Nedozvoljenost posebne revizije u sporu zbog zastarelosti potraživanja naknade troškova

Republika Srbija
VRHOVNI SUD
Rev2 1617/2024
19.06.2024. godina
Beograd

Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Jelice Bojanić Kerkez, predsednika veća, Vesne Stanković, Radoslave Mađarov, Dragane Boljević i Marine Milanović, članova veća, u parnici iz radnog odnosa tužioca AA iz ..., čiji su punomoćnici Miloš Andrijašević, advokat iz ... i Stefan Dimitrijević, advokat iz ..., protiv tuženog Saobraćajnog preduzeća „Lasta“ AD iz Beograda, čiji je punomoćnik Petar Nastić, advokat iz ..., radi isplate, odlučujući o reviziji tužioca, izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 2992/23 od 30.11.2023. godine, u sednici veća održanoj 19.06.2024. godine, doneo je

R E Š E Nj E

NE DOZVOLjAVA SE odlučivanje o reviziji tužioca, izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 2992/23 od 30.11.2023. godine u delu kojim je odbijena kao neosnovana žalba tužioca, kao izuzetno dozvoljenoj reviziji.

ODBACUJE SE, kao nedozvoljena, revizija tužioca izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 2992/23 od 30.11.2023. godine u delu kojim je odbijena kao neosnovana žalba tužioca.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 229/20 od 04.10.2022. godine, stavom prvim izreke, obavezan je tuženi da isplati tužiocu za period decembar 2016. godine – decembar 2017. godine, na ime neisplaćene naknade troškova za dolazak i odlazak sa rada, pojedinačno određene novčane mesečne iznose, sa zakonskom zateznom kamatom, bliže određeno istim stavom izreke. Stavom drugim izreke, odbijen je kao neosnovan tužbeni zahtev tužioca u delu kojim je tražio naknadu troškova za dolazak i odlazak sa rada za period od marta 2015. godine do novembra 2016. godine, isplatom pojedinačno određenih novčanih mesečnih iznosa, sa zakonskom zateznom kamatom, bliže određeno ovim stavom izreke. Stavom trećim izreke, obavezan je tuženi da isplati tužiocu na ime troškova parničnog postupka iznos od 35.417,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od dana izvršnosti presude.

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 2992/23 od 30.11.2023. godine, stavom prvim izreke, odbijene su kao neosnovane žalbe tužioca i tuženog i potvrđena presuda Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 229/20 od 04.10.2022. godine, u stavu prvom i drugom izreke. Stavom drugim izreke, preinačeno je rešenje o troškovima postupka sadržano u stavu trećem izreke navedene prvostepene presude i obavezan tuženi da isplati tužiocu na ime troškova prvostepenog postupka iznos od 101.192,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od dana izvršnosti presude do isplate. Stavom trećim izreke, obavezan je tuženi da isplati tužiocu na ime troškova drugostepenog postupka iznos od 27.400,00 dinara.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, u delu kojim je odbijena kao neosnovana žalba tužioca i potvrđena prvostepena presuda u odbijajućem delu na ime glavnog tužbenog zahteva, tužilac je blagovremeno izjavio posebnu reviziju, zbog pogrešne primene materijalnog prava u smislu člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Vrhovni sud je na osnovu člana 404. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“ br 72/11 ... 10/23 – drugi zakon), ocenio da revizija tužioca nije izuzetno dozvoljena.

Prema odredbi člana 404. stav 1. ZPP, revizija je izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja ne bi mogla da se pobija revizijom, ako je po oceni Vrhovnog kasacionog suda potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i ako je potrebno novo tumačenje prava (posebna revizija).

Iz navedenog proizilazi da su zakonom izričito propisani dodatni, posebni uslovi, pod kojima revizijski sud može izuzetno dozvoliti reviziju i odlučiti o ovom pravnom leku i onda kada revizija nije dozvoljena na osnovu člana 403. ZPP.

Isticanje pogrešne primene materijalnog prava predstavlja zakonski razlog za izjavljivanje posebne revizije, isključivo ukoliko zbog pogrešne primene materijalnog prava u drugostepenoj odluci postoji, potreba da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse ili novog tumačenja prava.

Predmet tražene pravne zaštite je isplata na ime neisplaćene naknade troškova za dolazak i odlazak sa rada u periodu od marta 2015. godine do decembra 2017. godine. Revizijom pobijanim delom pravnosnažne presude odbijen je tužbeni zahtev za period potraživanja od marta 2015. godine zaključno sa novembrom 2016. godine, imajući u vidu da je tužba podneta 30.01.2020. godine, primenom člana 196. Zakona o radu, zbog zastarelosti potraživanja.

Prema oceni Vrhovnog suda, u konkretnom slučaju nisu ispunjeni uslovi za odlučivanje o reviziji tužioca kao izuzetno dozvoljenoj u smislu člana 404. stav 1. ZPP, jer ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse ili novog tumačenja prava, imajući u vidu vrstu spora, sadržinu tražene sudske zaštite, kao i način presuđenja, s obzirom na to da je odluka u odbijajućem delu o tužbenom zahtevu zasnovana na primeni odgovarajućih odredbi materijalnog prava i u skladu sa važećom praksom ovoga suda u sličnoj činjenično pravnoj situaciji, kao i da zbog prestanka radnog odnosa tužiocu otkazom ugovora o radu sa 28.12.2017. godine, nema mesta primeni odredbe člana 186. Zakona o radu („Službeni glasnik RS“ br. 24/05 ... 95/18 – autentično tumačenje), na koju se u reviziji ukazuje, a kojom je propisano da je poslodavac dužan da zaposlenom isplati sve neisplaćene zarade, naknade zarade i druga primanja koja je zaposleni ostvario do dana prestanka radnog odnosa u skladu sa opštim aktima i ugovorom o radu, zato što se radi o zastarelom potraživanju u skladu sa odredbom člana 196. Zakona o radu, kojom je propisano da sva novčana potraživanja iz radnog odnosa zastarevaju u roku od tri godine od dana nastanka obaveze.