Presuda Vrhovnog kasacionog suda o pravu na minimalnu zaradu i uvećanje

- za maj 2017. godine iznos od 756,61 dinar, za jun 2017. godine iznos od 236,61 dinar, za avgust 2017. godine iznos od 756,61 dinar, za oktobar 2017. godine iznos od 236,61 dinar, za novembar 2017. godine iznos od 236,61 dinar,

- za januar 2018. godine iznos od 1.952,61 dinar, za februar 2018. godine iznos od 236,61 dinar, za mart 2018. godine iznos od 1.380,61 dinar, za april 2018. godine iznos od 808,61 dinar, za maj 2018. godine iznos od 1.952,61 dinar, za jun 2018. godine iznos od 808,61 dinar, za jul 2018. godine iznos od 1.380,61 dinar, za avgust 2018. godine iznos od 1.952,61 dinar, za septembar 2018. godine iznos od 236,61 dinar, za oktobar 2018. godine iznos od 1.952,61 dinar, za novembar 2018. godine iznos od 1.380,61 dinar, za decembar 2018. godine iznos od 808,61 dinar,

- za januar 2019. godine iznos od 2.959,27 dinara, za mart 2019. godine iznos od 60,27 dinara, za april 2019. godine iznos od 267,34 dinara, za maj 2019. godine iznos od 474,41 dinar, za jul 2019. godine iznos od 474,41 dinar, za avgust 2019. godine iznos od 267,34 dinara, sve sa zakonskom zateznom kamatom počev od poslednjeg dana u mesecu za prethodni mesec pa do konačne isplate.

PREINAČUJU SE rešenja o troškovima parničnog postupka sadržana u stavu prvom izreke presude Apelacionog suda u Nišu Gž1 3844/2022 od 13.09.2022. godine i u četvrtom stavu izreke presude Osnovnog suda u Leskovcu P1 275/20 od 24.03.2022. godine, tako što se odbija zahtev tužene da joj tužilac isplati troškove postupka u iznosu od 37.500,00 dinara, a obavezuje se tužena da tužiocu na ime troškova prvostepenog i drugostepenog postupka isplati iznos od 79.732,00 dinara, u roku od osam dana od prijema presude.

OBAVEZUJE SE tužena da tužiocu na ime troškova revizijskog postupka isplati iznos od 40.790,00 dinara u roku od osam dana od prijema presude.

ODBIJA SE kao neosnovan zahtev tužene za naknadu troškova revizijskog postupka.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Osnovnog suda u Leskovcu P1 275/20 od 24.03.2020. godine, stavom prvim izreke, odbijen je tužbeni zahtev tužioca kojim je tražio da sud obaveže tužena da tužiocu na ime naknade štete u visini razlike između pripadajuće minimalne i isplaćene zarade isplati za period od 01.04.2017. godine do 31.12.2019. godine ukupan iznos od 44.870,42 dinara u iznosima pojedinačno opredeljenim ovim stavom izreke sa zakonskom zateznom kamatom počev od poslednjeg dana u mesecu za prethodni mesec pa do konačne isplate. Stavom drugim izreke odbijen je tužbeni zahtev tužioca kojim je tražio da se obaveže tužena da na ime naknade štete u visini razlike između pripadajućeg i isplaćenog dodatka na zaradu prema Zaključku Vlade RS br.120-335/2007-14 od 25.12.2008. godine isplati za period od 01.04.2017. godine do 31.12.2019. godine ukupan iznos od 21.577,41 dinar, u iznosima pojedinačno opredeljeni ovim stavom izreke, sa zakonskom zateznom kamatom počev od poslednjeg dana u mesecu za prethodni mesec pa do konačne isplate kao neosnovan. Stavom trećim izreke, utvrđeno je da je tužba tužioca protiv tužene radi isplate na ime naknade štete zbog neisplaćenih troškova prevoza za dolazak i odlazak sa rada povučena. Stavom četvrtim izreke, obavezan je tužilac da tuženoj na ime troškova parničnog postupka isplati iznos od 37.500,00 dinara u roku od osam dana od dana prijema presude pod pretnjom prinudnog izvršenja.

Presudom Apelacionog suda u Nišu Gž1 3844/2022 od 13.09.2022. godine, stavom prvim izreke, odbijena je kao neosnovana žalba tužioca i potvrđena presuda Osnovnog suda u Leskovcu P1 275/20 od 24.03.2022. godine u stavu prvom, drugom i četvrtom izreke. Stavom drugim izreke, odbijen je kao neosnovan zahtev tužene za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne drugostepene presude tužilac je zbog pogrešne primene materijalnog prava izjavio reviziju, sa predlogom da se shodno članu 404. ZPP, ista razmotri kao izuzetno dozvoljena.

Tužena je podnela odgovor na reviziju.

Odlučujući o dozvoljenosti revizije shodno članu 404. ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11 ... 18/20), Vrhovni kasacioni sud je ocenio da su ispunjeni uslovi za odlučivanje o posebnoj reviziji tužioca radi ujednačavanja sudske prakse, pa je na osnovu člana 404. stav 2. ZPP odlučio kao u stavu prvom izreke.

Ispitujući pravilnost pobijane odluke shodno članu 408. ZPP, Vrhovni kasacioni sud je ocenio da je revizija osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je u utuženom periodu bio u radnom odnosu kod tužene na neodređeno vreme na osnovu rešenja tužene .. br. .. od 01.05.2006. godine u zvanju viši referent, raspoređen na poslovima referenta za ... sa koeficijentom za obračun zarade 8,30. Rešenjem tužene od 12.11.2019. godine tužilac je raspoređen na radno mesto – poslovi u Centru za ... u Odeljenju za ... pri Opštinskoj upravi Opštine Štrpce. Obračun zarade tužioca je vršen prema navedenim rešenjima. Tako utvrđena zarada po osnovu radnog angažovanja tuženih na KiM uvećana je za 50% po osnovu Zaključka Vlade Republike Srbije 05 br. 120- 335/2007-14 od 25.12.2008. godine. Nalazom i mišljenjem veštaka ekonomsko- finansijske struke, utvrđena je tražena razlika zarade i to u visini razlike između isplaćene zarade i minimalne zarade za period od 01.04.2017. godine do 31.12.2019. godine, u iznosu od 44.870,42 dinara i razlika u visini takozvanog „kosovskog dodatka“ na ime razlike između pripadajućeg i isplaćenog dodatka na zaradu prema Zaključku Vlade RS od 25.12.2008. godine za period od 01.04.2017. godine do 31.12.2019. godine u ukupnom iznosu od 21.577,41 dinar.

Na osnovu ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je ocenio da je tužiocu zarada isplaćena uz uvećanje od 50%, na koji način je ukupno realizovana zarada veća od minimalne. Saglasno navedenom prvostepeni sud je ocenio da tužilac neosnovano potražuje utuženu razliku.

Drugostepeni sud je prihvatio pravnu argumentaciju prvostepenog suda pa je primenom člana 104. stav 1, člana 105. stav 1. i člana 107. stav 1. Zakona o radu, člana 5. i 6. Zakona o platama službenika i nameštenika u organima autonomne pokrajine i lokalne samouprave i Zakona o budžetu Republike Srbije, ocenio da je žalba tužioca neosnovana.

Vrhovni kasacioni sud nije prihvatio stanovište drugostepenog suda, jer je ocenio da je ono zasnovano na pogrešnoj primeni materijalnog prava.

Shodno Zakonu o platama službenika i nameštenika u organima Autonomne pokrajine i lokalne uprave („Službeni glasnik RS“, br. 113/17 i 86/19), u članu 5. stav 2. reguliše pravo na isplatu minimalne zarade. Osim toga, shodno Zaključku Vlade Republike Srbije 05 br. 120-335/2007-14 od 25.12.2008. godine i Zakonu o budžetu Republike Srbije tužiocu pripada pravo na uvećanje pripadajuće zarade u visini od 50% mesečno. Prema nalazu sudskog veštaka prema utvrđenom koeficijentu tužiocu je plata obračunata u manjem iznosu od minimalne zarade i na taj iznos plata je uvećavana za 50% mesečno. Takav obračun je protivan citiranim propisima. Tužilac imao pravo na isplatu minimalne zarade i na uvećanje od 50% obračunato na taj iznos. Isplaćena ukupna zarada tužioca u spornom periodu manja je od iznosa koji se dobija obračunom i primenom minimalne zarade uz uvećanje iste za 50% mesečno, saglasno čemu je zaključak nižestepenih sudova donet pogrešnom primenom materijalnog prava.

U skladu sa datom pravnom argumentacijom, shodno članu 416. stav 1. ZPP, odlučeno je kao u drugom stavu izreke.

Odluka o troškovima prvostepenog i drugostepenog postupka doneta je shodno članu 165. stav 2. u vezi sa članom 153. stav 1. članom 154. stav 1. i članom 163. st. 1. i 2. ZPP, a njihova visina odmerena je u iznosu od po 9.000,00 dinara za sastav tužbe i jedan obrazložen podnesak, 6.000,00 dinara za troškove veštačenja, po 10.500,00 dinara za pristup advokata na tri održana ročišta i 6.000.00 dinara za pristup advokata na jedno neodržano ročište, sudske takse na tužbu, prvostepenu odluku, žalbu i drugostepenu odluku u iznosu od po 4.558,00 dinara, odnosno ukupni troškovi prvostepenog i drugostepenog postupka tužiocu su dosuđeni u iznosu od 79.732,00 dinara, odmereno prema Tarifi o nagradama i naknadama troškova za rad advokata i Taksenoj tarifi iz Zakona o sudskim taksama, a odbijen je zahtev tužene za naknadu troškova postupka.

Troškovi revizijskog postupka tužiocu su dosuđeni u iznosu od 18.000,00 dinara na ime sastava revizije, sudske takse na reviziju u iznosu od 9.116,00 dinara i sudske takse na revizijsku odluku u iznosu od 13.674,00 dinara, odnosno ukupni troškovi u iznosu od 40.790,00 dinara, prema Tarifi o nagradama i naknadama troškova za rad advokata i Taksenoj tarifi iz Zakona o sudskim taksama.

Tuženoj ne pripada pravo na naknadu troškova revizijskog postupka jer sastav odgovora na reviziju nije bila nužna radnja za odlučivanje u revizijskom postupku, pa je primenom člana 165 ZPP odlučeno kao u stavu petom izreke.

Predsednik veća – sudija

Vesna Subić,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić