Odbacivanje ustavne žalbe zbog procesnih nedostataka u izvršnom postupku

Kratak pregled

Ustavni sud odbacuje ustavnu žalbu Vere Marinković u celosti. Razlozi za odbacivanje su neblagovremenost, neiscrpljenost pravnih sredstava, nedopuštenost, kao i činjenica da je trajanje izvršnog postupka uzrokovano isključivo nepostupanjem podnositeljke po privremenoj meri suda.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-3233/2010
11.11.2010.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Bosa Nenadić i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, dr Goran Ilić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Dragiša Slijepčević, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi Vere Marinković iz Beograda, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 11. novembra 2010. godine, doneo je

R E Š E Nj E

1. Odbacuje se ustavna žalba Vere Marinković izjavljena protiv rešenja o privremenoj meri Opštinskog suda u Čačku I. 241/06 od 28. aprila 2006. godine, rešenja Opštinskog suda u Čačku I. 241/06 od 5. februara 2007. godine, rešenja Opštinskog suda u Čačku I. 461/07 od 25. decembra 2008. godine, rešenja Opštinskog suda u Čačku I. 461/07 od 25. decembra 2008. godine, rešenja Osnovnog suda u Čačku I. 461/07 od 7. aprila 2010. godine i „pojedinačne radnje Osnovnog suda u Čačku i pojedinačne radnje Okružnog suda u Čačku kojima su nezakonito doneta rešenja prosleđena Penzijskom i invalidskom osiguranju - Beograd na izvršenje.“

2. Odbacuje se ustavna žalba Vere Marinković zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije u izvršnom postupku koji se vodi pred Osnovnim sudom u Čačku u predmetu I. 461/07.

O b r a z l o ž e nj e

1. Vera Marinković iz Beograda podnela je Ustavnom sudu 7. jula 2010. godine ustavnu žalbu, koje je dopunjena podnescima od 14. septembra i 20. oktobra 2010. godine, protiv akata i radnji navedenih u izreci, zbog povrede svrhe ustavnih jemstava ljudskih i manjinskih prava iz člana 19. Ustava Republike Srbije, načela zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava, kao i prava na dostojanstvo i slobodan razvoj ličnosti iz člana 23. Ustava, prava na nepovredivost fizičkog i psihičkog integriteta iz člana 25. Ustava, prava na pravično suđenje i suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, prava na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava, kao i prava na imovinu iz člana 58. stav 1. Ustava.

Podnositeljka ustavne žalbe je navela da nije primila nijedno rešenje o novčanom kažnjavanju, jer je sa stalnom adresom u Beogradu.

2. Odredba člana 170. Ustava Republike Srbije utvrđuje da se ustavna žalba može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", broj 109/07), koji je stupio na snagu 6. decembra 2007. godine, je po svojoj sadržini istovetna odredbi člana 170. Ustava, dok je u stavu 2. navedenog člana propisano da se ustavna žalba može izjaviti i ako nisu iscrpljena pravna sredstva, u slučaju kada je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

Odredbom člana 84. stav 1. istog Zakona propisano je: da se ustavna žalba može izjaviti u roku od 30 dana od dana dostavljanja pojedinačnog akta, odnosno od dana preduzimanja radnje kojom se povređuje ili uskraćuje ljudsko ili manjinsko pravo i sloboda zajemčena Ustavom.

Odredbama člana 113. st. 2. i 3. istog Zakona je propisano: da se ustavna žalba može izjaviti i protiv pojedinačnog akta ili radnje državnog organa ili organizacije kojoj je povereno javno ovlašćenje, a kojima je povređeno ili uskraćeno ljudsko ili manjinsko pravo i sloboda zajemčena Ustavom, ako je taj akt ili radnja izvršena od dana proglašenja Ustava do dana stupanja na snagu ovog zakona, kao i da se ustavna žalba u tom slučaju može izjaviti u roku od 30 dana od dana stuapanja na snagu zakona.

4. Ustavni sud je dopisom od 30. septembra 2010. godine, saglasno odredbi člana 31. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, broj 109/07), tražio od Osnovnog suda u Čačku dostavljanje na uvid spisa predmeta Osnovnog suda u Čačku I. 461/07, radi uvida. Spisi predmeta dostavljeni su Ustavnom sudu 4. oktobra 2010. godine.

5. U postupku prethodnog ispitivanja ustavne žalbe Ustavni sud je izvršio uvid u navedene spise predmeta i utvrdio da je Opštinski sud u Čačku osporenim rešenjem I. 241/06 od 28. aprila 2006. godine usvojio privremenu meru izvršnog poverioca protiv izvršnog dužnika, ovde podnositeljke ustavne žalbe, koje je potvrđeno rešenjem Okružnog suda u Čačku Gž. 1832/06 od 13. decembra 2006. godine. Izvršni dužnik je drugostepeno rešenje primio 5. januara 2007. godine.

U daljem toku postupka, Opštinski sud u Čačku je osporenim rešenjem I. 241/06 od 5. februara 2007. godine izrekao novčanu kaznu izvršnom dužniku, ovde podnositeljki ustavne žalbe, zbog nepoštovanja privremene mere.

Okružni sud u Čačku je rešenjem Gž. 559/07 od 21. marta 2007. godine usvojio žalbu izvršnog dužnika, ukinuo prvostepeno rešenje i predmet vratio prvostepenom sudu na ponovni postupak i odlučivanje.

Opštinski sud u Čačku je osporenim rešenjem I. 461/07 od 25. decembra 2008. godine, na osnovu rešenja tog suda I. 461/07 od 2. septembra 2008. godine odredio izvršenje protiv izvršnog dužnika, ovde podnositeljke ustavne žalbe, rade naplate iznosa od 50.000,00 dinara na opisani način, dok je isti sud osporenim rešenjem I. 461/07 od 25. decembra 2008. godine na osnovu rešenja I. 461/07 od 2. septembra 2008. godine, odredio izvršenje radi naplate troškova izvršnog postupka u korist izvršnog poverioca na opisani način.

Dostava navedenih rešenja na adresi izvršnog dužnika u Čačku je pokušana 5. januara 2009. godine, 16. januara 2009. godine, a dana 23. januara 2009. godine dostavljač je konstatovao da izvršni dužnik nije zatečen na datoj adresi posle ostavljenog pismenog obaveštenja od 22. januara 2009. godine da bude na datoj adresi 23. januara 2009. godine u 12 časova. Kako izvršni dužanik nije zatečen, dostava je izvršena prebijanjem na vrata stana izvršnog dužnika.

Izvršni dužnik je preko punomoćnika - advokata izjavio žalbe protiv prvostepenih rešenja od 25. decembra 2008. godine.

Opštinski sud u Čačku je rešenjem I. 461/07 od 25. februara 2009. godine odbacio žalbe izvršnog dužnika kao nepotpune, a koje je potvrđeno rešenjem Okružnog suda Gž. 398/09 od 11. marta 2009. godine. Punomoćnik izvršnog dužnika je primio drugostepeno rešenje 26. marta 2009. godine.

Osnovni sud u Čačku je osporenim rešenjem I. 461/07 od 7. aprila 2010. godine odredio izvršenje protiv izvršnog dužnika, ovde podnositeljke ustavne žalbe, radi naplate novačne kazne na opisani način, a na osnovu rešenja Opštinskog suda u Čačku I. 461/07 od 26. maja 2009. godine.

Pošto je izvršni dužnik 16. aprila 2010. godine odbio da primi prvostepeno rešenje, dostava je izvršena stavljenjem pošte u poštanskom sandučetu izvršnog dužnika.

Izvršni dužnik je podneskom od 20. aprila 2010. godine obavestio Osnovni sud o novoj adresi svog prebivališta i boravišta u Beogradu.

7. U vezi osporenog rešenja Opštinskog suda u Čačku I. 241/06 od 28. aprila 2006. godine kojim je usvojio privremenu meru izvršnog poverioca protiv podnositeljke ustavne žalbe, a koje je potvrđeno rešenjem Okružnog suda u Čačku Gž. 1832/06 od 13. decembra 2006. godine, Ustavni sud je utvrdio da je podnositeljka drugostepeno rešenje, kao sudsku odluku po poslednjem pravnom sredstvu, primila 5. januara 2007. godine, a da je ustavnu žalbu izjavila 7. jula 2010. godine, dakle nakon isteka roka iz člana 113. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu. Ustavni sud je, stoga, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 2) navedenog Zakona, ustavnu žalbu odbacio kao neblagovremenu u tom delu.

8. Ustavni sud je utvrdio da je osporeno rešenje Opštinskog suda u Čačku I. 241/06 od 5. februara 2007. godine, kojim je izrečena novčana kazna podnositeljki ustavne žalbe, ukinuto drugostepenim rešenjem. Ustavni sud je stoga, saglasno odredbi člana 36. stav. 1. tačka 4) Zakona o Ustavnom sudu, odbacio kao nedopuštenu ustavnu žalbu u tom delu.

9. Ustavni sud ukazuje da su osporena rešenja Opštinskog suda u Čačku I. 461/07 od 25. decembra 2008. godine i I. 461/07 od 25. decembra 2008. godine dostavljena podnositeljki 23. januara 2009. godine pribijanjem na njena vrata stana u Čačku i da je podnositeljka preko punomoćnika izjavila žalbe protiv navedenih rešenja koje su potvrđene rešenjem Okružnog suda Gž. 398/09 od 11. marta 2009. godine. Punomoćnik podnositeljke ustavne žalbe je primio drugostepeno rešenje 26. marta 2009. godine.

Imajući u vidu datum prijema navedenog drugostepenog rešenja, kao sudske odluke po poslednjem pravnom sredstvu, kao i to da je ustavna žalba izjavljena 7. jula 2010. godine, dakle nakon isteka roka iz člana 84. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je odbacio kao neblagovremenu ustavnu žalbu u tom delu, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 2) navedenog Zakona.

10. S obzirom na to da podnositeljka ustavne žalbe ima mogućnost da traži da joj se lično dostavi rešenje Osnovnog suda u Čačku I. 461/07 od 7. aprila 2010. godine i da će po prijemu tog rešenja imati mogućnost izjavljivanja žalbe višem sudu, saglasno odredbi člana 45. stav 5. Zakona o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 124/05), na šta je i poučena poukom o pravnom leku koju sadrži osporeno rešenje, to je Ustavni sud utvrdio da je ustavna žalba nedopuštena, jer prethodno nisu iscrpljena sva pravna sredstva za zaštitu ustavnog prava na koje se poziva. Ustavni sud je stoga ustavnu žalbu odbacio u tom delu, saglasno odredbi člana 36. stav. 1. tačka 4) Zakona o Ustavnom sudu.

11. Razmatrajući ustavnu žalbu u delu kojim se osporava „pojedinačna radnja Osnovnog suda u Čačku i pojedinačna radnja Okružnog suda u Čačku kojima su nezakonito doneta rešenja prosleđena Penzijskom i inavilidskom osiguranju - Beograd na izvršenje,“ Ustavni sud ukazuje da navedene faktičke radnje izvršenja ne predstavljaju pojedinačne radnje iz člana 170. Ustava, odnosno iz člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, protiv kojih je dozvoljeno izjavljivanje ustavne žalbe. Ustavni sud je stoga, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 4) navedenog Zakona, ustavnu žalbu odbacio u tom delu, jer ne postoje Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka i odlučivanje.

12. Ustavni sud ocenjuje da se razlozi navedeni u prilog tvrdnje o povredi prava na suđenje u razumnom roku podnositeljki ustavne žalbe kao izvršnom dužniku u konkretnom izvršnom postupku ne mogu prihvati kao razlozi koji imaju ustavnopravni karakter, imajući u vidu da nepoštovanje privremene mere od strane podnositeljke predstavlja isključivi razlog za trajanje izvršnog postupka. Ustavni sud je stoga, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 4) Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu odbacio u tom delu, jer ne postoje Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka i odlučivanje.

13. Polazeći od svega navedenog, Ustavni sud je, na osnovu odredbe člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, rešio kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Bosa Nenadić

Odbacivanje ustavne žalbe zbog procesnih nedostataka u izvršnom postupku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti