Usvajanje revizije i preinačenje presude u sporu o obračunu plate zaposlenog u SBPOK-u

- za jul 2016. godine iznos od još 43.751,89 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.08.2016. godine do isplate,

- za avgust 2016. godine iznos od još 44.349,48 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.09.2016. godine do isplate,

- za septembar 2016. godine iznos od 57.887,89 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.10.2016. godine do isplate,

- za oktobar 2016. godine iznos od još 44.349,48 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.11.2016. godine do isplate,

- za novembar 2016. godine iznos od još 44.349,48 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.12.2016. godine do isplate i

- za decembar 2016. godine iznos od 62.162,37 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.01.2017. godine do isplate,

- za januar 2017. godine iznos od još 1.184,72 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.02.2017. godine do isplate

- za februar 2017. godine iznos od još 1.184,72 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.03.2017. godine do isplate

- za mart 2017. godine iznos od još 43.750,14 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.04.2017. godine do isplate

- za april 2017. godine iznos od još 50.614,33 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.05.2017. godine do isplate

- za maj 2017. godine iznos od još 50.614,33 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.06.2017. godine do isplate

- za jun 2017. godine iznos od još 50.614,33 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.07.2017. godine do isplate

- za jul 2017. godine iznos od još 51.198,20 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.08.2017. godine do isplate

- za avgust 2017. godine iznos od još 51.198,20 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.09.2017. godine do isplate

- za septembar 2017. godine iznos od još 51.198,20 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.10.2017. godine do isplate

- za oktobar 2017. godine iznos od još 51.198,20 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.11.2017. godine do isplate

- za novembar 2017. godine iznos od 57.635,83 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.12.2017. godine do isplate

- za decembar 2017. godine iznos od 57.231,84 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.01.2018. godine do isplate

- za januar 2018. godine iznos od 58.706,70 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.02.2018. godine do isplate

- za februar 2018. godine iznos od 57.231,85 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.03.2018. godine do isplate

- za mart 2018. godine iznos od 63.784,89 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.04.2018. godine do isplate

- za april 2018. godine iznos od 60.735,03 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.05.2018. godine do isplate

- za maj 2018. godine iznos od 76.014,72 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.06.2018. godine do isplate

- za jun 2018. godine iznos od 75.066,60 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.07.2018. godine do isplate

- za jul 2018. godine iznos od 69.839,56 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.08.2018. godine do isplate

- za avgust 2018. godine iznos od 63.403,82 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.09.2018. godine do isplate

- za septembar 2018. godine iznos od 28.752,20 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 26.10.2018. godine do isplate

i da u korist tužioca na navedene iznose za period od 19.11.2015. godine do 16.09.2018. godine uplati doprinose za penzijsko i invalidsko osiguranje Republičkom fondu za penzijsko i invalidsko osiguranje, a na osnovicu neisplaćene razlike po iznosu odnosno Tarifi važećoj na dan isplate u Fondu, kao i u delu stava trećeg izreke kojim je obavezana tužena da tužiocu naknadi trošove parničnog postupka u iznosu od još 276.341,00 dinara (pored iznosa od 26.514,00 dinara, pravnosnažno dosuđenog stavom trećim izreke prvostepene presude) i odbija kao neosnovan zahtev tužene za naknadu troškova drugostepenog postupka.

OBAVEZUJE SE tužena da tužiocu naknadi troškove revizijskog postupka od 244.500,00 dinara, u roku od 8 dana od dana prijema pisanog otpravka presude.

NE DOZVOLjAVA SE odlučivanje o reviziji tužene izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 3633/22 od 03.02.2023. godine, u stavovima prvom, trećem i petom izreke, kao izuzetno dozvoljenoj.

ODBACUJE SE, kao nedozvoljena, revizija tužene izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 3633/22 od 03.02.2023. godine, u stavovima prvom, trećem i petom izreke.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 2770/21 od 01.06.2022. godine, stavom prvim izreke, usvojen je tužbeni zahtev i obavezana tužena da tužiocu na ime naknade štete zbog manje isplaćene plate za period od 19.11.2015. godine do 16.09.2018. godine, na na osnovu obavljenog rada i vremena provedenog na radu isplati 1.864.515,30 dinara, odnosno određene mesečne novčane iznose, sa zakonskom zakonskom zateznom kamatom od dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa do isplate, sve bliže navedeno u ovom stavu izreke. Stavom drugim izreke, obavezana je tužena da u korist tužioca na iznose iz stava prvog izreke za period od 19.11.2015. godine do 16.09.2018. godine uplati doprinose za penzijsko i invalidsko osiguranje Republičkom fondu za penzijsko i invalidsko osiguranje, a na osnovicu neisplaćene razlike po iznosu odnosno Tarifi važećoj na dan isplate u Fondu. Stavom trećim izreke, obavezana je tužena da tužiocu na ime naknade troškova parničnog postupka isplati 302.855,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od izvršenja do isplate.

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 3633/22 od 03.02.2023. godine, stavom prvim izreke, odbijena je kao neosnovana žalba tužene i potvrđena prvostepena presuda u delu stavova prvog i drugog izreke kojima je obavezana tužena da tužiocu, na ime naknade štete zbog manje isplaćene plate za period od 19.11.2015. godine do 16.09.2018. godine, na na osnovu obavljenog rada i vremena provedenog na radu isplati 74.631,80 dinara, odnosno određene mesečne novčane iznose u spornom periodu, sa zakonskom zakonskom zateznom kamatom od dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa do isplate, sve bliže navedeno u ovom stavu izreke, kao i da na te iznose u korist tužioca za period od 19.11.2015. godine do 16.09.2018. godine uplati doprinose za penzijsko i invalidsko osiguranje Republičkom fondu za penzijsko i invalidsko osiguranje, a na osnovicu neisplaćene razlike po iznosu odnosno Tarifi važećoj na dan isplate u Fondu. Stavom drugim izreke, prvostepena presuda je preinačena u preostalom delu stavova prvog i drugog izreke, tako što je odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev da se obaveže tužena da tužiocu, na ime naknade štete zbog manje isplaćene plate za period od 19.11.2015. godine do 16.09.2018. godine, na na osnovu obavljenog rada i vremena provedenog na radu isplati 1.789.883,50 dinara, odnosno određene mesečne novčane iznose u spornom periodu, kao razliku između iznosa dosuđenih stavom prvim izreke prvostepene presude i iznosa potvrđenih stavom prvim izreke drugostepene presude, sa zakonskom zakonskom zateznom kamatom od dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa do isplate, sve bliže navedeno u ovom stavu izreke, kao i da na te iznose u korist tužioca za period od 19.11.2015. godine do 16.09.2018. godine uplati doprinose za penzijsko i invalidsko osiguranje Republičkom fondu za penzijsko i invalidsko osiguranje, a na osnovicu neisplaćene razlike po iznosu odnosno Tarifi važećoj na dan isplate u Fondu. Stavom trećim izreke, odbijena je kao neosnovana žalba tužene i potvrđeno rešenje o troškovima parničnog postupka sadržano u stavu trećem izreke presude za iznos od 26.514,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od izvršnosti presude do isplate. Stavom četvrtim izreke, preinačeno je rešenje o troškovima parničnog postupka sadržano u stavu trećem izreke presude u preostalom delu, tako što je odbijen kao neosnovan zahtev tužioca za naknadu troškova parničnog postupka preko iznosa od 26.514,00 do iznosa od 302.855,00 dinara, za iznos od 276.341,00 dinara. Stavom petim izreke, obavezan je tužilac da tuženoj naknadi troškove drugostepenog postupka u iznosu od 31.680,00 dinara.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, parnične stranke su blagovremeno izjavile revizije, i to tužilac pobijajući je u stavovima drugom, četvrtom i petom izreke, zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijanog prava, a tužena pobijajući je u stavovima prvom, trećem i petom izreke, zbog pogrešne primene materijalnog prava, sa predlogom da se o reviziji odluči kao izuzetno dozvoljenoj, promenom člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Ispitujući pobijanu presudu u stavovima drugom, četvrtom i petom izreke, u smislu člana 408. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/2011….10/2023, u daljem tekstu: ZPP), Vrhovni sud je ocenio da je revizija tužioca osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je u spornom periodu radio na radnom mestu ... (OSL) u Odeljenju za ... u Službi za ... Uprave kriminalističke policije u zvanju ..., na koje mesto je kao zaposlen u Ministarstvu unutrašnjih poslova raspoređen rešenjem tužene od 01.05.2016. godine. Iz nalaza i mišljenja sudskog veštaka ekonomsko-finansijske struke Đorđa Jovanovića utvrđeno je da, uzimajući u obzir svako uvećanje osnovne mesečne plate tužioca na ranijem radnom mestu, ukupna nominalna pozitivna neto razlika zarade tužioca isplaćivana u spornom periodu iznosi 1.864.515,30 dinara.

Na ovako utvrđeno činjenično stanje, prvostepeni sud je primenio materijalno pravo iz odredbi Zakona o organizaciji nadležnosti državnih organa u suzbijanju organizovanog kriminala, Uredbe o platama lica koja obavljaju poslove u posebnim organizacionim jedinicama državnih organa nadležnih za suzbijanje organizovanog kriminala i Zakona o obligacionim odnosima i usvojio tužbeni zahtev za isplatu razlike u zaradi tužioca u spornom periodu u odnosu na prethodno radno mesto u MUP-u sa kojeg je stupio na rad u Službu za borbu protiv organizovanog kriminala (SBPOK) do dvostrukog iznosa osnovne zarade, u iznosima utvrđenim iz nalaza i mišljenja veštaka ekonomsko-finansijske struke, nalazeći da se u konkretnom slučaju kao osnov za obračun razlike između pripadajuće i isplaćene mesečne neto plate tužioca ne može uzeti samo nominalni dvostruki iznos neto plate koju je tužilac ostvario na prethodnom radnom mestu pre prelaska u SBPOK, već da svako povećanje osnovne mesečne plate na prethodnom radnom mestu posledično dovodi do uvećanja dvostrukog iznosa njegove osnovne plate koju ostvaruje u SBPOK.

Drugostepeni sud je, polazeći od utvrđenja iznosa osnovne plate tužioca za jul 2009. godine (bez uvećanja za minuli rad i stimulaciju) kao poslednjeg meseca u kome je obavljao poslove kod tužene pre raspoređivanja u SBPOK i iznosa plate koja mu je isplaćivana u spornom periodu, ocenio da tužiocu pripada samo razlika između dvostruke plate radnog mesta sa koga je tužilac stupio na rad u SBPOK, bez dodataka, i plate isplaćene tužiocu u spornom periodu, zbog čega je stavom prvim izreke odbio kao neosnovanu žalbu tužene i potvrdio prvostepenu presudu u delu stavova prvog i drugog izreke kojima je obavezana tužena da tužiocu, na ime naknade štete zbog manje isplaćene plate, za sporni period isplati ukupan iznos od 74.631,80 dinara, kao i da u korist tužioca uplati doprinose za penzijsko i invalidsko osiguranje, a stavom drugim izreke preinačio prvostepenu presudu u preostalom delu stavova prvog i drugog izreke i odbio kao neosnovan tužbeni zahtev za iznos od još 1.789.883,50 dinara sa doprinosima za PIO, jer su u spornom periodu tužiocu isplaćeni iznosi plate koji premašuju vrednost dvostrukog uvećanja osnovne plate prethodnog radnog mesta.

Osnovano se revizijom tužioca ukazuje da se navedeno stanovište drugostepenog suda u odbijajućem delu zahteva zasniva na pogrešnoj primeni materijalnog prava.

Odredbom člana 18. stav 1. Zakona o organizaciji i nadležnosti državnih organa u suzbijanju organizovanog kriminala, korupcije i drugih posebno teških krivičnih dela („Službeni glasnik RS“, br. 42/2002...32/2013) propisano je da lica koja obavljaju poslove i zadatke u posebnim organizacionim jedinicama iz ovog zakona imaju pravo na platu koja ne može biti veća od dvostrukog iznosa plate koju bi ostvarila lica zaposlena na odgovarajućim poslovima i zadacima, između ostalih u Ministarstvu nadležnom za unutrašnje poslove na poslovima sa kojih su stupili na rad u te organizacione jedinice. Stavom 2. istog člana propisano je da plate lica navedenih u stavu 1. ovog člana uređuje Vlada.

Odredbom člana 11. stav 1. Zakona o organizaciji i nadležnosti državnih organa u suzbijanju organizovanog kriminala, terorizma i korupcije („Službeni glasnik RS“, br. 94/2016, 87/2018) propisano je da lica koja obavljaju poslove i zadatke, između ostalog u Ministarstvu unutrašnjih poslova - organizacionoj jedinici nadležnoj za suzbijanje organizovanog kriminala, imaju pravo na platu koja ne može biti veća od dvostrukog iznosa plate koju bi ostvarila lica zaposlena na odgovarajućim poslovima i zadacima između ostalog u ministarstvu nadležnom za unutrašnje poslove.

Prema odredbi člana 1. Uredbe o platama lica koja obavljaju poslove u posebnim organizacionim jedinicama državnih organa nadležnih za suzbijanje organizovanog kriminala („Službeni glasnik RS“, br. 14/2003, sa novelama ) ovom uredbom se uređuju plate lica koja obavljaju poslove i zadatke između ostalog u Službi za suzbijanje organizovanog kriminala Ministarstva unutrašnjih poslova (u daljem tekstu: Služba). Članom 2. stav 1. Uredbe, propisano je da se plata, između ostalih, ovlašćenog službenog lica u Službi, obračunava i isplaćuje u dvostrukom iznosu plate koju je ostvarivao na poslovima sa kojih je stupio na rad u organizacionu jedinicu iz člana 1. ove uredbe. Članom 3. stavom 2. Uredbe propisano je da zaposleni u Službi, koji nema svojstvo ovlašćenog službenog lica (OSL), ima pravo na platu u dvostrukom iznosu plate koja se obračunava i isplaćuje zaposlenom na odgovarajućem radnom mestu u sedištu Ministarstva unutrašnjih poslova. Članom 3. stavom 5. Uredbe propisano je da se prilikom obračunavanja dvostrukog iznosa plata ne uzimaju u obzir dodaci na platu utvrđeni zakonom, a stavom 6. istog člana da se dodaci na platu utvrđeni zakonom zaposlenom kome se plata utvrđuje ovom uredbom, obračunavaju u skladu sa zakonom, drugim propisima i kolektivnim ugovorom.

Polazeći od jezičkog tumačenja odredbe člana 18. stav 1. Zakona o organizaciji i nadležnosti državnih organa u suzbijanju organizovanog kriminala, korupcije i drugih posebno teških krivičnih dela i člana 11. stav 1. Zakona o organizaciji i nadležnosti državnih organa u suzbijanju organizovanog kriminala, terorizma i korupcije, proizlazi da svako uvećanje osnovne mesečne plate na ranijem radnom mestu posledično dovodi do uvećanja dvostrukog iznosa osnovne plate u ovim organizacionim jedinicama.

U smislu navedenog, po oceni Vrhovnog suda Uredbom se ustanovljava pravo tužiocu, kao ovlašćenom službenom licu (OSL) zaposlenom u Službi za borbu protiv organizovanog kriminala na isplatu dvostrukog iznosa zarade koju bi ostvario u spornom periodu u odnosu na visinu osnovne plate koju bi primao na mesečnom nivou na radnom mestu na kome je bio prethodno radno angažovan do momenta premeštaja u pomenutu službu, s tim što to podrazumeva da svako uvećanje osnovne mesečne plate na ranijem radnom mestu, posledično dovodi do uvećanja dvostrukog iznosa osnovne plate u SBPOK, kako je to pravilno ocenio prvostepeni sud.

Drugostepeni sud je pogrešno primenio materijalno pravo prilikom odmeravanja dvostrukog iznosa mesečne osnovne plate tužiocu, jer je kao merilo za obračun dvostrukog iznosa osnovne plate u spornom periodu prihvatio samo onaj iznos koji je tužiocu isplaćen u mesecu koji je prethodio raspoređivanju na radno mesto u SBPOK, pri čemu nije uzeo u obzir promene u visini osnovne plate koje su usledile u pomenutom spornom periodu obračuna, kako je to pravilno učinio prvostepeni sud. Naime veštak je u nalazu konstatovao da je u utuženom periodu došlo do promene osnovne plate (osnovna plata se sastoji od osnovice plate koju utvrđuje Vlada i utvrđenih koeficijenata plate) kao i promene uslova rada (čina, zvanja, stručne spreme, funkcije isl.) što je razlog zbog čega se razlikuje iznos osnovne plate u utuženom periodu i osnovne plate tužioca nakon prelaska u Službu, a ne zbog primene Uredbe. Iz tog razloga nema mesta obračunu razlike plate na način što bi se osnovna plata tužioca sa prethodnog radnog mesta prostom računskom operacijom dvostruko uvećala i od tog iznosa odbila visina plate koja je tužiocu isplaćena u utuženom periodu, te tako dobijeni iznos predstavljao tzv. pozitivnu razliku, odnosno visinu neisplaćene plate, kako je zaključio drugostepeni sud. Pored toga, zbog nepravilnog obračuna i isplate pripadajuće plate tužiocu, usledilo je i umanjenje u isplati naknade po osnovu minulog rada, čija visina je procentualno zavisna od visine iznosa koji se zaposlenom isplaćuje po osnovu plate. Tužiocu pripada pravo na isplatu razlike u zaradi sa minulim radom, jer je tužilac ovlašćeno službeno lice (OSL) pa se u odnosu na njega primenjuje odreba člana 3. stav 6. uredbe, prema kojoj se dodaci na platu zaposlenom kome se plata utvrđuje ovom uredbom, obračunavaju u skladu sa zakonom, drugim propisima i kolektivnim ugovorom, a ne odredba člana 3. stav 5. uredbe prema kojoj se prilikom obračunavanja dvostrukog iznosa plata zaposlenih u Službi, koji nemaju svojstvo ovlašćenog službenog lica, ne uzimaju u obzir dodaci na platu utvrđeni zakonom, kako je to pravilno zaključio prvostepeni sud.

Iz navedenih razloga, Vrhovni sud primenom člana 416. stav 1. ZPP stavom prvim izreke, preinačio pobijanu drugostepenu presudu u preinačujućem delu, tako što je žalbu tužene odbio kao neosnovanu, prvostepenu presudu potvrdio u delu stavova prvog i drugog izreke kojima je obavezana tužena da tužiocu, na ime naknade štete zbog manje isplaćene plate, za period od 19.11.2015. godine do 16.09.2018. godine, isplati iznos od još 1.789.883,50 dinara (pored iznosa od 74.631,80 dinara, pravnosnažno dosuđenog stavom prvim izreke prvostepene presude), da u korist tužioca na pojedinačne mesečne iznose uplati doprinose za penzijsko i invalidsko osiguranje Republičkom fondu za penzijsko i invalidsko osiguranje, kao i u delu stava trećeg izreke kojim je obavezana tužena da tužiocu naknadi trošove parničnog postupka u iznosu od još 276.341,00 dinara (pored iznosa od 26.514,00 dinara, pravnosnažno dosuđenog stavom trećim izreke prvostepene presude) i odbio kao neosnovan zahtev tužene za naknadu troškova žalbenog postupka.

Tužiocu prema uspehu revizijskom postupku i prema vrednosti predmeta spora pobijenog dela pravnosnažne presude (1.789.883,50 dinara), primenom odredbi čl. 153, 154. i 163. ZPP pripada pravo na naknadu troškova revizijskog postupka u ukupnom iznosu od 244.500,00 dinara i to za sastav revizije u iznosu od 49.500,00 dinara i sudske takse na reviziju i na odluku o reviziji u iznosu od po 97.500,00 dinara, primenom Tarife o nagradama i naknadama troškova za rad advokata važeće u vreme izajvljivanja revizije i Taksene tarife iz Zakona o sudskim taksama. Iz navedenih razloga, primenom člana 165. stav 2. ZPP odlučeno je kao u stavu drugom izreke.

Vrhovni sud je ocenio da nisu ispunjeni uslovi za odlučivanje o reviziji tužene kao izuzetno dozvoljenoj, u smislu odredbe člana 404. ZPP, jer u konkretnom slučaju ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa, ujednačavanjem sudske prakse i novim tumačenjem prava. Pitanje isplate razlike u zaradi do dvostrukog iznosa zarade tužioca koju bi ostvario na poslovima i zadacima u MUP-u na poslovima sa kojih je stupio u SBPOK uz ograničenje iz odredbe člana 18. stav 1. Zakona o organizaciji i nadležnosti državnih organa u suzbijanju organizovanog kriminala, korupcije i drugih posebno teških krivičnih dela, dovoljno je razjašnjeno u sudskoj praksi, a obrazloženja pobijanih presuda za odluku o usvajanju tužbenog zahteva tužioca u skladu su sa postojećom sudskom praksom u tumačenju i primeni materijalnog prava, kao i sa pravnim stavom zauzetim na sednici Građanskog odeljenja Vrhovnog kasacionog suda od 13.10.2020. godine.

Iz navedenih razloga, primenom člana 404. ZPP odlučeno je kao u stavu trećem izreke ovog rešenja.

Ispitujući dozvoljenost revizije tužene u smislu člana 410. stav 2. tačka 5. ZPP i člana 420. stav 6. ZPP Vrhovni sud je utvrdio da revizija nije dozvoljena.

Odredbom člana 410. stav 2. tačka 5. ZPP je propisano da revizija nije dozvoljena ako je izjavljena protiv presude protiv koje po zakonu ne može da se podnese. (član 403. st.1.i 3.)

Odredbom člana 441. ZPP propisano je da je revizija dozvoljena u parnicama o zasnivanju, postojanju i prestanku radnog odnosa.

U sporovima radi novčanog potraživanja iz radnog odnosa revizija je dozvoljena pod istim uslovima kao i u imovinskopravnim sporovima koji se odnose na novčano potraživanje.

Odredbom člana 403. stav 3. ZPP, propisano je da revizija nije dozvoljena u imovinsko pravnim sporovima ako vrednost predmeta spora pobijanog dela ne prelazi dinarsku protivvrednost 40.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe.

Tužba je podneta 19.11.2018. godine. Vrednost predmeta spora pobijenog dela pravnosnažne presude je 74.631,80 dinara.

Kako vrednost predmeta spora pobijenog dela pravnosnažne presude ne prelazi dinarsku protivvrednost od 40.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe, Vrhovni sud je ocenio da revizija tužene nije dozvoljena.

Pored navedenog, odredbom člana 28. stav 1. ZPP je propisano da se, ako je, između ostalog, za utvrđivanje prava na izjavljivanje revizije merodavna vrednost predmeta spora, kao vrednost predmeta spora uzima samo vrednost glavnog zahteva, dok se prema članu 2. istog člana ne uzimaju u obzir, između ostalog, troškovi postupka ako ne čine glavni zahtev.

U konkretnom slučaju revizija tužene je izjavljena i protiv rešenja kojim je odlučeno o troškovima prvostepenog i drugostepenog parničnog postupka, što u ovoj pravnoj stvari ne predstavlja glavni zahtev već sporedno potraživanje, pa revizija tužene i iz ovog razloga nije dozvoljena.

Iz navedenih razloga, Vrhovni sud je primenom člana 413. ZPP odlučio kao u stavu četvrtom izreke.

Predsednik veća – sudija

Branka Dražić,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković