Odbijanje predloga za odlučivanje o posebnoj reviziji i odbacivanje revizije

Republika Srbija
VRHOVNI KASACIONI SUD
Rev 5500/2021
23.12.2021. godina
Beograd

Vrhovni kasacioni sud, u veću sastavljenom od sudija: Slađane Nakić Momirović, predsednika veća, Marine Milanović, Dragane Boljević, Branislava Bosiljkovića i Gordane Džakula, članova veća, u parnici tužilaca AA iz ... i BB iz ..., koje zastupa punomoćnik Rodoljub Marinović, advokat iz ..., protiv tužene VV iz ..., radi utvrđenja prava svojine, odlučujući o reviziji tužioca AA, izjavljenoj protiv presuda Apelacionog suda u Kragujevcu Gž 1040/21 od 20.04.2021. godine, u sednici veća održanoj 23.12.2021. godine, doneo je

R E Š E Nj E

NE DOZVOLjAVA SE odlučivanje o reviziji tužioca AA, izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Kragujevcu Gž 1040/21 od 20.04.2021. godine, kao o posebnoj reviziji.

ODBACUJE SE kao nedozvoljena revizija tužioca AA izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Kragujevcu Gž 1040/21 od 20.04.2021. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž 1040/21 od 20.04.2021. godine, odbijena je žalba tužilaca i potvrđena presuda Osnovnog suda u Novom Pazaru P 1293/19 od 27.01.2021. godine kojom je odbijen tužbeni zahtev da se utvrdi da su tužioci po osnovu održaja stekli pravo korišćenja na nepokretnostima upisanim u A listu nepokretnosti br. .., kat. parcele br. .. i .. - obe potest ... KO ..., opisane u izreci presude, kao i zemljišta za redovnu upotrebu objekta, što bi tužena bila dužna da trpi upis prava.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac AA je blagovremeno izjavio reviziju zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka, pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja i pogrešne primene materijalnog prava, shodno članu 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku.

Vrhoni kasacioni sud je u granicama svojih ovlašćenja na osnovu člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11...18/20), ocenio da u konkretnom slučaju ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa i ujednačavanja sudske prakse, kao ni novog tumačenja prava, uzimajući u obzir vrstu spora i saržinu tražene sudske zaštite, način presuđenja i razloge za odbijanje tužbenog zahteva. Tužioci uz reviziju nisu priložili sudske odluke koje bi potkrepile tvrdnju neujednačenoj sudskoj praksi i suprotnom presuđenju sudova o istom tužbenom zahtevu kao što je konkretan, pa nije ispunjen zakonski uslov koji se odnosi na potrebu ujednačavanja sudske prakse. Obrazloženje pobijane presude za odluku o odbijanju tužbenog zahteva ne odstupa od sudske prakse u tumačenju i primeni materijalnog prava, u pogledu uslova savesnosti za sticaoca putem održaja ili građenja na tuđem zemljištu – čl. 24., 28. i 29. Zakona o osnovama svojinsko–pravnih odnosa. Razlozi na kojima su zasnovane odluke nižestepenih sudova u tom smislu odgovaraju i usklađeni su sa važećim tumačenjem prava i vladajućim pravnim shvatanjem, imajući u vidu utvrđeno činjenično stanje, tako da ne postoji potreba za novim tumačenjem prava.