Odbijanje zahteva narodnog poslanika za isplatu regresa za godišnji odmor

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 2040/2019 od 28.11.2019. godine, stavom prvim izreke, odbijena je, kao neosnovana žalba tužene i potvrđena prvostepena presuda u stavu trećem izreke i u delu stava petog izreke, kojim je obavezana tužena da tužiocu na ime troškova postupka plati 210.000,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od dana izvršnosti presude do isplate. Stavom drugim izreke, preinačena je prvostepena presuda u stavu četvrtom izreke i odbijen, kao neosnovan zahtev tužioca kojim je tražio da se obaveže tužena da tužiocu na ime neisplaćenog regresa za korišćenje godišnjeg odmora, shodno članu 21. Zakona o primanjima narodnih poslanika u Narodnoj skupštini Republike Srbije za 2010, 2011. i 2012. godinu isplati 66.431,11 dinara, bez poreza i doprinosa, sa zakonskom zateznom kamatom na svaki pojedinačno navedeni novčani iznos u ovom stavu izreke počev od označenog datuma do isplate, kao i u preostalom delu stava petog izreke, i odbijen je zahtev tužioca da se obaveže tužena da mu na ime troškova postupka plati preko dosuđenog iznosa do traženog iznosa od 264.050,00 dinara, sa kamatom od presuđenja do isplate, kao i za zakonsku zateznu kamatu na iznos dosuđenih troškova od 28.03.2019. godine do dana izvršnosti. Stavom trećim izreke, odbijen je, kao neosnovan zahtev tužioca za naknadu troškova postupka po žalbi.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, i to odluke sadržane u stavu drugom izreke, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju, zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Ispitujući pobijanu presudu na osnovu člana 403. stav 2. tačka 2. i člana 408. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11, 87/18), Vrhovni kasacioni sud je utvrdio da revizija nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju Vrhovni kasacioni sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je bio narodni poslanik na stalnom radu u Narodnoj skupštini Republike Srbije od 11.06.2008. godine do 30.11.2012. godine. Rešenjem Administrativnog odbora tužene od 01.07.2008. godine tužiocu je utvrđen koeficijent za obračun i isplatu plata u visini od 8,60 i pravo na dodatak na platu od 0,4% za svaku punu godinu rada ostvarenu u radnom odnosu.

Polazeći od tako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je usvojio zahtev tužioca i obavezao tuženu da tužiocu na ime neisplaćenog regresa za korišćenje godišenjeg odmora za 2010, 2011. i 2012. godinu isplati 66.431,11 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom, primenom člana 21. Zakona o primanjima narodnih poslanika u Narodnoj skupštini Republike Srbije, s obzirom da je utvrdio da tužena tužiocu nije platila regres za korišćenje godišnjeg odmora za sporni period, koja obaveza proizlazi iz člana 21. Zakona o primanjima narodnih poslanika u Narodnoj skupštini Republike Srbije, koji je lex specijalis u odnosu na Zakon o platama u državnim organima i javnim službama.

Drugostepeni sud je preinačio prvostepenu presudu i odbio kao neosnovan zahtev tužioca za isplatu regresa, smatrajući da se ne može primeniti član 21. Zakona o primanjima narodnih poslanika u Narodnoj skupštini Republike Srbije, već da se imaju primeniti odredbe Zakona o platama u državnim organima i javnim službama i to član 4. stav 2, kojim je propisano da je u koeficijent za obračun plate lica na koje se taj zakon odnosi uračunat dodatak na ime naknade za ishranu u toku rada i regresa za korišćenje godišenjeg odmora.

Po oceni Vrhovnog kasacionog suda, pravilno je odlučio drugostepeni sud kada je preinačio prvostepenu presudu i odbio, kao neosnovan zahtev tužioca za isplatu regresa, pravilnom primenom materijalnog prava.

Članom 21. Zakona o primanjima narodnih poslanika u Narodnoj skupštini Republike Srbije („Službeni glasnik RS“, br.7/91), propisano je da narodnom poslaniku na stalnom radu u Skupštini pripada regres za korišćenje godišnjeg odmora u iznosu od 60% od prosečne zarade po zaposlenom u Republici isplaćene u poslednja tri meseca.

Članom 4. stavom 1. Zakona o platama u državnim organima i javnim službama („Službeni glasnik RS“ br. 24/01), propisano je da koeficijent izražava složenost poslova, odgovornost, uslove rada i stručnu spremu, dok je stavom 2. istog člana propisano da koeficijent sadrži i dodatak na ime naknade za ishranu u toku rada i regresa za korišćenja godišnjeg odmora. Članom 7. stavom 1. istog zakona propisano je da koeficijenti za obračun i isplatu plata izabranih lica iz člana 1. tačka 1) ovog zakona iznosi 8,60 za narodnog poslanika na stalnom radu u Narodnoj skupštini.

Zakonom o platama u državnim organima i javnim služabama propisan je koeficijent za obračun i isplatu plata izabranih lica i to koeficijent za obračun i isplatu plata od 8,60 za narodnog poslanika na stalnom radu Narodnoj skupštini, koji koeficijent sadrži i dodatak na ime naknade za ishranu u toku rada i regresa za korišćenje godišnjeg odmora. Kod utvrđenog da je tužiocu rešenjem Administrativnog odbora tužene od 01.07.2008. godine utvrđen koeficijent za obračun i isplatu plata u visini od 8,60, koji je propisan članom 7. Zakona o platama u državnim organima i javnim službama, to sledi da taj koeficijent sadrži i dodatak na ime naknade za ishranu u toku rada i regresa za korišćenje godišnjeg odmora, sa kojih razloga je pravilno odlučio drugostepeni sud kada je preinačio prvostepenu presudu i odbio zahtev tužioca za isplatu regresa za korišćenje godišnjeg odmora. Naime, u situaciji kada koeficijent za obračun i isplatu plate tužioca sadrži i dodatak na ime regresa za korišćenje godišnjeg odmora, to je pravilan zaključak drugostepenog suda da ta vrsta naknade ne bi mu mogla biti isplaćena i na osnovu člana 21. Zakona o primanjima narodnih poslanika u Narodnoj skupštini Republike Srbije, bez obzira što kasnije doneti Zakona o platama u državnim organima i javnim službama, koji se primenjivao u vreme kada je doneto rešenje Administrativnog odbora tužene izričito nije predvideo da označena odredba prestaje da važi danom njegovog stupanja na snagu, jer u suprotnom tužilac bi pravo na naknadu za regres za korišćenje godišnjeg odmora ostvario dva puta, jednom kroz koeficijent za obračun i isplatu plate, a drugi put kao posebnu naknadu u visini od 60% od prosečne zarade po zaposlenom u Republici Srbiji u poslednja tri meseca.

Sa napred navedenih razloga, neosnovani su navodi revizije o pogrešnoj primeni materijlanog prava, sa kojih razloga je odbijena kao neosnovana revizija tužioca i sa kojih razloga je na osnovu člana 414. stav 1. ZPP odlučeno kao u stavu prvom izreke.

S obzirom da tužilac nije uspeo u postupku po reviziji, to isti nema pravo na naknadu troškova po reviziji, to je na osnovu člana 165. ZPP odlučeno kao u stavu drugom izreke.

Predsednik veća – sudija

Slađana Nakić Momirović, s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić