Odbijanje ustavne žalbe u izvršnom postupku zbog utvrđenog pravnog sledbeništva
Kratak pregled
Ustavni sud odbija ustavnu žalbu privrednog društva koje je u izvršnom postupku označeno kao pravni sledbenik izvršnog dužnika. Potvrđeno je stanovište redovnih sudova da statut udruženja, na osnovu koga je utvrđen prenos obaveza, ima dokaznu snagu javne isprave.
Tekst originalne odluke
Republika SrbijaUSTAVNI SUD
Už-1206/2011
04.12.2013.
Beograd
Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije Vesna Ilić Prelić, dr Marija Draškić, dr Agneš Kartag Odri, dr Goran Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i mr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi PTK „P.“ AD, P, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 4. decembra 2013. godine, doneo je
O D L U K U
Odbija se kao neosnovana ustavna žalba PTK “P.” AD, P, protiv rešenja Višeg suda u Subotici Gž. 1100/10 od 27. januara 2011. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.
O b r a z l o ž e nj e
1. PTK „P.“ AD, P, podnela je 15. marta 2011. godine, preko punomoćnika A. Š, advokata iz B. T, ustavnu žalbu protiv rešenja Višeg suda u Subotici Gž. 1100/10 od 27. januara 2011. godine, zbog povrede načela vladavine prava, svhe ustavnih jemstava i zaštite ljudskih i manjinskih prava, utvrđenih odredbama čl. 3 . i 19 . i člana 22. stav 1. Ustava Republike Srbije, kao i povrede prava na pravično suđenje zajemčenog članom 32. stav 1. i prava na imovinu zajemčenog članom 58. Ustava.
Podnosilac je u ustavnoj žalbi, između ostalog, istakao: da je na osnovu predloga izvršnih poverilaca S. V. i Z. V. oboje iz Panonije, Opštinski sud u Bačkoj Topoli rešenjem I. 262/09 od 8. jula 2009. godine odredio izvršenje na novčanim sredstvima OFK „P.“ iz P, a rešenjem istog suda od 24. novembra 2009. godine je prekinut postupak izvršenja usled brisanja izvršnog dužnika kao pravnog lica, koje rešenje je potvrđeno rešenjem Višeg suda u Subotici Gž. 140/10 od 11. januara 2010. godine; rešenjem Osnovnog suda u Subotici – Sudska jedinica u Bačkoj Topoli I. 3935/10 od 15. novembra 2010. godine je određeno izvršenje na novčanim sredstvima izvršnog dužnika, ovde podnosioca ustavne žalbe, iako nije dužnik iz izvršne isprave, a rešenjem istog suda od 24. novembra 2010. godine je utvrđen prelaz obaveze po rešenju Opštinskog suda u Bačkoj Topoli I. 262/09 od 8. jula 2009. godine sa izvršnog dužnika OFK „P .“ iz P. na novog izvršnog dužnika PTK „P, ovde podnosioca ustavne žalbe, koji je tek ovim rešenjem pozvan da stupi u postupak izvršenja na mesto ranijeg dužnika. Podnosilac je predložio da Ustavni sud usvoji ustvnu žalbu i poništi osporeno rešenje.
2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.
Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“ br. 109/07, 99/11 i 18/13 – US), je po svojoj sadržini istovetna sa odredbom člana 170. Ustava, a stavom 2. istog člana je propisano da se ustavna žalba može izjaviti i ako nisu iscrpljena pravna sredstva, u slučaju kada je podnosiocu žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.
U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.
3. Ustavni sud je izvršio uvid u celokupnu dokumentaciju priloženu kao dokaz uz ustavnu žalbu, te utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:
Rešenjem Opštinskog suda u Bačkoj Topoli I. 262/09 od 7. avgusta 2009. godine je određeno izvršenje na računu izvršnog dužnika OFK „P.“iz P. u korist izvršnih poverilaca S. V. i Z. V. iz P. i naloženo je Narodnoj banci Srbije – Odeljenju za prinudnu naplatu potraživanja u Kragujevcu da prenese sa računa izvršnog dužnika na račun punomoćnika izvršnih poverilaca novčani iznos od 209.630,00 dinara , sa zakonskom zateznom kamatom od 29. avgusta 2006. godine do isplate i iznos od 87.374,20 dinara , sa zakonskom zateznom kamatom od 3. novembra 2008. godine do isplate, kao i troškove izvršnog postupka koliko budu iznosili.
Rešenjem Opštinskog suda u Bačkoj Topoli I. 262/09-11 od 24. novembra 2009. godine je određen prekid izvršnog postupka po rešenju o izvršenju istog suda I. 262/09 od 7. avgusta 2009. godine, zbog prestanka postojanja izvršnog dužnika kao pravnog lica, koje je potvrđeno rešenjem Višeg suda u Subotici Gž. 140/10 od 11. januara 2010. godine
Izvršni poverioci su 10. novembra 2010. godine podneli predlog za izvršenje na računu izvršnog dužnika, ovde podnosioca ustavne žalbe PTK „P.“, u prilog koga su dostavili isprave kojima dokazuju prelaz obaveze iz izvršne isprave sa OFK „P .“ na PTK „P.“, na osnovu koga je Osnovni sud u Subotici – Sudska jedinica u Bačkoj Topoli doneo rešenje o izvršenju I. 3935/10 od 15. novembra 2010. godine.
Rešenjem Osnovnog suda u Subotici – Sudska jedinica u Bačkoj Topoli I. 1279/10-27 od 24. novembra 2010. godine je , u stavu prvom izreke , utvrđen prelaz obaveze po rešenju o izvršenju Opštinskog suda u Bačkoj Topoli I. 262/09 od 8. jula 2009. godine i izvršne isprave – pravnosnažne i izvršne presude tog suda P. 170/08-30 od 3. novembra 2008. godine, sa izvršnog dužnika OFK „P.“ iz P. na novog izvršnog dužnika PTK „P.“ iz P. Stavom drugim izreke ovog rešenja je nastavljen izvršni postupak prekinut rešenjem istog suda I. 262/09-11 od 24. novembra 2009. godine i pozvan je novi izvršni dužnik PTK „P.“ da stupi u postupak na mesto ranijeg izvršnog dužnika. Stavom trećim izreke rešenja spojeni su izvršni postupci u predmetima ovog suda I. 3935/10 i I. 1279/10, radi sprovođenja jedinstvenog izvršnog postupka, s tim što će se ubuduće jedinstveni izvršni postupak voditi pod brojem I. 3935/10. Iz obrazloženja rešenja proizlazi da iz priloženih isprava izvršnog poverioca rešenja Ministarstva za sport i omladinu od 15. januara 1999. godine, rešenja Ministarstva prosvete i sporta od 2. oktobra 2006. godine i rešenja Ministarstva omladine i sporta od 20. avgusta 2010. godine i Statuta OFK „P.“ iz P. od 5. decembra 1997. godine, proizlazi da je pravni sledbenik izvršnog dužnika PTK „P.“, budući da je članom 28. Statuta određeno da se prestankom rada imovina i obaveze OFK „P.“ vraćaju radnoj organizaciji PTK „P.“ i M. z . P. kao osnivačima.
Odlučujući o žalbi izvršnih poverilaca i izvršnog dužnika, Viši sud u Subotici je osporenim rešenjem Gž. 1100/10 od 27. januara 2011. godine potvrdio rešenja Osnovnog suda u Subotici – Sudska jedinica u Bačkoj Topoli I. 3935/10 od 15. novembra 2010. godine i I. 1279/10-27 od 24. novembra 2010. godine i odbio zahteve izvršnih poverilaca i izvršnog dužnika za naknadu troškova žalbenog postupka. Iz obrazloženja osporenog rešenja proizlazi da je prvostepeni sud doneo rešenje I. 3935/10 od 15. novembra 2010. godine, na osnovu predloga za izvršenje na računu izvršnog dužnika PTK „P .“ od 10. novembra 2010. godine i isprava kojima je izvršni poverilac dokazao pravno sledbeništvo između novooznačenog izvršnog dužnika i dužnika iz izvršne isprave. Drugostepeni sud nalazi da iz odredbe člana 37. Zakona o izvršnom postupku ne proizlazi da sud mora posebnim rešenjem da utvrdi prelaz obaveze i promenu izvršnog dužnika, te da su neosnovani navodi izvršnog dužnika kojima ističe da je prvostepeni sud protivno članu 37. stav 2. Zakona o izvršnom postupku, a u vezi stava 1. istog zakona, obavezao novog izvršnog dužnika, iako u vreme donošenja rešenja o izvršenju od 15. novembra 2010. godine, nije došlo do promene izvršnog dužnika, budući da je tek rešenjem istog suda I. 1279/10-27 od 24. novembra 2010. godine, utvrđeno da obaveza iz izvršne isprave prelazi sa izvršnog dužnika OFK „P .“ na novog izvršnog dužnika PTK „P.“. Dalje se navodi da je kao uslov da bi se moglo odrediti izvršenje prema licu koje nije dužnik iz izvršne isprave, shodno članu 37. Zakona o izvršnom postupku, potrebno da izvršni poverilac dokaže prelaz obaveze na to lice bilo javnom ili po zakonu overnom ispravnom, bilo putem sudske odluke, odnosno odluke organa uprave. Naime, izvršni poverilac mora da dokaže pravno sledbeništvo novooznačenog izvršnog dužnika u pogledu predmetne obaveze u odnosu na dužnika iz izvršne isprave, odnosno mora se utvrditi postojanje odgovarajućih akata, odluka ili ugovora kojima je izvršena bilo univerzalna, bilo singualarna skukcenija i tek na osnovu takvih akata se može zaključiti da li je novooznačeni dužnik sukcesor bivšeg dužnika. Drugostepeni sud dalje ističe, da se iz sadržine Statuta OFK „P .“ od 5. decembra 1997. godine sa sigurnošću može utvrditi postojanje pravnog sledbeništva, jer je članom 13. Statuta predviđeno da Skupštinu OFK „P.“ sačinjavaju delegati igrača, omladine, radne organizacije PTK „P.“ i M. z. P. Članom 22. Statuta je predviđeno da se direktor kluba, između ostalog stara o sredstvima PTK „P.“ i M. z . P. koja su data na raspolaganje klubu i odgovara za njih. Članom 24. Statuta je utvrđeno da su sredstva kluba vlasništvo radne organizacije i M. z . P, a članom 28. stav 2. Statuta je utvđeno da se prestankom rada imovina, obaveze OFK „P.“ vraćaju radnoj organizaciji i M. z. P. Drugostepeni sud nalazi da se obaveze pravnog lica koje je prestalo da postoji mogu i moraju izvršiti prema pravnom licu koje preuzelo njegovu imovinu. Pored toga, nalazi i da su neosnovani navodi izvršnog dužnika kojim ističe da Statut OFK „P .“ nema svojstvo isprave u smislu člana 37. stav 2. Zakona o izvršnom postupku, jer se ne radi o javnoj ispravi ili po zakonu overenoj ispravi, te da na osnovu tog pismena nije moguće izvršiti prenos obaveze na PTK „P.“. Prema članu 3. stav 2. Pravilnika o registraciji sportskih organizaicja kao udruženja, sportskih društava i saveza, podaci upisani u registar su javni, a članom 5. navedenog Pravilnika je predviđeno da se za svaku organizaciju vodi zbirka isprava koja sadrži , između ostalog , i statut organizacije, te nalazi da je stoga statut opšti pravni akt koji deluje prema svima i na osnovu koga se vrši registracija sportskih organizacija. Prema nalaženju drugostepenog suda, statut , kao registraciona isprava , po svom dejstvu se može izjednačiti sa javnom ispravom i tačno je da statut nije javna isprava, ali budući da važi pretpostavka tačnosti podataka sadržanih u njemu, pouzdan je dokaz da je novooznačeni izvršni dužnik pravni sledbenik dužnika iz izvršne isprave.
4. Odredbama Ustava, na čiju se povredu poziva podnosilac ustavne žalbe , utvrđeno je: da je v ladavina prava osnovna pretpostavka Ustava i počiva na neotuđivim ljudskim pravima i da se v ladavina prava ostvaruje slobodnim i neposrednim izborima, ustavnim jemstvima ljudskih i manjinskih prava, podelom vlasti, nezavisnom sudskom vlašću i povinovanjem vlasti Ustavu i zakonu (član 3); da jemstva neotuđivih ljudskih i manjinskih prava u Ustavu služe očuvanju ljudskog dostojanstva i ostvarenju pune slobode i jednakosti svakog pojedinca u pravednom, otvorenom i demokratskom društvu, zasnovanom na načelu vladavine prava (član 19.); da svako ima pravo na sudsku zaštitu ako mu je povređeno ili uskraćeno neko ljudsko ili manjinsko pravo zajemčeno Ustavom, kao i pravo na uklanjanje posledica koje su povredom nastale (član 22. stav 1.); da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se svakome jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona, da pravo svojine može biti oduzeto ili ograničeno samo u javnom interesu utvrđenom na osnovu zakona, uz naknadu koja ne može biti niža od tržišne, da se zakonom može ograničiti način korišćenja imovine i da je oduzimanje ili ograničenje imovine radi naplate poreza i drugih dažbina ili kazni, dozvoljeno samo u skladu sa zakonom (član 58.).
Zakonom o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS", broj 125/04) bilo je propisano: da se u postupku izvršenja i obezbeđenja shodno primenjuju odredbe Zakona o parničnom postupku, ako ovim ili drugim zakonom nije drugačije određeno (član 27.); da se izvršenje određuje i na predlog i u korist lica koje u izvršnoj ispravi nije označeno kao izvršni poverilac, ako ono javnom ili po zakonu overenom ispravom dokaže da je potraživanje na njega preneseno ili da je na njega na drugi način prešlo, a ako to nije moguće, prenos ili prelaz potraživanja dokazuje se pravosnažnom odnosno konačnom odlukom donesenom u parničnom, odnosno upravnom i prekršajnom postupku i da od redba stava 1. ovog člana shodno se primenjuje i u slučaju izvršenja protiv lica koje u izvršnoj ispravi nije označeno kao dužnik (član 37.).
Zakonom o parničnom postupku („Službeni glasnik RS", br. 125/04, 111/09, 36/11 i 53/2013 – US ) je propisano da isprava koju je u propisanom obliku izdao nadležni državni organ u granicama svojih ovlašćenja, kao i isprava koju je u takvom obliku izdalo preduzeće ili druga organizacija u vršenju javnog ovlašćenja koje joj je povereno zakonom (javna isprava), dokazuje istinitost onoga što se u njoj potvrđuje ili određuje, da istu dokaznu snagu imaju i druge isprave koje su posebnim propisima u pogledu dokazne snage izjednačene sa javnim ispravama, da je dozvoljeno dokazivati da su u javnoj ispravi neistinito utvrđene činjenice ili da je isprava nepravilno sastavljena, a ako sud posumnja u autentičnost isprave, može zatražiti da se o tome izjasni organ od koga bi trebalo ona da potiče (član 230.).
Zakonom o sportu („Službeni glasnik RS", br. 52/96 i 101/05 ) bilo je propisano: da se sportska organizacija može osnovati kao udruženje ili kao preduzeće, odnosno ustanova, da se na osnivanje i rad udruženja, preduzeća i ustanova iz stava 2. ovog člana primenjuju propisi o udruženjima građana, preduzećima, odnosno ustanovama, ako ovim zakonom nije drukčije određeno (član 18. stav 2. i 3.); da se s portska organizacija kao udruženje, osniva i organizuje slobodno, uz upis u registar koji vodi ministarstvo nadležno za poslove sporta, da sportska organizacija kao udruženje stiče svojstvo pravnog lica danom upisa u registar iz stava 1. ovog člana (član 24.); da sportskom organizacijom kao udruženjem upravljaju njeni članovi na način određen statutom te organizacije, da se statutom sportske organizacije kao udruženja, može predvideti da sportskom organizacijom upravljaju osnivači srazmerno visini unetih sredstava, kao i uslovi i način sticanja i prestanka tih prava i da s redstva uneta u sportsku organizaciju kao osnivački ulog čine imovinu sportske organizacije (član 25.).
5. Ocenjujući razloge i navode iznete u ustavnoj žalbi sa stanovišta sadržine Ustavom zajemčenog prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, a imajući u vidu sadržinu ustavne žalbe i ustavnopravne razloge, Ustavni sud je utvrdio da se podnosilac ustavne žalbe žale na pogrešnu primenu materijalnog prava.
S tim u vezi, Ustavni sud ukazuje na svoj zauzet stav da nije nadležan da preispituje zaključke i ocene redovnih sudova u pogledu utvrđenog činjeničnog stanja i primene prava u postupku koji je vođen radi odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe, te da je zadatak Ustavnog suda u okviru ocene postojanja povrede prava na pravično suđenje, da ispita da li je u postupku koji je prethodio ustavnosudskom, od strane redovnih sudova, eventualno došlo do povrede ili uskraćivanja Ustavom garantovanih prava i da li je primena procesnog i/ili materijalnog prava bila proizvoljna ili diskriminaciona, čime bi ukazala na očiglednu arbitrernost i nepravičnost u postupanju redovnih sudova, a na štetu podnosioca ustavne žalbe.
Ustavni sud je pošao od odredbe člana 37. Zakona o izvršnom postupku i utvrdio da promene u pravnoj situaciji utvrđenoj u izvršnoj ispravi spadaju u personalne promene obligacije, odnosno stupanje u pravni položaj drugog subjekta. Prelaz potraživanja ili obaveze ima efekat javnopravnog akta, a izvršni sud je vezan načelom formalnog legaliteta i može da prihvati samo onu sukcesiju koja se dokaže javnom ili po zakonu overenom ispravom ili sudskom deklaratornom odlukom. Zato ako se izvršenje predlaže protiv lica koje nije originerni izvršni dužnik, potrebno je da izvršni poverilac uz predlog priloži odluke o prenosu ili prelasku obaveze na novog izvršnog dužnika, a izvršni dužnik u svakom slučaju može da se brani žalbom na rešenje o izvršenju, sa tvrdnjom i prezentaciojom isprave ili odluke da je obaveza preneta ili da je prešla na drugo lice, a ne na novooznačenog izvršnog dužnika.
Ustavni sud je iz sadržine osporenog rešenja, utvrdio da je podnosilac ustavne žalbe, na osnovu člana 37. Zakona o izvršnom postupku, u postupku izvršenja određen kao novi izvršni dužnik, a na osnovu Statuta OFK „P .“ od 5. decembra 1997. godine, po osnovu postojanja pravnog sledbeništva . Prvostepeni i drugostepeni sud su na osnovu isprave, odnosno Statuta ranijeg izvršnog dužnika, utvrdili da je na podnosioca ustavne žalbe preneta obaveza prema izvršnom poveriocu, jer iz Statuta OFK “P .”, proizlazi da su članovi Skuštine OFK “P .” i novooznačeni izvršni dužnik i M. z . P, koji su dali sredstva na raspolaganje klubu, ali su ta sredstva ostala u vlasništvu navedenih članova. Pored toga, rešenjem Ministarstva omladine i sporta broj 661-02-1033/2009-03 od 20. avgusta 2009. godine je izvršeno brisanje sportske organizacije OFK “P.” iz P, odnosno ranijeg izvršnog dužnika iz Registra sportskih organizacija kao udruženja, sportskih društava i saveza koji vodi ovaj organ, a članom 28. Statuta je navedeno da se u slučaju prestanka rada organizacije imovina, obaveze OFK “P.” vraćaju radnoj organizaciji i M. z . P.
Ustavni sud je posebno cenio navode podnosioca ustavne žalbe da na osnovu Statuta OFK “P.” iz P. nije moguće izvršiti prenos obaveze na novog izvršnog dužnika, jer predmetni Statut nema svojstvo javne ili po zakonu overene isprave. Polazeći od toga da se u postupku izvršenja i obezbeđenja shodno primenjuju odredbe Zakona o parničnom postupku, ako ovim ili drugim zakonom nije drugačije određeno, to je Ustavni sud ocenio da kako je isprava akt koj i je u propisanom obliku izdalo preduzeće ili druga organizacija u vršenju javnog ovlašćenja koje joj je povereno zakonom, a sportska organizacija OFK „P .“ iz P. kao udruženje je prema članu 24. stav 2. Zakona o sportu stekla svojstvo pravnog lica danom upisa u registar sprotskih organizacija, t o isprava koju je izdalo ovo sportsko udruženje kao pravno lice ima dokaznu snagu kao i druge isprave koje su posebnim propisima u pogledu dokazne snage izjednačene sa javnim ispravama, koje dokazuje istinitost onoga što se u njoj potvrđuje ili određuje.
Pored toga, Ustavni sud nalazi da je podnosilac imajući u vidu navedenu odredbu člana 230. Zakona o parničnom postupku, mogao dokazivati da su u javnoj ispravi, odnosno ispravi ko ja je izjednačena sa javnom ispravom, neistinito utvrđene činjenice ili da je isprava nepravilno sastavljena.
Prema oceni Ustavnog suda, osporeno rešenje Višeg suda u Subotici Gž. 1100/10 od 27. januara 2011. godine je obrazloženo na način koji zadovoljava standarde pravičnog suđenja, uspostavljene ustavnosudskom praksom i praksom Evropskog suda za ljudska prava, te ne predstavlja, paušalnu, a time i proizvoljnu premenu materijalnog prava, i stoga osporenim presudama nije povređeno pravo podnosilaca ustavne žalbe na pravično suđenje garantovano odredbom člana članom 32. stav 1. Ustava. Iz tih razloga Sud je, na osnovu odredbe člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu u ovom delu odbio i odlučio kao prvom delu izreke.
Kako je Ustavni sud utvrdio da osporenim rešenjem nije povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe garantovano odredbom člana 32. stav 1. Ustava, to je ocenjeno da nema osnova za tvrdnju o povredi Ustavom zajemčenog prava na imovinu zajemčenog odredbom člana 58. Ustava.
S obzirom na navode ustavne žalbe i sadržinu Ustavom zajemčenih načela vladavine prava iz člana 3. Ustava, svrhe ustavnih jemstava iz člana 19. Ustava i zaštite ljudskih i manjinskih prava i sloboda iz člana 22. stav 1. Ustava , Ustavni sud konstatuje da nema osnova za tvrdnje podnosioca ustavne žalbe da su mu u izvršnom postupku povređena navedena ustavna načela, jer se sadržina označenih načela ni na koji način ne može dovesti u pravnu i logičku vezu sa predmetom odlučivanja u izvršnom postupku .
Imajući u vidu sve navedeno, Ustavni sud je, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, odbacio ustavnu žalbu, kao u drugom delu izreke, jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka.
6. Na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu člana 8 9. Poslovnika o radu Ustavnog suda (“Službeni glasnik RS”, broj 103/13), Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.
PREDSEDNIK VEĆA
dr Dragiša B. Slijepčević, s.r.