Presuda Vrhovnog suda o zastarelosti potraživanja iz radnog odnosa

-za januar 2008. godine iznos od 6.149,63 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.02.2008. godine do isplate, za mart 2008. godine iznos 5.326,48 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 04.04.2008. godine do isplate, za april 2008. godine iznos od 5.401,07 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 30.04.2008. godine do isplate, za maj 2008. godine iznos od 5.374,21 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 04.06.2008. godine do isplate, za jun 2008. godine iznos od 5.544,47 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 04.07.2008. godine do isplate, za juli 2008. godine iznos od 5.544,24 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.08.2008. godine do isplate, za avgust 2008. godine iznos od 5.544,24 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 04.09.2008. godine do isplate, za septembar 2008. godine iznos od 6.259,87 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 06.10.2008. godine do isplate, za oktobar 2008. godine iznos od 5.821,48 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 06.11.2008. godine do isplate, za novembar 2008. godine iznos od 5.821,71 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 03.12.2008. godine do isplate, za decembar 2008. godine iznos od 1.387,22 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 30.12.2008. godine do isplate,

-za januar 2009. godine iznos od 375,88 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 04.02.2009. godine do isplate, za februar 2009. godine iznos od 198,72 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.03.2009. godine do isplate, za april 2009. godine iznos od 39,47 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.05.2009. godine do isplate, za avgust 2009. godine iznos od 425,21 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 03.09.2009. godine do isplate, za septembar 2009. godine iznos od 11.298,66 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 02.10.2009. godine do isplate, za oktobar 2009. godine iznos od 3.759,92 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 04.11.2009. godine do isplate,

-za maj 2010. godine iznos od 2.151,90 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 03.06.2010. godine do isplate, za avgust 2010. godine iznos od 352,74 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.09.2010. godine do isplate,

-za juni 2011. godine iznos od 4.342,30 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.07.2011. godine do isplate, za avgust 2011. godine iznos od 2.013,69 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.09.2011. godine do isplate, za septembar 2011. godine iznos od 13.471,69 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.10.2011. godine do isplate, za oktobar 2011. godine iznos od 7.552,56 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.11.2011. godine do isplate, za decembar 2011. godine iznos od 4.051,56 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.01.2012. godine do isplate,

-za februar 2012. godine iznos od 12.712,86 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.03.2012. godine do isplate, za juli 2012. godine iznos od 968,22 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.08.2012. godine do isplate, za septembar 2012. godine iznos od 14.724,02 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.10.2012. godine do isplate, za oktobar 2012. godine iznos od 9.613,52 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 05.11.2012. godine do isplate.

2. ODBIJA kao neosnovan tužbeni zahtev da se obaveže tuženi da za tužilju na ime doprinosa za penzijsko i invalidsko osiguranje Republičkom fondu za penzijsko i invalidsko osiguranje – Filijala Beograd isplati iznos od 60.788,81 dinara.

3. Svaka stranka snosi svoje troškove postupka.

NE PRIHVATA SE odlučivanje o reviziji tuženog izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 4638/2023 od 06.12.2023. godine u delu stava prvog izreke kojim je potvrđena prvostepena presuda u stavu prvom izreke u usvajajućem delu (u odnosu na delimičnu ništavost odredaba aneksa ugovora o radu i odredbe ugovora o radu), kao izuzetno dozvoljenoj.

ODBACUJE SE revizija tuženog izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 4638/2023 od 06.12.2023. godine u delu stava prvog izreke kojim je potvrđena prvostepena presuda u stavu prvom izreke u usvajajućem delu (u odnosu na delimičnu ništavost odredaba aneksa ugovora o radu i odredbe ugovora o radu), kao nedozvoljena.

ODBIJA SE zahtev tužilje za naknadu troškova odgovora na reviziju.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 3345/17 od 25.06.2020. godine, stavom prvim izreke usvojen je tužbeni zahtev tužilje i utvrđeno da je ništav, odnosno bez pravnog dejstva član 1. Aneksa broj II Ugovora o radu broj .../... od 10.04.2006. godine, član 2. Aneksa III ugovora o radu broj .../... od 14.08.2006. godine, član 2. Aneksa IV Ugovora o radu broj .../... od 27.12.2007. godine i član 7. ugovora o radu broj .../... od 29.09.2009. godine, zaključenih između parničnih stranaka, a u preostalom delu je odbijen tužbeni zahtev za utvrđenje da su u celini ništavi prethodno navedeni Aneksi i ugovor o radu. Stavom drugim izreke tuženi je obavezan da tužilji na ime naknade štete zbog manje isplaćene plate uvećane za minuli rad isplati iznos od 172.663,24 dinara u pojedinačno označenim mesečnim iznosima sa zakonskom zateznom kamatom od dospelosti svakog iznosa do isplate, bliže označeno u tom stavu izreke. Stavom trećim izreke tuženi je obavezan da za tužilju na ime doprinosa za penzijsko i invalidsko osiguranje fondu PIO Filijala Beograd isplati iznos od 60.788,81 dinar. Stavom četvrtim izreke tuženi je obavezan da tužilji naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 749.353,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od dana izvršnosti presude do konačne isplate.

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 4638/23 od 06.12.2023. godine, stavom prvim izreke, odbijene su kao neosnovane žalbe tužilje i tuženog i potvrđena prvostepena presuda. Stavom drugim izreke, odbijeni su zahtevi tužilje i tuženog za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tuženi je blagovremeno izjavio reviziju zbog bitnih povreda odredaba parničnog postupka, pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja i pogrešne primene materijalnog prava, pobijajući je u delu kojim je potvrđena prvostepena presuda u usvajajućem delu (u pogledu utvrđenja ništavosti odredaba aneksa ugovora o radu i odredbe ugovora o radu i u odnosu na novčano potraživanje i obavezu tuženog na uplatu doprinosa za obavezno socijalno osiguranje) i odluci o troškovima postupka, sa pozivom na član 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku.

Tužilja je podnela odgovor na reviziju tužene, sa zahtevom za naknadu troškova sastava istog.

Primenom člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku - ZPP („Službeni glasnik RS“ br. 72/11, 55/14, 87/18 i 18/20), posebna revizija se može izjaviti zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja se ne bi mogla pobijati revizijom, ako je po oceni Vrhovnog suda potrebno razmotriti pravna pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i kada je potrebno novo tumačenje prava. Prema stavu 2. istog člana, ispunjenost uslova za izuzetnu dozvoljenost revizije ceni Vrhovni sud u veću od pet sudija.

Odlučujući o dozvoljenosti izjavljene revizije izjavljenoj protiv drugostepene presuda u delu koji se odnosi na delimičnu ništavost odredaba aneksa ugovora o radu i odredbe ugovora o radu, a na osnovu člana 404. stav 2. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 72/11, 55/14, 87/18 i 18/20), Vrhovni sud je našao da nisu ispunjeni uslovi za odlučivanje o reviziji kao izuzetno dozvoljenoj u smislu člana 404. stav 1. ZPP. Imajući u vidu da primena materijalnog prava i pravno shvatanje na kojem je zasnovana pobijana odluka nisu u suprotnosti sa pravnim stavom izraženim kroz odluke Vrhovnog kasacionog suda i Vrhovnog suda u sporovima sa istim činjeničnim i pravnim osnovom, a kod utvrđenja da je tužilji aneksima ugovora o radu i odredbom ugovora o radu menjan iznos plate protivno Zakonu o platama u državnim organima i javnim službama („Službeni glasnik RS“ broj 34/01 i 62/06) i Uredbe o koeficijentima za obračun i isplatu plata u javnim službama („Službeni glasnik RS“ broj 44/01...65/11), koja je doneta na osnovu ovog zakona. Zbog toga ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, kao ni potreba ujednačavanja sudske prakse ili novog tumačenja prava, što znači da nisu ispunjeni uslovi iz člana 404. stav 1. ZPP, na osnovu čega je odlučeno kao u stavu trećem izreke.

Ispitujući dozvoljenost revizije na osnovu člana 410. stav 2. tačka 5. ZPP, Vrhovni sud je našao da revizija tuženog nije dozvoljena.

Tužba u ovoj pravnoj stvari podneta je 27.11.2017. godine. Predmet spora je poništaj aneksa ugovora o radu i odredbe ugovora o radu, kojima je izmenjena plata tužilja.

Prema prirodi tražene pravne zaštite ova parnica spada u parnice iz radnih sporova. Odredbama glave XXIX Zakona o parničnom postupku propisana su posebna pravila za postupak u parnicama iz radnih odnosa, dok se ostale odredbe ovog zakona primenjuju kada odredbama ove glave nije drugačije propisano (član 436.). Odredbom člana 441. ZPP propisano je da je revizija dozvoljena u parnicama o sporovima o zasnivanju, postojanju i prestanku radnog odnosa. Van ovih radnih sporova revizija nije dozvoljena, osim ukoliko se tužba odnosi na novčano potraživanje, kada se primenjuje opšti režim dopuštenosti ovog pravnog leka i tada se o dozvoljenosti revizije odlučuje prema vrednosti predmeta spora u smislu člana 403. stav 3. ZPP.

Imajući u vidu da se u konkretnom slučaju ne radi o parnici iz radnog odnosa u smislu člana 441. ZPP (kod kojih je revizija uvek dozvoljena), jer predmet tražene pravne zaštite nije zasnivanje, postojanje ili prestanak radnog odnosa, već poništaj aneksa ugovora o radu kojim je izmenjena plata tužilaca, to ni revizija tuženog nije dozvoljena.

Na osnovu iznetog, primenom člana 413. ZPP, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu četvrtom izreke.

Vrhovni sud nalazi da su ispunjeni uslovi iz člana 404. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ br 72/11 … i 18/20) za odlučivanje o reviziji tuženog kao izuzetno dozvoljenoj izjavljenoj protiv drugostepene presude u delu koji se odnosi na novčano potraživanje, a radi ujednačavanja sudske prakse, budući da je o tužbenom zahtevu za naknadu štete zbog manje isplaćene plate i posledično za isplatu doprinosa za tužilju za penzijsko invalidsko osiguranje, na iznose manje isplaćene plate, zasnovana na primeni materijalnog prava koja odstupa od primene materijalnog prava na temelju koje su donete pravnosnažne odluke i odluke Vrhovnog kasacionog suda i Vrhovnog suda u identičnim činjeničnim i pravnim situacijama, na šta revident osnovano ukazuje. Stoga je odlučeno kao u prvom stavu izreke.

Ispitujući pobijanu presudu u delu u kome je odlučeno o novčanom potraživanju primenom člana 408. ZPP, Vrhovni sud je našao da je revizija tuženog osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju tužilja je bila zaposlena kod tuženog. Na osnovu rešenja tuženog o otkazu ugovora o radu od 23.12.2015. godine, prestao joj je radni odnos na poslovim stomatološke sestre u službi za stomatološku zdravstvenu zaštitu, jer je usled ekonomskih i organizacionih promena prestala potreba za obavljanjem poslova koje je zaposlena obavljala po ugovoru o radu uz isplatu otpremnine. U toku trajanja radnog odnosa Aneksom II Ugovora o radu od 10.04.2006. godine u članu 1. utvrđeno je da se istim menja član 14. ugovora o radu, tako što se mesečna zarada zaposlenog utvrđuje na osnovu koeficijenata grupe poslova zaposlenog na osnovu Uredbe o koeficijentima za obračun i isplatu plata u javnim službama i iznosi 9,70%, odnosno 970 bodova, počev od 10.04.2006. godine do uplate sredstava od strane RZZO Filijala za Grad Beograd.

Aneksom III ugovora o radu u članu 2. izmenjen je član 14. ugovora o radu prema kome zaradu zaposlenog čini osnovna zarada i zarada za radni učinak, iznos osnovne zarade utvrđuje se kao minimalna zarada u skladu sa Zakonom o radu, a zarada za radni učinak određuje se na osnovu kvaliteta i obima obavljenog posla kao i odnosa zaposlenog prema radnim obavezama, pri čemu se sredstva za zarade zaposlenog isplaćuju iz sopstvenih sredstava doma zdravlja ostvarenih po osnovu pružanja stomatološke zdravstvene zaštite koja nije obuhvaćena kao pravo iz obaveznog zdravstvenog osiguranja počev od 01.09.2006. godine, a u skladu sa zaključenim Ugovorom o pružanju i finansiranju zdravstvene zaštite u 2006. godini sa Republičkim zavodom za zdravstveno osiguranje od 31.01.2006. godine.

Aneksom IV ugovora o radu u članu 2. utvrđeno je da se menja član 14. ugovora o radu i članom 7. ugovora o radu broj .../... od 29.09.2009. godine ugovoreno je da zaposleni ostvaruje zaradu na osnovu broja i vrsta pruženih usluga koje se naplaćuju po cenovniku stomatolških zdravstvenih usluga koji je usvojio Upravni odbor doma zdravlja „Stari Grad“ u Beogrdu, da zaposleni ima pravo na osnovnu zaradu koja se utvrđuje u visini minimalne zarade u skladu sa Zakonom o radu, a na osnovu poslednjeg objavljenog podatka o visini minimalne zarade uvećanu po osnovu minulog rada i po drugim osnovima, da zaposleni ima i pravo na zaradu ostvarenu prema učinku iz ostvarenog prihoda u skladu sa rezultatima rada a prema broju i vrsti izvršenih i naplaćenih usluga o čemu se vodi posebna evidencija u službi, odnosno obračun. Od ukupno ostvarenog sopstvenog prihoda svakog meseca najpre se izdvaja iznos pokrića troškova koji obuhvataju sredstva za nabavku potrošnih sredstava, za opremu, te drugi komunalni troškovi i usluge i po odbitku troškova izdvaja se ukupna suma za isplatu osnovne zarade u visini minimalne zarade za zaposlenog koji je radio u prethodnom mesecu, srazmerno broju radnih dana odnosno sati, te da kada se iz ukupnog prihoda odbije iznos troškova i bruto iznos osnovne zarade u visini minimalne zarade za prethodni mesec, a ostane pozitivna razlika prihoda iz tog dela se isplaćuje zarada po osnovu učinka zaposlenog koji je učinak ostvario. U slučaju da se radni učinak ne ostvaruje uzastopno 3 meseca stiču se uslovi da poslodavac zaposlenom koji ne ostvaruje rezultate rada veće od potrebnog iznosa za isplatu minimalne zarade ponudi izmenu ugovora i radni odnos sa nepunim radnim vremenom te da u slučaju da ne ostvaruje prihod koji je neophodan za isplatu minimalne zarade uzastopno 3 meseca, poslodavac će isplatiti minimalnu zaradu ali da se stiču uslovi za raskid ugovora o radu zaposlenog koji nije ostvario rezultate rada potrebne za isplatu minimalne zarade odnosno nije ostvario rezultate u skladu sa članom 179. tačka 1. Zakona o radu. Odlukom Ustavnog suda I Uo 578/11 od 27.06.2013. godine je utvrđeno da nije u saglasnosti sa Ustavom i zakonom Pravilnik o zaradama i drugim primanjima na osnovu prihoda ostvarenog pružanjem usluga na tržištu iz oblasti stomatološke zaštite, donet od strane tuženog pod brojem ... dana 13.02.2009. godine. Na osnovu nalaza i mišljenja sudskog veštaka je utvrđena pozitivna razlika između isplaćene plate i plate obračunate primenom kriterijuma iz Uredbe o koeficijentima za obračun plata zaposlenih u javnim službama, u pojedinačnim mesečni iznosima, u spornom perodu od oktobra 2006. godine do oktobra 2012. godine.

Polazeći od utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su ocenili da su navedene odredbe predmetnih aneksa i ugovora o radu ništavi, odnosno bez pravnog dejstva, jer se nije mogla ugovarati manja zarada od one koja je propisana Zakonom o platama u državnim organima i javnim službama i Uredbom o koeficijentima za obračun plata zaposlenih u javnim službama, pa tužilja ima pravo na naknadu štete u visini utvrđene razlike pripadajuće i isplaćene plate i uplatu doprinosa, na osnovu člana 154. Zakona o obligacionim odnosima i člana 164. Zakona o radu. Stav je nižestepenih sudova da prigovor zastarelosti tužbenog zahteva za naknadu štete zbog isplaćene manje plate, istaknut od strane tuženog, nije osnovan, s obzirom na to da rok zastarelosti ne može da počne da teče pre nego što se utvrdi ništavost ugovora, odnosno aneksa ugovora o radu, te rok zastarelosti počinje teći od donošenja odluke kojom je utvrđena ništavost ovde predmetnih odredaba aneksa ugovora o radu, zbog čega je usvojen tužbeni zahtev za isplatu novčanog potraživanja i uplatu doprinosa za obavezno socijalno osiguranje.

Po oceni Vrhovnog suda stanovište nižestepenih sudova zasnovano je na pogrešnoj primeni materijalnog prava.

Pravnosnažnom presudom u ovoj parnici utvrđena je ništavost odredba člana 1. Aneksa broj II Ugovora o radu od 10.04.2006. godine, člana 2. Aneksa III ugovora o radu od 14.08.2006. godine, člana 2. Aneksa IV Ugovora o radu od 27.12.2007. godine i člana 7. ugovora o radu od 29.09.2009. godine, zaključenih između parničnih stranaka, i kao posledica takve ništavosti je zahtev tužilje za naknadu štete u vidu manje isplaćene plate od strane tuženog primenom navedenih ugovornih odredaba za koje je utvrđeno da su ništave i visine pripadajuće plate prema kriterijumima iz Zakona o platama u državnim organima i javnim službama i Uredbe o koeficijetima za obračun i isplatu plata zaposlenih u javnim službama koja je doneta radi sprovođenja tog zakona.

Kada se osnovanost zahteva zasniva na neusklađenosti odredaba izvora prava na nižem hijerarhijskom nivou, sa izvorom na višem hijerarhijskom nivou, u uslovima kada su zaposlenom priznata manja prava primenom opštih aktata poslodavca- pravilnika o zaradama i drugim primanjima i ugovora o radu, odnosno aneksa ugovora o radu, koja se u konkretnom slučaju odnose na visinu plate, primenjuju se pravila saržana u čl. 8. st. 1. i čl. 9. Zakona o radu. Tim zakonskim odredbama propisano je da opšti akt, dakle pravilnik i ugovor o radu, ne mogu da sadrže odredbe kojima se zaposlenom daju manja prava ili utvrđuju nepovoljniji uslovi rada od prava i uslova koji su utvrđeni zakonom. Ako opšti akt i pojedine njegove odredbe utvrđuju nepovoljnije uslove rada od uslova utvrđenih zakonom, primenjuju se odredbe zakona, a pojedine odredbe ugovora o radu kojima su utvrđeni nepovoljniji uslovi rada od uslova utvrđenih zakonom i opštim aktom, odnosno koji se zasnivaju na netačnom obaveštenju od strane poslodavca o pojedinim pravima, obavezama i odgovornostima zaposlenog, ništave su.

Dakle, pravna snaga akata se ogleda u meri uticaja koju jedan pravni akt ima na druge akte, u tom smislu da akt niže pravne snage mora da bude saglasan sa aktom više pravne snage. Zakon o platama u državnim organima i javnim službama, i Uredbe o koeficijetima za obračun i isplatu plata zaposlenih u javnim službama koja je doneta radi sprovođenja tog zakona, sadrži kriterijume o načinu obračuna i isplati zarade zaposlenih u zdravstvenim ustanovama, usled čega se neporedno primenjuje, čime je određena mesečna dospelost plate i obaveza poslodavca da u skladu sa zakonom isplati platu u predviđenom obimu.

Sledom iznetog, utvrđenje delimične ništavosti predmetnih ugovornih odredaba kao akta niže pravne snage, u parnici radi isplate i novčanog potraživanja, ne utiče na nastanak obaveze predviđene zakonom, s obzirom na to da se odgovarajuće zakonske odredbe neposredno primenjuju i garantuju obračun i isplatu plate upravo u obimu koji se potražuje.

U toj situaciji, sporno potraživanje nije izgubilo karakter potraživanja iz radnog odnosa, samo zbog toga što je bilo predmet ništavog ugovora o radu i aneksa ugovora, što znači da se radi o potraživanju iz radnog odnosa, pa se rokovi zastarelosti računaju po članu 196. Zakona o radu kojim je predviđeno da sva novčana potraživanja iz radnog odnosa zastarevaju u roku od 3 godine od dana nastanka obaveze, pri tom imajući u vidu da se zarada, odnosno plata isplaćuje u rokovima utvrđenim opštim aktom i ugovorom o radu, namjanje jedanput mesečno, a najkasnije do kraja tekućeg meseca za prethodni mesec ( član 110. Zakona o radu). U konkretnom slučaju tužilja je trpela štetu prilikom isplate svakog pojedinačnog mesečnog iznosa na ime plate, odnosno propuštanjem tuženog da prema tužilji ispuni obavezu na isplatu plate u zakonito obračunatom iznosu.

Zahtev za naknadu štete odnosi se na period od oktobra 2006. godine (sa danom dospeća tog potraživanja razlike u plati od 02.11.2006. godine), do oktobra 2012. godine (sa danom dospeća tog potraživanja 05.11.2012. godine), od kada je do podnošenja tužbe 24.11.2017. godine protekao zakonom propisani rok za zastarelost od 3 godine od dana nastanka obaveze, u odnosu na svako pojedinačno mesečno portaživanje iz spornog perioda.

Imajući u vidu da zastarelošću prestaje pravo zahtevati ispunjenje obaveze, u smislu člana 360. Zakona o obligacionim odnosima, te kako je proteklo zakonom određeno vreme u kome je tužilja mogla zahtevati ispunjenje obaveze, a tuženi se pozvao na zastarelost, to je suprotno stanovištu nižestepenih sudova nastupila zastarelost novčanog potraživanja, zbog čega su nižestepene presude preinačene i odbijen tužbeni zahtev za isplatu manje isplaćene plate i uplatu doprinosa za tužilju za penzijsko i invalidsko osiguranje.

Kako je povodom revizije tuženi delimično uspeo u sporu, to je preinačena i odluka o troškovima postupka, pa je primenom člana 153. stav 2. ZPP, odlučeno da svaka stranka snosi svoje troškove postupka.

Na osnovu člana 416. stav 1. ZPP, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu drugom izreke.

Po oceni Vrhovnog suda troškovi nastali povodom odgovora na reviziju, nisu nužni i potrebni troškovi za vođenje ove parnice, te je primenom člana 154. stav 1, u vezi člana 165. stav 1. ZPP, odlučeno kao u stavu petom izreke.

Predsednik veća-sudija

Mirjana Andrijašević, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković