Odluka Ustavnog suda o neosnovanosti ustavne žalbe u predmetu zloupotrebe službenog položaja

Kratak pregled

Ustavni sud je odbio ustavnu žalbu osuđenog za produženo krivično delo zloupotrebe službenog položaja. Sud je utvrdio da nije povređeno načelo zakonitosti, niti pravo na primenu blažeg zakona, jer bi i po novom zakonu delo bilo jednako kvalifikovano zbog sabiranja iznosa koristi.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-2615/2009
22.03.2012.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije Vesna Ilić Prelić, dr Marija Draškić, dr Agneš Kartag Odri, Predrag Ćetković, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i mr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Milana Daića iz Novog Sada, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 22. marta 2012. godine, doneo je

O D L U K U

Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Milana Daića izjavljena protiv presude Opštinskog suda u Novom Sadu K. 2302/06 od 27. aprila 2009. godine i presude Okružnog suda u Novom Sadu Kž. 841/09 od 3. novembra 2009. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. Milan Daić iz Novog Sada je 21. decembra 2009. godine, preko punomoćnika Milana Ž. Latinovića, advokata iz Novog Sada, Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu protiv akata navedenih u izreci, zbog povrede prava zajemčenih odredbama člana 34. st. 1. i 2. Ustava Republike Srbije.

Podnosilac ustavne žalbe navodi da je osporenim aktima osuđen zbog izvršenja produženog krivičnog dela zloupotrebe službenog položaja iz člana 242. stav 2. u vezi st. 1. i 4. Krivičnog zakona Republike Srbije i da mu je izrečena uslovna osuda „tako što mu je utvrđena kazna zatvora u trajanju od 11 meseci sa periodom provere od pet godina“. Ističući da primenjeni zakon nije propisivao mogućnost primene pravne konstrukcije produženog krivičnog dela, smatra da mu je povređeno pravo iz člana 34. stav 1. Ustava. S obzirom na to da je u međuvremenu, od podizanja optužnice do presuđenja, na snagu stupio novi Krivični zakonik, koji je po svojim odredbama povoljniji za podnosioca, jer predviđa blažu kaznu i viši imovinski cenzus za kvalifikovani oblik navedenog krivičnog dela, podnosilac ukazuje da je trebalo da odgovara za svako od krivičnih dela (koja su ušla u konstrukciju produženog dela) ponaosob, a sva ta pojedinačna dela bi po novom zakoniku morala biti kvalifikovana kao osnovni oblik krivičnog dela zloupotrebe službenog položaja - za koje je zaprećena maksimalna kazna od pet godina zatvora, tako da bi krivični postupak u odnosu na njega, pravilnom primenom povoljnijeg zakona, bio obustavljen zbog nastupanja apsolutne zastarelosti gonjenja. Dakle, podnosilac smatra da sud nije primenio sada važeći krivični zakon za koji nalazi da je po njega povoljniji, već zakon koji je važio u vreme izvršenja dela, čime je povređeno njegovo pravo iz člana 34. stav 2. Ustava. Predložio je da se osporene presude ponište.

2. Saglasno članu 170. Ustava, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku, iz navoda ustavne žalbe i uvidom u priložene presude, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za donošenje odluke u ovom ustavnosudskom predmetu:

Osporenom presudom Opštinskog suda u Novom Sadu K. 2302/06 od 27. aprila 2009. godine, okrivljeni Milan Daić (ovde podnosilac ustavne žalbe) je oglašen krivim za izvršenje produženog krivičnog dela zloupotreba službenog položaja iz člana 242. stav 2. u vezi st. 1. i 4. Krivičnog zakona Republike Srbije, izvršenog u periodu od 23. januara 1997. godine do 1. septembra 1999. godine, pa mu je izrečena uslovna osuda , tako što mu je utvrđena kazna zatvora u trajanju od 11 meseci i istovremeno je određeno da se kazna neće izvršiti ako okrivljeni u roku od pet godina ne izvrši novo krivično delo. U konstrukciju ovog produženog krivičnog dela ušlo je sedam pojedinačnih radnji izvršenja dela, koji ma je okrivljeni pribavio imovinsku korist u iznosima od 402.795,00 dinara, 313.648,07 dinara, 48.087,27 dinara, 46.543,56 dinara, 77.855,58 dinara, 91. 594,80 dinara i 83.136,71 dinara . U obrazloženju ove presude prvostepeni sud je, između ostalog, naveo: „Na izložen i način, okrivljeni je ostvario sva obeležja krivi čnog dela - produženog dela zloupotrebe službenog položaja iz čl. 242. stav 2 . u vezi st . 1 . i 4 . KZ RS, pa je utoliko izvršena izmena pravne kvalifikacije dela iz optu žnice, pošto sud nalazi da je u pitanju produženo delo, a ne 7 posebnih krivičnih dela. I u izjavi po preuzimanju krivi čnog gonjenja od 24.09.2004. godine, tužilac se složio da je u pitanju produženo delo, da bi kasnijim dopisom od 13.12.2004. godine, ponovo svako delo kvalifikovao kao posebno delo. .. Bez obzira što je u pitanju više oštećenih, u pitanju je jedinstvo radnje i posledice, na istom gra đevinskom objektu... pa je krivično delo kvalifikovano kao produženo delo. .. Za krivično delo iz člana 242 . stav 2 . KZ RS zaprećena je kazna zatvora u trajanju od jedne do 10 godina. Po članu 95 . stav 1 . tačka 3 ) u vezi sa članom 96 . stav 1 . tačka 6 ) KZJ , zastarelost za ovo delo nastupa kad protekne 10 godina od izvršenja dela (relativna) , odnosno 20 godina (apsolutna zastarelost). Dakle, zastarelost u ovom slučaju nastupa tek 2017 . godine. Ne mogu se iz radnje produženog dela , koje čini jedinstvenu celinu , izdvojiti neke radnje pa ih kvalifikovati drugačije, ne kao produženo delo, već po blažoj kalifikaciji, na primer za osnovno delo i iz toga izvlačiti zaključak o zastarelosti. Zastarelost kod produženog dela može se razmatrati samo u okviru date kvalifikacije dela iz presude i op tužnice, a nikako fragmentarno, jer bi se time negirala sama suština produženog dela kao jedinstvene celine. U tom delu navod odbrane je neprihvatljiv...“

Kako se može videti iz citirane prvostepene presude, ukupan - zbirni iznos imovinske koristi koju je okrivljeni pribavio navedenim produženim krivičnim delom iznosio bi 1.063.660,94 dinara.

Odlučujući o žalbi okrivljenog izjavljenoj protiv osporene prvostepene presude, Okružni sud u Novom Sadu je 3. novembra 2009. godine doneo osporenu presudu Kž. 841/09, kojom je žalbu odbio kao neosnovanu i prvostepenu presudu potvrdio. U razlozima drugostepene presude navedeno je da je obrazloženje prvostepenog suda u pogledu utvrđenja da se u radnjama optuženog stiču sva obeležja produženog krivičnog dela, prihvatljivo i za veće drugostepenog suda. Naime, taj sud smatra da bi primena odredbe člana 359. važećeg Krivičnog zakonika, s obzirom na stav da se radi o produženom krivičnom delu, zahtevala i primenu člana 61. tačka 5) istog zakonika, koji „reguliše da se kod krivičnih dela čije je bitno obeležje određeni novčani iznos, smatra da je produženim krivičnim delom ostvaren zbir iznosa ostvarenih pojedinačnim delima. Kako bi to svakako bio iz nos koji prelazi 450.000 dinara, to po stavu ovog veća, prvostepeni sud, kvalifikujući da je kri vično delo po Krivičnom zakonu Republi ke Srbije, nije učinio povredu krivičnog zakona i nije primenio po učinioca stroži krivični zakon...“ Dalje je navedeno da „kako je , dakle , pravna kvalifikacija počinjenog krivičnog dela... pravilno utvrđena... a imajući u vidu zaprećenu kaznu za krivično delo iz člana 242. stav 2. KZ RS, to je pravilan zaključak prvostepenog suda da nije nastupila apsolutna zastara krivičnog gonjenja za ovo krivično delo“.

4. Odredbama člana 34. Ustava Republike Srbije , pored ostalog, zajemčeno je: da se niko ne može oglasiti krivim za delo koje, pre nego što je učinjeno, zakonom ili drugim propisom zasnovanim na zakonu nije bilo predviđeno kao kažnjivo, niti mu se može izreći kazna koja za to delo nije bila predviđena (stav 1.); da se kazne određuju prema propisu koji je važio u vreme kad je delo učinjeno, izuzev kad je kasniji propis povoljniji za učinioca, kao i da se krivična dela i krivične sankcije određuju zakonom (stav 2.).

Krivičnim zakonom SRJ („Službeni list SFRJ“, br. 44/76, 36/77, 34/84, 37/84, 74/87, 57/89, 3/90, 38/90, 45/90, 54/90 i „ Službeni list SRJ“, br. 35/92, 16/93, 31/93, 37/93 i 24/94 ) (u daljem tekstu: KZJ), važećim u vreme izvršenja krivičnog dela za koje je podnosilac osuđen, bilo je propisano: da se na učinioca krivičnog dela primenjuje zakon koji je važio u vreme izvršenja krivičnog dela (član 4. stav 1.), a da će se, ako je posle izvršenja krivičnog dela izmenjen zakon, jednom ili više puta, primeniti zakon koji je blaži za učinioca (član 4. stav 2.) . Članom 95. stav 1. tačka 3) KZJ bilo je propisano da se, a ko u ovom zakonu nije drukčije određeno, krivično gonjenje ne može se preduzeti kad protekne deset godina od izvršenja krivičnog dela za koje se po zakonu može izreći zatvor preko pet godina, a odredbom člana 96. stav 6. da zastarelost krivičnog gonjenja nastaje u svakom slučaju kad protekne dvaput onoliko vremena koliko se po zakonu traži za zastarelost krivičnog gonjenja.

Članom 242. Krivičnog zakona Republike Srbije ("Službeni glasnik SRS", br. 26/77, 28/77, 43/77, 20/79, 24/84, 39/86, 51/87, 6/89, 42/89 i 21/90 i "Službeni glasnik RS", br. 16/90, 26/91, 75/91, 9/92, 49/92, 51/92, 23/93, 67/93, 47/94, 17/95, 44/98, 10/02, 11/02, 80/02, 39/03 i 67/03 ) (u daljem tekstu: KZ RS), koji je važio u vreme izvršenja krivičnog dela za koje je podnosilac ustavne žalbe osuđen, bilo je propisano krivično delo zloupotreba službenog položaja i to tako: da će se službeno lice koje iskorišćavanjem svog službenog položaja ili ovlašćenja, prekoračenjem granice svog službenog ovlašćenja ili nevršenjem svoje službene dužnosti pribavi sebi ili drugom kakvu korist, drugom nanese kakvu štetu ili teže povredi prava drugog, kazniti zatvorom od šest meseci do pet godina (stav 1.); da će se, a ko je izvršenjem dela iz stava 1. ovog člana pribavljena imovinska korist u iznosu preko trista hiljada dinara, učinilac kazniti zatvorom od jedne do deset godina (stav 2.); da će se, a ko je izvršenjem dela iz stava 1. ovog člana pribavljena imovinska korist u iznosu preko osamsto pedeset hiljada dinara, učinilac kazniti zatvorom najmanje tri godine (stav 3.); da će se odgovorno lice u preduzeću, ustanovi ili drugoj organizaciji koje učini delo iz st. 1. i 3. ovog člana, kazniti kaznom propisanom za to delo (stav 4.) .

Krivičnim zakonikom („Službeni glasnik RS“, br. 85/05, 88/05 i 107/05) (u daljem tekstu: KZ), koji je stupio na snagu 1. januara 2006. godine i koji je važio u vreme donošenja osporenih presuda, propisano je: da nikome ne može biti izrečena kazna ili druga krivična sankcija za delo koje pre nego što je učinjeno zakonom nije bilo određeno kao krivično delo, niti mu se može izreći kazna ili druga krivična sankcija koja zakonom nije bila propisana pre nego što je krivično delo učinjeno (član 1.); da se na učinioca krivičnog dela primenjuje zakon koji je važio u vreme izvršenja krivičnog dela, a ako je posle izvršenja krivičnog dela izmenjen zakon, jednom ili više puta, primeniće se zakon koji je najblaži za učinioca (član 5. st. 1. i 2.);

Članom 61. KZ, pored ostalog, propisano je: da produženo krivično delo čini više istih ili istovrsnih krivičnih dela učinjenih u vremenskoj povezanosti od strane istog učinioca koja predstavljaju celinu zbog postojanja najmanje dve od sledećih okolnosti: istovetnosti oštećenog, istovrsnosti predmeta dela, korišćenja iste situacije ili istog trajnog odnosa, jedinstva mesta ili prostora izvršenja dela ili jedinstvenog umišljaja učinioca (stav 1.); da će se, ako produženo krivično delo obuhvata krivična dela čije je bitno obeležje određeni novčani iznos, smatrati da je produženim krivičnim delom ostvaren zbir iznosa ostvarenih pojedinačnim delima ukoliko je to obuhvaćeno jedinstvenim umišljajem učinioca (stav 5.).

Odredbom člana 103. stav 1. tačka 4) KZ propisano je da se, ako u ovom zakoniku nije drukčije određeno, krivično gonjenje ne može se preduzeti kad protekne deset godina od izvršenja krivičnog dela za koje se po zakonu može izreći kazna zatvora preko pet godina, a odredbom člana 104. stav 6) KZ da zastarelost krivičnog gonjenja nastaje u svakom slučaju kad protekne dvostruko vreme koje se po zakonu traži za zastarelost krivičnog gonjenja.

Član 359. ovog zakonika propisuje krivično delo zloupotreba službenog položaja i to tako: da će se službeno ili odgovorno lice koje iskorišćavanjem svog službenog položaja ili ovlašćenja, prekoračenjem granice svog službenog ovlašćenja ili nevršenjem svoje službene dužnosti pribavi sebi ili drugom fizičkom ili pravnom licu kakvu korist, drugom nanese kakvu štetu ili teže povredi prava drugog, k azniti zatvorom od šest meseci do pet godina (stav 1.); da će se, a ko je izvršenjem dela iz stava 1. ovog člana pribavljena imovinska korist u iznosu preko četiristopedeset hiljada dinara, u činilac kazniti zatvorom od jedne do osam godina (stav 2.); da će se, a ko vrednost pribavljene imovinske koristi prelazi iznos od milion i petsto hiljada dinara, učinilac kazniti zatvorom od dve do dvanaest godina (stav 3.) .

5. Prilikom utvrđivanja postojanja povrede označenih ustavnih prava, Ustavni sud prethodno ukazuje da se utvrđivanje krivičnog zakona koji je povoljniji za učinioca, po mišljenju Suda, ne može vršiti prostim upoređivanjem maksimuma zaprećenih kazni za određeno krivično delo, već razmatranjem svih relevantnih instituta i normi upoređivanih krivičnih zakona koji utiču na ukupni status okrivljenog u postupku, odnosno ocenom krivičnih zakona u celini.

Pravni pojam produženog krivičnog dela nije bio izričito definisan u našem ranijem zakonodavstvu, pa time ni propisan Krivičnim zakonom Republike Srbije, ali je kao krivičnopravni institut u međuvremenu jasno normiran članom 61. Krivičnog zakonika. U sudskoj praksi, međutim, ovaj institut je bio redovno i široko primenjivan i pre njegovog formalnog zakonskog propisivanja, kao „pro reo“ pravna konstrukcija koja je otklanjala nepovoljan uticaj osude i kažnjavanja za sticaj više krivičnih dela po okrivljenog. Važeći Krivični zakonik je kroz definiciju produženog krivičnog dela odredio i da će se, a ko produženo krivično delo obuhvata krivična dela čije je bitno obeležje određeni novčani iznos, smatrati da je produženim krivičnim delom ostvaren zbir iznosa ostvarenih pojedinačnim delima ukoliko je to obuhvaćeno jedinstvenim umišljajem učinioca . U konkretnom slučaju, razlika kod primene pravnog instituta produženog krivičnog dela prema ranijem KZ RS i važećem Zakoniku je u tome što se kod KZ RS imovinski iznosi pribavljeni pojedinim krivičnim delima koja ulaze u sastav produženog krivičnog dela nisu sabirali (s obzirom na to da ovaj institut nije bio formalno propisan), pa se imovinski cenzus kao kvalifikatorna okolnost dela cenio prema najvišem iznosu pojedinačno pribavljene imovinske koristi, dok se kod Krivičnog zakonika ovi imovinski iznosi sabiraju, pa zbir svih pojedinačnih iznosa čini onaj iznos koji je pribavljen krivičnim delom i od kog zavisi njegova pravna kvalifikacija.

Prema odredbama člana 95. stav 1. tačka 3) i člana 96. stav 6. KZJ, kao i prema odredbama člana 103. stav 1. tačka 4) i člana 104. stav 6. važećeg KZ, krivično gonjenje se ne može preduzeti kad protekne deset godina od izvršenja krivičnog dela za koje se po zakonu može izreći kazna zatvora preko pet godina (relativna zastarelost), a z astarelost krivičnog gonjenja nastaje u svakom slučaju kad protekne dvostruko vreme koje se po zakonu traži za zastarelost krivičnog gonjenja (apsolutna zastarelost) . Iz ovih zakonskih odredaba istovetne sadržine proizlazi da apsolutna zastarelost krivičnog gonjenja za krivično delo za koje je podnosilac osuđen nastupa, po oba navedena krivična zakona, nakon proteka 20 godina od izvršenja krivičnog dela, bez obzira da li je okrivljeni osuđen po članu 242. stav 2. KZRS ili po članu 359. stav 2. Krivičnog zakonika. Kako je, prema navodima iz osporenih presuda, predmetno produženo krivično delo izvršeno do 1. septembra 1999. godine, apsolutna zastarelost krivičnog gonjenja, u konkretnom slučaju, prema oba krivična zakona nastupa 1. septembra 2019. godine. Dakle, pošto je o krivičnom delu i krivici podnosioca doneta pravnosnažna presuda, u konkretnom slučaju apsolutna zastarelost nije nastupila, bez obzira koji krivični zakon se primenjuje.

Imajući u vidu pojedinačne iznose imovinske koristi pribavljene krivičnim delom u pitanju (najviša pojedinačno pribavljena imovinska korist je utvrđena u iznosu od 402.795,00 dinara), prema ranijem KZ RS radilo se o kvalifikovanom obliku osnovnog krivičnog dela iz člana 242. stav 2. Tvrdnja podnosioca ustavne žalbe da bi primenom kasnijeg krivičnog zakonika sve radnje izvršenja krivičnog dela za koje je osuđen izgubile svoj kvalifikatorni karakter, po oceni Ustavnog suda, nije osnovana, s obzirom na činjenicu da bi se, u tom slučaju, ex lege imao primeniti institut produženog krivičnog dela zloupotreba službenog položaja. Pošto bi se u tom slučaju svi iznosi imovinske koristi pribavljene pojedinačnim radnjama krivičnog dela morali sabirati, te bi ukupan iznos koristi pribavljene produženim krivičnim delom iznosio 1.063.660,99 dinara, opet bi se radilo o kvalifikovanom obliku osnovnog krivičnog dela, sada iz člana 359. stav 2. Krivičnog zakonika. Iz istog razloga je neosnovan i navod (u suštini konstrukcija) podnosioca ustavne žalbe da bi primenom Krivičnog zakonika, kao za njega povoljnijeg, zastarelo krivično gonjenje za pojedinačna krivična dela u pitanju, koja su ušla u sastav produženog krivičnog dela, a što podnosilac zasniva na rezonu da bi svako od tih dela, posmatrano za sebe, pojedinačno izgubilo svoj kvalifikovani oblik, pa bi navodno mogao da odgovara samo za sadašnji osnovni oblik krivičnog dela zloupotreba službenog položaja, za koje je zaprećena kazna zatvora do pet godina.

Pri svemu navedenom, Ustavni sud konstatuje da visina maksimalno zaprećene kazne zatvora za krivično delo za koje je podnosilac osuđen (deset godina po KZ RS, odnosno osam godina po važećem KZ) nema nikakvog značaja sa aspekta ostvarivanja i zaštite njegovih Ustavom zajemčenih prava, s obzirom na činjenicu da je podnosiocu ustavne žalbe izrečena uslovna osuda tako što mu je utvrđena kazna zatvora ispod zakonskog minimuma po oba zakona (u trajanju od 11 meseci) i istovremeno određeno da se tako utvrđena kazna neće izvršiti ako okrivljeni u roku od pet godina ne izvrši novo krivično delo. Stoga Ustavni sud smatra da su u konkretnoj ustavnopravnoj stvari potpuno irelevantni navodi podnosioca o tome da u predmetnom krivičnom postupku nije primenjen krivični zakon koji bi za njega bio povoljniji.

Pri tome, Sud je posebno imao u vidu da je suština ustavne žalbe sadržana upravo u pokušaju konstrukcije podnosioca da se na njega delimično primeni stari, a delimično novi krivični zakon, onako kako njemu konkretno više odgovara. U takvom „kombinovanju zakona“, on se prvo poziva na raniji KZ RS - prema kom nije formalno bio normiran materijalni institut produženog krivičnog dela, pa pozivom na taj zakon želi da otkloni izrečenu osudu za samo jedno - produženo krivično delo, koje je u praksu uvedeno upravo u korist okrivljenih lica, te gde se kod pravne kvalifikacije uzimao u obzir samo najviši pojedinačni iznos pribavljene imovinske koristi, a zatim pokušava da se pozove na važeći KZ kao povoljniji zakon, prema kom bi sva pojedinačno posmatrana krivična dela iz optužnice (ukupno njih sedam koja su ušla u sastav produženog dela), zbog novog - povećanog cenzusa izgubila svoj kvalifikovani oblik i karakter. Kada bi se takva, parcijalna i nespornim ličnim interesom motivisana, primena dva međusobno isključujuća zakona mogla sprovesti, to bi u krajnjem ishodu zaista vodilo ka apsolutnoj zastarelosti krivičnog gonjenja u odnosu na podnosioca. Međutim, ovakva konstrukcija ima očigledan sistemski nedostatak. On je sadržan u činjenici da Krivični zakonik, na koji se podnosilac poziva kao za njega povoljniji propis, izričito normira, i to upravo za ovakve situacije, postojanje samo jednog – produženog krivičnog dela, kao i zbrajanje svih pojedinačnih iznosa stečene imovinske koristi kod utvrđivanja pravne kvalifikacije predmetnog dela, tako da ni po ovom zakoniku kod podnosioca ne bi moglo da dođe do apsolutne zastarelosti krivičnog gonjenja dok ne protekne 20 godina od poslednje optužnicom obuhvaćene radnje izvršenja.

Imajući u vidu izneto, Ustavni sud ocenio da su neosnovani navodi podnosioca ustavne žalbe o povredi prava na pravnu sigurnost u kaznenom pravu, zajemčenog odredbom člana 34. stav 2. Ustava . Sličan pravni stav Ustavni sud je zauzeo i u svojoj Odluci Už-1237/2010 od 1. decembra 2011. godine.

6. U odnosu na istaknutu povredu odredbe člana 34. stav 1. Ustava, prema kojoj se niko ne može oglasiti krivim za delo koje, pre nego što je učinjeno, zakonom ili drugim propisom zasnovanim na zakonu nije bilo predviđeno kao kažnjivo, niti mu se može izreći kazna koja za to delo nije bila predviđena, Ustavni sud ukazuje da se podnosilac na povredu ovog prava poziva sa argumentom da pravni institut produženog krivičnog dela nije bio normiran ranije važećem KZ RS, a ne tvrdi da krivično delo za čije izvršenje je osuđen tim zakonom nije bilo propisano .

Imajući u vidu da se odredba člana 34. stav 1. Ustava odnosi isključivo na krivično delo i kaznu, a ne i na navedeni krivičnopravni institut kojim se uspostavlja funkcionalni odnos između više istovetnih krivičnih dela povezanih nekim zajedničkim svojstvima, Ustavni sud je ocenio da su navodi podnosioca o povredi prava zajemčenog odredbom člana 34. stav 1. Ustava takođe neosnovani.

7. S obzirom na izloženo, Ustavni sud je našao da osporenim aktima podnosiocu ustavne žalbe ni su povređen a prav a na pravnu sigurnost u kaznenom pravu, zajemčen a odredbama člana 34. st. 1. i 2. Ustava, pa je, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br, 109/07 i 99/11 ), ustavnu žalbu u celini odbio.

8. Polazeći od svega izloženog, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, odlučio kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o neosnovanosti ustavne žalbe u predmetu zloupotrebe službenog položaja

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti