Odluka Ustavnog suda o povredi prava na pravično suđenje

Kratak pregled

Ustavni sud usvojio je ustavnu žalbu i utvrdio povredu prava na pravično suđenje, jer je izvršni sud proizvoljno obustavio postupak nakon što je izvršnom poveriocu naložio da uplati predujam za privremenog zastupnika dužnika, čija je adresa postala fiktivna.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća, i sudije Milan Stanić, dr Milan Škulić, Miroslav Nikolić, dr Dragana Kolarić, Tatjana Babić, dr Milan Marković i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Gordane Vujović iz Srbobrana, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 28. septembra 201 7. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Gordane Vujović i utvrđuje da je rešenjima Osnovnog suda u Novom Sadu I. 450/13 od 22. januara 2015. godine i IPV(I). 122/15 od 6. februara 2015. godine povređeno pravo podnositeljke ustavne žalbe na pravično suđenje, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1 . Ustava Republike Srbije.

2. Poništava se rešenje Osnovnog suda u Novom Sadu IPV(I). 122/15 od 6. februara 2015. godine i određuje da isti sud ponovo odluči o prigovoru podnositeljke ustavne žalbe izjavljeno m protiv rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu I. 450/13 od 22. januara 2015. godine.

3. Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Gordane Vujović izjavljena zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku, iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Novom Sadu u predmetu I. 450/13.

O b r a z l o ž e nj e

1. Gordana Vujović iz Srbobrana podnela je Ustavnom sudu, 17. marta 2015. godine, preko punomoćnika Draga Bajića, advokata iz Srbobrana, ustavnu žalbu zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Novom Sadu u predmetu I. 450/13, kao i protiv rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu I. 450/13 od 22. januara 2015. godine i IPV(I). 122/15 od 6. februara 2015. godine, zbog povrede prava na imovinu iz člana 58. stav 1. Ustava.

U ustavnoj žalbi je interpretiran tok izvršnog postupka, pri čemu je istaknuto da je trajanjem izvršnog postupka duže od dve godine povređeno pravo podnositeljke na suđenje u razumnom roku; da je izvršni sud bez predloga stranaka obavezao podnositeljku da plati predujam troškova za rad privremenog zastupnika, iako privremeni zastupnik uopšte nije predviđen da zastupa interese nekog lica u izvršnom postupku; da svaki državni organ, pa i izvršni sud, ima obavezu da pronađe učesnika u postupku po mestu njegovog prebivališta ili bor avišta, a što ovde nije učinjeno; da podnositeljka svoje pravo nije mogla da ostvari u predmetnom izvršnom postupku zbog nezakonitog rada izvršnog suda. Podnositeljka je predložila da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbi i utvrdi povredu označenih ustavnih prava.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U postupku pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, uvidom u spise predmeta Osnovnog suda u Novom Sadu I. 450/13 , utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za rešavanje ove ustavnosudske stvari:

Izvršni poverilac Gordana Vujović, ovde podnositeljka ustavne žalbe, podnela je 30. januara 2013. godine predlog za izvršenje Osnovnom sudu u Novom Sadu protiv izvršnog dužnika J.K, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Osnovnog suda u Novom Sadu P. 6914/11 od 28. novembra 2011. godine , radi namirenja novčanog potraživanja, i to na celokupnoj imovini izvršnog dužnika. Uz predlog za izvršenje podnet je zahtev za dobijanje izjave o imovini izvršnog dužnika.

Osnovni sud u Novom Sadu je: rešenjem I. 450/13 od 4. februara 2013. godine usvojio predlog za izvršenje ; rešenjem I. 450/13 od 8. februara 2013. godine naložio izvršnom dužn iku da dostavi izjavu o imovini; rešenjem I. 450/13 od 23. aprila 2013. godine izrekao novčanu kaznu izvršnom dužniku, jer nije u ostavljenom roku dostavio izjavu o imovini i upisao izvršnog dužnika u knjigu izvršnih dužnika; dopis ima I. 450/13 od 25. aprila 2013. godine tražio od Republičkog fonda za penz ijsko i invalidsko osiguranje – Filijala Novi Sad da dostavi podatak o tome da li je izvršni dužnik prijavljen na obavezno socijalno osiguranje, kao i podatak o naziv u i sedišt u poslodavca i od Ministarstva unutrašnjih poslova – Policijska uprava u Novom Sadu da dostavi podatak o tome da li izvršni dužnik poseduje vozi la u svom vlasništvu.

Ministarstvo unutrašnjih poslova – Policijska uprava u Novom Sadu je dopisom od 10. maja 2013. godine obavestilo sud da izvršni dužnik ne poseduje vozilo registrovano na svoje ime.

Republički fond za penzijsko i invalidsko osiguranje – Filijala Novi Sad je dopisom od 15. maja 2013. godine obavestio sud da izvršni dužnik nema utvrđeno svojstvo osiguranika, niti je korisnik prava iz PIO.

Podneskom od 15. jula 2013. godine izvršni poverilac je postupio po zaključk u suda I. 450/13 od 4. jula 2013. godine kojim mu je naloženo da stavi predloge za dalje vođenje postupka.

Osnovni sud u Novom Sadu je dopisom I. 450/13 od 19. jula 2013. godine ponovo tražio od Ministarstva unutrašnjih poslova – Policijska uprava u Novom Sadu da dostavi podatak o tome da li izvršni dužnik poseduje vozilo na svoje ime.

Ministarstvo unutrašnjih poslova – Policijska uprava u Novom Sadu je dopisom od 6. avgusta 2013. godine obavestilo sud da izvršni dužnik poseduje jedno vozilo registrovano na svoje ime.

Postupajući po zaključku suda od 23. septembra 2013. godine, izvršni poverilac je podneskom od 3. oktobra 2013. godine tražio od izvršnog suda da sprovede izvršenje na vozilu izvršnog dužnika.

Radnja popisa i procene pokre tnih stvari izvršnog dužnika određena za 22. novembar 2013. godine je bila bezuspešna, jer se izvršni dužnik odselio sa adres e Beogradski kej 29 , Novi Sad.

Osnovni sud u Novom Sadu je zaključkom I. 450/13 od 16. januara 2014. godine naložio izvršnom poveriocu da dostavi tačnu adresu izvršnog dužnika, odnosno da dostavi adresu mesta nalaženja pokretnih stvari, odnosno naziv i adresu sedišta poslodavca izvršnog dužnika.

Izvršni poverilac je podneskom od 12. februara 2014. godine predložio sud u da od Minis tarstva unutrašnjih poslova po službenoj dužnosti traži tačnu adresu izvršnog dužnika, kao i da od nadležnog katastra nepokretnosti traži podatak o tome da li izvršni dužnik ima registrovanu nepokretnost, pri čemu je navedenom podnesku priložio dokaz e o tome da je izvršni dužnik bio upisan kao vlasnik određenih nepokretnosti u toku parničnog postupka u kome je doneta predmetna presuda.

Osnovni sud u Novom Sadu je zaključkom od 19. februara 2014. godine obavezao izvršnog poverioca da dostavi adresu prebivališta ili boravišta izvršnog dužnika koja je prijavljena kod Ministarstva unutrašnjih poslova, odnosno da u istom roku dostavi dokaz o tome da je podneo zahtev MUP-u.

Postupajući po zaključku suda od 19. februara 2014. godine, izvršni poverilac je uz podnesak od 27. februara 2014. godine dostavio dopis Ministarstva unutrašnjih poslova – Područna policijska uprava u Novom Sadu od 11. aprila 2014. godine u kojem je konstatovano da je prilikom provere adrese izvršnog dužnika utvrđeno da izvršni dužnik ima prijavljeno prebivalište na adresi Momčila Tapavice 16 u Novom Sadu, sa napomenom da je navedena adresa označena kao fiktivna adresa i rešenjem Policijske uprave Novi Sad od 20. decembra 2013. godine „pasivizirana“, jer je utvrđeno da imenovani ne stanuje na datoj adresi.

Postupajući po zaključku suda od 28. maja 2014. godine, kojim mu je naloženo da se izjasni o tome da li predlaže da se izvršnom dužniku postavi privremeni zastupnik, izvršni poverilac se podneskom od 10. juna 2014. godine izjasnio da smatra da bi se postavljanjem privremenog zastupnika samo povećali troškovi postupka, te predložio da sud postupi po do sada stavljenim predlozima za dalje vođenje postupka .

Osnovni sud u Novom Sadu je zaključkom I. 450/13 od 20. juna 2014. godine obavezao izvršnog poverioca da u roku od pet radnih dana uplati označeni novčani iznos na ime predujma troškova privremenog zastupnika izvršnog dužnik a.

Izvršni poverilac je podneskom od 16. oktobra 2014. godine obavestio izvršni sud da nema sredstva koja bi izdvojio u svrhu koju traži sud, ističući da u ovom postupku privremeni zastupnik ne može dati bilo kakav efekat da se izvršni poverilac naplati.

Osnovni sud u Novom Sadu je osporenim rešenjem I. 450/13 od 22. januara 2015. godine obustavio predmetni postupak izvršenja i ukinuo sve sprovedene radnje, jer izvršni poverilac nije postupio po zaključku suda kojim mu je naloženo da uplati predujam troškova privremenog zastupnika, s obzirom na to da je utvrđeno da je adresa prebiv ališta izvršnog dužnika „pasivizirana“, pri čemu izvršni poverilac nije dostavio dokaze o tome da je njegovo opšte imovno stanj e takvo da nije u mogućnosti da snosi troškove postupka.

Veće Osnovnog suda u Novom Sadu je osporenim rešenjem IPV(I). 122/15 od 6. februara 2015. godine odbilo kao neosnovan prigovor izvršnog poverioca i potvrdilo označeno rešenje sudije pojedinca.

4. Ustavni sud najpre ukazuje da se podnositeljka ustavne žalbe pozvala na povredu prava na imovinu iz člana 58. Ustava. Međutim, imajući u vidu navode i sadržinu ustavne žalbe, kao i to da podnositeljka suštinski ukazuje na proizvoljnu primenu merodavnog prava, to je Ustavni sud ustavnu žalbu podnositeljke posmatrao sa aspekta povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava.

5. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

6. Odredbama Zakona o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, br. 31/11) (u daljem tekstu: ZIO), koji je važio u vreme donošenja osporenih rešenja, bilo je propisano: da se u postupku izvršenja i obezbeđenja shodno primenjuju odredbe Zakona o parničnom postupku, ako ovim ili drugim zakonom nije drugačije određeno (član 10 .); da je postupak izvršenja hitan (član 6. stav 1.); da se dostavljanje izvršnom dužniku koji je fizičko lice vrši na adresu prebivališta ili boravišta upisanu kod organa nadležnog za vođenje evidencije o ličnim kartama (član 29. stav 2.); da je izvršni poverilac dužan da sudu dostavi adresu izvršnog dužnika koja odgovara adresi iz evidencije nadležnog organa iz stava 2. ovog člana (član 29. stav 3.); da ako dostavljanje nije bilo moguće izvršiti po odredbama stava 2. ovog člana u roku od pet radnih dana od dana upućivanja pismena, dostavljanje se vrši isticanjem na oglasnu tablu nadležnog suda (član 29. stav 4.); da je izvršni poverilac dužan da predujmi troškove postupka, u skladu sa zakonom i propisom koji uređuje troškove postupka, da je dokaz o uplaćenom predujmu izvršni poverilac dužan da dostavi uz predlog za izvršenje i da će sud, odnosno izvršitelj obustaviti izvršenje ako izvršni poverilac ne dostavi dokaz o uplaćenom predujmu, osim ako je po zakonu oslobođen ili ga je sud oslobodio plaćanja troškova postupka (član 34. stav 2.).

Odredbama Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. br. 72/11, 49/13-Odluka US, 74/13-Odluka US i 55/14 ) (u daljem tekstu: ZPP) propisano je: da ako se u toku postupka pred prvostepenim sudom pokaže da bi redovan postupak oko postavljanja zakonskog zastupnika tuženom trajao dugo, pa bi zbog toga mogle da nastanu štetne posledice za jednu ili obe stranke, sud će tuženom da postavi privremenog zastupnika po redosledu sa spiska advokata koji sudu dostavlja nadležna advokatska komora (član 81. stav 1.); da će pod uslovom iz stava 1. ovog člana sud da postavi tuženom privremenog zastupnika naročito ako je prebivalište ili boravište, odnosno sedište tuženog nepoznato, a tuženi nema punomoćnika (član 81. stav 2. tačka 4)); da privremeni zastupnik preduzima parnične radnje u postupku sve dok se stranka, njen zakonski zastupnik ili punomoćnik ne pojavi pred sudom ili dok organ starateljstva ne obavesti sud da je postavio staratelja (član 82. stav 2 .).

7. Prema stavu Evropskog suda za ljudska prava (u daljem tekstu: ESLjP), pravičnost suđenja ostvaruje se kroz isključenje proizvoljnosti u postupanju i odlučivanju od strane redovnih sudova, što podrazumeva obavezu tih sudova da se pridržavaju utvrđenih pravila tokom postupka. Naime, ESLjP je u presudi Sotiris and Nikos Koutras Attee protiv Grčke, broj predstavke 39442/98, od 16. novembra 2000. godine, pored ostalog, istakao da stranke uvek imaju pravo da očekuju da će se postojeća pravila primeniti na njihov slučaj (videti stav 20. pomenute presude). Ustavni sud smatra da je izneti stav od izuzetne važnosti, jer strankama u postupku omogućava da svoje ponašanje usklade sa postojećim procesnim pravilima, u kom slučaju na njihovoj strani postoji i legitimno očekivanje da se na njihov slučaj ta postojeća, predvidljiva pravila zaista i primene.

U konkretnom slučaju, izvršni sud je pravnosnažno obustavio izvršni postupak jer podnositeljka ustavne žalbe, kao izvršni poverilac , nije postupila po zaključku suda kojom joj je naloženo da uplati predujam troškova privremenog zastupnika , pri čemu je u rešenju o obustavi izvršenja konstatovano da je adresa prebivališta izvršnog dužnika „pasivizarana“.

U vezi sa izloženim, Ustavni sud ukazuje da stranke u postupku moraju da postupaju po sudskim nalozima , jer je to u cilju efikasnog i delotvornog vođenja postupka, odnosno u cilju otklanjanja procesnih smetnji za njegovo dalje vođenje. Istovremeno, međutim, nalozi suda u postupku moraju da imaju utemeljenje u određenim procesnim pravilima. Izvršni sud je u konkretnom slučaju naložio podnositeljki ustavne žalbe da uplati predujam troškova za rad privremenog zastupnika, a navedeni institut predstavlja institut parnične procedure, i u smislu odredbe člana 10. ZIO iz 2011. godine, u postupku izvršenja shodno se primenjuju odredbe Zakona o parničnom postupku, ako ovim ili drugim zakonom nije drugačije određeno. Odredbom člana 81. stav 2. tačka 4) ZPP iz 2011. godine je propisano da će pod uslovom iz stava 1. ovog člana sud da postavi tuženom privremenog zastupnika, naročito ako je prebivalište ili boravište, odnosno sedište tuženog nepoznato, a tuženi nema punomoćnika. U smislu odredaba ZIO iz 2011. godine, dostavljanje izvršnom dužniku koji je fizičko lice vrši se na adresu upisanu kod organa nadležnog za vođenje evidencije o ličnim kartama (član 29. stav 2.) i izvršni poverilac je dužan da sudu dostavi adresu izvršnog dužnika koja odgovara adresi iz evidencije nadležnog organa (član 29. stav 3.), a što je podnositeljka ustavne žalbe kao izvršni poverilac i učinila.

U konkretnom slučaju, za spr ovođenje izvršenja je bilo od značaja i da se odredi adresa mesta nalaženja pokretnih ili nepokretnih stvari izvršnog dužnika, pri čemu je podnositeljka od izvršnog suda tražila i to da se od nadležnog katastra nepokretnosti pribavi izveštaj o tome da li izvršni dužnik ima nepokretnost u svom vlasništvu, pri čemu je i sama dostavila ranije kopije izvoda iz katastra nepokretnosti.

Polazeći od iznetog, Ustavni sud je utvrdio da je osporenim rešenjima Osnovnog suda u Novom Sadu I. 450/13 od 22. januara 2015. godine i IPV(I). 122/15 od 6. februara 2015. godine povređeno pravo podnositeljke ustavne žalbe na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, te je, u tački 1. izreke, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15 – dr. zakon i 103/15), ustavnu žalbu usvojio u ovom delu .

8. Po oceni Ustavnog suda, u konkretnom slučaju, posledice učinjene povrede prava su takve prirode da se mogu otkloniti samo poništajem osporenog rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu IPV(I). 122/15 od 6. februara 2015. godine i određivanjem da taj sud u ponovnom postupku donese novu odluku o prigovoru izjavljenom protiv rešenja toga s uda I. 450/13 od 22. januara 2015. godine . Stoga je, primenom odredbe člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, odlučeno kao u tački 2. izreke.

9. Polazeći od toga da je ustavna žalba izjavljena i zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud najpre konstatuje da izvršni postupak, kao posebna vrsta sudskog postupka, predstavlja jedinstvenu celinu i pokreće se podnošenjem predloga za izvršenje, a završava se zaključenjem ili obustavom postupka izvršenja. U konkretnom slučaju izvršni postupak je okončan obustavom . Dakle, za ocenu postojanja povrede prava podnositeljke ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku, bitan je period od kada je podnositeljka ustavne žalbe podnela predlog za izvršenje O snovnom sudu u Novom Sadu, 30. januara 2013. godine, do donošenja osporenog rešenja veća Osnovnog suda u Novom Sadu IPV(I). 122/15, 6. februara 2015. godine, kojim je po prigovoru podnositeljke ustavne žalbe potvrđeno rešenje o obustavi postupka izvršenja .

Ustavni sud je utvrdio da je predmetni izvršni postupak trajao više od dve godine, što, samo po sebi, može ukazivati da nije okončan u okviru standarda razumnog roka. Međutim, prilikom utvrđivanja postojanja povrede prava na suđenje u razumnom roku, Ustavni sud polazi od toga da je pojam razumnog trajanja jednog sudskog postupka relativna kategorija koja zavisi od niza činilaca, a pre svega od složenosti činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanja podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanja nadležnih sudova i prirode zahteva, odnosno značaja prava o kom e se raspravlja za podnosioca, te je Sud i u ovom slučaju ispitivao da li su i u kojoj meri navedeni kriterijumi uticali na ovako dugo trajanje drugostepenog postupka.

Ustavni sud nalazi da izvršni postupak koji predstavlja završnu fazu u ostvarivanju subjektivnih građanskih prava i koji nije kontradiktoran postupak, po pravilu , isključuje postojanje slože nih činjeničnih i pravnih pitanja. Međutim, navedeno se ne može primeniti na konkret an slučaj. Naime, u predmetnom izvršnom postupku su postojale okolnosti koje su objektivno i znatno doprinele dužini trajanja postupka – nemogućnost da se utvrdi aktivna adresa prebivališta izvršnog dužnika, adresa mesta nalaženja pokretnih stvari izvršnog dužnika, pri čemu izvršni dužnik nije imao svojstvo osiguranika, niti je bio korisnik prava iz penzijskog i invalidskog osiguranja.

Ustavni sud dalje nalazi da je podnositeljka ustavne žalbe kao izvršni poverilac imala nesumnjiv i legitiman interes da se njeno potraživanje koje je utvrđeno pravnosnažnom i izvršnom presudom namiri efikasno i u što kraćem roku, a što je i osnovni cilj izvršnog postupka . Podnositeljka ustavne žalbe svojim postupcima u suštini nije doprinela dužini trajanja izvršnog postupka.

Ustavni sud zatim ukazuje da glavno načelo na kome se zasniva izvršni postupak jeste načelo hitnosti. Poštovanje ovog načela izvršne procedure podrazumeva obavezu suda da primenjuje procesne odredbe izvršnog postupka koje , u suštini , predstavljaju konkretizaciju navedenog načela , i to , prvenstveno , odredbe koje predviđaju izuzetno kratke rokove za preduzimanje pojedinih radnji u izvršnom postupku, kao i sprovođenje radnji izvršenja po službenoj dužnosti (izvršni postupak u fazi sprovođenja je pretežno oficijelan). U konkretnom slučaju, po oceni Ustavnog suda, izvršni sud je bio ažuran u svom postupanju, ali su postojale okolnosti koje su objektivno doprinele dužini trajanja postupka, koje su istov remeno sprečile izvršni sud da sprovede radnje izvršenja. Izvršni sud, nakon donošenja rešenja o izvršenju, nije mogao odmah da pristupi sprovođenju izvršenja, jer je, na zahtev podnositeljke ustavne žalbe, prethodno zatražio izjav u o imovini izvršnog dužnika. Zatim, izvršni sud je izrekao novčan u kazn u izvršno m dužniku zbog nepostupanja po nalogu suda za dostavljanje izjave o imovini. Dalje, izvršni sud je od nadležne filijale Republičkog fonda za penzijsko i invalidsko osiguranje tražio da se dostavi podatak o tome da li je izvršni dužnik prijavljen na obavezno socijalno osiguranje, ta da se navede naziv i sedište poslodavca, a od Ministarstva unutrašnjih poslova – Policijske uprave u Novom Sadu je tražio u dva navrata podatak o tome da li izvršni dužnik poseduje vozilo na svoje ime. Kada je dobio podatak o tome da izvršni dužnik poseduje jedno vozilo registrovano na svoje ime , izvršni sud je u kratkom roku zakazao termin popisa i procene pokretnih stvari, ali ova radnja izvršenja nije uspešno sprovedena iz objektivnih razloga.

Imajući u vidu sve navedeno, Ustavni sud je ocenio da podnositeljki ustavne žalbe u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Novom Sadu u predmetu I. 450/13 nije povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava. Izneta ocena Ustavnog suda temelji se i na praksi Evropskog suda za ljudska prava prema kojoj samo ona kašnjenja i odugovlačenja koja se mogu pripisati sudovima i drugim državnim organima mogu dovesti do zaključka o nepoštovanju prava na suđenje u razumnom roku (u tom smislu videti presudu ESLjP Proszak protiv Poljske, od 16. decembra 1997. godine, stav 40.). Stoga je Ustavni sud ustavnu žalbu u tom delu odbio kao neosnovanu , saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, odlučujući kao u tački 3. izreke.

10. Polazeći od svega iznetog, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić

Odluka Ustavnog suda o povredi prava na pravično suđenje

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti