Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi protiv rešenja o produženju pritvora

Kratak pregled

Ustavni sud odbija ustavnu žalbu protiv rešenja o produženju pritvora. Sudovi su dali ustavnopravno prihvatljive i dovoljne razloge za produženje pritvora, zasnovane na osobenim okolnostima koje ukazuju na opasnost od ponavljanja krivičnog dela, uprkos tome što je podnosilac neosuđivan.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-3342/2010
16.06.2011.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, Vesna Ilić Prelić, dr Agneš Kartag Odri, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi Božidara Jordanovića iz sela Gornje Kusce, opština Gnjilane, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 16. juna 2011. godine, doneo je

R E Š E Nj E

Odbacuje se ustavna žalba Božidara Jordanovića izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Nišu Gž1. 1269/10 od 22. aprila 2010. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. Božidar Jordanović iz sela Gornje Kusce, opština Gnjilane, je 13. jula 2010. godine, Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu protiv presude Apelacionog suda u Nišu Gž1. 1269/10 od 22. aprila 2010. godine, zbog „štete koja mu je naneta neprimenjivanjem Zaključka Vlade Republike Srbije 05 br. 02-4586/2003-001 od 17.07.2003. godine“. Podnosilac smatra da mu je osporenom presudom povređeno pravo na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije.

Podnosilac ustavne žalbe je naveo: da radi u Policijskoj upravi Gnjilane; da je radno angažovan tako što dežura po rasporedu koji odredi izmešteno komandno mesto u Vranju, gde je dislocirana Policijska uprava Gnjilane; da sud u pobijanim odlukama nije pravično odlučio o njegovim pravima i obavezama, zato što je pogrešno primenio odredbe Zaključka Vlade 05 broj 02-4586/2003-001 od 17. jula 2003. godine; da se Vrhovni sud Srbije neosnovano poziva na član 71. Zakona o radnim odnosima u državnim organima prema kome je podnosilac ustavne žalbe trebalo da se obrati funkcioneru za utvrđivanje prava na uvećanu zaradu propisanu Zaključkom Vlade, zbog toga što je podnosiocu ustavne žalbe rešenjem MUP-a utvrđena plata i nije tražio da se to rešenje promeni, već da mu se postojeća plata uveća za još 100 % prema Zaključku Vlade, koji se neposredno primenjuje; da je u sprovedenom parničnom postupku utvrđeno da podnosilac ustavne žalbe živi i radi na teritoriji AP Kosovo i Metohija i da mu je plata isplaćivana po rešenju MUP-a uvećana za tzv. „kosovski dodatak“; da su svi zaposleni u državnim organima koji žive i rade na teritoriji AP KiM primali zaradu uvećanu prema navedenom Zaključku Vlade; da je neprimenjivanje Zaključka Vlade samo na radnike MUP-a diskriminacija, koja predstavlja posledicu nepravilnog i nezakonitog rada nadležnog organa MUP-a, koji je stoga odgovoran prema članu 172. Zakona o obligacionim odnosima.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", broj 109/07) ima istu sadržinu kao član 170. Ustava.

3. U sprovedenom prethodnom postupku, Ustavni sud je utvrdio da je osporenom presudom Apelacionog suda u Nišu Gž1. 1269/10 od 22. aprila 2010. godine preinačena presuda Opštinskog suda u Gnjilanu P. 10/09 od 3. marta 2009. godine, tako što je odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužioca, ovde podnosioca ustvne žalbe, kojim je tražio da se obaveže tužena Republika Srbija - Ministarstvo unutrašnjih poslova da mu na ime manje isplaćene zarade za period od 1. marta 2007. godine do 1. januara 2009. godine, isplati po mesecima novčane iznose, bliže opredeljene u izreci ove presude, sa odgovarajućom zakonskom zateznom kamatom. U obrazloženju osporene drugostepene presude je, između ostalog, navedeno: da je tužilac zaposlen kod tužene i raspoređen na radno mesto policajca u Policijskoj upravi Gnjilane; da se Zaključak Vlade Republike Srbije broj 02-4586/2003-001 od 17. jula 2003. godine ne može neposredno primenjivati, pa je tužilac priznanje prava na uvećanje zarade za 100%, prema navedenom zaključku, mogao da ostvaruje samo kod organa tužene, ako su za to bili ispunjeni uslovi, jer sud nije nadležan da o priznavanju ovog prava odlučuje u radnom sporu; da bi tužilac imao pravo da zahteva u sudskom postupku i naknadu štete zbog nepriznavanja zakonom priznatih prava iz radnog odnosa kada su za priznavanje prava ispunjeni uslovi po samom zakonu ili opštem aktu koji se neposredno primenjuju, zbog nezakonitog i nepravilnog rada organa tužene u kome je zaposlen, u smislu člana 164. Zakona o radu ("Službeni glasnik RS", broj 24/05) u vezi sa čl. 154. i 158. Zakona o obligacionim odnosima; da konačna i pravnosnažna odluka o visini plate predstavlja osnov za njenu isplatu, te da se tom odlukom uspostavlja dužničko-poverilački odnos iz koga može proizaći i eventaualna obaveza na naknadu štete zbog nezakonitog i nepravilnog rada poslodavca, ukoliko je isplata iznosa uskraćena u celini ili delimično ili je vršena selekcija u izvršavanju obaveza; da je u konkretnom slučaju izostao postupak ostvarivanja prava u upravnom postupku i u upravnom sporu, usled čega tužilac nije dokazao osnov odgovornosti tuženog, a samim tim ni osnov za naknadu štete iz člana 172. Zakona o obligacionim odnosima.

4. Odredbama člana 60. st. 1. i 3. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, broj 109/07) je propisano da se zakoni i drugi opšti akti za koje je odlukom Ustavnog suda utvrđeno da nisu u saglasnosti s Ustavom, opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava, potvrđenim međunarodnim ugovorima ili zakonom, ne mogu primenjivati na odnose koji su nastali pre dana objavljivanja odluke Ustavnog suda, ako do tog dana nisu pravnosnažno rešeni, kao i da se izvršenje pravnosnažnih pojedinačnih akata donetih na osnovu propisa koji se više ne mogu primenjivati, ne može ni dozvoliti ni sprovesti, a ako je izvršenje započeto - obustaviće se.

Zaključkom Vlade Republike Srbije 05 broj 02-4586/2003-001 od 17. jula 2003. godine u stavu 1. tačke 1. prihvaćena je Informacija u pogledu statusa određenih organa, organizacija i službi sa područja AP Kosovo i Metohija, koja je sastavni deo Zaključka. Informacijom u pogledu statusa određenih organa, organizacija i službi sa područja AP Kosovo i Metohija, koja je prema tački 1. osporenog Zaključka, sastavni deo Zaključka, u cilju rešavanja pitanja "radno-pravnog statusa zaposlenih u državnim organima, pokrajinskim organima, organima lokalne samouprave, javnim preduzećima čiji je osnivač Republika i lokalna samouprava i javnim službama sa područja AP Kosovo i Metohija koja su bila zaposlena, a koja bez svoje krivice ne rade i ne ostvaruju prihod po drugom osnovu, privremeno do donošenja odgovarajućih zakona, uredi(ti)... (na sledeći način)...:

"1. Iznos plate ili zarade, odnosno naknade koju primaju zaposleni u državnim organima, pokrajinskim organima, organima lokalne samouprave, javnim preduzećima čiji je osnivač Republika i javnim preduzećima čiji je osnivač lokalna samouprava sa područja AP Kosovo i Metohija, a koja obavljaju registrovanu delatnost na području osnivača, kao zaposleni u javnim službama sa područja AP Kosovo i Metohija, izmeniće se tako da:

- zaposleni koji žive i rade na području AP Kosovo i Metohija primaju platu odnosno zaradu u skladu sa zakonom i kolektivnim ugovorom uvećanu za 100%,

- zaposleni koji žive na području uže Srbije, a rade na području AP Kosovo i Metohija, primaju platu odnosno zaradu u skladu sa zakonom i kolektivnim ugovorom, uvećanu za 25%,

- zaposleni koji žive i rade van područja AP Kosovo i Metohija primaju platu, odnosno zaradu u skladu sa zakonom i kolektivnim ugovorom za obavljanje poslova na koje su raspoređeni,

- zaposleni koji žive na području AP Kosovo i Metohija a ne rade, primaju naknadu plate, odnosno zarade u visini minimalne zarade utvrđene u skladu sa zakonom za period januar-jun 2003, uvećanu za 30%,

- zaposleni koji žive van područja AP Kosovo i Metohija a ne rade, primaju naknadu plate, odnosno zarade u visini minimalne zarade utvrđene u skladu sa zakonom za period januar-jun 2003. godine.

Uvećanje plate, odnosno zarade iz alineje 1. ove tačke obračunava se na iznos plate, odnosno zarade koji se dobija na osnovu koeficijenta i osnovica utvrđene u skladu sa zakonom, odnosno kolektivnim ugovorom."

5. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava, na čiju povredu se poziva podnosilac u ustavnoj žalbi, jemči se svakome pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog pokretanja postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Ocenjujući navode ustavne žalbe u odnosu na povredu prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud ukazuje na to da je Odlukom Ustavnog suda IU–412/2003 od 16. aprila 2010. godine utvrđeno da odredbe Zaključka Vlade Republike Srbije na koje se poziva podnosilac ustavne žalbe, nisu u saglasnosti sa Ustavom i zakonom. S obzirom na to da je predmetni parnični postupak pravnosnažno okončan pre objavljivanja navedene Odluke, te da podnosilac ustavne žalbe povredu Ustavom zajemčenog prava na pravično suđenje izvodi iz činjenice da je ostao uskraćen za isplatu iznosa zarade koja je utvrđena navedenim Zaključkom Vlade od 17. jula 2003. godine, Ustavni sud smatra da bi razmatranje ustavne žalbe u ovom delu bilo bespredmetno, imajući u vidu odredbe člana 60. st. 1. i 3. Zakona o Ustavnom sudu. Podnosilac ustavne žalbe je ukazao na to da je stavljen u diskriminisan položaj u odnosu na ostale zaposlene u državnim organima na teritoriji Autonomne pokrajine Kosovo i Metohija koji primaju ovaj dodatak na osnovu neposredne primene Zaključka, ne pružajući pri tom niti jedan dokaz u prilog svojim tvrdnjama.

Pored toga, Ustavni sud konstatuje da iz zahteva koji je podnosilac ustavne žalbe postavio, proističe da se od Ustavnog suda traži instanciona kontrola zakonitosti osporene drugostepene presude. Naime, od Ustavnog suda se zahteva da preinači osporenu presudu Apelacionog suda u Nišu Gž1. 1269/10 od 22. aprila 2010. godine i meritorno odluči o tužbenom zahtevu podnosioca, odnosno da ukine osporenu presudu i predmet vrati na ponovno odlučivanje. Ustavni sud ukazuje na to da je meritorno odlučivanje o tužbenom zahtevu donošenjem preinačujuće presude, odnosno ukidanje presude drugostepenog suda i vraćanje predmeta na ponovno suđenje, u nadležnosti suda koji vrši instancionu kontrolu u postupku po žalbi ili vanrednim pravnim sredstvima. U postupku po ustavnoj žalbi Ustavni sud je nadležan da utvrđuje da li je pojedinačnim aktom ili radnjom državnog organa ili organizacije kojoj je povereno javno ovlašćenje došlo do povrede ili uskraćivanja ljudskih ili manjinskih prava i sloboda zajemčenih Ustavom. Stoga Ustavni sud nije nadležan da u postupku po ustavnoj žalbi, kao viši sud u odnosu na parnične sudove koji su odlučivali u postupku koji je prethodio ustavnosudskom, još jednom ispituje zakonitost osporene drugostepene odluke parničnog suda.

Imajući u vidu sve izneto, Ustavni sud je, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 4) Zakona o Ustavnom sudu, odbacio ustavnu žalbu, jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka i odlučivanje.

6. S obzirom na navedeno, Ustavni sud je, na osnovu odredbe člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, rešio kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Dragiša Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi protiv rešenja o produženju pritvora

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti