Usvajanje ustavne žalbe zbog povrede prava na pravično suđenje u sporu o pravu korišćenja zemljišta

Kratak pregled

Ustavni sud je usvojio ustavnu žalbu, poništio presudu Vrhovnog suda Srbije i utvrdio povredu prava na pravično suđenje. Redovni sudovi su proizvoljno primenili pravo kada su zaključili da se pravo korišćenja zemljišta može odvojiti i preneti nezavisno od prava svojine na objektu.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik veća i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Vitomira Koraća i Dragane Korać Aćimović, oboje iz Beograda, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 6. juna 2013. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Vitomira Koraća i Dragane Korać Aćimović i utvrđuje da je presudom Drugog opštinskog suda u Beogradu P. 5370/07 od 1. oktobra 2008. godine, presudom Okružnog suda u Beogradu Gž. 4702/09 od 29. aprila 2009. godine i presudom Vrhovnog suda Srbije Rev. 3441/09 od 25. novembra 2009. godine povređeno pravo podnosilaca ustavne žalbe na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbija kao neosnovana.

2. Poništava se presuda Vrhovnog suda Srbije Rev. 3441/09 od 25. novembra 2009. godine, pa se nalaže da Vrhovni kasacioni sud donese novu odluku o reviziji podnosilaca ustavne žalbe izjavljenoj protiv drugostepene presude iz tačke 1.

O b r a z l o ž e nj e

1. Vitomir Korać i Dragana Korać Aćimović, oboje iz Beograda, su 21. aprila 2010. godine, preko punomoćnika dr Dragora Hibera i dr Miloša Živkovića, obojice iz Beograda, podneli Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude Drugog opštinskog suda u Beogradu P. 5370/07 od 1. oktobra 2008. godine, presude Okružnog suda u Beogradu Gž. 4702/09 od 29. aprila 2009. godine i presude Vrhovnog suda Srbije Rev. 3441/09 od 25. novembra 2009. godine, zbog povrede načela zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava Republike Srbije, prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, prava na jednaku zaštitu prava i prava na pravno sredstvo iz člana 36. Ustava , kao i prava na imovinu iz člana 58. Ustava.

U ustavnoj žalbi je, pored ostalog, navedeno: da su podnosioci ustavne žalbe na osnovu ugovora o kupoprodaji, zaključenog 4. aprila 1979. godine sa sada pok. S.N. kao prodavcem, stekli pravo susvojine na po 1/5 dela porodične stambene zgrade u Ulici Maglajska br. 27 u Beogradu, te da su ex lege stekli pravo sukorišćenja zemljišta koje se nalazi ispod zgrade i koje služi za njenu redovnu upotrebu (na kome pravo svojine ima Republika Srbija); da je tim ugovorom predviđeno pravo prodavca da koristi zemljište do svoje smrti; da je sada pok. S.N. simulovanim ugovorom o poklonu od 15. decembra 1988. godine raspolagala sa preostalim udelom od 3/5 dela porodične stambene zgrade u korist poklonoprimca Lj.M, posebno mu prenoseći i pravo korišćenj a navedenog zemljišta ; da se Lj.M. ponašao kao isključivi titular prava korišćenja celokupnog zemljišta na kome je zgrada izgrađena, te su podnosioci ustavne žalbe podneli tužbu protiv njega, radi utvrđenja njihovog prava sukorišćenja spornog zemljišta; da su postupajući sudovi proizvoljno zaključili da podnosioci ustavne žalbe nemaju pravo sukorišćenja zemljišta na kome je izgrađena zgrada na kojoj oni imaju pravo susvojine, pogrešno nalazeći da je sada pok. S.N, na osnovu navedenog ugovora o kupoprodaji , zadržala pravo korišćenja spornog zemljišta i da je ona punovažno raspolagala tim pravom u korist tuženog Lj.M; da su postupajući sudovi prevideli činjenicu da je u zemljišnim knjigama u korist podnosilaca ustavne žalbe, kao vlasnika zgrade, uknjiženo pravo korišćenja zemljišta koje je potrebno za redovnu upotrebu zgrade. Podnosioci ustavne žalbe predlažu da Ustavni sud usvoji žalbu i poništi osporene presude.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U postupku pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosilaca ustavne žalbe povređeno njihovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je izvršio uvid u dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu, te je utvrdio sledeće činjenice i okolnosti koje su od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnopravnoj stvari:

Tužioci Vitomir Korać i Dragana Korać Aćimović, ovde podnosioci ustavne žalbe, podneli su Drugom opštinskom sudu u Beogradu tužbu protiv tuženog Lj.M, radi utvrđenja prava sukorišćenja zemljišta koje se nalazi na k.p. br. 37/3, ZKUL 1450 KO Beograd 7.

Prvostepeni sud je 1. oktobra 2008. godine doneo osporenu presudu P. 5370/07, kojom je odbio tužbeni zahtev tužilaca kao neosnovan. U obrazloženju osporene prvostepene presude je, pored ostalog, navedeno: da je sud na osnovu uvida u javne knjige utvrdio da je sporno zemljište u državnoj svojini, te da su vlasnici kuće u Ulici Maglajska 27 u Beogradu tužioci sa po 1/5 suvlasničkog udela i tuženi sa 3/5 suvlasničkog udela; da je raniji vlasnik kuće i nosilac prava korišćenja zemljišta bila sada pok. S.N, koja je sa tužiocima 4. aprila 1979. godine zaključila ugovor o kupoprodaji, kojim im je prenela pravo susvojine na 2/5 dela navedene kuće, te da je ugovorom predviđeno da prodavac zadržava pravo korišćenja celog dvorišta do svoje smrti, nakon čega će tužioci sa naslednicima prodavca zajednički koristiti celo dvorište; da je sada pok. S.N. na osnovu ugovora o poklonu zaključenog 28. avgusta 1988. godine poklonila tuženom 3/5 kuće i prenela na njega pravo trajnog korišćenja zemljišta na kome je izgrađena kuća, dvorišta i svih zasada u dvorištu, zadržavajući za sebe pravo doživotnog korišćenja zemljišta; da uprkos činjenici da su tužioci upisani u zemljišnim knjigama kao suvlasnici na navedenoj kući, prvostepeni sud nalazi da nema mesta primeni člana 83. Zakona o planiranju i izgradnji i člana 14. stav 1. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa, jer je sada pok. S.N, na osnovu ugovora o kupoprodaji zaključenog sa tužiocima , zadržala pravo korišćenja spornog zemljišta, koje je kasnije ugovorom o poklonu prenela tuženom; da je tuženi sada jedini korisnik spornog zemljišta, zbog čega je sud odbio kao neosnovan tužbeni zahtev tužilaca.

Odlučujući o žalbi tužilaca, Okružni sud u Beogradu je osporenom presudom Gž. 4702/09 od 29. aprila 2009. godine odbio žalbu kao neosnovanu i potvrdio prvostepenu presudu, prihvatajući u celini obrazloženje Drugog opštinskog suda u Beogradu.

Odlučujući o reviziji tužilaca izjavljenoj protiv drugostepene presude, Vrhovni sud Srbije je 25. novembra 2009. godine doneo osporenu presudu Rev. 3441/09, kojom je odbio reviziju kao neosnovanu. U obrazloženju osporene revizijske presude je, pored ostalog, istaknuto: da je pravilno stanovište nižestepenih sudova da u konkretnom slučaju nema mesta primeni odredaba člana 83. Zakona o planiranju i izgradnji i člana 14. stav 1. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa, jer je tuženi jedini korisnik sporne nepokretnosti; da Vrhovni sud ne prihvata revizijske navode prema kojima je odredbom člana 3. ugovora o kupoprodaji kuće, zaključenog između sada pok. S.N. kao prodavca i tužilaca kao kupaca, jasno iskazana namera stranaka da pravo korišćenja dvorišta dato S.N. predstavlja pravo koje se gasi njenom smrću i koje je vezano za njenu ličnost i koje ne može da se prenosi na treće lice pravnim poslom; da je tako pok. S.N. mogla da na osnovu ugovora o poklonu ili bilo kojim drugim pravnim poslom prenese na tuženog pravo korišćenja celog dvorišta; da su nižestepeni sudovi pravilno protumačili navedenu odredbu ugovora , da tuženi nije naslednik sada pok. S.N. i da stoga nije dužan da prizna tužiocima pravo korišćenja na čitavom dvorištu; da se reč “naslednici“ koja je upotrebljena u navedenoj ugovornoj odredbi ne odnosi na singularnog sukcesora sada pok. S.N, kakav je u konkretnom slučaju tuženi, već na univerzalne sukcesore – naslednike; da je revizijski sud ocenio da se ne radi o pravu vezanom za ličnost sada pok. S.N, što bi isključivalo mogućnost da to pravo ona prenosi nekom trećem.

4. Odredbama Ustava, na čiju se povredu pozivaju podnosioci ustavne žalbe, utvrđeno je : da su pred Ustavom i zakonom svi jednaki, da svako ima pravo na jednaku zakonsku zaštitu, bez diskriminacije i da je zabranjena svaka diskriminacija, neposredna ili posredna, po bilo kom osnovu, a naročito po osnovu rase, pola, nacionalne pripadnosti, društvenog porekla, rođenja, veroispovesti, političkog ili drugog uverenja, imovnog stanja, kulture, jezika, starosti i psihičkog ili fizičkog invaliditeta (član 21. st. 1. do 3. ); da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči jednaka zaštita prava pred sudovima i drugim državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinica lokalne samouprave i da svako ima pravo na žalbu ili drugo pravno sredstvo protiv odluke kojom se odlučuje o njegovom pravu, obavezi ili na zakonu zasnovanom interesu (član 36.); da se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona i da pravo svojine može biti oduzeto ili ograničeno samo u javnom interesu utvrđenom na osnovu zakona, uz naknadu koja ne može biti niža od tržišne, te da se zakonom može ograničiti način korišćenja imovine, a da je oduzimanje ili ograničenje imovine radi naplate poreza i drugih dažbina ili kazni, dozvoljeno samo u skladu sa zakonom (član 58.).

Odredbama člana 15. st. 1. i 2. Zakona o građevinskom zemljištu (“Službeni glasnik SRS“, br. 20/79, 16/83, 38/84 i 14/86), koji je važio u vreme zaključenja ugovora o kupoprodaji kuće između sada pok. S.N. kao prodavca i podnosilaca ustavne žalbe kao kupaca , bilo je propisano da se prava u pogledu izgrađenog gradskog građevinskog zemljišta ne mogu odvojiti od prava na objektu izgrađenom na određenoj građevinskoj parceli i da korišćenje izgrađenog gradskog građevinskog zemljišta podrazumeva korišćenje građevinske parcele koja obuhvata zemljište pod zgradom i zemljište koje služi za redovnu upotrebu zgrade, dok na tom zemljištu zgrada postoji.

Odredbom člana 8. stav 2. Zakona o prometu nepokretnosti (“Službeni glasnik SRS“, br. 15/74 i 14/77), koji je važio u vreme zaključenja navedenog ugovora o kupoprodaji kuće, bilo je predviđeno da se otuđenjem zgrade na kojoj postoji pravo svojine a koja se nalazi na zemljištu u društvenoj svojini stiče pravo korišćenja na zemljištu dok zgrada na njemu postoji, kao i na zemljištu koje služi za njenu redovnu upotrebu.

Imajući u vidu da je sada pok. S.N. ugovorom o poklonu od 28. avgusta 1988. godine poklonila Lj.M. (tuženi u parničnom postupku) 3/5 kuće u Ulici Maglajska 27 u Beogradu i pravo trajnog korišćenja zemljišta na kome je kuća izgrađena, a da je parnični postupak u kome su donete osporene presude vođen u periodu od 2007. do 2009. godine, Ustavni sud smatra da su za odlučivanje bitni i propisi koji su uređivali prenos prava svojine na objektu izgrađenom na gradskom građevinskom zemljištu i u periodu nakon što su podnosioci ustavne žalbe ugovorom o kupoprodaji stekli pravo svojine od po 1/5 na kući u Ulici Maglajska 27 u Beogradu.

Odredbe člana 17. st. 1. i 2. Zakona o građevinskom zemljištu (“Službeni glasnik SRS“, broj 23/90 i “Službeni glasnik RS“ br. 3/90, 53/93, 67/93 i 48/94) su po svojoj sadržini bile istovetne sa prethodno navedenim odredbama Zakona o građevinskom zemljištu iz 1979. godine.

Odredbom člana 19. Zakona o građevinskom zemljištu (“Službeni glasnik RS“ br. 44/95, 16/97 i 23/01) je bilo izričito propisano da se prenosom prava na objektu na izgrađenom gradskom građevinskom zemljištu prenose i prava na zemljištu pod objektom i zemljištu koje služi za redovnu upotrebu objekta.

Odredbom člana 83. Zakona o planiranju i izgradnji (“Službeni glasnik RS“ br. 47/03, 34/06 i 39/09), koji je važio u vreme rešavanja spornog pravnog odnosa, bilo je propisano da vlasnici, čiji su objekti, do dana stupanja na snagu ovog zakona, izgrađeni u skladu sa zakonom na izgrađenom ostalom građevinskom zemljištu u državnoj svojini, imaju pravo korišćenja postojeće građevinske parcele dok taj objekat postoji.

Odredbama člana 12. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa (“Službeni list SFRJ“, br. 6/80 i 36/90, “Službeni list SRJ“, broj 29/96 i “Službeni glasnik RS“, broj 115/05), koji je brisan izmenama objavljenim u “Službenom listu SRJ“, broj 29/96 od 26. juna 1996. godine, bilo je takođe propisano da kada je zgrada na kojoj postoji pravo svojine izgrađena, u skladu sa zakonom, na zemljištu u društvenoj svojini, vlasnik zgrade ima pravo korišćenja zemljišta na kome je zgrada izgrađena i zemljišta koje služi za redovnu upotrebu te zgrade dok ona postoji i da se pravo korišćenja iz stava 1. ovog člana može prenositi samo sa prenosom prava svojine na zgradu.

Odredbama Zakona o obligacionim odnosima ( "Službeni list SFRJ", br. 29/78, 39/85, 45/89 i 57/89 i "Službeni list SRJ", br. 31/93, 22/99, 23/99, 35/99 i 44/99), koje su od značaja za odlučivanje u ovoj pravnoj stvari, propisano je : da su strane u obligacionim odnosima slobodne, u granicama prinudnih propisa, javnog poretka i dobrih običaja, da svoje odnose urede po svojoj volji (član 10.); da kad je predmet obaveze nemoguć, nedopušten, neodređen ili neodrediv, ugovor je ništav (član 47.); da je predmet obaveze nedopušten ako je protivan prinudnim propisima, javnom poretku ili dobrim običajima (član 49.).

5. Podnosioci ustavne žalbe smatraju da im je pravo na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava povređeno proizvoljnom primenom materijalnog prava.

Naime, u konkretnom slučaju, postupajući sudovi su ocenili da podnosioci ustavne žalbe nemaju pravo sukorišćenja spornog građevinskog zemljišta na kome se nalazi kuća u Ulici Maglajska 27 u Beogradu , jer su oni, na osnovu ugovora o kupoprod aji zaključenog sa sada pok. S.N, jedino stekli pravo susvojine na kući , te da je saglasnošću volja ugovornih stranaka prodavac S.N. zadržala pravo korišćenja zemljišta na kome je izgrađena ta kuća i da je ona nakon toga ugovorom o poklonu prenela pravo korišćenja zemljišta (cele parcele) na tuženog Lj.M.

Ispitujući da li su sudovi u osporenim presudama proizvoljno primenili materijalno pravo na štetu podnosilaca ustavne žalbe, pred Ustavnim sudom se postavilo pitanje imovinskih prava vlasnika objekta izgrađenog na gradskom građevinskom zemljištu. Razmatrajući ovo sporno pravno pitanje, Ustavni sud je konstatovao da je pravilom rimskog prava superficies solo cedit bilo određeno da sve nepokretnosti koje su u čvrstoj fizičkoj vezi sa zemljom (zgrade i drugi građevinski objekti) pripadaju vlasniku zemljišta . Dakle, ova pravna maksima je favorizovala vlasnika zemljišta i kao takva predstavljala izraz dominantnog ekonomskog značaja koje su nekada imale zemljišne nepokretnosti. Ovo pravilo predstavlja ispoljavanje na jednom određenom području šireg pravila da sporedna stvar, u ovom slučaju zgrada, deli pravnu sudbinu glavne stvari, u ovom slučaju zemljišta. Međutim, uzimajući u obzir da je vremenom došlo do porasta značaja i vrednosti zgrada, kako u ekonomskom, tako i u sociološkom smislu, pravilo superficies solo cedit je pretrpelo značajne izmene u savremenim pravnim sistemima, pa i u našem. U današnje vreme, kada je reč o gradskom građevinskom zemljištu, ovo pravilo je postavljeno upravo na suprotan način – građevinsko zemljište prati pravnu sudbinu zgrade koja je izgrađena na njemu. U tom smislu, Ustavni sud ističe da je odredbama Zakona o građevinskom zemljištu iz 1979. godine, koje su važile u trenutku zaključenja ugovora o kupoprodaji kuće između podnosilaca ustavne žalbe i sada pok. S.N. i odredbam a Zakona o planiranju i izgradnji, koji je važio u vreme rešavanja ovog stvarnopravnog spora, na isti način bilo regulisano pitanje imovin skih ovlašćenja vlasnika objekata na izgrađenom gradskom građevinskom zemljištu i da je uspostavljena neodvojivost prava na zemljištu od prava na objektu izgrađenom na određenoj građevinskoj parceli. Navedenim zakonima pravo korišćenja na izgrađenom građevinskom zemljištu je bilo uređeno tako da su vlasnici zgrada imali pravo korišćenja građevinske parcele koja obuhvata zemljište pod zgradom i zemljište koje služi za redovnu upotrebu zgrade, sve dok na tom zemljištu zgrada postoji, a pravo korišćenja zemljišta je moglo biti u pravnom prometu samo u slučaju prenosa prava na zgradi izgrađenoj na tom zemljištu. Na ovakav pravni zaključak upućuju i odredbe člana 8. stav 2. Zakona o prometu nepokretnosti iz 1974. godine i ranije važećeg člana 12. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa, prema kojima se otuđenjem zgrade na kojoj je postojalo pravo svojine a koja se nalazi la na zemljištu u društvenoj svojini, sticalo pravo korišćenja na zemljištu dok zgrada na njemu postoji, kao i na zemljištu koje služi za njenu redovnu upotrebu , te da se pravo korišćenja zemljišta moglo prenositi samo sa prenosom prava svojine na zgradi. S obzirom na to da iz navedenih zakonskih odredaba proizlazi da zgrada i gradsko građevinsko zemljište na kojem se ona nalazi predstavljaju jedinstven objekat u pravnom prometu , Ustavni sud je zaključio da svako fizičko i pravno lice koje je na osnovu pravnog posla steklo pravo svojine na zgradi izgrađenoj na gradskom građevinskom zemljištu, po sili zakona, ima i pravo korišćenja takvog zemljišta. Imajući u vidu imperativan karakter navedenih odredaba zakona, Ustavni sud smatra da je u domenu ugovornih odnosa koji su nastali prenos om imovinskih prava na gradskom građevinskom zemljištu, isključena primena načela autonomije v olje, odnosno da ugovorne strane nisu mogle da suprotno pravnim propisima na drugačiji način regulišu svoje odnose (npr. da prodavac prenese na kupca pravo svojine na zgradi, a da zadrži za sebe pravo korišćenja zemljišta na kome se zgrada nalazi) .

Polazeći od svega iznetog, a uzimajući u obzir da su podnosioci ustavne žalbe na osnovu ugovora o kupoprodaji zaključenog sa sada pok. S.N. stekli pravo susvojine na zgradi izgrađenoj na gradskom građevinskom zemljištu i da su u javnim knjigama kao korisnici gradskog građevinskog zemljišta označeni vlasnici objekta koji je izgrađen na zemljištu, a u koje spadaju i podnosioci, Ustavni sud smatra da su D rugi opštinski sud u Beogradu, Okružni sud u Beogradu i Vrhovni sud Srbije izveli ustavnopravno neprihvatljiv zaključak da podnosioci nemaju pravo sukorišćenja spornog zemljišta i da je sada pok. S.N. na osnovu navedenog ugovora zadržala to pravo za sebe. Iz tih razloga, kao i činjenice da se odredbom člana 32. stav 1. Ustava, pored ostalog, garantuje i zaštita stranaka u parničnom postupku od proizvoljne ili arbitrerne primene prava od strane sudova, Ustavni sud je ocenio da je osporenim presudama povređeno pravo podnosilaca ustavne žalbe na pravično suđenje, te je ustavnu žalbu u ovom delu usvojio, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11 i 18/13-Odluka US ), i odlučio kao u prvom delu tačke 1. izreke.

Ustavni sud je zaključio da se štetne posledice učinjene povredom prava na pravično suđenje mogu otkloniti jedino poništajem osporene presude Vrhovnog suda Srbije Rev. 3441/09 od 25. novembra 2009. godine, kako bi u ponovnom postupku Vrhovni kasacioni sud, kao sada nadležan sud za postupanje po vanrednim pravnim lekovima, doneo novu odluku o reviziji podnosilaca ustavne žalbe izjavljenoj protiv presude Okružnog suda u Beogradu Gž. 4702/09 od 29. aprila 2009. godine, te je, s aglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, odlučeno kao u tački 2. izreke.

6. Ispitujući navode ustavne žalbe prema kojima je osporenim presudama povređeno načelo zabrane diskriminacije na štetu podnosilaca, Ustavni sud je utvrdio da podnosioci nisu pružili dokaze da im je zbog nekog ličnog svojstva povređeno ljudsko ili manjinsko pravo zajemčeno Ustavom, a što je neophodna pretpostavka da bi se mogla utvrditi povreda načela iz člana 21. Ustava.

Takođe, Ustavni sud smatra da se navodi ustavne žalbe o povredi prava na jednaku zaštitu prava i prava na pravno sredstvo u predmetnom parničnom postupku, u konkretnom slučaju, ne mogu dovesti u vezu sa sadržinom prava zajemčenih odredbama člana 36. Ustava.

Budući da će revizija podnosilaca ustavne žalbe biti predmet ponovnog preispitivanja i odlučivanja pred Vrhovnim kasacionim sudom, Ustavni sud smatra da je zahtev podnosilaca ustavne žalbe za utvrđivanje povrede prava na imovinu iz člana 58. Ustava preuranjen. Iz iznetih razloga, Ustavni sud je odbio kao neosnovanu ustavnu žalbu u ovom delu, odlučujući kao u drugom delu tačke 1. izreke.

7. Polazeći od svega iznetog, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević

Usvajanje ustavne žalbe zbog povrede prava na pravično suđenje u sporu o pravu korišćenja zemljišta

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti