Presuda Vrhovnog kasacionog suda o neosnovanosti revizije u sporu za isplatu zarade i drugih primanja

Odlučujući o reviziji tuženog primenom člana 408. u vezi člana 403. stav 2. tačke 2. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik Republike Srbije“, broj 72/11... 87/18), Vrhovni kasacioni sud je ispitao pobijanu presudu i ustanovio je da je revizija tuženog neosnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju se u revizijskom postupku pazi po službenoj dužnosti.

Prema činjeničnom stanju, na osnovu pravnosnažne delimične presude Osnovnog suda u Vrbasu P1 181/2015 od 03.02.2017. godine, utvrđeno je da je tužilac bio u radnom odnosu sa tuženim u periodu od 12.03.2013. godine do 14.02.2015. godine. Na osnovu nalaza i mišljenja veštaka ekonomsko-finansijske struke od 19.02.2019. godine, te detaljno utvrđenog ukupnog broja radnih sati rada za navedeni period kao i broja radnih sati uvrđenih pojedinačno po mesecima, utvrđena je visina neisplaćene zarade tužioca za period od 12.03.2013. godine do 14.02.2015. godine; uvećana zarada za prekovremeni rad; noćni rad; rad za vreme državnih i verskih praznika; pripadajuća naknada putnih troškova na relaciji ...-...-... kao i naknada štete za neiskorišćeni godišnji odmor.

Polazeći od tako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je usvojio tužbeni zahtev, obavezao tuženog da tužiocu isplati, uvećanu zaradu za rad u smenama, prekovremeni rad, rad noću i rad na dan državnih i verskih praznika, kao i da mu isplati putne troškove za dolazak i odlazak sa rada i naknadi štetu na ime neiskorišćenog godišnjeg odmora. takođe, obavezan je tuženi na naknadu troškova parničnog postupka.

Drugostepeni sud je podržao razloge prvostepenog suda ocene osnovanosti tužbenog zahteva prihvatajući kao valjan i stručan nalaz i mišljenje veštaka ekonomske struke koji je utemeljen na pravilnom obračunu i kriterijumima propisanim Zakonom o radu.

Vrhovni kasacioni sud nalazi da se neosnovano revizijom ukazuje na pogrešnu primenu materijalnog prava.

Naime, odredbom člana 106. Zakona o radu („Službeni glasnik RS“ br. 24/05, 61/05 i 54/09), propisano je da se zarada za obavljeni rad i vreme provedeno na radu sastoji od osnovne zarade, dela zarade za radni učinak i uvećane zarade, a članom 108. Zakona precizirano je da zaposleni ima pravo na uvećanu zaradu u visini utvrđenoj opštim aktom i ugovorom o radu za rad na dan praznika koji je neradni dan, najmanje 110% od osnovice; za rad noću, ako takav rad nije vrednovan pri utvrđivanju osnovne zarade, najmanje 26% od osnovice; kao i za prekovremeni rad, najmanje 26% od osnovice. Odredbom člana 108. stav 2. istog zakona, precizirano je da ukoliko su se stekli uslovi po više osnova, procenat uvećane zarade ne može biti niži od zbira procenata po svakom od osnova uvećanja.

Članom 118. stav 1. Zakona o radu, regulisano je pravo zaposlenih na naknadu troškova prevoza tako što je precizirano da zaposleni ima pravo na naknadu ovih troškova za dolazak i odlazak sa rada, u visini prevozne karte u javnom saobraćaju, ako poslodavac nije obezbedio sopstveni prevoz, a odredbom člana 76. propisano je da u slučaju prestanka radnog odnosa, poslodavac je dužan da zaposlenom koji nije iskoristio godišnji odmor u celini ili delimično, isplati novčanu naknadu umesto korišćenja godišnjeg odmora, u visini prosečne zarade u prethodnih 12 meseci, srazmerno broju dana neiskorišćenog godišnjeg odmora.

Navodi revizije kojima se osporava utvrđeno činjenično stanje nisu cenjeni jer se u revizijskom postupku činjenično stanje ne može pobijati, u smislu člana 407. stav 2. ZPP.

Na osnovu precizno i potpuno utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su o tužbenom zahtevu odlučili pravilnom primenom materijalnog prava imajući u vidu da se visina naknade određuje u odnosu na prosečnu zaradu zaposlenih, a da odredbe člana 105. stav 1, člana 106. i 107. stav 1. Zakona o radu, koje regulišu zaradu, zaradu za obavljeni rad i osnovnu zaradu, njihovu visinu utvrđuju, pored ostalih parametara, i u zavisnosti od vremena provedenog na radu, odnosno broja radnih sati.

Tuženom nije dosuđena tražena naknada troškova revizijskog postupka, obzirom da nije uspeo u ovom postupku (član 165. stavovi 1. i 2. u vezi člana 153. ZPP).

Vrhovni kasacioni sud je, na osnovu člana 414. stav 1. i člana 416. stav 1. u vezi člana 412. stav 6. ZPP odlučio kao u izreci presude.

Predsednik veća – sudija

Božidar Vujičić, s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić