Rešenje Vrhovnog kasacionog suda o nedozvoljenosti revizije u sporu male vrednosti

Vrhovni kasacioni sud, u veću sastavljenom od sudija: Slađane Nakić Momirović, predsednika veća, Dobrile Strajina, Marine Milanović, Branislava Bosiljkovića i Katarine Manojlović Andrić, članova veća, u parnici tužioca AA iz ..., čiji je punomoćnik Miodrag Šinžar, advokat iz ..., protiv tužene BB iz ..., čiji je punomoćnik Dragan Simić, advokat iz ..., radi sticanja bez osnova, odlučujući o reviziji tužioca izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Pančevu Gž 333/20 od 23.06.2020. godine, u sednici veća održanoj 17.12.2020. godine, doneo je

R E Š E Nj E

NE DOZVOLjAVA SE odlučivanje o reviziji tužioca izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Pančevu Gž 333/20 od 23.06.2020. godine, kao o posebnoj reviziji.

ODBACUJE SE kao nedozvoljena revizija tužioca izjavljena protiv presude Višeg suda u Pančevu Gž 333/20 od 23.06.2020. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Osnovnog suda u Vršcu, Sudska jedinica Bela Crkva P 442/19 od 23.10.2019. godine, stavom prvim izreke, odbijen je tužbeni zahtev kojim je tužilac tražio da se utvrdi prenošenje potraživanja tužioca sa mal. VV na tuženu BB, radnije ..., njenog zakonskog zastupnika – majku, po osnovu pravnosnažne i izvršne presude Osnovnog suda u Vršcu, Sudska jedinica Bela Crkva P 660/16 od 26.05.2017. godine, u stavovima prvom i trećem izreke, kojima je delimično usvojen tužbeni zahtev i obavezan u toj parnici tuženi GG i mal. BB da tužiocima na ime stečenog bez osnova vrate iznos od 150.000,00 dinara, na ime dvostruko primljenog iznosa doprinosa za dečije izdržavanje, za period utvrđen izrekom, a po presudi Osnovnog suda u Vršcu P2 5/12 od 07.05.2012. godine, kao i da mu na ime troškova parničnog postupka isplate iznos od 75.000,00 dinara. Stavom drugim izreke, tužba je odbačena u delu kojim je traženo da se obaveže tužena, kao zakonski zastupnik mal. VV, da tužiocu vrati na ime sticanja bez osnova utvrđeno potraživanje iz pravnosnažne i izvršne presude Osnovnog suda u Vršcu P 660/16 od 26.05.2017. godine, i to solidarno sa tuženim GG novčani iznos od 150.000,00 dinara, kao i parnične troškove u iznosu od 75.000,00 dinara. Stavom trećim izreke, obavezan je tužilac da tuženoj naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 34.150,00 dinara.

Presudom Višeg suda u Pančevu Gž 333/20 od 23.06.2020. godine, odbijena je žalba tužioca i potvrđena presuda Osnovnog suda u Vršcu, Sudska jedinica Bela Crkva P 442/19 od 23.10.2019. godine (stav prvi izreke). Odbijeni su zahtevi parničnih stranaka za naknadu troškova žalbenog postupka (stav drugi izreke).

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka i pogrešene primene materijalnog prava, kao i na osnovu člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku.

Prema noveliranoj odredbi člana 404. stav 1. ZPP (''Službeni glasnik RS'' br. 72/11, 49/13-US, 74/13-US, 55/14, 87/18 i 18/20), revizija je izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja ne bi mogla da se pobija revizijom, ako je po oceni Vrhovnog kasacionog suda potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i ako je potrebno novo tumačenje prava (posebna revizija).

Po oceni Vrhovnog kasacionog suda, ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa i ujednačavanja sudske prakse, kao ni novog tumačenja prava, uzimajući u obzir vrstu spora i sadržinu tražene sudske zaštite, način presuđenja i razloge koji su nižestepeni sudovi dali za svoje odluke. Tužilac uz reviziju nije pružio dokaz o postojanju različitih sudskih odluka u istoj činjeničnoj i pravnoj situaciji, kao u konkretnom slučaju i suprotno presuđenju sudova o istom zahtevu, kao što je konkretan, pa nije ispunjen zakonski uslov koji se odnosi na potrebu za ujednačavanjem sudske prakse. Obrazloženja pobijanih presuda za odluku o odbijanju tužbenog zahteva tužioca u skladu su sa postojećom sudskom praksom u tumačenju i primeni i materijalnog prava u pogledu prigovora nedostatka pasivne legitimacije, koji je ocenjen osnovanim od strane nižestepenih sudova. Razlozi na kojima su zasnovane odluke nižestepenih sudova, u tom smislu odgovaraju i usklađeni su sa važećim tumačenjem prava i vladajućim pravnim shvatanjem u praksi nižestepenih sudova i revizijskog suda, tako da ne postoji potreba za novim tumačenjem prava. Shodno navedenom, odlučeno je kao u prvom stavu izreke.

Ispitujući dozvoljenost revizije na osnovu člana 410. stav 2. tačka 5. ZPP, Vrhovni kasacioni sud je našao da revizija nije dozvoljena ni kao redovna.

Prema članu 468. stav 1. ZPP, sporovi male vrednosti jesu sporovi u kojima se tužbeni zahtev odnosi na potraživanju u novcu koje ne prelazi dinarsku protivvrednost od 3.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe. Članom 479. stav 6. istog zakona, propisano je da protiv odluke drugostepenog suda kojim je okončan postupak u sporu male vrednosti nije dozvoljena revizija.

Kako se u konkretnom slučaju radi o novčanom potraživanju po tužbi podnetoj 11.04.2019. godine, u iznosu od 150.000,00 dinara, koji očigledno ne prelazi dinarsku protivvredost od 3.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe, Vrhovni kasacioni sud je našao da revizija nije dozvoljena, jer je reč o sporu male vrednosti.

Na osnovu člana 413. stav 2. ZPP, odlučeno je kao u drugom stavu izreke.

Predsednik veća-sudija

Slađana Nakić Momirović,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić