viđanje sa decom što je rezultiralo razvojem otuđenosti dece od nje što je posledica i ponašanje tužioca. Tužilac kao roditelj kome su deca poverena mora da, vodeći računa o interesu dece i potrebe da se viđaju sa majkom, omogući upravo da kroz ovaj model viđanja deca postignu potpunu povezanost sa majkom uz otklanjanje otuđenosti od nje.

Imajući u vidu uzrast maloletne dece i uobičajene troškove školovanja i potrebe dece tog uzrasta, materijalne mogućnosti roditelja, ali i činjenicu da je tužena obveznik izdržavanja i maloletne ćerke ĐĐ, to je po oceni ovog suda drugostepeni sud pravilno preinačio prvostepenu odluku i obavezao tuženu da doprinosi izdržavanju dece sa iznosom od po 10.000,00 dinara od dana podnošenja tužbe do isplate primenom odredaba člana 154., 160. – 162. Porodičnog zakona.

Pravilnost ocene relevantnih okolnosti propisanih članom 160. Porodičnog zakona nije dovedena u sumnju revizijskim navodima tužilje ni tuženog s obzirom na utvrđeno činjenično stanje u pogledu materijalnih, stambenih, finansijskih prilika oba roditelja, obaveze tužene da izdržava još jedno maloletno dete, te je u odnosu na sve ove okolnosti pravilno utvrđena visina doprinosa tužene u izdržavanju maloletne dece, a preko tog iznosa odbijen zahtev. Kako se deca nalaze od prekida faktičke zajednice kod oca, te da je tužbenim zahtevom izdržavanje traženo od dana podnošenja tužbe, to se neosnovano revizijom napada momenat od kada teče obaveza tužene da plaća izdržavanje jer upravo suprotno ovakvim navodima deca imaju pravo na izdržavanje od majke od trenutka od kada se nalaze kod oca koji samostalno vrši roditeljsko pravo.

Porodičnim zakonom je priznato pravo na zaštitu od nasilja u okviru porodice, regulisane su mere porodično-pravne zaštite i uslovi pod kojima se one određuju. Kako je, izostankom kontakta između stranaka nakon prekida bračne zajednice, izostao rizik od nasilja u porodici, pravilno su nižestepeni sudovi odbili zahtev za određivanje mera zaštite od nasilja u porodici kao necelishodnim jer ne postoji ugrožavajući faktor ni sa jedne strane, a revizijama se faktički osporava činjenično stanje što ne predstavlja revizijski razlog u smislu člana 407. ZPP.

Kako je u protivtužbenom zahtevu kojim je traženo potpuno lišenje roditeljskog prava tužioca već pravnosnažno odlučeno presudom P2 1191/16 od 12.03.2018. godine, to je pravilna i odluka iz stava desetog prvostepene odluke koja je potvrđena od strane drugostepenog suda.

Iz navedenih razloga na osnovu člana 414. stav 1. ZPP odlučeno je kao u stavu prvom izreke.

Zahtev tužioca za naknadu troškova revizijskog postupka je odbijen, imajući u vidu da tužilac nije uspeo u postupku po reviziji, a da troškovi odgovora na reviziju nisu bili potrebni radi odlučivanja po reviziji.

Predsednik veća - sudija

Dobrila Strajina s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković