Odbacivanje revizije u sporu male vrednosti za naplatu duga

Republika Srbija
VRHOVNI KASACIONI SUD
Rev 3649/2020
02.09.2020. godina
Beograd

Vrhovni kasacioni sud u veću sastavljenom od sudija Jasminke Stanojević, predsednika veća, Biserke Živanović, Vesne Popović, Božidara Vujičića i Gordane Komnenić, članova veća, u parnici tužioca JP „Elektroprivreda Srbije“ DOO Beograd, protiv tuženog AA iz ..., čiji je punomoćnik Miloš Vukosavljević, advokat iz ..., radi isplate, odlučujući o reviziji tuženog izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Kraljevu Gž 209/20 od 19.05.2020. godine, u sednici od 02.09.2020. godine, doneo je

R E Š E Nj E

Ne prihvata se odlučivanje o reviziji tuženog, izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Kraljevu Gž 209/20 od 19.05.2020. godine, kao izuzetno dozvoljenoj.

ODBACUJE SE kao nedozvoljena revizija tuženog izjavljena protiv presude Višeg suda u Kraljevu Gž 209/20 od 19.05.2020. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Osnovnog suda u Kraljevu P 129/2019 od 25.09.2019. godine, koja je ispravljena rešenjem pod istim brojem od 28.02.2020. godine, stavom prvim izreke ostaje na snazi rešenje o izvršenju javnog izvršitelja IIvk 699/18 od 25.05.2018. godine, kojim je tuženi obavezan kao izvršni dužnik da tužiocu kao izvršnom poveriocu isplati na ime duga 20.754,63 dinara sa zakonskom zateznom kamatom na pojedinačne mesečne iznose navedene izrekom od dospelosti svakog iznosa do isplate. Stavom drugim izreke tuženi je obavezan da tužiocu naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 2.730,20 dinara.

Presudom Višeg suda u Kraljevu Gž 209/20 od 19.05.2020. godine odbijena je kao neosnovana žalba tuženog i potvrđena prvostepena presuda.

Protiv drugostepene presude, tuženi je blagovremeno izjavio reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava i iz razloga propisanih članom 404. Zakona o parničnom postupku.

Po oceni Vrhovnom kasacionog suda, nisu ispunjeni zakonski uslovi iz člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“ 72/11 ......87/18) za odlučivanje o reviziji tuženog kao izuzetno dozvoljenoj. Naime, nižestepene presude donete su u skladu sa pravnim shvatanjem Vrhovnog kasacionog suda da kada dužnik, koji pri delimičnoj uplati obaveze za neplaćenu utrošenu električnu energiju u kojoj je sadržana i delimično zastarela obaveza ne naznači koje obaveze plaća, odnosno ne pominje da ne plaća i zastarelu obavezu, poverilac pri redu uračunavanja ispunjenja o zastarelosti prava na ispunjenje zastarele obaveze ne vodi računa po službenoj dužnosti u smislu člana 360. stav 3. ZOO a dužnik je takvom uplatom priznao zastarelu obavezu u smislu člana 387. stav 2. ZOO. Zato je odlučeno kao u stavu prvom izreke.