Odluka Ustavnog suda o neosnovanosti ustavne žalbe zaposlenog u MUP-u

Kratak pregled

Ustavni sud je odbio kao neosnovanu ustavnu žalbu policijskog službenika izjavljenu protiv sudskih presuda kojima je odbijen njegov zahtev za isplatu regresa. Sud je potvrdio da se na državne službenike primenjuju posebni propisi, a ne opšti propisi o radu.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-2695/2011
23.05.2012.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Sabahudin Tahirović, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Zorana Paunovića iz sela Vučić, zadnja pošta Rača, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 23. maja 201 2. godine, doneo je

O D L U K U

Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Zorana Paunovića izjavljena protiv presude Osnovnog suda u Kragujevcu - Sudske jedinice Rača P1. 4888/10 od 21. marta 2011. godine i presude Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 1059/11 od 5. maja 2011. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. Zoran Paunović iz sela Vučić, zadnja pošta Rača, je preko punomoćnika Snežane Ivković, advokata iz Kragujevca, 15. juna 2011. godine podneo Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude Osnovnog suda u Kragujevcu - Sudske jedinice Rača P1. 4888/10 od 21. marta 2011. godine i presude Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 1059/11 od 5. maja 2011. godine , zbog povrede prava na jednaku zakonsku zaštitu iz člana 21. Ustava Republike Srbije, povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava i povrede prava na rad iz člana 60. st. 1. i 4. Ustava.

U ustavnoj žalbi se, pored ostalog, navodi: da je osporenim presudama pravosnažno odbijen tužbeni zahtev podnosioca ustavne žalbe da mu tužena Republika Srbija - Ministarstvo unutrašnjih poslova, Policijska uprava Kragujevac, isplati iznos opredeljen u tužbi na ime regresa za korišćenje godišnjeg odmora u periodu naznačenom u tužbi; da je velikom broju radnika MUP-a, koji su tražili naknadu po istom osnovu i za isti vremenski period, pravosnažnim i izvršnim presudama istog prvostepenog suda usvojen tužbeni zahtev. Po shvatanju podnosioca ustavne žalbe, ne postupajući na isti način kao što je postupljeno u drugim predmetima u Osnovnom sudu u Kragujevcu i to u P1. 4668/10, P1. 4583/10, P1. 4595/10, P1. 4589/10, kao i „u još stotinak presuda donetih zbog propuštanja“, koje je sud doneo u skladu sa članom 338. Zakona o parničnom postupku, te je njima utvrđena osnovanost tužbenog zahteva koja proizlazi iz činjenica navedenih u tužbi, prvostepeni i drugostepni sud su stavili podnosioca u neravnopravan položaj u odnosu na druge zaposlene u MUP-u, čime je povređeno pravo podnosioca iz člana 21. Ustava, koji kaže da su pred Ustavom i zakonom svi jednaki i da svi imaju pravo na jednaku zaštitu bez diskriminacije po bilo kom osnovu. Ovakvim odbijanjem tužbenog zahteva povređeno je i pravo podnosioca na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, jer je u uslovima postojanja pravosnažnih i izvršnih presuda kojima je utvrđena osnovanost tužbenog zahteva, očigledno povređeno pravo na nezavisno i nepristrasno suđenje. Pravo na rad podnosioca je povređeno, jer sud nije pravilno primenio odredbe Zakona o radu, kojima su garantovana prava na naknadu za korišćenje godišnjeg odmora, a kolektivnim ugovorom ili ugovorom o radu se samo utvrđuje njegova visina, da pošto je poslodavac propustio da opštim aktom utvrdi visinu naknade za regres, sud je bio dužan da sam utvrdi visinu ovog prava, jer je samo pravo nesporno i proizlazi iz Ustava i Zakona o radu. P redlaže se da Ustavni sud utvrdi povredu ustavnih prava, poništi osporene presude i naloži ponovno sprovođenje prvostepenog postupka. U prilogu ustavne žalbe podnosilac je, pored ostalog, dostavio i kopiju presude Osnovnog suda u Kragujevcu P1. 4732/10 od 26. jula 2010. godine.

2. Prema odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili ukraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u dostavljene presude i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Osnovni sud u Kragujevcu - Sudska jedinica Rača, je osporenom presudom P1. 4888/10 od 21. marta 2011. godine odbio kao neosnovan tužbeni zahtev podnosioca ustavne žalbe, kojim je tražio da mu tužena Republika Srbija – Ministarstvo unutrašnjih poslova, Policijska uprava Kragujevac, u kojoj je bio zaposlen kao policajac, na ime sticanja bez osnova, na ime naknade za regres za period od 26. maja 2007. godine do 26. maja 2010. godine isplati iznos bliže određen izrekom presude, sa pripadajućom zakonskom zateznom kamatom. U obrazloženju osporene prvostepene presude se, pored ostalog, navodi: da prema članu 118. tačka 6) Zakona o radu zaposleni ima pravo na regres za korišćenje godišnjeg odmora, ali da zakonska odredba upućuje na to da se ovo pravo utvrđuje opštim aktom i ugovorom o radu, te tužena kao poslodavac treba visinu i uslove isplate regresa da utvrdi svojim aktom; da je Opštim kolektivnim ugovorom utvrđena visina regresa za godišnji odmora, ali je Aneksom II ovog kolektivnog ugovora primena odredbe o ovoj obavezi poslodavaca odložena, što znači da poslodavci regres utvrđuju i isplaćuju zaposlenima u skladu sa svojim opštim aktom ili ugovorom o radu; da odredbama Zakona o platama državnih službenika i nameštenika, koji se primenjuje od 1. januara 2007. godine, nisu predviđeni naknada za ishranu u toku rada i regres kao dodaci na platu, odnosno troškovi koji se naknađuju, već Zakon članom 39. predviđa mogućnost da se isti dodaci mogu utvrditi posebnim kolektivnim ugovorom za državne organe; da, prema tome, bez postojanja opšteg kolektivnog ugovora ili posebnog kolektivnog uglovora ne postoji pravo na predmetne dodatke na platu, te je tužbeni zahtev neosnovan.

Osporenom presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž 1. 1059/11 od 5. maja 2011. godine odbijena je kao neosnovana žalba podnosioca i potvrđena prvostepena presuda. Apelacioni sud u Kragujevcu je našao da u sprovedenom parničnom postupku nije bilo povreda odredaba Zakona o parničnom postupku na koje sud pazi po službenoj dužnosti, kao ni povreda na koje se ukazuje u žalbi, te da je činjenično stanje potpuno i pravilno utvrđeno i materijalno pravo pravilno primenjeno. Drugostepeni sud je ocenio da je pravilan zaključak prvostepenog suda da ne postoji osnov ni u posebnim, a ni u opštim propisima za ostvarivanje prava tužioca na naknadu za regres za godišnji odmor u periodu od 26. maja 2007. godine do 26. maja 2010. godine i prihvatio razloge prvostepenog suda za to.

U prilogu ustavne žalbe je dostavljena i kopija presude Osnovnog suda u Kragujevcu P1. 4732/10 od 26. jula 2010. godine, iz koje proizlazi da je presuda postala izvršna 2. decembra 2010. godine. Ovom presudom donetom zbog propuštanja usvojen je, na osnovu člana 338. Zakon o parničnom postupku, zahtev tužiteljke J. P. protiv iste tužene za isplatu naknade za neisplaćeni regres u periodu od 18. maja 2007. godine do 18. maja 2010. godine.

4. Odredbama člana 21. st. 1. i 2. Ustava je utvrđeno da su pred Ustavom i zakonom svi jednaki i da s vako ima pravo na jednaku zakonsku zaštitu, bez diskriminacije.

Odredbom člana 32. stav 1. Ustava je utvrđeno da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Odredbom člana 60. stav 4. Ustava utvrđeno je da svako ima pravo na poštovanje dostojanstva svoje ličnosti na radu, bezbedne i zdrave uslove rada, potrebnu zaštitu na radu, ograničeno radno vreme, dnevni i nedeljni odmor, plaćeni godišnji odmor, pravičnu naknadu za rad i na pravnu zaštitu za slučaj prestanka radnog odnosa, te da se niko tih prava ne može odreći.

Odredbama Zakona o državnim službenicima (“Službeni glasnik RS“, br. 79/05, 81/05, 83/05, 64/07, 67/07, 116/08 i 104/09) je propisano: da se ovim zakonom uređuju prava i dužnosti državnih službenika i pojedina prava i dužnosti nameštenika, kao i da se pojedina prava i družnosti državnih službenika u pojedinim državnim organima mogu posebnim zakonom urediti i drukčije ako to proizlazi iz prirode njihovih poslova (član 1. st. 1. i 2. ); da je poslodavac državnih službenika i nameštenika Republika Srbija (član 3. stav 1.); da se na prava i dužnosti državnih službenika koji nisu uređeni ovim ili posebnim zakonom ili drugim propisom primenjuju opšti propisi o radu i poseban kolektivni ugovor za državne organe (član 4. stav); da državni službenik ima pravo na platu, naknade i druga primanja prema zakonu kojim se uređuju plate u državnim organima (član 13.); da se Poseban kolektivni ugovor za državne organe (“Službeni glasnik RS“, broj 23/98) primenjuje, izuzev odredaba koje su u suprotnosti sa ovim zakonom, dok ne stupi na snagu Poseban kolektivni ugovor za državne organe, koji će biti zaključen prema ovom zakonu (član 187.).

Zakonom o platama državnih službenika i nameštenika (“Službeni glasnik RS“, br. 62/06, 63/06 i 115/06) je propisano: da se ovim zakonom uređuju plate, naknade i druga primanja državnih službenika i nameštenika (član 1.); da se plata državnih službenika i nameštenika sastoji od osnovne plate i dodataka na platu i da se u platu uračunavaju i porezi i doprinosi koji se plaćaju iz plate (član 2.); da državni službenik ima pravo na naknadu troškova za dolazak na rad i odlazak s rada, za vreme koje je proveo na službenom putu u zemlji ili inostranstvu, za smeštaj i ishranu dok radi i boravi na terenu i na naknadu troškova koji su izazvani privremenim ili trajnim premeštajem u drugo mesto rada, te da se uslovi za naknadu troškova, njihova visina i način na koji se ostvaruju propisuju uredbom Vlade (član 37.); da se posebnim kolektivnim ugovorom za državne organe mogu utvrditi i druga primanja državnih službenika, prema opštim propisima o radu (član 39.); da Zakon o platama u državnim organima i javnim službama (“Službeni glasnik RS“, broj 34/01) i Uredba o koeficijentima za obračun i isplatu plata izabranih, postavljenih i zaposlenih lica (“Službeni glasnik RS“, broj 95/05 – prečišćen tekst) prestaju da se primenjuju na državne službenike i nameštenike 1. januara 2007. godine (član 58. stav 1.).

Zakonom o policiji („Službeni glasnik RS“, broj 101/05), odredbom člana 146. stav 1. je propisano da policijski službenici i drugi zaposleni u Ministarstvu imaju pravo na platu koja se sastoji od osnovice koju utvrđuje Vlada i osnovnog i dodatnog koeficijenta u odnosu na zvanje, posebne uslove rada, opasnost, odgovornost i složenost poslova. Članom 147. istog zakona je propisano: da se zbog posebnih uslova rada, opasnosti po život i zdravlje, odgovornosti, težine i prirode poslova, rada na dan praznika koji je neradni dan, noćnog rada, rada u smenama, prekovremenog rada, dežurstava, pripravnosti i drugih vidova neredovnosti u radu, zaposlenima u Ministarstvu mogu utvrditi koeficijenti za obračun plate koji su od 30 do 50 odsto nominalno veći od koeficijenata za druge državne službenike, a u visini mase sredstava potrebnih za isplatu dodatnih koeficijenata iz člana 146. stav 1. ovog zakona (stav 1.); da se na prava i obaveze proistekle iz napred navedenih posebnih uslova rada ne primenjuju odredbe opštih radnopravnih propisa o uvećanoj zaradi (stav 3.).

Odredbom člana 2. stav 2. Zakona o radu (“Službeni glasnik RS“, br. 24/05, 61/05 i 54/09) je propisano da se odredbe ovog zakona primenjuju i na zaposlene u državnim organima, organima teritorijalne autonomije i lokalne samouprave i javnim službama, ako zakonom nije drukčije određeno, a odredbom člana 8. stav 1. da kolektivni ugovor i pravilnik o radu (u daljem tekstu: opšti akt) i ugovor o radu ne mogu da sadrže odredbe kojima se zaposlenom daju manja prava ili utvrđuju nepovoljniji uslovi rada od prava i uslova koji su utvrđeni zakonom. Glava VIII ovog zakona uređuje pitanja zarade, naknade zarade , naknade troškova i drugih primanja. Članom 118. je uređeno pitanje naknade troškova zaposlenog u vezi sa radom, a tač. 5) i 6) propisano da zaposleni, pored ostalog, ima pravo na naknadu troškova u skladu sa opštim aktom i ugovorom o radu za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora.

Odredbama člana 2. Uredbe o naknadi troškova i otpremnini državnih službenika i nameštenika (“Službeni glasnik RS“, br. 86/07 i 93/07) je propisano da se državnom službeniku i namešteniku naknađuju troškovi prevoza za dolazak na rad i odlazak s rada, troškovi službenog putovanja u zemlji, troškovi službenog putovanja u inostranstvo, troškovi selidbe u inostranstvo, troškovi rada i boravka na terenu i troškovi privremenog ili trajnog premeštaja u drugo mesto rada.

Članom 32. stav 1. al. 6. i 7. Opšteg kolektivnog ugovora ("Službeni glasnik RS", broj 50/08 ) je propisano da je poslodavac dužan da zaposlenom obezbedi naknadu troškova - mesečnu ishranu u toku rada za dane provedene na radu u visini 15% prosečne mesečne zarade u Republici, prema poslednjem objavljenom podatku republičkog organa nadležnog za poslove statistike; - regres za korišćenje godišnjeg odmora, ako zaposleni ima pravo na godišnji odmor u trajanju od najmanje 20 radnih dana, u visini 75% od prosečne mesečne zarade u Republici prema poslednjem objavljenom podatku Republičkog organa nadležnog za poslove statistike, a srazmeran deo regresa za korišćenje godišnjeg odmora, ako zaposleni ima pravo na godišnji odmor u trajanju kraćem od 20 radnih dana. Odlukom o primeni Opšteg kolektivnog ugovora na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije («Službeni glasnik RS», broj 104/08) bilo je predviđeno da se Opšti kolektivni ugovor primenjuje na sve poslodavce od 1. januara 2009. godine, ali je ova odluka stavljena van snage Odlukom objavljenom u "Službenom glasniku RS", broj 122/08, koja je stupila na snagu 1. jaunara 2009. godine. Važećom Odlukom o primeni Opšteg kolektivnog ugovora na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije («Službeni glasnik RS», broj 8/09), utvrđeno je da se na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije, što znači i na Republiku Srbiju kao poslodavca, primenjuje Opšti kolektivni ugovor sa Aneksom I ("Službeni glasnik RS", broj 104/08), i Aneksom II ("Službeni glasnik RS", broj 8/09). Aneksom II Opšteg kolektivnog ugovora, koji je stupio na snagu zajedno sa navedenom odlukom, je propisano da se privremeno odlaže primena, pored ostalog, odredbe člana 32. al. 4, 6. i 7. Opšteg kolektivnog ugovora , u skladu sa Sporazumom o razvoju socijalnog dijaloga. (član 1.) i da će se d atum početka primene odredaba Opšteg kolektivnog ugovora iz člana 1. ovog aneksa odrediti posebnim aneksom Opšteg kolektivnog ugovora u skladu sa Sporazumom o razvoju socijalnog dijaloga (član 2.).

5. Razmatrajući razloge i navode ustavne žalbe sa stanoviš ta odredaba člana 21. st. 1. i 2, člana 32. stav 1. i člana 60. stav 4. Ustava, Ustavni sud je utvrdio da podnosilac smatra da je prilikom donošenja osporene presude drugostepeni sud pristrasno i pogrešno primenio materijalno pravo, zbog toga što je u većem broju drugih predmeta u istoj činjeničnoj i pravnoj situaciji usvojio tužbeni zahtev, kao i zbog toga što je Zakonom o radu u članu 2. propisano da se odredbe ovog zakona „primenjuju na zaposlene u državnim organima, organima teritorijalne autonomije i lokalne samouprave i javnim službama“, što je pravo na naknadu regresa utvrđeno samim Zakonom o radu, kao opštim radnopravnim propisom, a kolektivnim ugovorom ili ugovorom o radu se utvrđuje samo njegova visina, te da je u slučaju nedonošenja opšteg akta od strane poslodavca sud bio dužan da sam utvrdi visinu naknade za regres na koju podnosilac ima pravo. Stoga Ustavni sud smatra da je najpre potrebno oceniti da li je parnični postupak koji je prethodio podnošenju ustavne žalbe u celini bio pravičan, te da li osporene presude povređuj u ili uskraćuj u navedena prava podnosioca.

S tim u vezi, Ustavni sud je konstatovao da je pravilnu primenu materijalnog prava pre svega nadležan da ceni viši sud u zakonom propisanom postupku kontrole zakonitosti odluka nižestepenih sudova. Međutim, Ustavni sud nalazi da proizvoljna i arbitrerna primena materijalnog prava na štetu podnosioca ustavne žalbe može dovesti do povrede prava na pravično suđenje, te da u određenim situacijama, koje prvenstveno zavise od činjenica i okolnosti konkretnog slučaja i od ustavnopravnih razloga navedenih u ustavnoj žalbi, ima osnova da se u postupku po ustavnoj žalbi povreda prava ceni i sa stanovišta primene materijalnog prava.

Na osnovu navedenih odredaba zakona, Ustavni sud je utvrdio da je Zakon o državnim službenicima lex specialis u odnosu na Zakon o radu, kao opšti propis iz oblasti radnopravnih odnosa, kojim se uređuju prava i dužnosti državnih službenika i nameštenika, s tim da se pojedina prava i dužnosti pojedinih kategorija državnih službenika za koje to priroda njihovih poslova zahteva mogu drugačije urediti posebnim zakonom. Prema Zakonu o državnim službenicima, na prava i dužnosti državnih službenika koji nisu uređeni ovim zakonom, drugim posebnim zakonom ili drugim propisom, primenjuju se opšti propisi o radu i poseban kolektivni ugovor za državne organe.

Ustavni sud je dalje utvrdio da je Zakon o platama državnih službenika i nameštenika poseban zakon koji uređuje pitanje plata, naknada i drug ih primanja državnih službenika i nameštenika , da ovim zakonom nije predviđeno pravo državnih službenika na naknadu troškova za ishranu i regres, te da je, saglasno članu 39. navedenog zakona, propisana mogućnost da se posebnim kolektivnim ugovorom za državne organe mogu utvrditi i druga primanja državnih službenika, prema opštim propisima o radu. Kada su u pitanju zaposleni u Ministarstvu unutrašnjih poslova, na plate zaposlenih se primenjuju odredbe čl. 146. i 147. Zakona o policiji. Međutim, naknade troškova i druga primanja lica zaposlenih u Ministarstvu unutrašnjih poslova, pa i policijskih službenika, nisu uređeni Zakonom o policiji, te se na njih primenjuju propisi koji važe za ostale državne službenike.

Dakle, Ustavni sud je utvrdio da posebnim zakonima koji uređuju prava državnih službenika, pored ostalog i pravo na platu, naknadu plate, naknadu troškova i druga primanja , nije izričito garantovano pravo na naknadu za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora . S tim u vezi, Ustavni sud je konstatovao da ni Uredba o naknadi troškova i otpremnini državnih službenika i nameštenika, koja uređuje uslove, način i visinu naknade troškova ovim licima, koji se navode u članu 2. Uredbe, ne predviđa da su pravo na naknadu troškova za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora posebna vrsta takvih troškova na koje državni službenici i nameštenici imaju pravo.

Ustavni sud je dalje konstatovao da Zakon o radu, kao opšti radnopravni propis, na čiju mogućnost primene pri zaključivanju posebnog kolektivnog ugovora za državne organe upućuje odredba člana 39. Zakona o platama državnih službenika i nameštenika, u glavi VIII razlikuje zaradu, naknadu zarade, naknadu troškova i druga primanja, a da je naknada troškova uređena članom 118. koji u tač. 5) i 6) propisuje da zaposleni, pored ostalog, ima pravo na naknadu troškova za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora , u skladu sa opštim aktom i ugovorom o radu.

Sledom iznetog, Ustavni sud je ocenio da posebni propisi koji uređuju prava državnih službenika i nameštenika ne garantuju kao posebno primanje pravo na naknadu za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora, te da je Zakonom o radu, kao opštim propisom, predviđena samo mogućnost da se opštim aktom ili ugovorom o radu može utvrditi pravo zaposlenog, odnosno državnog službenika i nameštenika, na ovakvu vrstu drugog primanja. Stoga, po oceni Ustavnog suda, ne postoji obaveza Republike Srbij e da, kao p oslodavac državnih službenika i nameštenika, utvrdi pravo svojih zaposlenih na ovakvu vrstu drugih, posebnih primanja, već je to zakonom predviđena mogućnost. Odluka o primeni Opšteg kolektivnog ugovora, koji predviđa obavezu poslodavca da isplati zaposlenom naknadu troškova ishrane u toku rada i regresa, na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije od 1. januara 2009. godine («Službeni glasnik RS», broj 104/08) je stavljena van snage istog datuma, a važećom Odlukom o primeni ovog ugovora («Službeni glasnik RS», broj 8/09) je utvrđeno da se na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije, što znači i na Republiku Srbiju kao poslodavca, primenjuje Opšti kolektivni ugovor sa Aneksom I i Aneksom II, kojim je odložena primena odredaba o obavezi isplate navedenih naknada do zaključenja posebnog aneksa Opšteg kolektivnog ugovora.

Ustavni sud je u konkretnom slučaju utvrdio da je osporenim presudama ocenjeno da ne postoji osnov ni u posebnim ni u opštim propisima za ostvarivanje prava podnosioca na naknadu za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora u utuženom periodu, jer nema odgovarajućeg kolektivnog ugovora kao opšteg akta i instrumenta za njihovu konkretnu realizaciju, te da je stoga i tužbeni zahtev tužioca, ovde podnosioca ustavne žalbe, neosnovan.

Po oceni Ustavnog suda, ovakav pravni stav i ocena nadležnih sudova su zasnovani na ustavnopravno prihvatljivoj primeni i tumačenju merodavnog materijalnog pr ava na utvrđeno činjenično stanje, te se u konkretnom slučaju ne može govoriti o nepravičnoj primeni materijalnopravnih propisa na š tetu podnosioca ustavne žalbe .

Uvidom u dostavljenu kopiju presude Osnovnog suda u Kragujevcu P1. 4732/10 od 26. jula 2010. godine, Ustavni sud je utvrdio da je presuda postala izvršna 2. decembra 2010. godine, a da je ovom presudom donetom zbog propuštanja usvojen, na osnovu člana 338. Zakon o parničnom postupku, zahtev tužiteljke J. P. protiv iste tužene za isplatu naknade za neisplaćeni regres u periodu od 18. maja 2007. godine do 18. maja 2010. godine, odnosno da je njome odlučeno o istovrsnom tužbenom zahtevu kao i osporenim presudama. Međutim, Ustavni sud je ocenio da dostavljena presuda ne može biti od uticaja na drugačije rešavanje ove ustavne žalbe. Naime, Ustavni sud je stanovišta da se, načelno, određena odstupanja u tumačenju prava mogu prihvatiti kao prirodno svojstvena svakom pravosudnom sistemu koji je zasnovan na mreži prvostepenih i drugostepenih sudova koji imaju nadležnost na određenoj teritoriji, kao što je to slučaj u Republici Srbiji, a u konkretnom slučaju se, uz to, radi o presudi zbog propuštanja za koju se iz dostavljene dokumentacije ne može utvrditi da li je protiv nje bila izjavljena žalba, odnosno da li je bila predmet preispitivanja u drugostepenom postupku. Za ujednačavanje sudske prakse, pak, nije nadležan Ustavni sud, već je to nadležnost Vrhovnog kasacionog suda, a, kao što je napred izneto, Ustavni sud je našao da se osporene presude zasnivaju na ustavnopravno prihvatljivoj primeni i tumačenju merodavnog materijalnog prava.

Imajući u vidu izloženo, Ustavni sud je ocenio da osporenom presudom Osnovnog suda u Kragujevcu - Sudske jedinice Rača P1. 4888/10 od 21. marta 2011. godine i osporenom presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 1059/11 od 5. maja 2011. godine nisu povređena prava podnosioca ustavne žalbe na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava i na naknadu za rad iz člana 60. stav 4. Ustava.

Ocenjujući postojanje povrede načela zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava, Ustavni sud nalazi da nema osnova za tvrdnju da je osporenim presudama podnosilac ustavne žalbe na bilo koji način diskriminisan. U ustavnoj žalbi nisu pruženi dokazi da je podnosiocu zbog nekog njegovog ličnog svojstva povređeno ljudsko ili manjinsko pravo zajemčeno Ustavom, što je neophodna pretpostavka da bi se mogla utvrditi povreda načela zabrane diskriminacije.

6. Sledom navedenog, Ustavni sud je ustavnu žalbu odbio kao neosnovanu, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu.

Na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je odlučio kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o neosnovanosti ustavne žalbe zaposlenog u MUP-u

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti