Pogrešno poistovećivanje restrukturiranja i reorganizacije kao povreda prava na pravično suđenje

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja žalbu i poništava rešenje izvršnog suda, utvrđujući povredu prava na pravično suđenje. Sud je pogrešno primenio pravo poistovećujući pravne institute reorganizacije po Zakonu o stečaju i restrukturiranja po Zakonu o privatizaciji, što je dovelo do arbitrerne odluke.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Snežana Marković, predsednik Veća i sudije Miroslav Nikolić, dr Dragana Kolarić, Tatjana Đurkić, dr Milan Škulić, dr Nataša Plavšić, dr Vladan Petrov i dr Tamaš Korhec (Korhecz Tamás), članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi T. preduzeća „M .“ a.d. Vučak – Smederevo, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 29. juna 2023. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba T. preduzeća „M .“ a.d. Vučak – Smederevo i utvrđuje da je rešenjem Osnovnog suda u Smederevu Ipv (I). 243/15 od 12. februara 2016. godine povređeno pravo podnosi oca ustavne žalbe na pravično suđenje , iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije.

2. Poništava se rešenje Osnovnog suda u Smederevu Ipv (I). 243/15 od 12. februara 2016. godine i određuje da isti sud donese novu odluku o prigovoru podnosioca ustavne žalbe izjavljenom protiv rešenja o izvršenju Osnovnog suda u Smederevu I. 192/15 od 6. februara 2015. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. T. preduzeće „M .“ a.d. Vučak – Smederevo podnel o je Ustavnom sudu, 21. februara 20 20. godine, preko punomoćnika Igora Isailovića, advokata iz Beograda, ustavnu žalbu protiv rešenja Osnovnog suda u Smederevu Ipv (I). 243/15 od 12. februara 2016. godine , zbog povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1 . Ustava .

U ustavnoj žalbi se, pored ostalog, navodi: da se podnosilac u vreme podnošenja predloga za izvršenje , kao i donošenja rešenja o izvršenju , već nalazio u postupku reorganizacije, po rešenju Privrednog suda u Požarevcu St. 12/14 od 30. oktobra 2014. godine; da je, s tim u vezi, status potraživanja izvršnog poverioca bio utvrđen usvojenim planom reorganizacije (treći isplatni red, klasa C), po kome , u momentu podnošenja predloga za izvršenje , to potraživanje još uvek nije bilo dospelo; da je veće Osnovnog suda u Smederevu, rešavajući o prigovoru u kome je podnosilac ukazao na sve napred izneto, pogrešno zaključilo da troškovi parničnog postupka, samo zbog činjenice da su dosuđeni u radnom sporu, predstavljaju potraživanje po osnovu radnog odnosa; da je, takođe, pogrešno i pozivanje na pravni stav Građanskog odeljenja Vrhovnog kasacionog suda od 2 2. februara 2011. godine.

Predloženo je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i poništi osporeni akt .

2. Prema odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je izvršio uvid u osporeni akt i dokumentaciju koja je dostavljena uz ustavnu žalbu, pa je utvrdio sledeće činjenice i okolnosti koje su od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

S. M . iz Petrovca na Mlavi je 28. januara 20 15. godine, u svojstvu izvršnog poverioca, podnela Osnovnom sudu u Smederevu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika T . preduzeća „M .“ a.d. Vučak – Smederevo, ovde podnosioca ustavne žalbe, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Osnovnog suda u Požarevcu – Sudska jedinica u Petrovcu na Mlavi P. 3257/10 od 8. februara 2012. godine, radi prinudne naplate troškova parničnog postupka u iznosu od 241.075 dinara, zaplenom novčanih sredstava na računima izvršnog dužnika i prenosom na račun izvršnog poverioca .

Rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Smederevu I. 192/15 od 6. februara 2015. godine usvojen je predlog izvršnog poverioca.

Postupajući po prigovoru izvršnog dužnika, veće Osnovnog suda u Smederevu je donelo osporeno rešenje Ipv (I). 243/15 od 12. februara 2016. godine kojim je prigovor odbijen kao neosnovan, te je navedeno rešenje o izvršenju u celini potvrđeno.

U obrazloženju osporenog drugostepenog rešenja je, pored ostalog, navedeno: da se mišljenje veća da se u predmetu Osnovnog suda u Požarevcu – Sudska jedinica u Petrovcu na Mlavi P. 3257/10 (veće koristi naziv Osnovni sud u Petrovcu na Mlavi) radilo o radnom sporu, a ne o klasičnom parničnom postupku, zasniva na postavljenom tužbenom zahtevu izvršnog dužnika, kao tužioca, kojim je traženo da se utvrdi da je ništav ugovor o korišćenju stana za službene potrebe, uz obavezu tužene da se iseli i da tužiocu preda stan u posed, oslobođen od lica i stvari ; da je izvršni poverilac bila zaposlena kod pravnog prethodnika izvršnog dužnika, te joj je, zbog službenih potreba, dat na korišćenje stan koji se tada očigledno nalazio u društvenoj svojini; da je postupak izvršenja u ovoj pravnoj stvari, po nalaženju veća, upravo i pokrenut iz razloga što izvršni dužnik nije u ostavljenom roku naknadio dosuđene troškove parničnog postupka izvršnom poveriocu; da izvršni dužnik svoj prigovor zasniva na odredbi člana 42. stav 1. tačka 4) Zakona o izvršenju i obezbeđenju, koja propisuje da se prigovor na rešenje o izvršenju na osnovu izvršne isprave može izjaviti iz razloga koji sprečavaju izvršenje, i to ako nije protekao rok za ispunjenje obaveze ili ako nije nastupio uslov koji je određen izvršnom ispravom; da izvršni dužnik ukazuje da se nalazi u postupku reorganizacije, u skladu sa unapred pripremljenim planom reorganizacije od 30. jula 2014. godine, sa izmenama na ročištu od 30. oktobra 2014. godine, čije je usvajanje potvrđeno rešenjem Privrednog suda u Požarevcu St. 12/14 od 30. oktobra 2014. godine, koje je postalo pravnosnažno 28. novembra 2014. godine; da izvršni dužnik naglašava da je odredbom iz poglavlja „Operativne odredbe plana (tačka 5.) “ predviđeno da će potraživanja postojeća na dan preseka stanja za potrebe sačinjavanja plana, a koja planom nisu obuhvaćena, biti izmirivana na isti način i pod istim uslovima kao i potraživanja drugih poverilaca klase u koju bi potraživanje tog poverioca trebalo biti razvrstano; da potraživanje izvršnog poverioca, prema ukazivanju izvršnog dužnika, predstavlja neobezbeđeno potraživanje i pripada klasi C, u koju su razvrstana sva ostala neobezbeđena potraživanja, a odredbama plana je predviđeno na koji način će potraživanja iz navedene klase biti izmirena i u kom roku od dana pravnosnažnosti; da kako je predmetno potraživanje nastalo 8. decembra 2012. godine, a nije obuhvaćeno planom reorganizacije, izvršni dužnik smatra da se na izmirenje istog isključivo primenjuju odredbe plana reorganizacije i Zakona o stečaju, što govori u prilog zaključku da potraživanje izvršnog poverioca nije dospelo; da se neosnovanost navoda iz prigovora izvršnog dužnika ogleda u njihovoj suprotnosti sa pravnim shvatanjem Građanskog odeljenja Vrhovnog kasacionog suda, usvojenim na sednici od 22. februara 2011. godine, koje glasi da će se izvršni postupci koji se odnose na naplatu novčanih potraživanja iz radnog odnosa, utvrđenih izvršnim ispravama protiv dužnika, subjekta privatizacije u restrukturiranju, neće prekidati, dok će se prekinuti postupci nastaviti i okončati ; da kako se u konkretnom slučaju nesumnjivo radi o izvršnom postupku koji se odnosi na naplatu potraživanja iz radnog odnosa, utvrđenog izvršnom ispravom protiv dužnika, subjekta privatizacije u restrukturirarnju, odnosno, u ovom slučaju reorganizacije, s obzirom na to da se u predmetu P. 3257/10 radilo o radnom sporu, a ne o klasičnom parničnom postupku, to je za veće nesporno da se pokrenuti izvršni postupak neće prekidati, već će se nastaviti i okončati; da se stoga isplata potraživanja izvršnog poverioca neće realizovati po unapred pripremljenom plan u reorganizacije, koji predviđa da će potraživanja postojeća na dan preseka stanja za potrebe sačinjavanja plana, a koja njime nisu obuhvaćena, biti izmirivana na isti način i pod istim uslovima kao i potraživanja drugih poverilaca klase u koju bi potraživanje tog poverioca trebalo biti razvrstano, već u svemu prema Zakonu o izvršenju i obezbeđenju, po kome se smatra da je potraživanje izvršnog poverioca u celini dospelo.

Osporeno drugostepeno rešenje je podnosiocu ustavne žalbe dostavljeno 23. januara 2020. godine.

4. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava, na čiju povredu se ukazuje u ustavnoj žalbi, utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Odredbama Zakona o izvršenju i obezbeđenju ( „Službeni glasnik RS“, br. 31/11, 99/11, 109/13 – Odluka US, 55/14 i 139/14), koji se primenjivao u konkretnom slučaju, bilo je propisano: da se odredbe drugih zakona koje propisuju prekid ili odlaganje izvršnog postupka neće primenjivati u izvršnom postupku koji se sprovodi po predlogu za izvršenje radi naplate novčanog potraživanja iz radnog odnosa (član 9. stav 5.); da se prigovor na rešenje o izvršenju na osnovu izvršne isprave može izjaviti iz razloga koji sprečavaju izvršenje, pored ostalog, ako nije protekao rok za ispunjenje obaveze ili ako nije nastupio uslov koji je određen izvršnom ispravom ( člana 42. stav 1. tačka 4)).

Odredbama Zakona o stečaju („Službeni glasnik“ br. 104/09, 99/11, 71/2012 – Odluka US i 83/14) (u daljem tekstu: ZOS), relevantnim za konkretan spor, bilo je propisano: da se reorganizacija sprovodi ako se time obezbeđuje povoljnije namirenje poverilaca u odnosu na bankrotstvo,a posebno ako postoje ekonomsko opravdani uslovi za nastavak dužnikovog poslovanja, da se reorganizacija sprovodi prema planu reorganizacije koji se sačinjava u pisanoj formi, da se plan reorganizacije može podneti istovremeno sa predlogom za pokretanje stečajnog postupka ili nakon otvaranja stečajnog postupka u skladu sa ovim zakonom (član 155. st. 1 – 3.); da plan reorganizacije, pored ostalog, sadrži detaljnu listu poverilaca sa podelom na klase poverilaca i kriterijume na osnovu kojih su klase formirane, visinu novčanih iznosa ili imovinu koja će služiti za potpuno ili delimično namirenje prema klasi poverilaca, uključujući i obezbeđene i neobezbeđene poverioce, kao i sredstva rezervisana za poverioce osporenih potraživanja, postupak za izmirenje potraživanja i vremensku dinamiku plaćanja (član 156. stav 1. tač. 3) i 4)); da se po donošenju rešenja o potvrđivanju usvajanja plana reorganizacije, sva potraživanja i prava poverilaca i drugih lica i obaveze stečajnog dužnika određene planom reorganizacije uređuju isključivo prema uslovima iz plana reorganizacije, da je usvojeni plan reorganizacije izvršna isprava i smatra se novim ugovorom za izmirenje potraživanja koja su u njemu navedena, da poslovi i radnje koje preduzima stečajni dužnik moraju biti u skladu sa usvojenim planom reorganizacije, da je stečajni dužnik dužan da preduzme sve mere propisane usvojenim planom reorganizacije, da donošenjem rešenja o potvrđivanju usvajanja plana reorganizacije prestaju sve posledice otvaranja stečajnog postupka, a u nazivu stečajnog dužnika briše se oznaka „u stečaju“ (član 167. st. 1 – 4.).

Zakonom o privatizaciji („Službeni glasnik RS“, br. 38/01, 18/03, 45/05, 123/07 , 30/10 – dr. zakon, 93/12, 119/12, 51/14 i 52/14 – Odluka US) bili su uređ eni uslovi i postupak promene vlasništva društvenog, odnosno državnog kapitala . Odredbama člana 19. Zakona o privatizaciji bilo je propisano: da ako Agencija za privatizaciju (u d aljem tekstu: Agencija) proceni da kapital ili imovina subjekta privatizacije ne mogu biti prodati metodom javnog tendera ili javne aukcije bez prethodnog restrukturiranja, Agencija donosi odluku o restrukturiranju u postupku privatizacije, u skladu sa ovim zakonom (stav 1.); da restrukturiranje u postupku privatizacije, u smislu ovog zakona, jesu promene koje se odnose na subjekt privatizacije i njegova zavisna preduzeća, koje omogućavaju prodaju njegovog kapitala ili imovine, a naročito – 1) statusne promene, promene pravne forme, promene unutrašnje organizacije i druge organizacione promene, 2) otpis glavnice duga, pripadajuće kamate ili drugih potraživanja, u celini ili delimično, 3) otpuštanje duga u celini ili delimično radi namirivanja poverilaca iz sredstava ostvarenih od prodaje kapitala subjekta privatizacije (stav 2.); da u subjektima privatizacije u kojima je sprovedeno restrukturiranje, Agencija prodaje kapital, odnosno imovinu, metodom javnog tendera ili javne aukcije (stav 3.).

Članom 10. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o privatizaciji („Službeni glasnik RS“, broj 123/07), koji je stupio na snagu 3. januara 2008. godine, bilo je propisano da se posle člana 20đ, dodaju dva člana 20e i 20ž, a član 20ž je, pored ostalog, glasio : da se od dana donošenja odluke o restrukturiranju do dana donošenja odluke o okončanju restrukturiranja, ne može protiv subjekta privatizacije, odnosno nad njegovom imovinom, odrediti ili sprovesti prinudno izvršenje niti bilo koja mera postupka izvršenja radi namirenja potraživanja (stav 1.); da odluka o restrukturiranju ima snagu izvršne isprave (stav 2.); da odluku o restrukturiranju Agencija, u roku od pet dana od dana njenog donošenja, dostavlja organu nadležnom za sprovođenje prinudne naplate, sudovima i drugim organima nadležnim za donošenje osnova i naloga za prinudnu naplatu (stav 3.); da na osnovu odluke o restrukturiranju organ nadležan za sprovođenje prinudne naplate obustavlja izvršavanje evidentiranih osnova i naloga, a sudovi i drugi organi nadležni za donošenje osnova i naloga za prinudnu naplatu ne donose nove osnove i naloge za prinudnu naplatu (stav 4.); da se postupak prinudnog izvršenja koji je u toku prekida (stav 7.); da po okončanju restruktuiranja, odnosno posle prodaje javnim tenderom ili javnom aukcijom, Agencija obaveštava sudove i organe iz stava 4. ovog člana o uplati prodajne cene i o poveriocima koji svoje potraživanje namiruju iz te cene (stav 8.).

5. Ustavni sud najpre ukazuje na praksu Evropskog suda za ljudska prava koji je, odlučujući o primenjivosti garancija sadržanih u članu 6. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda na izvršni postupak, konkretno, kada je u pitanju izvršni dužnik, zaključio da se odluke koje donosi sud u postupku izvršenja nužno ne odnose na novo i posebno određivanje građanskih prava i obaveza, u poređenju sa postupkom koji je prethodio izvršnom postupku i odlukom koja je rezultat tog postupka (videti odluku Anton Dornbach protiv Savezne Republike Nemačke , broj 11258/84, od 7. jula 1986. godine). Ovakvo stanovište prihvatio je i Ustavni sud. Međutim, u konkretnom slučaju, podnosilac ustavne žalbe je kao izvršni dužnik, u prigovoru protiv rešenja o izvršenju, pored ostalog, doveo u pitanje ne samo dospelost potraživanja iz izvršne isprave, već i pravno dejstvo same izvršne isprave nakon što je pravnosnažno potvrđeno usvajanje plana reorganizacije nad njim. P o mišljenju Suda, napred izneta pitanja nisu neposredno u vezi sa postup kom koji je prethodio izvršnom , zbog čega je ustavna žalba, ratione personae, dopuštena sa aspekta garancija iz člana 32. stav 1. Ustava.

6. Razmatrajući navode ustavne žalbe sa stanovišta istaknute povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud podseća da u postupku po ustavnoj žalbi nije nadležan da ocenjuje pravilnost činjeničnih zaključaka redovnih sudova, jer bi u tom slučaju, postupajući kao instancioni sud, izašao iz granica svojih ovlašćenja. Jedini izuzetak od navedenog pravila postoji u situaciji kada su zaključci redovnih sudova očigledno proizvoljni i arbitrerni u toj meri da za posledicu imaju povredu ustavnih prava i sloboda. S tim u vezi, Ustavni sud ukazuje i na stav Evropskog suda za ljudska prava prema kojem greška u primeni prava ili utvrđivanju činjenica učinjena od strane suda, koja je tako primetna da se može okarakterisati kao očigledna, može narušiti pravičnost postupka (videti presudu Velikog veća Evropskog suda za ljudska prava u predmetu Bochan protiv Ukrajine, od 5. februara 2015. godine, broj predstavke 22251/08, stav 62.).

Kao što je već izneto, podnosilac ustavne žalbe, kao izvršni dužnik, istak ao je u prigovoru protiv rešenja o izvršenju da je nakon donošenja izvršne isprave, kojom je obavezan da izvršnom poveriocu naknadi troškove parničnog postupka u predmetu P. 3257/10, usvojen u napred pripremljeni plan reorganizacije nad njim , što je potvrđen o pravnosnažnim rešenjem Privrednog suda u Požarevcu St. 12/14 od 30. oktobra 2014. godine. Dakle, podnosilac ustavne žalbe je ukaz ao na pravno dejstvo usvajanja unapred pripremljenog plana reorganizacije, odnosno da izvršni poverilac svoje potraživanje iz izvršne isprave može da zahteva samo na način i u roku koji su utvrđeni unapred pripremljenim planom reorganizacije, a po kom dokumentu predmetno potraživanje još uvek nije dospelo .

Odlučujući o prigovoru, veće Osnovnog suda u Smederevu ocenilo je ovakav navod kao neosnovan, pozivajući se na pravno shvatanje Vrhovnog kasacionog suda, usvojenom na sednici Građanskog odeljenja od 22. februara 2011. godine, po kome se izvršni postupci koji se odnose na naplatu novčanih potraživanja iz radnog odnosa utvrđenih izvršnim ispravama protiv dužnika, subjekta privatizacije u restrukturiranju, neće prekidati, a da će se prekinuti postupci nastaviti i okončati. S tim u vezi, Ustavni sud nalazi da podnosi lac ustavn e žalb e osnovano ukazuj e na očiglednu grešku suda , imajući u vidu da je kod primene navedenog pravnog shvatanja na konkretan slučaj , veće Osnovnog suda u Smederevu napravilo analogiju, tačnije, poistovetilo pravni institut restrukturiranja u postupku privatizacije sa pravnim institutom reorganizacije , konstatujući da je izvršni dužnik „subjekt privatizacije u restrukturirarnju, odnosno, u ovom slučaju reorganizacije“.

Iz napred citiranih odredaba Zakona o privatizaciji proizlazi da je restrukturiranje jedan od zakonom predviđenih mera u cilju stvaranja pretpostavki za pretvaranje društvenog i državnog kapitala u privatni. Propisivanjem nemogućnosti određivanja ili sprovođenja prinudnog izvršenja nad imovinom subjekta privatizacije, za koji je doneta (ili će biti doneta) odluka o restruktuiranju, ne dovode se u pitanje prava imalaca izvršnih isprava na potraživanje prema subjektu privatizacije, niti je cilj ove mere ograničavanje prava poverilaca, već se postojanje i ostvarivanje ovih prava vezuje za ostvarivanje opšteg interesa izraženog kroz privatizaciju tih subjekata. Time se, po shvatanju Ustavnog suda, samo privremeno suspenduje mogućnost prinudnog izvršenja, ali se ne zadire u imovinska prava pojedinaca utvrđena pravnosnažnom sudskom odlukom (videti Rešenje Ustavnog suda IUz-98/2009 od 23. juna 2011. godine, koje je objavljeno na veb-sajtu: www.ustavni.sud.rs).

S druge strane, Ustavni sud konstatuje da, saglasno odredbi člana 167. stav 1. Zakona o stečaju, potvrđivanjem unapred pripremljenog plana reorganizacije dolazi do trajnog redefinisanja ukupnih imovinskih odnosa između izvršnog dužnika i njegovih poverilaca. Sva prava poverilaca i obaveze dužnika uređuju se isključivo prema uslovima iz unapred pripremljenog plan a reorganizacije , što znači da je izvršni dužnik u zakonskoj obavezi da izmiri svoja dugovanja u visini, na način i u rokovima koji su utvrđeni unapred pripremljenim planom reorganizacije, a i obrnuto, poverioci mogu da traže da im se izmire potraživanja samo u visini, na način i u rokovima koji su utvrđeni unapred pripremljenim planom reorganizacije. Usvojeni plan reorganizacije je izvršna isprava i smatra se novim ugovorom za izmirenje potraživanja koja su u njemu navedena (o pravnim posledicama potvrđivanja unapred pripremljenog plana reorganiza cije Ustavni sud se izjasnio u Rešenju Už-10532/2017 od 24. septembra 2019. godine).

Polazeći od toga da je pravno shvatanje Vrhovnog kasacionog suda od 22. februara 2011. godine isključivo u vezi sa postupcima restrukturiranja tokom privatizacije, a kako iz napred iznetog sledi da apsolutno nema mesta bilo kakvom poistovećivanju, niti dovođenju u vezu pravnog instituta restrukturiranja sa pravnim institutom reorganizacij e, Ustavni sud zaključuje da je osporenim rešenjem Osnovnog suda u Smederevu Ipv (I). 243/15 od 12. februara 2016. godine povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, pa je, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15 – dr.zakon, 103/15 i 10/23), ustavnu žalbu usvojio, odlučujući kao u tački 1. izreke.

7. Ustavni sud je ocenio da su posledice utvrđene povrede prava takve prirode da se mogu otkloniti samo poništajem osporenog drugostepenog rešenja i određivanjem da isti sud donese novu odluku o prigovoru podnosioca ustavne žalbe izjavljenom protiv rešenja o izvršenju Osnovnog suda u Smederevu I. 192/15 od 6. februara 2015. godine, pa je, saglasno članu 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, odlučio kao u tački 2. izreke.

8. Na osnovu svega iznetog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Snežana Marković, s.r.

Pogrešno poistovećivanje restrukturiranja i reorganizacije kao povreda prava na pravično suđenje

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti