Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja ustavnu žalbu i utvrđuje povredu prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku koji je trajao skoro četiri godine. Nedelotvorno postupanje izvršnog suda je glavni uzrok odugovlačenja. Podnosiocu je utvrđeno pravo na naknadu nematerijalne štete.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-1092/2008
18.11.2010.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Bosa Nenadić i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, dr Goran Ilić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Dragiša Slijepčević, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi Živote Milosavljevića iz Bara, Republika Crna Gora, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 18. novembra 2010. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Živote Milosavljevića i utvrđuje se da je u izvršnom postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Kruševcu u predmetu I. 449/05 povređeno pravo podnosioca na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbama člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbija.

2. Utvrđuje se pravo podnosioca ustavne žalbe na naknadu nematerijalne štete, koju može ostvariti na način predviđen odredbama člana 90. Zakona o Ustavnom sudu.

O b r a z l o ž e nj e

1. Života Milosavljević iz Bara, Republika Crna Gora, je 21. marta 2008. godine, preko punomoćnika Dejana Milosavljevića iz Kruševca, podneo Ustavnom sudu ustavnu žalbu zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije i povrede prava na imovinu zajemčenog članom 58. stav 1. Ustava u 15 različitih izvršnih postupaka koji su se vodili pred Opštinskim sudom u Kruševcu, a koja je u Ustavnom sudu zavedena pod brojem Už-341/08.

S obzirom na to da je ustavnom žalbom zahtevano utvrđivanje povrede Ustavom zajemčenih prava u 15 različitih izvršnih postupaka, Ustavni sud je, na osnovu člana 42. stav 4. Poslovnika o radu Ustavnog suda ("Službeni glasnik RS", br. 24/08 i 27/08), razdvojio ove postupke i formirao 14 novih predmeta, te je u ovom predmetu odlučivao o navodima ustavne žalbe o povredi prava navedenih u predmetu Opštinskog suda u Kruševcu I. 449/05.

Podnosilac ustavne žalbe navodi da povreda prava u ovom izvršnom postupku "neprekidno traje i da se odnosi na nerazumna odugovlačenja", a da se paralelno sa odugovlačenjem izvršenja podnosiocu ustavne žalbe ugrožava i njegovo pravo na imovinu, te predlaže da Ustavni sud donese odluku kojom će usvojiti ustavnu žalbu i utvrditi da su mu prava čiju je zaštitu tražio povređena, kao i utvrditi mu pravo na naknadu štete.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

Odredbom člana 82. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu (''Službeni glasnik RS'', broj 109/07) propisano je da se ustavna žalba može izjaviti i ako nisu iscrpljena pravna sredstva, u slučaju kada je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

U postupku pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u spise predmeta Opštinskog suda u Kruševcu I. 449/05, dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Podnosilac ustavne žalbe je, kao izvršni poverilac, 31. maja 2005. godine podneo Opštinskom sudu u Kruševcu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika D. P. iz Kukljina, na osnovu presude zbog izostanka Opštinskog suda u Kruševcu P. 2395/95 od 11. marta 1996. godine, kojom je dužnik D. P. obavezan da poveriocu vrati 6.258 m3 rezane čamove građe preseka 12 x 10 cm u prvoj klasi, prosečne dužine 7m, kao i 28.150 kg cementa u pakovanju od po 50 kg i isplati mu na ime parničnih troškova 390,00 dinara, sve u roku od 15 dana po pravnosnažosti presude, pod pretnjom prinudnog izvršenja.

Kako je izvršni dužnik predao izvršnom poveriocu predmetnu građu, predlogom za izvršenje traženo je da, na osnovu presude zbog izostanka pred Opštinskim sudom u Kruševcu P. 2395/95 od 11. marta 1996. godine, izvršni sud odredi izvršenje protiv D. P. iz Kukljina oduzimanjem 28.150 kg cementa u pakovanju po 50 kg iz dvorišta dužnika od strane službenog lica Opštinskog suda u Kruševcu i predajom istog poveriocu uz potvrdu, kao i popisom i prodajom pokretnih stvari u kući i dvorištu dužnika radi namirenja parničnih troškova u iznosu od 390,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 11. marta 1996. godine do konačne isplate, kao i da mu nadoknadi troškove izvršnog postupka.

Opštinski sud u Kruševcu je rešenjem o izvršenju I. 449/05 od 8. avgusta 2005. godine odredio predloženo izvršenje.

Izvršni dužnik je protiv navedenog rešenja 12. septembra 2005. godine izjavio žalbu u kojoj je istakao da je svoj dug prema poveriocu, određen presudom zbog izostanka Opštinskog suda u Kruševcu P. 2395/95 od 11. marta 1996. godine, u potpunosti izmirio 12. novembra 1995. godine, o čemu poseduje priznanicu koju mu je izdao i potpisao poverilac lično.

Izvršni poverilac je 20. septembra 2005. godine dostavio sudu odgovor na žalbu. Odlučujući o podnetoj žalbi, Okružni sud u Kruševcu je 3. oktobra 2005. godine vratio spise predmeta I. 449/05 Opštinskom sudu u Kruševcu na proveru da li je sporno potraživanje iz izvršnog naslova prestalo, kao što je to u žalbi istakao izvršni dužnik, a sve u smislu člana 19. Zakona o izvršnom postupku (u daljem tekstu: ZIP).

Izvršni poverilac, ovde podnosilac ustavne žalbe, je 8. avgusta 2006. godine Opštinskom sudu u Kruševcu podneo predlog za određivanje privremene mere u cilju obezbeđenja potraživanja, a 28. avgusta 2006. godine je izvršnom sudu urgirao da postupa u rokovima propisanim ZIP.

Nakon sprovedenog postupka i dva ročišta za raspravljanje o žalbi održanih pred Opštinskim sudom u Kruševcu (12. i 22. juna 2006. godine), Okružni sud u Kruševcu je 13. septembra 2006. godine doneo rešenje Gž. 1604/06 kojim je žalbu izvršnog dužnika D. P odbio kao neosnovanu i potvrdio rešenje Opštinskog suda u Kruševcu I. 449/05 od 8. avgusta 2005 godine.

Rešenjem I. 449/05 od 23. oktobra 2006. godine Opštinski sud u Kruševcu je odbacio kao nedopušten predlog izvršnog poverioca radi određivanja privremene mere.

Protiv navedenog rešenja, izvršni poverilac je 28. oktobra 2006. godine izjavio žalbu koja je kao neosnovana odbijena rešenjem Okružnog suda u Kruševcu Gž. 2021/06 od 15. novembra 2006. godine.

Dopisom GT–I-3128/06 od 21. novembra 2006. godine Republičko javno tužilaštvo je od Opštinskog suda u Kruševcu tražilo na uvid spise predmeta I. 449/05, radi odlučivanja o podnetom predlogu za podizanje zahteva za zaštitu zakonitosti, a iste je vratilo u kratkom roku.

U toku postupka, izvršni dužnik je više puta pristupao u sud i izjavljivao da će izmiriti dug (21. decembra 2006. godine i 15. januara 2007. godine).

Izvršni poverilac je 17. januara 2007. godine Opštinskom sudu u Kruševcu dostavio „Predlog dužniku za poravnanje“, u kojem je naveo da je umesto dugovane nenovčane tražbine od 28.150 kg cementa, voljan da primi 2000 EUR-a i 20.000, 00 dinara na ime sudske takse, čime bi potraživanje bilo namireno u celosti, kao i da je ova ponuda oročena zaključno sa 25. januarom 2007. godine, a podneskom od 3. aprila 2007. godine je tražio da se otklone „nepravilnosti u toku izvršenja“.

Sudski izvršitelj Opštinskog suda u Kruševcu je 9. maja 2007. godine izlazio na teren i u zapisniku konstatovao da u dvorištu dužnika nije zatekao stvari koje su predmet izvršenja, tj. predmetni cement, te je ostavio dužniku da se izjasni na predlog poverioca.

Izvršni poverilac je 25. juna 2007. godine, izvršnom sudu podneo „Predlog da se stvari nabave na drugoj strani na trošak dužnika“ i istovremeno i prigovor sudu zbog „nerazumnog odugovlačenja postupka“. Istu urgenciju izvršni poverilac je dostavio sudu i 25. septembra 2007. godine.

Opštinski sud u Kruševcu je 2. oktobra 2007. godine doneo zaključak I. 449/05 kojim je izvršnom poveriocu naloženo da u ostavljenom roku dostavi sudu najmanje dve ponude – profakture za nabavku zamenljivih stvari – cementa izdate od strane trećih lica u skladu sa „Predlogom od 25. juna 2007. godine“.

Izvršni poverilac je 14. novembra 2007. godine postupio po nalogu suda.

Opštinski sud u Kruševcu je 28. novembra 2007. godine doneo rešenje o izvršenju I. 449/05 kojim je ovlastio izvršnog poverioca da na drugoj strani nabavi predmetni cement o trošku izvršnog dužnika D. P. iz Kukljina i naložio izvršnom dužniku da u ostavljenom roku, u depozit Opštinskog suda u Kruševcu položi odgovarajući iznos koji je potreban za nabavku predmetnog cementa, a ukoliko u ostavljenom roku ne postupi po nalogu suda, odrediće se izvršenje radi naplate popisom, procenom i prodajom pokretnih stvari izvršnog dužnika, a u korist izvršnog poverioca.

Sudski izvršitelj Opštinskog suda u Kruševcu je 12. marta 2008. godine izvršio popis pokretnih stvari dužnika.

Izvršni dužnik je u 2008. godini više puta pristupio u sud radi izmirenja dela duga (17. marta, 10. aprila, 29. maja, 4. septembra i 2. oktobra).

Izvršni poverilac je, podneskom od 16. juna 2008. godine obavestio izvršni sud da je 5. juna 2008. godine zaključio ugovor o cesiji sa svojim punomoćnikom u izvršnom postupku, po kome je navedenom advokatu ustupio svoja potraživanja iz više izvršnih postupaka koji su se vodili pred Opštinskim sudom u Kruševcu, i zatražio je da sud o tome obavesti izvršnog dužnika. Međutim, kako iz spisa predmeta proizlazi, sud to nije učinio.

Sudski izvršitelj Opštinskog suda u Kruševcu je, u međuvremenu, tri puta (22. decembra 2008. godine, 16. i 20. januara 2009. godine) izlazio na teren od čega je u zapisniku o popisu i proceni konstatovao da nije zatekao izvršnog dužnika kod kuće.

Zaključkom Opštinskog suda u Kruševcu I. 449/05 od 15. januara 2009. godine određen je iznos preostalog duga i obavezan dužnik D. P. iz Kukljina da ga izmiri do ostavljenog roka, kao i da će se, ukoliko dužnik ne izmiri dug u ostavljenom roku, sprovesti popis i oduzimanje dužnikovih pokretnih stvari u cilju prinudne naplate.

Izvršni dužnik je 23. januara 2009. godine pristupio u sud i izmirio deo duga. Izvršni poverilac je, bez obzira na obaveštenje suda o ustupanju potraživanja, nastavio da prima delimične isplate od izvršnog dužnika.

Opštinski sud u Kruševcu je zaključkom I. 449/05 od 4. marta 2009. godine odredio preostali dug i obavezao izvršnog dužnika da ga izmiri u određenom roku, uz upozorenje da će se, ukoliko dužnik do ostavljenog roka ne isplati dug, sprovesti oduzimnje svih popisanih pokretnih stvari radi prinudnog namirenja.

Izvršni dužnik je 12. marta 2009. godine pristupio u sud i izmirio dug u celosti.

4. Za ocenu navoda iz ustavne žalbe, sa stanovišta Ustavom zajemčenih prava na čiju povredu se podnosilac ustavne žalbe poziva, od značaja su sledeće odredbe Ustava i zakona:

Članom 32. stav 1. Ustava utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega dok je članom 58. stav 1. Ustava zajemčeno mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona.

Zakonom o izvršnom postupku ("Službeni glasnik RS", broj 125/04) (u daljem postupku: ZIP), koji je stupio na snagu 23. februara 2005. godine, propisano je: da se postupak izvršenja i postupak obezbeđenja pokreću na predlog poverioca (član 2. stav 1.); da izvršenje i obezbeđenje određuje i sprovodi sud (član 3.); da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno, da je je o predlogu za izvršenje sud dužan da odluči u roku od tri dana od dana podnošenja predloga (član 5. st. 1. i 2.); da kad su ispunjeni uslovi za donošenje rešenja o izvršenju i za sprovođenje izvršenja, sud je dužan da donese rešenje o izvršenju i preduzima radnje sprovođenja izvršenja (član 4); da se žalba protiv rešenja o izvršenju može izjaviti iz razloga koji sprečavaju izvršenje, a naročito ako je potraživanje prestalo na osnovu činjenice koja je nastupila posle izvršnosti odluke ili pre toga, ali u vreme kad izvršni dužnik to nije mogao da istakne u postupku iz kog potiče izvršna isprava, odnosno ako je potraživanje prestalo na osnovu činjenice koja je nastupila posle zaključenog poravnanja (član 18. stav 1. tačka 8)); da sud određuje izvršenje samo na osnovu izvršne ili verodostojne isprave, ako ovim zakonom nije drugačije određeno(član 29.); da su izvršne isprave izvršna odluka suda i izvršno sudsko poravnanje (član 30. stav 1. tačka 1)); da se izvršenje na pokretnim stvarima sprovodi popisom i procenom stvari, prodajom stvari i namirenjem izvršnog poverioca od iznosa dobijenog prodajom (član 71.); da će se popisati onoliko stvari koliko je potrebno za namirenje potraživanja izvršnog poverioca i troškova izvršenja (član 74.); da će se istovremeno sa popisom stvari izvršiti i njihova procena, te da procenu vrši sudski izvršitelj, a ako je potrebno stručno lice ili veštak koga odredi sud (član 80. st. 1. i 2.).

Zakonom o obligacionim odnosima („Službeni list SFRJ“, br. 29/78, 39/85, 45/89, 57/89 i „Službeni list SRJ“, br. 31/93, 22/99, 23/99, 35/99 i 44/99 propisano je: da poverilac može ugovorom zaključenim sa trećim preneti na ovoga svoje potraživanje, izuzev onog čiji je prenos zabranjen zakonom ili koje je vezano za ličnost poverioca, ili koje se po svojoj prirodi protivi prenošenju na drugoga (član 436. stav 1.); da za prenos potraživanja nije potreban pristanak dužnika, ali je ustupilac dužan obavestiti dužnika o izvršenom ustupanju i da je ispunjenje izvršeno ustupiocu pre obaveštenja o ustupanju punovažno i oslobađa dužnika obaveze, ali samo ako nije znao za ustupanje, inače obaveza ostaje i on je dužan da je ispuni prijemniku (član 438.).

5. U pogledu perioda u odnosu na koji je Ustavni sud nadležan da ispituje povredu prava na suđenje u razumnom roku, Sud je utvrdio da se period u kome se građanima Srbije jemče prava i slobode utvrđene Ustavom i obezbeđuje ustavnosudska zaštita u postupku po ustavnoj žalbi počeo da teče 8. novembra 2006. godine, danom stupanja na snagu Ustava Republike Srbije. Međutim, s obzirom na to da sudski postupak predstavlja jedinstvenu celinu, Ustavni sud je stao na stanovište da ocena suđenja u razumnom roku mora da obuhvati celokupni period trajanja postupka od momenta podnošenja predloga za izvršenje Opštinskom sudu u Kruševcu 31. maja 2005. godine.

Analizirajući dužinu trajanja predmetnog izvršnog postupka, Ustavni sud je utvrdio da je navedeni postupak pokrenut 31. maja 2005. godine, podnošenjem predloga izvršnog poverioca, ovde podnosioca ustavne žalbe, a da je okončan isplatom potraživanja u celosti 12. marta 2009. godine, posle tri godine, devet meseci i 9 dana. Do momenta podnošenja ustavne žalbe predmetni postupak još uvek nije bio okončan i trajao je dve godine, devet meseci i 20 dana.

Navedeno trajanje izvršnog postupka samo po sebi ukazuje da postupak nije okončan u okviru razumnog roka. Međutim, razumna dužina trajanja sudskog postupka je relativna kategorija, koja zavisi od niza činilaca koji se moraju uzeti u obzir u svakom pojedinom slučaju prema njegovim specifičnim okolnostima. Složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, ponašanje nadležnih sudova koji vode postupak, kao i priroda postavljenog zahteva, odnosno značaj prava koje je predmet postupka za podnosioca ustavne žalbe su kriterijumi koji utiču na ocenu dužine trajanja postupka i određuju da li je postupak okončan u okviru razumnog roka ili ne.

Ispitujući navedene kriterijume za utvrđivanje eventualne povrede prava na suđenje u razumnom roku u konkretnom slučaju, Ustavni sud je ocenio da u ovom predmetu nije bilo posebno složenih činjeničnih i pravnih pitanja o kojima bi se sud izjašnjavao. Naime, sud je trebalo da odluči o podnetom predlogu za izvršenje, predlogu za određivanje privremene mere i predlogu poverioca da dugovane zamenljive stvari nabavi na drugoj strani, nakon čega je trebalo da sprovede izvršenje u skladu sa donetim rešenjem.

Ocenjujući postupanje suda u izvršnom postupku, Ustavni sud je našao da izvršni sud, u konkretnom slučaju, nije preduzeo sve mere i radnje na koje je po ZIP bio obavezan kako bi se izvršenje sprovelo, odnosno izvršni poverilac namirio u razumnom roku. Naime, izvršni sud je doneo rešenje o izvršenju tek dva meseca od podnošenja predloga, iako je prema Zakonu to morao da učini u roku od tri dana. Zatim, izvršni sud nije preduzeo ni druge procesne radnje na koje je po ZIP bio obavezan kako bi se izvršenje određeno pomenutim rešenjem sprovelo u razumnom roku. Sudski izvršitelj je posle dve godine (9. maja 2007. godine) prvi put izašao na teren da bi utvrdio da se u dvorištu izvršnog dužnika ne nalazi predmetni cement, a popis pokretnih stvari dužnika je izvršio deset meseci nakon toga (12. marta 2008. godine), s tim što ni tada nije izvršio procenu popisanih stvari, iako je na to, prema Zakonu, bio obavezan.

Ustavni sud je ocenio da je nepostupanje u rokovima propisanim zakonom i nekorišćenje svih procesnih ovlašćenja koja su Opštinskom sudu u Kruševcu stajala na raspolaganju, prvenstveno uticalo na neopravdano i nerazumno dugo trajanje postupka u predmetu I. 449/05.

Ustavni sud je ocenio da je postavljeni zahtev u izvršnom postupku za podnosioca ustavne žalbe, bio od značaja, s obzirom da je predlogom za izvršenje tražio namirenje, najpre oduzimanjem znatne količine cementa, a zatim naplatom većeg novčanog potraživanja od izvršnog dužnika. Podnosilac ustavne žalbe se, po oceni Ustavnog suda, u skladu sa tim, i ponašao u predmetnom izvršnom postupku. Ustavni sud je imao u vidu da je podnosilac ustavne žalbe podneskom od 16. juna 2008. godine obavestio Opštinski sud u Kruševcu da je potraživanje prema izvršnim dužnicima ustupio ugovorom o cesiji svom punomoćniku i da je tražio od prvostepenenog suda da obavesti dužnike o ustupanju potraživanja trećem. Međutim, saglasno odredbi člana 438. stav 1. ZOO, podnosilac ustavne žalbe je kao ustupilac bio dužan da obavesti dužnike o ustupanju potraživanja, dok propuštanje ovakve obaveze ima za posledicu da će, ukoliko dužnici ispune svoju obavezu prema podnosiocu, to biti punovažno i dovesti do prestanka njihove obaveze. Pored toga, Ustavni sud je uvidom u spise predmeta utvrdio da podnosilac ustavne žalbe nije priložio sudski overen ugovor o cesiji kao dokaz da je potraživanje preneto na njega, kao i činjenicu da je nastavio da prima isplate od izvršnog dužnika do namirenja duga u celosti.

Iz svega izloženog, Ustavni sud je ocenio da je svojim nedelotvornim postupanjem Opštinski sud u Kruševcu prevashodno odgovoran što predmetni izvršni postupak nije okončan u razumnom roku, te je utvrdio da je takvim postupanjem suda podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava u postupku izvršenja koji se u predmetu I. 449/05 vodio pred Opštinskim sudom u Kruševcu.

Imajući u vidu navedeno, Ustavni sud je, u skladu sa odredbom člana 89. stav. 1. Zakona o Ustavnom sudu (“Službeni glasnik RS”, broj 109/07) ustavnu žalbu u ovom delu usvojio.

Saglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je odlučio da se pravično zadovoljenje podnosioca ustavne žalbe zbog konstatovane povrede prava na suđenje u razumnom roku ostvari utvrđenjem prava na naknadu nematerijalne štete na način predviđen odredbama člana 90. Zakona.

6. Ocenjujući istaknutu povredu prava na imovinu, Ustavni sud je utvrdio da u predmetnom izvršnom postupku sprovođenjem izvršenja po osnovu izvršne sudske odluke, podnosiocu ustavne žalbe nije povređeno pravo na mirno uživanje imovine, zajemčeno članom 58. stav 1. Ustava.

Ustavni sud ukazuje da svako potraživanje koje neko ima na osnovu izvršne isprave, bilo da je u pitanju pravnosnažna sudska odluka ili sudsko poravnanje ili sa njima Zakonom o izvršnom postupku izjednačene isprave u pogledu izvršnosti, ulazi u imovinu poverioca i da nesprovođenje izvršenja na osnovu izvršne isprave predstavlja povredu prava na mirno uživanje imovine, zajemčenog članom 58. stav 1. Ustava.

Međutim, kako je u konkretnom slučaju predmetni izvršni postupak okončan naplatom potraživanja u celosti i kako je Zakonom o visini stope zatezne kamate (“Službeni list SRJ“, broj 9/01) propisano da dužnik koji zadocni sa ispunjenjem novčane obaveze plaća zateznu kamatu na iznos duga do dana isplate po stopi određenoj ovim zakonom (član 1.), Ustavni sud je stao na stanovište da je dužnik svoju obavezu po osnovu zadocnjenja nadoknadio poveriocu, ovde podnosiocu ustavne žalbe, u skladu sa navedenim zakonskim rešenjem. Budući da podnosilac ustavne žalbe nije naveo ustavnoprihvatljive razloge za povredu prava na imovinu, niti je dostavio dokaze u prilog trvdnji da mu je povređeno navedeno Ustavom zagarantovano pravo, Ustavni sud je ustavnu žalbu u ovom delu odbio, u skladu sa odredbom člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu.

8. Saglasno odredbi člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, Sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Bosa Nenadić

Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti