Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku dugom deset godina

Kratak pregled

Ustavni sud je usvojio ustavnu žalbu K.C. i M.C. i utvrdio povredu prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku koji je trajao deset godina i pet meseci. Svakom podnosiocu je dosuđena naknada nematerijalne štete od po 1.200 evra.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća i sudije Snežana Marković, dr Dragana Kolarić, dr Tamaš Korhec ( Korhecz Tamás), dr Jovan Ćirić, Gordana Ajnšpiler Popović, dr Vladan Petrov i Miroslav Nikolić , članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi K. C . i M . C , oboje iz Beograda, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 5. decembra 2019. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba K. C . i M . C . i utvrđuje da je u izvršnom postupku koji je vođen pred Drugim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu I. 20826/10 povređeno pravo podnosilaca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

2. Utvrđuje se pravo podnosilaca ustavne žalbe na naknadu nematerijalne štete svakom u iznosu od po 1.200 evra , u dinarskoj protivvrednosti obračunatoj po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate. Naknada se isplaćuje na teret budžetskih sredstava – razdeo Ministarstva pravde, u roku od četiri meseca od dostavljanja ove odluke Ministarstvu.

O b r a z l o ž e nj e

1. K. C . i M . C , oboje iz Beograda , podneli su Ustavnom sudu, 10. februara 2017. godine, preko punomoćnika M. S, advokata iz Beograda, ustavnu žalbu zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. i prava na imovinu iz člana 58. stav 1. Ustava Republike Srbije u izvršnom postupku koji je vo đen pred Drugim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu I. 20826/10 i protiv rešenja Drugog osnovnog suda u Beogradu Ipv (I) . 79/ 2016/2 od 17. novembra 2016. godine zbog povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava.

Podnosioci su u ustavnoj žalbi, između ostalog, istakli: da su kao zakonski naslednici pok. Ž. C . podneli predlog za izvršenje na osnovu izvršne isprave, presude Petog opštinskog suda u Beogradu P. 1526/03 od 28. septembra 2004. godine protiv izvršnog dužnika V. Š. iz Beograda; da je rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine određeno izvršenje; da je Viši sud u Beogradu nakon četiri godine od izjavljene žalbe izvršnog dužnika doneo rešenje Gž. 13213/10 od 26. maja 2010. godine kojim je istu odbio kao neosnovanu ; da je osporenim rešenjem Drugog osnovnog suda u Beogradu IPV (I). 79/2016/2 od 17. novembra 2016. godine odbijen prigovor izvršnih poverilaca i potvrđeno rešenje istog suda I. 20826/10 od 28. decembra 2015. godine kojim je obustavljen postupak izvršenja u ovom predmetu, iako su izvršni poverioci u izjaljenom prigovoru predložili da se postupak izvršenja nastavi u odnosu na troškove izvršnog postupka; da je osporenim rešenjem sud arbitrerno primenio merodavno pravo; da im je u izvršnom postupku koji je vođen pred Drugim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu I. 20826/10 povređeno pravo na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, imajući u vidu da je izvršni postupak trajao deset godina; da u konkretnom slučaju izvršni sud nije preduzimao radnje koje treba da dovedu do sprovođenja izvršenja i okončanja izvršnog postupka u najkraćem roku i da im je neizvršenjem pravnosnažne i izvršne sudske odluke u periodu od deset godine povređeno i pravo na mirno uživanje imovine iz člana 58. stav 1. Ustava. P redložili su da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu, poništi osporeno rešenje, a istakli su i zahtev za naknadu nematerijalne štete u iznosu od po 1.200 evra , kao i za troškove postupka u visini naknade punomoćniku za sastav ustavne žalbe.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osno vanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, uvidom u spise predmeta Drugog osnovnog suda u Beogradu I. 20826/10 i priloženu dokumentaciju uz ustavnu žalbu , utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Izvršni poverioci, ovde podnosioci ustavne žalbe, kao zakonski naslednici pok. Ž. C . podneli su Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu, 6. juna 2006. godine, predlog za izvršenje na osnovu izvršne isprave, pravnosnažne i izvršne presude Petog opštinskog suda u Beogradu P. 1526/03 od 28. septembra 2004. godine, protiv izvršnog dužnika V. Š. iz Beograda, radi naplate potraživanja u iznosu od 18.800,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom počev od 26. februara 2002. godine do isplate i iznosa od 14.600,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom počev od 28. septembra 2004. godine do isplate, kao i za troškove izvršnog postupka , i to zabranom na ½ penzije izvršnog dužnika.

Četvrti opštinski sud u Beogradu doneo je rešenje o izvršenju I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine.

Republički fond za penzijsko i invalidsko osiguranje s amostalnih delatnosti je dopisom od 30. avgusta 2006. godine obavestio sud da ne može da izvrši rešenje o izvršenju I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine, jer je odbijen zahtev V. Š, odnosno ovde izvršnog dužnika za ostvarenje starosne penzije.

Prvi osnovni sud u Beogradu je 18. marta 2010. godine spise predmeta dostavio Višem sudu u Beogradu radi odlučivanja o žalbi izvršnog dužnika izjavljenoj 15. novembra 2006. godine protiv rešenja o izvršenju Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine.

Odlučujući o žalbi Viši sud u Beogradu je rešenjem Gž. 13213/10 od 26. maja 2010. godine odbio kao neosnovanu žalbu izvršnog dužnika i potvrdio rešenje Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine.

Podneskom od 14. jula 2010. godine izvršni poverioci su predložili da se rešenje o izvršenju Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine dostavi Republičkom fondu za penzijsko i invalidsko osiguranje, Beograd.

Iz sadržine dopisa Republičkog fonda za penzijsko i invalidsko osiguranje Beograd od 2. decembra 2010. godine proizlazi da isti nije u mogućnosti da sprovede rešenje o izvršenju I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine jer izvršni dužnik V. Š. nije korisnik penzije po domaćim propisima.

Ponovnim podneskom od 2. marta 2011. godine izvršni poverioci su ukazali sudu da je izvršni dužnik korisnik penzije preko inostranog penzionog fonda.

Republički fond za penzijsko i invalidsko osiguranje Beograd je dopisom od 5. aprila 2011. godine obavestio sud da izvršni dužnik ima dosije u Direkciji RFPIO-Odeljenje za PIO po međunarodnim sporazumima pod brojem 334957 i da je isti korisnik nemačke starosne penzije od 16. septembra 2002. godine, te da se isplata vrši preko nemačkog organa socijalnog osiguranja.

Na predlog izvršnih poverilaca od 28. aprila 2011. godine, Prvi osnovni sud u Beogradu je dopisom od I. 20826/10 od 9. maja 2011. godine pozvao izvršnog dužnika da dostavi tačan broj računa preko koga prima penzijske prinadležnosti od nemačkog organa socijalnog osiguranja.

Po pribavljanj u tačne adrese izvršnog dužnika preko Ministarstva unutrašnjih poslova Republike Srbije – Policijska uprava za grad Beograd i konačnog dostavljanja dopisa od 9. maja 2011. godine izvršnom dužniku, isticanjem na oglasnoj tabl i suda, nakon šest meseci od njegovog donošenja, a po proteku roka za postupanje izvršnog dužnika po istom, Prvi osnovni sud u Beogradu je rešenjem I. 20826/10 od 22. decembra 2011. godine izrekao izvršnom dužniku novčanu kaznu u iznosu od 30.000,00 dinara zbog nepostupanja po dopisu toga suda I. 20826/10 od 9. maja 2011. godine, naložio da izrečenu kaznu uplati na račun suda i dostavi dokaz o uplati, a takođe je upozorio izvršnog dužnika da će mu sud izreći novu novčanu kaznu u iznosu od 60.000,00 dinara ukoliko ponovno ne postupi po navedenom dopisu, te da ukoliko ne dostavi dokaz o uplati izrečene kazne, radi naplate iste određeno je izvršenje popisom, procenom i prodajom pokretnih stvari i prenosom iznosa na ime novčane kazne uplatom na račun suda.

Zaključkom Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 20826/10 od 23. oktobra 2013. godine određeno je da se izvršenje određeno rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine sprovede na dan 12. novembra 2013. godine na licu mesta u ulici B. br. 235/53 i naloženo je izvršnom poveriocu da uplati predujam na ime troškova izvršenja. Iz sadržine zapisnika o popisu i proceni od 12. novembra 2013. godine proizlazi da je izvršni dužnik odbio da se izvrši popis pokretnih stvari.

Iz sadržine zapisnika o popisu i proceni od 11. septembra 2014. godine proizlazi da dug izvršnog dužnika navedenog dana iznosi 100. 574,00 dinara i da je izvršen popis i procena pokretnih stvari izvršnog dužnika, kao i da mu je uručeno rešenje o novčanom kažnjavanju Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 20826/10 od 9. maja 2011. godine.

Prilikom sledećih zakazanih popisa i procena za 3. oktobar, 6. novembar, 5. decembar 2014. godine izvršni dužnik je dostavljao dokaze o uplati dela duga za izrečenu novčanu kaznu.

Punomoćnik izvršnih poverilaca je u podnesku od 15. juna 2015. godine naveo da je nakon izvršenog uvida u spise predmeta utvrdio da je nakon donošenja rešenja o izvršenju od 8. juna 2006. godine izvršio i radnje pisanja tri obrazložena podneska i pristupa popisu pokretnih stvari od 11. septembra 2014. godine, te da ukupn i troškovi iznose 25.500,00 dinara.

Punomoćnik izvršnih poverilaca je podneskom od 7. jula 2015. godine obavestio sud da izvršni dužnik 4. jula 2015. godine u potpunosti izvršio isplatu dugovanja izvršnim poveriocima, ali da ostaju kod troškova izvršnog postupka prema podnesku od 15. juna 2015. godine.

Drugi osnovni sud u Beogradu je dopisom od 24. septembra 2015. godine naložio punomoćniku izvršnih poverilaca da u roku od pet dana od dana prijema dopisa, pod pretnjom posledica propuštanja, opredele sredstvo izvršenja radi naplate troškova izvršnog postupka.

Punomoćnik izvršnih poverilaca je podneskom od 8. oktobra 2015. godine predložio da se izvršenje protiv izvršnog dužnika nastavi plenidbom, popisom i prodajom stvari izvršnog dužnika odnosno na isti način na koji je izvršenje i sprovedeno. Međutim, u navedenom podnesku je takođe istakao da je sa izvršnim dužnikom dogovoreno da u narednih nekoliko rata izvrši isplatu dugovanog sa pripadajućom kamatom, ali bez troškova izvršenja, a potom je konstatovano da je izvršni dužnik u potpunosti izvršio isplatu celokupnog dugovanja prema izvršnim poveriocima.

Drugi osnovni sud u Beogradu je rešenjem I. 20826/10 od 28. decembra 2015. godine obustavio postupak izvršenja u predmetu I. 20826/10.

Odlučujući o prigovoru izvršnih poverilaca, Drugi osnovni sud u Beogradu je, na sednici veća, osporenim rešenjem IPV (I). 79/2016/2 od 17. novembra 2016. godine odbio kao neosnovan prigovor izvršnih poverilaca i potvrdio rešenje istog suda I. 20826/10 od 28. decembra 2015. godine. Iz obrazloženja osporenog rešenja proizlazi: da je , prema stanju u spisima predmeta , rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 8574/06 od 8. juna 2006. godine određeno izvršenje na osnovu izvršne isprave i određeni su troškovi izvršenja u iznosu od 4.210,00 dinara; da je podneskom od 8. oktobra 2015. godine izvršni poverilac obavestio sud da je izvršni dužnik u potpunosti izvršio isplatu celokupnog dugovanja prema izvršnim poveriocima, nakon čega je prvostepeni sud obustavio postupak izvršenja, primenom odredbe člana 35. stav 8. Zakona o izvršenju i obezbeđenju; da su neosnovani navodi iz prigovora izvršnog poverioca, imajući u vidu odredbu člana 35. stav 8. Zakona o izvršenju i obezbeđenju, kao i činjenicu da se podneskom od 8. oktobra 2015. godine izjasnio da je izvršni dužnik u potpunosti izvršio isplatu celokupnog dugovanja prema izvršnim poveriocima, te je istakao da je prvostepeni sud donoseći rešenje o obustavi i dajući za svoju odluku jasne i dovoljne razloge u svemu prihvatilo kao pravilne i veće prvostepenog suda.

4. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava je utvrđeno da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Zakonom o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 125/04) bilo je propisano da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno (član 5. stav 1.).

Zakonom o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, br. 31/2011, 99/11, 109/13 – Odluka U S, 55/14 i 139/14) je propisano da je postupak izvršenja i obezbeđenja hitan (član 6. stav 1.); da će se postupak izvršenja obustaviti bez pristanka izvršnog dužnika ako izvršni poverilac povuče predlog za izvršenje, u celini ili delimično; da će se odlukom o obustavi izvršenja ukinuti sve sprovedene izvršne radnje ako se time ne dira u stečena prava trećih lica i da iz vršni poverilac može ponovno da podnese predlog za izvršenje (član 35. stav 8.).

5. Ocenjujući najpre navode i razloge ustavne žalbe sa stanovišta Ustavom zajemčenog prava na suđenje u razumnom roku, na čiju se povredu podnosioci ustavne žalbe pozivaju, a polazeći od utvrđenih činjenica i okolnosti, Ustavni sud je utvrdio da je predlog za izvršenje na osnovu izvršne isprave podnet 6. juna 2006. godine Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu i da je izvršni postupak pravnosnažno okončan rešenjem Drugog osnovnog suda u Beogradu IPV (I). 79/2016/2 od 17. novembra 2016. godine . Iako je period u kojem se građanima Republike Srbije jemče prava i slobode utvrđene Ustavom i obezbeđuje ustavnosudska zaštita u postupku po ustavnoj žalbi počeo da teče 8. novembra 2006. godine, danom proglašenja Ustava Republike Srbije, Ustavni sud je, polazeći od toga da sudski postupak po svojoj prirodi predstavlja jedinstvenu celinu, stao na stanovište da su, u konkretnom slučaju, ispunjeni uslovi da se prilikom ocene razumnog roka uzme u obzir celokupan period trajanja izvršnog postupka.

Analizirajući dužinu trajanja osporenog izvršnog postupka, Ustavni sud je utvrdio da je navedeni postupak trajao deset godina i pet meseci.

Navedeno trajanje izvršnog postupka samo po sebi ukazuje da postupak nije okončan u okviru razumnog roka. Međutim, razumna dužina trajanja sudskog postupka je relativna kategorija, koja zavisi od niza činilaca koji se moraju uzeti u obzir u svakom pojedinom slučaju prema njegovim specifičnim okolnostima. Složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova i priroda postavljenog zahteva, odnosno značaj prava o kome se odlučuje za podnosioca ustavne žalbe su kriterijumi koji utiču na ocenu dužine trajanja postupka i određuju da li je postupak okončan u okviru razumnog roka ili ne.

Ispitujući navedene kriterijume za utvrđivanje eventualne povrede prava na suđenje u razumnom roku u konkretnom slučaju, Ustavni sud je ocenio da predmet nije bio složen, a da je izvršenje bilo određeno na zaradi, odnosno drugom novčanom primanju (penziji) izvršnog dužnika .

Ispitujuću ponašanje podnosi laca ustavne žalbe, Ustavni sud je utvrdio da ni podnosioci, ni njihov punomoćnik, nisu doprineli dužini trajanja izvršnog postupka.

Ocenjujući postupanje suda u izvršnom postupku, Ustavni sud je našao da izvršni sud, u konkretnom slučaju, nije preduzeo sve mere i radnje na koje je po zakonu bio obavezan kako bi se postupak okončao u razumnom roku. Naime, izvršni sud je nakon tri godine i četiri meseca od izjavljivanja žalbe izvršnog dužnika na rešenje o izvršenju , istu dostavio Višem sudu u Beogradu koji je nakon osam meseci odbio žalbu i potvrdio rešenje o izvršenju. Nakon pribavljanja tačne adrese izvršnog dužnika i više pokušaja dostave dopisa izvršnom dužniku radi dostavljanja broja računa preko koga prima penziju od nemačkog organa socijalnog osiguranja, isti je nakon šest meseci od donošenja dostavljen izvršnom dužniku, isticanjem na oglasnu tablu suda, nakon čega je sud izvršnom dužniku izrekao novčanu kaznu rešenjem I. 20826/10 od 22. decembra 2011. godine. Tek nakon gotovo dve godine, sud je pristupio sprovođenju izvršenja popisom i procenom pokretnih stvari izvršnog dužnika, a nakon podneska izvršnih poverilaca od 8. oktobra 2015. godine kojim je sud obavešten da je izvršni dužnik u potpunosti izmirio dugovanje prema izvršnim poveriocima, izvršni postupak je obustavljen. Po proteku skoro jedne godine, veće postupajućeg suda je odbilo prigovor izvršnih poverilaca i potvrdilo rešenje o obustavi izvršnog postupka.

Polazeći od izloženog, Ustavni sud je zaključio da je u izvršnom postupku koji je vođen pred Drugim o snovnim sudom u Beogradu I. 20826/10 povređeno pravo podnosilaca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku, zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava. Stoga je Sud usvojio ustavnu žalbu, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15 – dr. zakon i 103/15) i odlučio kao u prvom delu tačke 1. izreke.

6. Na osnovu odredbe člana 89. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je odlučio da se pravično zadovoljenje podnosilaca ustavne žalbe zbog konstatovane povrede prava ostvari utvrđenjem prava na naknadu nematerijalne štete svakom u iznosu od po 1.200 evra, u dinarskoj protivvrednosti obračunatoj po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate kao u tački 2. izreke. Naknada se isplaćuje na teret budžetskih sredstava – razdeo Ministarstva pravde, roku od četiri meseca od dana dostavljanja ove odluke Ministarstvu.

Prilikom odlučivanja o visini naknade nematerijalne štete koju su podnosioci ustavne žalbe pretrpeli zbog utvrđene povrede prava, Ustavni sud je cenio sve okolnosti od značaja za njeno utvrđenje u konkretnom slučaju. Ustavni sud je posebno cenio dužinu trajanja izvršnog postupka i opredeljeni zahtev podnosilaca za naknadu nematerijalne štete u iznosu od po 1.200 evra, kao i životni standard u državi, te činjenicu da će dosuđena naknada biti mnogo brže isplaćena na nacionalnom nivou, nego što je to slučaj ako o predmetu odlučuje Evropski sud za ljuska prava.

Pored toga, Ustavni sud je uzeo u obzir i noviju praksu Evropskog suda za ljudska prava izraženu u presudi Savić i drugi protiv Srbije (predstavke br. 22080/09, 56465/13, 73656/14, 75791/14, 626/15, 629/15, 634/15 i 1906/15, od 5. aprila 2016. godine), kao i više presuda donetih nakon toga, a koje se odnose na pitanje visine naknade nematerijalne štete dosuđene zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku. Usklađujući svoju dosadašnju praksu sa navedenim stavovima Evropskog suda za ljudska prava, Ustavni sud smatra da navedeni novčani iznos predstavlja pravičnu i adekvatnu kompenzaciju za povredu prava koju su podnosioci ustavne žalbe pretrpeli.

Ovakav stav Ustavni sud je zauzeo i u Odluci Už-2936/16 od 24. maja 2018. godine.

7. Ustavni sud nije posebno cenio navode podnosilaca ustavne žalbe o povredi prava na imovinu iz člana 58. stav 1. Ustava, s obzirom na to da su isti identični navodima koji se odnose na povredu prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava u izvršnom postupku koji je vođen pred Drugim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu I. 20826/10 koju povredu je Sud utvrdio i kao vid pravičnog zadovoljenja odredio naknadu nematerijalne štete zbog utvrđene povrede prava, a osim toga u toku postupka je utvrdio i da su izvršni poverioci, ovde podnosioci ustavne žalbe namirili svoja potraživanja u celosti.

8. U odnosu na osporeno rešenje, Ustavni sud je imajući u vidu sadržinu ustavne žalbe, ocenio da se navodi podnosilaca ne mogu smatrati ustavnopravnim razlozima kojima se argumentuju tvrdnje o povredi označenog prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, već se od Ustavnog suda, u suštini, traži da kao instancioni sud još jednom oceni zakonitost osporenog akta.

Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, u ovom delu odbacio ustavnu žalbu jer nisu ispunjene Ustavom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka, rešavajući kao u drugom delu tačke 1. izreke.

9. U pogledu zahteva podnosilaca za naknadu troškova za sastav ustavne žalbe, Ustavni sud ukazuje da je u svojoj dosadašnjoj praksi više puta razmatrao navedeno pitanje, te da je zauzeo stav da, u smislu člana 6. Zakona o Ustavnom sudu, nema osnova za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom. S tim u vezi Ustavni sud se poziva na obrazloženje dato, pored drugih, i u Odluci Už-633/2011 od 8. maja 2013. godine (videti na: www.ustavni.sud.rs).

10. Na osnovu svega navedenog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Po slovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić, s.r.

Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku dugom deset godina

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti