Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Ustavni sud je usvojio ustavnu žalbu i utvrdio povredu prava na suđenje u razumnom roku u vanparničnom postupku koji traje preko 20 godina. Podnosiocu, zemljoradničkoj zadruzi, dosuđena je naknada nematerijalne štete u iznosu od 2.100 evra.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Sabahudin Tahirović, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Srboljuba Stankovića, Danijela Davidovića, Veselina Nikolića, Ivice Pejića, Radosava Jovanovića, Vladimira Cvetkovića, Milana Blagojevića, Svetozara Antanaskovića, Stevana Milovića, Vojislav a Markovića, Dragana Stankovića, Branislava Nikolića, Bratislav a Bogdanovića, Novic e Jovovića, Saš e Stankovića, Dragan a Spasova, Zvonka Ramića, Jadran a Stamenkovića, Slavice Cvetkovića, Svetislava Cvetkovića, Ivana Cvetkovića, Duška Jovanovića, Miloš a Grozdanovića, Tomislava Mladenovića, Srđana Cvetkovića, Bojana Milića, Bratislava Mirčića, Slaviše Stojanovića, Duška Kitića, Bobana Miloševića, Gorana Najdanovića, Zorana Dž unića, Milana Stojkovića, Đorđa Kostića, Milijana Tarana, Velimira Mihajlovića, Mirka Petrovića, Nenada Vojkovića, Miomira Mitića, Miomira Milosavljevića, Stamena M ilovanovića, Milana Milovanovića, Dušana Stojkovića, Aleksandra Jovića, Miodraga Blažetovića, Milana Petrovića, Nebojše Mosića, Bobana Jovanovića, Vidoj a Ranđelovića, Vladimira Vaceva, Petra Brankovića, Dragana Stankovića, Gorana Miševića, Mirjane Stefanović, Dragana Vučkovića, Bojana Vidojkovića, Miroslava Stojkovića, Dragana Jovanovića, Ljubiše Marića, Đoke S tanisavljevića, Slaviše Cvetkovića, Aleksandra Ivkovića, Nikole S tankovića, Nebojše Veličkovića, Bratislava Živkovića, Dejana Stankovića, Dejana Timića, Dragana Nikolića, svih iz Niša, Srđana Stanković i Jadranke Stojković, oboje iz Trupala, Jovice Bilitskog iz Berbatova, Rajka Savića i Radovana Spiridonovića, obojice iz Azbresnice, Dragana Nejića, Slaviše Petkovića i Radoslava Mitrovića, svih iz Balajnc a, Bobana Jovanovića, Dejana Todorovića, Saše Jankovića, Jovice J ankovića, Gorana Jovanovića, Zorana Ilića, Gorana Jankovića, Miroslava Andrejića i Slaviš e Rakića, svih iz Krajkovc a, Dalibora Perića, Ivana Mihajlovića, Ljubiše Stojanovića, Jugoslava Đ orđevića, Saše Jovanovića, Miljana Vasića, Dejan a Mitića, Marijana Dinića, Dragana Mitića, Siniše S tankovića, Bojana Stojanovića, Siniše Paunovića, Vladana Milenkovića, Zvonka Stankovića, Nebojše Markovića, Gorana Perića i Novk a Dinića, svih iz Batušinc a, Bojana N ikolića, Ljubiše Nikolića, Dejana Nikolića, Bratislava Markovića, Gorana Miladinovića, Aleksandra Nikolića, Goran a Stojkovića, Vladisav a Markovića, Živorada Markovića, Siniše Stamenkovića, Vukašina Pešića, Dejan a Milojevića, Gorana Pešića, Dragana Đ orđevića, Slobodana Stojanovića, Miodraga Milovanovića i Srboljuba Nikolića, svih iz Lepaje, Bratislava Cvetkovića, Branislava Stankovića, Zvonka Cvetkovića, Tomice Miladinovića i Srđana Radivojevića, svih iz Jugbogdanovc a, Radosava Stankovića, Tomislava Stankovića, Dejana Đorđevića, Dejana Milovanovića, Siniše Stojanovića, Bojana Pavlovića, Dragana Ristića, Goran a Ristića, Dragan a Perića, Gorana Ilića, Gorana Stojanovića, Slavoljuba Stojanovića, Saš e Jankovića i Slavoljuba Veličkovića, svih iz Baličevca, Toplice Cvetkovića, Miroslava Ognjenovića, Slavoljuba Ognjenovića, Vukote Momčilovića, Dragana Milenkovića, Bobana Milenkovića i Bojana Jovanovića, svih iz Dešilov a, Gorana Stankovića, Toplice Kocića, Siniše Stanojevića, Vladice Petkovića, Bratislav a Jovanovića, Dejana Stojkovića, Bobana Stefanovića i Dragoslav a S. Nešića , svih iz Merošin e, Miljana Ili ća i Milije Radenkovića, obojice iz Brest a, Nenada Stankovića, Bojana Stankovića, Trifuna Mustafića, Bratislava Stojkovića, Gorana Maksimovića, Ivana Stankovića i Gradimira Savića, svih iz Biljeg a, Branka M ilosavljevića, Vladimira Milenkovića, Ivana Đ orđevića, Dragana Milosavljevića, Predraga Mladenovića i Nenad a M ladenovića, svih iz Arbanasca, Saše Nikolića, Dragiše Đ okića, Dejana Đ okića, Dragana Đ okića, Toplice Nikolića, Novice Matića, Radovana Stamenkovića, Vladic e Milojevića i Dejana Matića, svih iz Padine, Siniše Ilića, Igora Đ okića i Slavoljuba Marijanovića, svih iz Kostadinovc a, Tome Mitrovića i Zorana S tamenkovića, iz Aleksandrov a, Igora Krstića i Jovice Mladenovića, obojice iz Jovanovca, Jovice Ilića, Sr đana Đ orđevića i Ljubiše Tasića, svih iz Rožina, Ljubiše Kocića, Ljubiše Jovanovića i Toplice Pavlovića iz Bučić a, Dragana Jankovića i Svetislava J ankovića, obojice iz Kovanluka, Bratislava Jovanovića i Vladic e Đ okića, obojice iz Gornje Rasovač e i Milomira Ilića iz Čubure, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 20. februara 201 3. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Srboljuba Stankovića, Danijela Davidovića, Veselina Nikolića, Ivice Pejića, Radosava Jovanovića, Vladimira Cvetkovića, Milana Blagojevića, Svetozara Antanaskovića, Stevana Milovića, Vojislav a Markovića, Dragana Stankovića, Branislava Nikolića, Bratislav a Bogdanovića, Novic e Jovovića, Saš e Stankovića, Dragan a Spasova, Zvonka Ramića, Jadran a Stamenkovića, Slavice Cvetkovića, Svetislava Cvetkovića, Ivana Cvetkovića, Duška Jovanovića, Miloš a Grozdanovića, Tomislava Mladenovića, Srđana Cvetkovića, Bojana Milića, Bratislava Mirčića, Slaviše Stojanovića, Duška Kitića, Bobana Miloševića, Gorana Najdanovića, Zorana Džunića, Milana Stojkovića, Đorđa Kostića, Milijana Tarana, Velimira Mihajlovića, Mirka Petrovića, Nenada Vojkovića, Miomira Mitića, Miomira Milosavljevića, Stamena Milovanovića, Milana Milovanovića, Dušana Stojkovića, Aleksandra Jovića, Miodraga Blažetovića, Milana Petrovića, Nebojše Mosića, Bobana Jovanovića, Vidoj a Ranđelovića, Vladimira Vaceva, Petra Brankovića, Dragana Stankovića, Gorana Miševića, Mirjane Stefanović, Dragana Vučkovića, Bojana Vidojkovića, Miroslava Stojkovića, Dragana Jovanovića, Ljubiše Marića, Đoke Stanisavljevića, Slaviše Cvetkovića, Aleksandra Ivkovića, Nikole Stankovića, Nebojše Veličkovića, Bratislava Živkovića, Dejana Stankovića, Dejana Timića, Dragana Nikolića, Srđana Stanković, Jadranke Stojković, Jovice Bilitskog, Rajka Savića, Radovana Spiridonovića, Dragana Nejića, Slaviše Petkovića, Radoslava Mitrovića, Bobana Jovanovića, Dejana Todorovića, Saše Jankovića, Jovice Jankovića, Gorana Jovanovića, Zorana Ilića, Gorana Jankovića, Miroslava Andrejića, Slaviše Rakića, Dalibora Perića, Ivana Mihajlovića, Ljubiše Stojanovića, Jugoslava Đorđevića, Saše Jovanovića, Miljana Vasića, Dejan a Mitića, Marijana Dinića, Dragana Mitića, Siniše Stankovića, Bojana Stojanovića, Siniše Paunovića, Vladana Milenkovića, Zvonka Stankovića, Nebojše Markovića, Gorana Perića, Novk a Dinića, Bojana Nikolića, Ljubiše Nikolića, Dejana Nikolića, Bratislava Markovića, Gorana Miladinovića, Aleksandra Nikolića, Goran a Stojkovića, Vladisav a Markovića, Živorada Markovića, Siniše Stamenkovića, Vukašina Pešića, Dejan a Milojevića, Gorana Pešića, Dragana Đorđevića, Slobodana Stojanovića, Miodraga Milovanovića, Srboljuba Nikolića, Bratislava Cvetkovića, Branislava Stankovića, Zvonka Cvetkovića, Tomice Miladinovića, Srđana Radivojevića, Radosava Stankovića, Tomislava Stankovića, Dejana Đorđevića, Dejana Milovanovića, Siniše Stojanovića, Bojana Pavlovića, Dragana Ristića, Goran a Ristića, Dragan a Perića, Gorana Ilića, Gorana Stojanovića, Slavoljuba Stojanovića, Saš e Jankovića, Slavoljuba Veličkovića, Toplice Cvetkovića, Miroslava Ognjenovića, Slavoljuba Ognjenovića, Vukote Momčilovića, Dragana Milenkovića, Bobana Milenkovića, Bojana Jovanovića, Gorana Stankovića, Toplice Kocića, Siniše Stanojevića, Vladice Petkovića, Bratislav a Jovanovića, Dejana Stojkovića, Bobana Stefanovića, Dragoslava S. Nešića, Miljana Ilića, Milije Radenkovića, Nenada Stankovića, Bojana Stankovića, Trifuna Mustafića, Bratislava Stojkovića, Gorana Maksimovića, Ivana Stankovića, Gradimira Savića, Branka Milosavljevića, Vladimira Milenkovića, Ivana Đorđevića, Dragana Milosavljevića, Predraga Mladenovića, Nenada Mladenovića, Saše Nikolića, Dragiše Đokića, Dejana Đokića, Dragana Đokića, Toplice Nikolića, Novice Matića, Radovana Stamenkovića, Vladic e Milojevića, Dejana Matića, Siniše Ilića, Igora Đokića, Slavoljuba Marijanovića, Tome Mitrovića, Zorana S tamenkovića, Igora Krstića, Jovice Mladenovića, Jovice Ilića, Sr đana Đorđevića, Ljubiše Tasića, Ljubiše Kocića, Ljubiše Jovanovića, Toplice Pavlovića, Dragana Jankovića, Svetislava Jankovića, Bratislava Jovanovića, Vladice Đokića i Milomira Ilića, i utvrđuje da su presudom Osnovnog suda u Nišu P. 2219/10 od 11. maja 2010. godine i presudom Apelacionog suda u Nišu Gž. 4005/10 od 2 0. oktobra 201 0. godine povređena prava podnosilaca na jednaku zaštitu prava pred sudovima iz člana 36. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

2. Odluku objaviti u „Službenom glasniku Republike Srbije“.

O b r a z l o ž e nj e

1. Srboljub Stanković iz Niša i drugi podnosioci ustavne žalbe navedeni u uvodu i izreci , podneli su 12. januara 2011. godine , preko punomoćnika, advokata Srđana Aleksića iz Niša, ustavnu žalbu protiv presude Osnovnog suda u Nišu P. 2219/10 od 11. maja 2010. godine i presud e Apelacionog suda u Nišu Gž. 4005/10 od 2 0. oktobra 201 0. godine , zbog povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije i povrede prava na jednaku zaštitu prava pred sudovima iz člana 36. stav 1. Ustava.

Podnosioci ustavne žalbe navode da se „odluke prvostepenog i drugostepenog suda ne mogu smatrati pravičnim (...) jer su sudovi načinili bitnu povredu odredaba Zakona o parničnom postupku, budući da tokom postupka sud nije izveo sve dokaze koje su tužioci predlagali“, i da je time „samovlasno promenio suštinu tužbenog zahteva tužilaca“, i to tako što je kao “pravni osnov potraživanja naveo štetu, a ne dug, kako su to naveli tužioci“. Podnosioci su, takođe, istakli da su sudovi u Republici Srbiji postupali na različite načine povodom istovetnih tužbi ratnih vojnih rezervista, tako što su u nekim sporovima usvajali tužbene zahteve , smatrajući da je osnov tužbenih zahteva dug a ne šteta ; da je na taj način povređeno ustavno pravo podnosioca na pravično suđenje i jednaku zaštitu prava pred sudovima, zajemčeno odredbom člana 36. stav 1. Ustava. Predložili su da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i poništi osporene presude.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

U postupku pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku, iz sadržine ustavne žalbe i dostavljene dokumentacije, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Osporenom prvostepenom presudom Osnovnog suda u Nišu P. 2219/10 od 11. maja 2010. godine odbijen je tužbeni zahtev tužilaca, ovde podnosilaca ustavne žalbe, kojim su tražili da se obaveže tužena Republika Srbija - Ministarstvo odbrane - Vojna pošta 1410 Niš, da svakom od tužilaca isplati iznos od po 9.500,00 dinara, za učešće u ratu tokom 1999. godine, na ime neisplaćenih ''ratnih dnevnica'', naknade troškova i naknade troškova zbog odvojenog života od porodice, sa zakonskom zateznom kamatom počev od 9. juna 1999. godine pa do isplate. Istom presudom tužioci, ovde podnosioci ustavne žalbe, su obavezani da solidarno naknade tuženom troškove postupka u iznosu od 3.000,00 dinara.

Osporenom presudom Apelacionog suda u Nišu Gž. 4005/10 od 20. oktobra 2010. godine odbijena je kao neosnovana žalba tužilaca, ovde podnosilaca ustavne žalbe, i potvrđena je ožalbena prvostepena presuda Osnovnog suda u Nišu P. 2219/10 od 11. maja 2010. godine .

Presudom Okružnog suda u Beogradu Gž. 1703/05 od 13. aprila 2005. godine odbijena je žalba tužene i potvrđena presuda Drugog opštinskog suda u Beogradu P. 4379/04 od 22. decembra 2004. godine, kojom je obavezana tužena da tužiocu Lj. N. iz Lesenovca kod Aleksandrovca na ime izmirenja duga zbog neisplaćenih dnevnica od 24. marta do 19. maja i od 28. maja do 18. juna 1999. godine plati opredeljeni novčani iznos, sa zakonskom zateznom kamatom kako je bliže označeno u izreci.

Presudom Okružnog suda u Beogradu Gž. 2386/08 od 16. jula 2008. godine odbijena je žalba tužene i potvrđena presuda Drugog opštinskog suda u Beogradu P. 4734/07 od 31. oktobra 2007. godine, kojom je obavezana tužena da tužiocu D. C. iz Aleksandrovca na ime izmirenja duga zbog neisplaćenih dnevnica u periodu od 24. marta do 23. juna 1999. godine plati opredeljeni novčani iznos, sa zakonskom zateznom kamatom kako je bliže označeno u izreci.

4. Odredbama Ustava na čiju povredu se ukazuje u ustavnoj žalbi je utvrđeno: da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči jednaka zaštita prava pred sudovima i drugim državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinica lokalne samouprave (član 36. stav 1.).

Odredbama Zakona o obligacionim odnosima („Službeni list SFRJ“, br. 29/78, 39/85, 45/89 i 57/89 i „Službeni list SRJ“, br. 31/93, 22/99, 23/99, 35/99 i 44/99), pored ostalog, propisano je: da pravno lice odgovara za štetu koju njegov organ prouzrokuje trećem licu u vršenju ili u vezi sa vršenjem svojih funkcija (član 172. stav 1.); da potraživanje naknade prouzrokovane štete zastareva za tri godine od kad je oštećenik doznao za štetu i za lice koje je štetu učinilo, kao i da u svakom slučaju ovo potraživanje zastareva za pet godina od kad je šteta nastala (član 376. st. 1. i 2.).

5. Razmatrajući razloge i navode ustavne žalbe, Ustavni sud je utvrdio da su podnosi oci ustavne žalbe ukaza li na nejednako postupanje nadležnog suda u istoj činjeničnoj i pravnoj situaciji, smatra jući da su im time povređena prav a na jednaku zaštitu prava pred sudovima iz člana 36. stav 1. Ustava. Saglasno izloženom, Ustavni sud je u konkretnom slučaju prvo pošao od ocene osnovanosti navoda ustavne žalbe koji se odnose na različito postupanje sudova povodom iste činjenične i pravne situacije.

Uvidom u pravnosnažne presude Drugog opštinskog suda u Beogradu P. 4379/04 od 22. decembra 2004. godine i P. 4734/07 od 31. oktobra 2007. godine, koje su potvrđene presudama Okružnog suda u Beogradu, Ustavni sud je utvrdio da je njima usvojen zahtev tužilaca za isplatu naknade za neisplaćene ''ratne dnevnice'' na ime učešća u ratu za vreme NATO agresije 1999. godine, odnosno da je njima na suprotan način odlučeno o tužbenom zahtevu koji je bio istovetan sa tužbenim zahtevom ovde podnosilaca ustavne žalbe. Dakle, Okružni sud u Beogradu je, kao sud poslednje instance, u dostavljenim presudama Gž. 1703/05 od 13. aprila 2005. godine i Gž. 2386/08 od 16. jula 2008. godine, kojima je potvrdio prvostepene presude Drugog opštinskog suda u Beogradu, zauzeo drugačiji pravni stav od stava Apelacionog suda u Nišu u osporenoj presudi u odnosu na pravo rezervista na naknadu ''ratnih dnevnica'' na ime učešća u ratu za vreme NATO agresije 1999. godine.

Po stanovištu Ustavnog suda, sudovi poslednje instance su donošenjem različitih odluka o osnovanosti tužbenih zahteva koji su se zasnivali na identičnom činjeničnom stanju i istom spornom pravnom pitanju, podnosioce ustavne žalbe , čiji su tužbeni zahtev i odbijen i kao neosnovani, doveli u bitno različit položaj od onoga u kome su bili tužioci čiji je istovrsni tužbeni zahtev postavljen prema istom tuženom usvojen. Kako su drugostepeni sudovi, kao sudovi poslednje instance u predmetnim parničnim postupcima, donosili različite odluke u identičnoj činjeničnoj i pravnoj situaciji, Ustavni sud je stanovišta da je takva praksa suprotna pravu na jednaku pravnu zaštitu pred sudovima (videti presude Evropskog suda za ljudska prava: ''Santos Pinto protiv Portugalije'' od 20. maja 2008. godine i ''Beian protiv Rumunije'' od 6. decembra 2007. godine). Videti, pored drugih, Odluku Ustavnog suda Už–2886/2010 od 4. oktobra 2012. godine.

Polazeći od izloženog, Ustavni sud je , na osnovu odredbe člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07 i 99/11), ustavnu žalbu usvojio, odlučujući kao u prvom delu tačke 1. izreke.

6. U pogledu navoda podnosilaca ustavne žalbe da im je pravo na pravično suđenje povređeno time što prvostepeni sud nije izveo sve dokaze koje su kao tužioci predložili u parničnom postupku, konkretno - saslušanje stranaka i veštačenje, Ustavni sud ukazuje na to da je pitanje načina na koji se dokazni postupak sprovodi, kao i pitanje prihvatljivosti i ocene dokaza, u nadležnosti redovnih sudova. Postupajući u parničnom postupku, u skladu sa načelom slobodne ocene dokaza, sud nije vezan, ograničen, ili na bilo koji zakonom propisan način uslovljen posebnim formalnim dokaznim pravilima. Imajući u vidu sadržinu garancija koje se jemče članom 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud je ocenio da se ovom ustavnom odredbom ne daje stranci neograničeno pravo da predlaže izvođenje dokaza pred sudom, niti se garantuje pravo da svi dokazni predlozi stranke budu prihvaćeni, pa tako ni predlog da se saslušaju stranke ili izvrši veštačenje. S druge strane, Ustavni sud ističe da je zadatak i obaveza sudova da navedu razloge zbog kojih su odlučili da ne izvode dokaze koje je stranka izričito zahtevala. Poštovanje ovog principa prvenstveno omogućava stranci da kasnije delotvorno i efikasno koristi raspoložive pravne lekove (vidi npr: Odluku Ustavnog suda Už-1100/2008). U konkretnom slučaju, prvostepeni sud je obrazložio svoju odluku o neizvođenju dokaza time što je ocenio kao osnovan istaknuti materijalnopravni prigovor zastarelosti potraživanja, pa bi izvođenje dokaza veštačenjem bilo suprotno pravu stranaka da se postupak završi u razumnom roku i dužnosti suda da postupak sprovede bez odugovlačenja i sa što manje troškova.

U odnosu na navode podnosilaca ustavne žalbe da im je pravo na pravično suđenje povređeno i time što je postupajući sud promenio pravni osnov potraživanja, Ustavni sud ističe da je odredbom člana 187. stav 4. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 125/04 i 111/09) propisano da će sud postupati po tužbi i kada tužilac nije naveo pravni osnov tužbenog zahteva, a ako je tužilac naveo pravni osnov, sud nije vezan za njega, te je stoga, u skladu sa načelom iura novit curia, dužnost suda da utvrdi pravni osnov tužbenog zahteva.

S obzirom na navedeno, Ustavni sud je ocenio da izneti navodi ne predstavljaju ustavnopravne razloge na kojima se mogu zasnivati tvrdnje o povredi ustavnog prava na pravično suđenje. Stoga je Ustavni sud u ovom delu odbacio ustavnu žalbu, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, jer ne postoje Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka, odlučujući kao u drugom delu tačke 1. izreke.

Ustavni sud napominje da je imao u vidu odluku Evropskog suda za ljudska prava u Strazburu ''Vučković i dr. protiv Srbije'', predstavka broj 17153/11 od 28. avgusta 2012. godine, kojom je utvrđena povreda zabrane diskriminacije iz člana 14. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda u vezi sa članom 1. Protokola 1 uz Evropsku konvenciju (zaštita imovine), ali iz drugačijih razloga od onih koji su navedeni u ustavnoj žalbi. Ipak, to ne može imati uticaja na obavezu države da postupi u skladu sa odlukom Evropskog suda za ljudska prava prema svima kojima nisu isplaćene ''ratne dnevnice'', pa i prema podnosiocima ustavne žalbe.

7. S obzirom na to da je u konkretnom slučaju Ustavni sud ocenio da osporenom sudskom odlukom materijalno pravo nije primenjeno na štetu podnosilaca ustavne žalbe, odnosno da su osporene odluke Osnovnog suda u Nišu i Apelacionog suda u Nišu zasnovane na ustavnopravno prihvatljivoj primeni merodavnog prava, Ustavni sud je našao da objavljivanje ove odluke u „Službenom glasniku Republike Srbije“ predstavlja pravičan vid zadovoljenja podnosi laca ustavne žalbe zbog utvrđene povrede prava, saglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, odlučujući kao u tački 2. izreke.

8. S obzirom na navedeno, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 84. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, br. 24/08, 27/08 i 76/11), doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA


dr Dragiša B. Slijepčević