Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja ustavnu žalbu i utvrđuje da je u izvršnom postupku koji je trajao skoro 12 godina povređeno pravo podnositeljke na suđenje u razumnom roku. Deo žalbe koji osporava odluku o obustavi postupka je odbačen.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća, i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi G. Lj . iz Priboja , na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 3. marta 2016. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba G. Lj . i utvrđuje da je u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Prijepolju u predmetu I. 211/13, povređeno pravo podnositeljke ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije.

2. Odbacuje se ustavna žalba G. Lj . izjavljen a protiv rešenja Osnovnog suda u Prijepolju Ipv (I). 81/13 od 16. oktobra 2013. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. G. Lj . iz Priboja je , 2. decembra 2013. godine, preko punomoćnika S . V, advokata iz Priboja, podnela Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv rešenja Osnovnog suda u Prijepolju Ipv (I) . 81/13 od 16. oktobra 2013. godine , zbog povrede prava na pravično suđenje i na suđenje u razumnom roku i prava na imovinu, zajemčenih odredbama člana 32. stav 1. i člana 58. Ustava, kao i zbog povrede člana 145. Ustava prema kome se, između ostalog, sudske odluke zasnivaju na zakonu.

Podnositeljka ustavne žalbe je navela: da je kao izvršni poverilac podnela Opštinskom sudu u Prijepolju predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika Š.M, radi naplate novčanog potraživanja, i to na pokretnim stvarima izvršnog dužnika; da je rešenjem o izvršenju Opštinskog suda u Prijepolju I. 192/01 od 2. novembra 2001. godine određeno predloženo izvršenje; da je zatim zahtevala da se izvršenje sprovede na nepokretnosti izvršnog dužnika, ali da prodaja nepokretnosti nije izvršena; da je izvršni postupak obustavljen sa obrazloženjem da je dužnik isplatio poveriocu dugovani iznos; da je osporenim rešenjem Ipv (I). 81/13 od 16. oktobra 2013. go dine odbijen prigovor podnositeljke i potvrđeno prvostepeno rešenje o obustavi postupka izvršenja; da je osporenim rešenjem sud proizvoljno odredio izvršnom dužniku dug 231.120,00 dinara, što je dužnik i uplatio, mada je njegov dug mnogo veći; da je tokom ovog izvršnog postupka u ime dužnika potraživanje delimično namireno od strane Garantnog fonda pri Udruženju osiguravača Srbije prema sporazumu od 10. maja 2007. godine po ko me je po dnositeljki isplaćeno 368.133,00 dinara; da je istovremeno sa potpisivanjem ovog sporazuma između poverioca i dužnika potpisan drugi sporazum o tome da će Garantni fond isplatiti deo duga u iznosu od 368.133,00 dinara, a da će preostali iznos duga koji je predmet izvršenja u iznosu od 5.450 evra isplatiti dužnik u ratama, ali u dogovorenom roku dužnik nije isplatio ni jednu ratu duga, te je protiv njega nastavljen postupak izvršenja za naplatu 5.450 evra u dinarskoj protivvrednosti; da je sud treba lo da sprovede izvršenje za naplatu potraživanja poverioca u iznosu od 5.450 evra, a ne da nezakonito obustavi postupak izvršenja, zato što je dužnik uplatom 231.120,00 dinara navodno u celosti izmirio dug; da je osporenim rešenjem povređena odredba Ustava iz člana 145. jer ovakva odluka suda nije zasnovana na zakonu, a time je povređeno i pravo podnositeljke na imovinu, kao i pravo na pravično suđenje i suđenje u razumnom roku, jer je predlog za izvršenje podnet još 2001. godine.

Podnositeljka je tražila da se Država Srbija obaveže da joj naknadi štetu u iznosu od 390.180,00 dinara, koliko iznosi njeno nenaplaćeno potraživanje od izvršnog dužnika, što u suštini predstavlja zahtev za naknadu materijalne štete. Nematerijalnu štetu nije tražila.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akta ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15 – dr. zakon i 103/15), je po svojoj sadržini identična odredbi člana 170. Ustava.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, uvidom u spise predmeta Osnovnog suda u Prijepolju I. 211/13, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje o ovoj ustavnosudskoj stvari:

Podnositeljka ustavne žalbe je kao izvršni poverilac 1. novembra 2001. godine podnela Opštinskom sudu u Prijepolju predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika Š. M, radi naplate potraživanja, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Opštinskog suda u Priboju P. 354/99 od 18. oktobra 2000. godine, i to na pokretnim stvarima izvršnog dužnika. Opštinski sud u Prijepolju je rešenjem I. 192/01 od 2. novembra 2001. godine odredio predloženo izvršenje. Popis pokretnih stvari izvršnog dužnika je izvršen 23. aprila 2002. godine, međutim, podneskom od 30. maja 2002. godine izvršni poverilac je predložio sudu izvršenje na nepokretnosti izvršnog dužnika navodeći da se prodajom popisanih pokretnih stvari izvršnog dužnika ne može u celosti namiriti potraživanje.

Rešenjem Opštinskog suda u Prijepolju I. 192/01 od 19. novembra 2002. godine određeno je veštačenje od strane veštaka građevinske struke radi procene nepokretnosti izvršnog dužnika i veštak je dostavio sudu svoj nalaz 17. marta 2003. godine. Rešenjem Opštinskog suda u Prijepolju I. 192/01 od 23. aprila 2003. godine utvrđena je vrednost nepokretnosti izvršnog dužnika, a rešenjem Opštinskog suda u Prijepolju IPV. I. 8/03 od 11. jula 2003. godine odbijen je kao neosnovan prigovor dužnika izjavljen protiv rešenja I. 192/01 od 23. aprila 2003. godine.

Zaključkom Opštinskog suda u Prijepolju I. 192/01 od 3. septembra 2003. godine određeno je prvo ročište za prodaju nepokretnosti koje je bilo zakazano za 6. oktobar 2003. godine, ali nije uspelo, jer nije bilo zainteresovanih kupaca. Zaključkom o drugoj prodaji I. 192/01 od 12. marta 2004. godine određena je javna prodaja za 13. april 2004. godine, ali ni ta prodaja nije uspela. Zaključkom o trećoj prodaji I. 192/01 od 20. decembra 2004. godine ponovo je zakazana prodaja za 28. januar 2005. godine, ali je ponovo bila bezuspešna. Zaključkom o četvrtoj prodaji od 3. oktobra 2005. godine zakazana je prodaja za 11. novembar 2005. godine ali takođe nije uspela. Zaključkom o petoj prodaji od 2. juna 2006. godine određena je prodaja za 11. jul 2006. godine ali ponovo nije uspela i zaključkom o šestoj prodaji od 9. februara 2007. godine određena je prodaja za 15. mart 2007. godine ali je ponovo bila neuspešna.

Sporazumom o vansudskom poravnanju između Garantnog fonda pri Udruženju osiguravača Srbije i podnositeljke od 4. aprila 2007. godine, Garantni fond se obavezao da po osnovu naknade štete isplati podnositeljki iznos od 368.133,50 dinara. Sporazumom od 9. maja 2007. godine između izvršnog poverioca i dužnika, izvršni poverilac se saglasio da ukupni dug smanji na iznos od 10.000 evra, a takođe se saglasio da se deo duga naplati od Garantnog fonda u iznosu od 368.133,00 dinara što iznosi 4.550 evra, a po sporazumu o vansudskom poravnanju sa Garantnim fondom , dok se za preostali dug od 5.450 evra izvršni dužnik obavez ao da ga isplati u ratama (prvu ratu od 1.450 evra do 30. maja 2007. godine, a preostali iznos od 4.000 evra u četiri mesečne rate tako da zadnja rata dospeva 30. septembra 2007. godine).

Izvršni dužnik je, navodeći da nema sredstava da plati ovaj dug, predložio da se izvrši dopunsko veštačenje njegove nepokretnosti imajući u vidu da je od prvog veštačenja prošao duži vremenski period i zatim je veštak građevinske struke 17. novembra 2008. godine izvršio dopunsko veštačenje. Zaključkom o sedmoj prodaji nepokretnosti od 25. februara 2009. godine određena javna prodaja za 30. mart 2009. godine, ali , takođe ni ona nije uspela jer nije bilo zainteresovanih kupaca.

Dopisom Osnovnog suda u Prijepolju I. 810/11 od 30. januara 2012. godine podnositeljka je obaveštena da veći broj javnih prodaja nepokretnosti dužnika ni su uspel e jer se niko nije javio od kupaca i poz vana je podnositeljka da se izjasni o tome da li predlaže prodaju nepokretnosti neposrednom pogodbom ili namirenje dosuđenjem stvari, a ukoliko se ne izjasni u određenom roku, sud će obustaviti postupak. Podnositeljka se zatim izjasnila da traži namirenje dosuđenjem nepokretnosti.

Zaključkom Osnovnog suda u Prijepolju o prodaji I. 810/11 od 2. jula 2012. godine određeno je prvo ročište za javnu prodaju nepokretnosti ali se ponovo nisu javili zainteresovani kupci.

Rešenjem Osnovnog suda u Prijepolju I. 810/11 od 12. septembra 2012. godine obustavljen je postupak izvršenja iz razloga što je podnositeljka , kao izvršni poverilac u celini namirena.

Rešenjem Osnovnog suda u Prijepolju IPV I. 354/12 od 3. decembra 2012. godine usvojen je prigovor izvršnog poverioca i ukinuto je rešenje Osnovnog suda u Prijepolju I. 810/11 od 12. septembra 2012. godine i predmet je vraćen na ponovni postupak.

Rešenjem Osnovnog suda u Prijepolju I. 211/13 od 5. septembra 2013. godine obustavljen je postupak predmetnog izvršenja. U obrazloženju rešenja je , između ostalog, navedeno: da je izvršni dužnik 4. septembra 2013. go dine pristupio u sud radi izmirenja ostatka duga po rešenju o izvršenju I. 192/01 od 2. novembra 2001. godine, i od strane suda mu je izvršen obračun duga po navedenom rešenju, a koji se odnosi na glavni dug sa kamatom i troškovima izvršenja u ukupnom iznosu od 231.120,00 dinara; da je izvršni dužnik na blagajni suda uplatio iznos od 231.120,00 dinara, o čemu je i dostavio priznanicu; da je sud prilikom obračuna kamate na glavni dug primenio proporcionalnu metodu obračuna kamate, a ne konfor mnu, imajući u vidu Odluku Ustavnog suda od 12. jula 2012. godine; da kako je izvršni dužnik izmirio dug sa kamatom i troškovima izvršnog postupka, to je sud obustavio izvršni postupak, shodno odredbi člana 76. stav 1. tačka 7) Zakona o izvršenju i obezbeđenju.

Osporenim rešenjem Osnovnog suda u Prijepolju Ipv (I). 81/13 od 16. oktobra 2013. godine odbijen je prigovor izvršnog poverioca i potvrđeno je rešenje Osnovnog suda u Prijepolju I. 211/13 od 5. septembra 2013. godine. U obrazloženju rešenja je navedeno: da pobijano rešenje nije zahvaćeno bitnim povredama postupka na koje sud pazi po službenoj dužnosti i da je prigovor izvršnog poverioca neosnovan; da je O dlukom Ustavnog suda IUz-82/09 od 12. jula 2012. godine utvrđeno da odredba člana 3. stav 1. Zakona o visini stope zatezne kamate u delu koji glasi „primenom konformne metode“ nije u saglasnosti sa Ustavom Republike Srbije; da prema članu 58. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, zakon za koji je utvrđeno da nije u saglasnosti sa Ustavom prestaje da važi danom objavljivanja odluke Ustavnog suda; da to znači da se od 27. jula 2012. godine, obračun zatezne kamate propisane Zakonom o visini stope zatezne kamate ne može vršiti primenom konformne metod e; da se prema članu 60. Zakona, on ne može primenjivati ni na odnose koji su nastali pre dana objavljivanja odluke Ustavnog suda; da je u konkretnom slučaju prvostepeni sud izvršio pravilan obračun kamate primenom proporcionalne, a ne konformne metode, nakon koga je utvrdio da su se stekli uslovi za obustavu postupka.

4. Za odlučivanje Ustavnog suda o predmetnoj ustavnoj žalbi od značaja su sledeće odredbe Ustava i zakona:

Odredbom člana 32. stav 1. Ustava je utvrđeno da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega. Odredbom člana 58. stav 1. Ustava jemči se mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona. Članom 145. Ustava, između ostalog, utvrđeno je da se sudske odluke zasnivaju na Ustavu, zakonu, potvrđenim međunarodnim ugovorom i propisu donetim na osnovu zakona.

Zakonom o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 28/2000, 73/2000 i 71/01), koji se primenjivao u vreme pokretanja postupka izvršenja, bilo je propisano: da se ovim zakonom određuju pravila po kojima sud postupa radi prinudnog izvršenja sudske odluke koja glasi na ispunjenje obaveze, kao i radi obezbeđenja potraživanja (član 1. stav 1.); da se postupak izvršenja i postupak obezbeđenja pokreće na predlog poverioca (član 2. stav 1.); da izvršenje i obezbeđenje određuje i sprovodi sud (član 3.); da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno (član 4. stav 1.).

Odredbama Zakona o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 125/04), bilo je propisano: da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno i da je dužan da o predlogu za izvršenje odluči u roku od tri dana od dana podnošenja predloga (član 5. st. 1. i 2.); da rokovi koje određuje sud za preduzimanje određenih radnji ne mogu biti duži od tri dana, osim ako ovim zakonom nije drugačije predviđeno (član 5. stav 3.); da se postupanje protivno odredbama st. 1. i 2. ovog člana smatra nesavesnim i nestručnim postupanjem sudije, u smislu odredaba Zakona o sudijama (član 5. stav 5.); da je sud dužan da donese rešenje o izvršenju i preduzima radnje sprovođenja izvršenja, kada su ispunjeni uslovi za donošenje rešenja o izvršenju i za sprovođenje izvršenja (član 7.).

Zakon o izvršenju i obezbeđenju („Služeni glasnik RS“, br. 31/11, 99/11, 109/13 – Odluka US i 55/14), u članu 358. stav 1. propisuje da će se postupci izvršenja i obezbeđenja u kojima je do dana početka primene ovog zakona započeto sprovođenje izvršenja okončati po odredbama ovog zakona. Takođe, i odredbom člana 6. stav 1. ovog Zakona propisano je da je postupak izvršenja i obezbeđenja hitan. Član 76. Zakona propisuje, između ostalog, da sud obustavlja izvršenje iz drugih razloga predviđenih Zakonom (stav 1. tačka 7)).

5. Period ocene razumne dužine trajanja ovog sudskog postupka koji spada u nadležnost Ustavnog suda, ratione temporis, počeo je dana 8. novembra 2006. godine, kada je proglašen i stupio na snagu Ustav Republike Srbije koji ustanovljava ustavnu žalbu kao pravno sredstvo za zaštitu povređenih ili uskraćenih ljudskih prava i sloboda i svakome jemči pravo na javno raspravljanje i odlučivanje o njegovim pravima i obavezama u razumnom roku. Međutim, Ustavni sud smatra da se radi utvrđivanja opravdanosti dužine trajanja izvršnog postupka mora uzeti u obzir i stanje predmeta na dan 8. novembra 2006. godine, do kada je predmet bio nerešen pet godina, tako da je za ocenu postojanja povrede prava podnositeljke ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku u postupku relevantan ceo period, od dana podnošenja predloga za izvršenje – 1 . novembra 2001. godine, pa do okončanja postupka.

Razumna dužina sudskog postupka je relativna kategorija koja zavisi od niza činilaca i mora se proceniti u svakom pojedinačnom slučaju prema njegovim specifičnim okolnostima. Složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova i priroda zahteva, odnosno značaj predmeta spora za podnosioca, osnovni su činioci koji utiču na ocenu razumne dužine sudskog postupka.

Ocenjujući postupanje nadležnih sudova u predmetnom postupku, polazeći pri tome od prakse i kriterijuma Ustavnog suda kao i međunarodnih institucija za zaštitu ljudskih prava, Ustavni sud je utvrdio da postupajući sudovi nisu delotvorno i efikasno postupali i nisu preduzeli sve zakonske mere i radnje kako bi doprineli okončanju predmetnog postupka u razumnom roku i bez odugovlačenja.

Analizirajući dužinu trajanja osporenog izvršnog postupka koji je pokrenut podnošenjem predloga za izvršenje Opštinskom sudu u Prijepolju 1. novembra 2001. godine, a okončan pred izvršnim sudom donošenjem rešenja Osnovnog suda u Prijepolju Ipv (I). 81/13 od 16. oktobra 2013. godine kojim je potvrđeno prvostepeno rešenje o obustavi izvršnog postupka, Ustavni sud je utvrdio da je predmetni izvršni postupak trajao skoro 12 godina, što samo po sebi ukazuje na to da izvršenje nije sprovedeno u okviru razumnog roka. S obzirom na navedeno, a imajući u vidu prirodu izvršnog postupka u kome poverioci na prinudan način ostvaruju potraživanja utvrđena sudskim odlukama, Ustavni sud nalazi da trajanje ovog izvršnog postupka ne može biti opravdano nijednim od prethodno navedenih činilaca koji mogu opredeljujuće uticati na njegovu dužinu. Dakle, Ustavni sud je ocenio da Opštinski sud u Prijepolju, a zatim Osnovni sud u Prijepolju, u ovom izvršnom postupku nisu postupali u skladu sa načelom hitnosti , te da je nedelotvorno postupanje izvršnog suda presudno uticalo na nerazumno dugo trajanje ovog postupka.

S obzirom na izloženo, Ustavni sud je utvrdio da je podnositeljki ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Prijepolju u predmetu I. 211/13 (inicijalo predmet Opštinskog suda u Prijepolju I. 192/01), te je, krećući se u granicama zahteva ustavne žalbe, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, u tački 1. izreke usvojio ustavnu žalbu.

6. U pogledu osporavanja rešenja Osnovnog suda u Prijepolju I. 81/13 od 16. oktobra 2013. godine, Ustavni sud nalazi da podnositeljka ustavne žalbe, nezadovoljna osporenom odlukom formalno se pozivajući na povredu prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, od Ustavnog suda zapravo traži da postupa kao instancioni sud i da još jednom nakon nadležnog prvostepenog i drugostepenog izvršnog suda, preispita zakonitost osporenog rešenja. Ovo iz razloga što iz sadržine ustavne žalbe proizlazi da povredu označenog ustavnog prava, podnositeljka ustavne žalbe obrazlaže pre svega pogrešno utvrđenim činjeničnim stanjem, kao i pogrešnom primenom materijalnog prava.

Ustavni sud konstatuje da se ustavna žalba ne može smatrati pravnim sredstvom kojim se ispituje zakonitost sudskih odluka, kako u pogledu utvrđenog činjeničnog stanja, tako i u pogledu pravilne primene materijalnog prava ili prihvatanja odnosno neprihvatanja određenih dokaza. Stoga, Ustavni sud, odlučujući o ustavnoj žalbi, ne može ocenjivati pravilnost zaključaka postupajućih sudova, ukoliko iz razloga navedenih u ustavnoj žalbi ne proizlazi da je zaključivanje suda u osporenoj sudskoj odluci bilo očigledno proizvoljno, odnosno da sudski postupak u celini nije bio pravičan na način kako je utvrđeno u članu 32. stav 1. Ustava.

Po oceni Ustavnog suda, ustavna žalba u kojoj su ponovljeni navodi podnositeljke iz žalbe protiv prvostepenog rešenja ne sadrži razloge takve prirode koji prima facie dovode u sumnju pravičnost sprovedenog postupka, niti su u ustavnoj žalbi navedeni ustavnopravno utemeljeni razlozi koji bi, po oceni Suda, ukazivali na to da je nadležni sud osporeno rešenje doneo bez odgovarajućeg obrazloženja, proizvoljno primenjujući merodavno pravo, te zloupotrebljavajući ocenu izvedenih dokaza na štetu podnositeljke ustavne žalbe. U vezi sa tim, Ustavni sud je na stanovištu da je postupajući izvršni sud dovoljno jasno i detaljno obrazložio svoje odluke, a takva obrazloženja Ustavni sud ne smatra proizvoljnim.

Po oceni Suda, u osporenom drugostepenom rešenju dati su jasni, detaljni, argumentovani i ustavnopravno prihvatljivi razlozi , na osnovu kojih je odbijen prigovor podnositeljke i potvrđeno prvostepeno rešenje o obustavi predmetnog izvršenja. Naime, sud je u osporenom rešenju pošao od merodavnih odredaba člana 76. stav 1. tačka 7) Zakona o izvršenju i obezbeđenju i dao ustavnopravno prihvatljivo obrazloženje zbog čega su ispunjeni zakonski uslovi za obustavu izvršnog postupka, a iz razloga što je izvršni dužnik izmirio svoj dug sa kamatom i troškovima postupka . Takođe, izvršni sud je obrazložio način na koji je utvrđena visina kamate na glavni dug primenom proporcionaln e metod e obračuna kamate . Stoga su neprihvatljive tvrdnje podnositeljke ustavne žalbe da joj je osporenim rešenjem povređeno pravo na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, te je samim tim neprihvatljiv i zahtev podnositeljke za naknadu materijalne štete u iznosu od 390.180,00 dinara koliko, po njenom mišljenju, iznosi nenaplaćeno potraživanje u izvršnom postupku.

U vezi navoda iz ustavne žalbe o povredi prava na imovinu iz člana 58. Ustava, Ustavni sud ukazuje da povredu navedenog ustavnog prava podnositeljka obrazlaže istim razlozima kao za povredu prava na pravično suđenje, te povreda prava na imovinu nije ni razmatrana.

Navodi podnositeljke o povredi člana 145. Ustava se ne mogu dovesti ni u kakvu vezu sa osporenom odlukom.

Imajući u vidu izneto, Ustavni sud je u tački 2. izreke odbacio ustavnu žalbu u delu izjavljenom protiv osporenog rešenja, na osnovu odredbe člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, zbog nepostojanja Ustavom i Zakonom utvrđenih pretpostavki za vođenje postupka i odlučivanje.

7. Saglasno iznetom, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić, s.r.

Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti