Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi u vezi sa stanarskim pravom

Kratak pregled

Ustavni sud odbio je ustavnu žalbu podnosilaca koji su tražili utvrđenje stanarskog prava. Sud je potvrdio odluke redovnih sudova, nalazeći da je o istom zahtevu već pravnosnažno odlučeno (res judicata) i da primena materijalnog prava nije bila proizvoljna.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-3610/2011
03.10.2013.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije Vesna Ilić Prelić, dr Marija Draškić, dr Agneš Kartag Odri, dr Goran Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i mr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Milice Kezić i Angeline Savić, obe iz Sevojna, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici veća održanoj 3. oktobra 2013. godine, doneo je

O D L U K U

Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Milice Kezić i Angeline Savić protiv presude Apelacionog suda u Kragujevcu Gž. 1374/11 od 14. juna 2011. godine zbog povrede prava na pravično suđenje zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

O b r a z l o ž e nj e

1. Milica Kezić i Angelina Savić, obe iz Sevojna, izjavile su 3. avgusta 2011. godine, preko punomoćnika Predraga V. Kezića, advokata iz Užica, ustavnu žalbu protiv presude Apelacionog suda u Kragujevcu Gž. 1374/11 od 14. juna 2011. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije i prava na imovinu zajemčenog članom 58. Ustava.

Podnositeljke su u ustavnoj žalbi, između ostalog, istakle sledeće: da je u osporenoj presudi pogrešno primenjeno materijalno pravo; da je drugostepeni sud pogrešno cenio navode tužilja u smislu kumulativnog ispunjenja uslova da su tužilje po Zakonu o stambenim odnosima stekle stanarsko pravo; da su podnositeljke tražile da se utvrdi da su predmetni stanovi njima dodeljeni od strane prvotuženog kao nosiocima stanarskog prava; da u predmetu P. 181/05 a nije postavljen zahtev za utvrđenje da je stečeno stanarsko pravo, već je raspravljano o pravu zakupa; da sudovi nisu pravili razliku između nosioca stanarskog prava koji ima prava na stanu, i koja mogu prestati samo na način i pod uslovima predviđenim zakonom i običnog zakupca nekretnine čija prava se u suštini razlikuju od prava nosioca stanarskog prava; da se radi o stečenom imovinskom pravu kao nosioca stanarskog prava, dok obični zakupci nisu mogli da stiču imovinska prava, pa su sudovi morali imati u vidu stečeno imovinsko pravo, te da se nije moglo raditi o pravnosnažno presuđenoj stvari, jer ne postoji identitet tužbenog zahteva; da je neophodno utvrditi činjenicu da su po ranije važećem Zakonu o stambenim odnsima stekle stanarsko pravo i da je nosilac prava raspolaganja na stanu, prvotuženi, bio dužan da shodno članu 16. Zakona o stanovanju nosiocima stanarskog prava omogući otkup predmetnih stanova. Podnositeljke su predložile da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i poništi osporenu presudu.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", br. 109/07, 99/11 i 18/13 -Odluka US ) je po svojoj sadržini istovetna sa odredbom člana 170. Ustava, a stavom 2. istog člana je propisano da se ustavna žalba može izjaviti i ako nisu iscrpljena pravna sredstva, u slučaju kada je podnosiocu žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je izvršio uvid u celokupnu dokumentaciju priloženu kao dokaz uz ustavnu žalbu, te utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Presudom Osnovnog suda u Užicu P. 1345/10 od 11. februara 2010. godine, u stavu prvom izreke , odbačena je tužba tužilja, ovde podnositeljki ustavne žalbe, prema tuženima Zemljoradničkoj zadruzi „Agroproizvod“ iz Užica, Aleksandru Stanojeviću iz Užica i Gradu Užicu u delu kojim je traženo da se utvrdi da su tužilje nosioci stanarskog prava na stanovima navedenim u izreci i u delu kojim je traženo da se utvrdi da je ništav ugovor o kupoprodaji Ov. 1229/01 od 15. maja 2001. godine, zaključen pred Opštinskim sudom u Užicu između prvotuženog kao prodavca i drugotuženog kao kupca , u delu koji se odnosi na navedene stanove. Stavom drugim izreke presude je odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužilja prema svim tuženima kojim su tražile da se utvrdi da su nosioci stanarskog prava na stanovima navedenim u izreci po Zakonu o stanovanju i da imaju pravo preče kupovine, kao i pravo sukorišćenja katastarske parcele broj 2014/6 , KO Sevojno, na kojoj se nalazi zgrada. Stavom trećim izreke presude nije prihvaćeno povlačenje tužbe tužilja prema prvotuženom, a stavom četvrtim izreke presude su obavezane tužilje da drugotuženom naknade troškove parničnog postupka.

Osporenom presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž. 1374/11 od 14. juna 2011. godine je odbijena kao neosnovana žalba tužilja i potvrđena presuda Osnovnog suda u Užicu P. 1345/10 od 11. februara 2010. godine. Iz obrazloženja osporene presude proizlazi da je u prvostepenom postupku utvrđeno da je u parnici koja se vodila pred Opštinskim sudom u Užicu P. 181/05 između istih stranaka doneta pravnosnažna presuda 19. oktobra 2005. godine, kojom je odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužilja da se prema svim tuženima utvrdi da su tužilje nosioci prava zakupa na neodređeno vreme na istim stanovima koji su predmet ove parnice. Na osnovu uvida u spise predmeta istog suda P. 765/01, utvrđeno je da je pravnosnažnom presudom od 4. oktobra 2001. godine odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužilja prema Zemljoradničkoj zadruzi „Agroproizvod“ iz Užica i Aleksandru Stanojeviću, kojim su tražile da se utvrdi da je ništav i da ne proizvodi pravno dejstvo ugovor o kupoprodaji Ov. 1229/01 od 15. maja 2001. godine, zaključen između tuženih u delu u kome je tužena zadruga kao prodavac, prenela u svojinu kupcu spratni deo objekta postojećeg u Sevojnu na katastarskoj parceli broj 2041/6, KO Sevojno, a u kome se nalaze sporni stanovi. U predmetnoj parnici tužilje su tražile da se prema svim tuženima utvrdi da su tužilje nosioci stanarskog prava , i to tužilja Milica Kezić na stanu u Sevojnu, u površini od 55m2, a tužilja Angelina Savić na stanu na istom spratu, u površini 45m2, u zgradi izgrađenoj na katastarskoj parceli broj 2041/6 KO Sevojno i da traže da se prema prvotuženom i drugotuženom utvrdi da je ništav ugovor o kupoprodaji Ov. br. 1229/01 od 15. maja 2001. godine, u delu koji se odnosi na sporne stanove, pa je drugostepeni sud našao da je pravilno odlučeno u ovom delu sa pozivom na član 346. stav 2. Zakona o parničnom postupku, tako što je tužba tužilja odbačena zbog presuđene stvari. Naime, Apelacioni sud je utvrdio da je pravnosnažnom presudom Opštinskog suda u Užicu P. 181/05 od 19. oktobra 2005. godine odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužilja kojim su tražile da se prema svim tuženima utvrdi da su tužilje nosioci prava zakupa na neodređeno vreme na stanovima, koji su predmet i ove parnice, u konkretnoj pravoj stvari postoji identitet stranaka kao i u parnici P. 181/05 , a postoji i identitet predmeta tužbenog zahteva i identitet činjeničnog stanja, tako da su ispunjena sva tri uslova koje ima u vidu odredba člana 346. stav 2. Zakona o parničnom postupku, na koju se pozvao i prvostepeni sud kada je odbacio tužbu tužilja u ovom delu. Pri donošenju ovakve odluke, prvostepeni sud je imao u vidu i potpunu istovetnost tužbenog zahteva tužilja iz tekuće parnice za utvrđenje ništavosti ugovora o kupoprodaji Ov. 1229/01 od 15. maja 2001. godine, a čiji je poništaj tražen i u pravnosnažno okončanoj parnici u predmetu Opštinskog suda u Užicu P. 765/01. Drugostepeni sud je našao da su bez uticaja na pravilnost označenog dela izreke i žalbeni navodi kojima se ukazuje da iz priloženih pismenih dokaza proizlazi da je suprugu tužilje prvog reda, sporni stan dodeljen kao nosiocu stanarskog prava, u koji se na zakonit način uselio sa svojom porodicom 1981. godine, a da je tužilji drugog reda sporni stan, kao nosiocu stanarskog prava, dodeljen odlukom njene firme, radi rešavanja stambenih potreba i da po tom osnovu i dalje imaju stečeno stanarsko pravo povodom koga traže sudsku zaštitu. Imajući u vidu da je stanarsko pravo, na koje se tužilje pozivaju, a koje su imale u vreme važenja Zakona o stambenim odnosima („Službeni glasnik RS“, broj 29/73, sa kasnijim izmenama i dopunama ), preimenovano-transformisano u pravo trajnog zakupa, stupanjem na snagu Zakona o stanovanju („Službeni glasnik RS“, broj 50/92, sa kasnijim izmenama i dopunama ), a koja činjenica se ni žalbom ne osporava, jer je u članu 30. sada važećeg Zakona, izričito navedeno da se od dana stupanja na snagu ovog zakona na stanu ne može steći stanarsko pravo, a članom 31. istog zakona je propisano da raniji nosioci stanarskog prava nastavljaju da koriste stan kao zakupci društvenog stana na neodređeno vreme, iz čega proizlazi da se u suštini radi o istom pravu. Kako je o pravu zakupa tužilja na spornim stanovima, a koje su mogle da imaju u vreme zaključenja osporenog ugovora o kupoprodaji, odlučeno pravnosnažnom presudom u predmetu P. 181/05, tužilje nisu mogle pokrenuti ovu parnicu protiv istih tuženih u kojoj sada taraže da se utvrdi da su nosioci stanarskog prava na istim stanovima, koje sadašnji zakon ne poznaje, jer je transformisano-pretvoreno u pravo zakupa društvenog stana, koje je u pogledu prava korišćenja društvenih stanova suštinski bilo isto kao pravo nosilaca stanarskog prava prema Zakonu o stambenim odnosima. S obzirom na to da tužilje nisu dokazale svojstvo zakupaca na spornim stanovima, ustanovljeno važećim Zakonom o stanovanju, koje je nastalo iz svojstva nosioca stanarskog prava po ranije važećem Zakonu o stambenim odnosima, neosnovani su navodi da tužilje imaju pravo da nastave korišćenje stanova kao zakupci na neodređeno vreme nakon donošenja novog zakona i da su po tom osnovu stekle i pravo preče kupovine spornih stanova u odnosu na drugotuženog, kao kupca i da imaju pravo sukorišćenja katastarske parcele broj 2041/6, KO Sevojno, na kojoj se nalazi zgrada sa spornim stanovima.

4. Odredbama Ustava, na čiju se povredu poziva ju podnosi teljke ustavne žalbe , utvrđeno je : da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona, da pravo svojine može biti oduzeto ili ograničeno samo u javnom interesu utvrđenom na osnovu zakona, uz naknadu koja ne može biti niža od tržišne, da se zakonom može ograničiti način korišćenja imovine i da je o duzimanje ili ograničenje imovine radi naplate poreza i drugih dažbina ili kazni, dozvoljeno samo u skladu sa zakonom (član 58.).

Zakonom o prometu nepokretnosti ("Službeni glasnik SRS", br. 43/81, 24/85, 28/87, 6/89, 30/89 i 40/89 i "Službeni glasnik RS", br. 53/93, 67/93, 48/94) bilo je propisano : da je nosilac prava svojine koji namerava da proda porodičnu stambenu zgradu ili stan, dužan da ih prethodno pismenim putem ponudi na prodaju suvlasniku, nosiocu stanarskog prava i opštini na čijoj se teritoriji ta zgrada ili stan nalaze (član 24. stav 1.) ; da kad se porodična stambena zgrada ili stan otuđuje iz društvene svojine, društveno-pravno lice dužno je da ih prethodno pismenim putem ponudi na prodaju nosiocu stanarskog prava - korisniku stana (član 24a).

Zakonom o prometu nepokretnosti ("Službeni glasnik RS", broj 42/98 od 18. novembra 1998. godine) je propisano da lica kojima je do dana stupanja na snagu ovog zakona, kao imaocima prava preče kupovine, učinjena ponuda za prodaju nepokretnosti, ili im je na bilo koji način povređeno pravo preče kupovine, ostvariće to pravo po propisima koji su važili do dana stupanja na snagu ovog zakona (postojanje samog prava, rok za izjašnjavanje o ponudi, podnošenje tužbe za poništaj ugovora, podnošenje tužbe za ostvarivanje ovog prava i dr.) (član 19.).

Zakonom o stanovanju („Službeni glasnik RS", br. 50/92, 76/92, 84/92, 33/93, 53/93, 67/93, 46/94, 47/94, 48/94, 44/95, 49/95, 16/97, 46/98, 26/01, 101/05 i 99/11) je propisano: da u slučaju promene vlasnika stana datog u zakup, novi vlasnik stana stupa u prava i obaveze zakupodavca (član 11.); da je nosilac prava raspolaganja na stanu u društvenoj svojini i vlasnik stana u državnoj svojini (u daljem tekstu: nosilac prava raspolaganja), dužan da nosiocu stanarskog prava, odnosno zakupcu koji je to svojstvo stekao do dana stupanja na snagu ovog zakona (u daljem tekstu: nosilac stanarskog prava), na njegov zahtev u pismenoj formi omogući otkup stana koji koristi, pod uslovima propisanim ovim zakonom (član 16. stav 1.); da se od dana stupanja na snagu ovog zakona na stanu ne može steći stanarsko pravo, da lica koja su do dana stupanja na snagu ovog zakona stekla stanarsko pravo po ugovoru o korišćenju stana, nastavljaju sa korišćenjem stana po osnovu tih ugovora, sa pravima i obavezama utvrđenim ovim zakonom, pod uslovima iz čl. 31. do 39. ovog zakona (član 30.); da ako nosilac stanarskog prava, koji je to pravo stekao do dana stupanja na snagu ovog zakona, ne zaključi ugovor o otkupu stana do 31. decembra 1995. godine, nastavlja da koristi stan kao zakupac stana na neodređeno vreme ( u daljem tekstu: zakupac društvenog stana), da zakupac društvenog stana iz stava 1. ovog člana može taj stan da otkupi po odredbama ovog zakona (član 31.); da ugovor o zakupu društvenog stana prestaje - smrću zakupca, danom pravosnažnosti rešenja nadležnog organa o rušenju zgrade, odnosno dela zgrade, iseljavanjem zakupca iz stana, propašću stana, zakupom drugog društvenog stana dobijenog za sve članove porodičnog domaćinstva, i ako zakupac sa članovima porodičnog domaćinstva ne koristi stan duže od četiri godine (član 33.); da s tupanjem na snagu ovog zakona prestaje da važi Zakon o stambenim odnosima (" Službeni glasnik SRS", br. 12/90, 47/90 i 55/90 i " Službeni glasnik RS", br. 3/90 i 7/90) (član 57.).

5. Ocenjujući razloge i navode iznete u ustavnoj žalbi sa stanovišta sadržine Ustavom zajemčenog prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, a imajući u vidu sadržinu ustavne žalbe i ustavnopravne razloge, Ustavni sud je utvrdio da se podnositeljke ustavne žalbe žale na pogrešnu primenu materijalnog prava.

S tim u vezi, Ustavni sud ukazuje na svoj ranije zauzet stav da nije nadležan da preispituje zaključke i ocene redovnih sudova u pogledu utvrđenog činjeničnog stanja i primene prava u postupku koji je vođen radi odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe, te da je zadatak Ustavnog suda u okviru ocene postojanja povrede prava na pravično suđenje, da ispita da li je u postupku koji je prethodio ustavnosudskom, od strane redovnih sudova, eventualno došlo do povrede ili uskraćivanja Ustavom garantovanih prava i da li je primena procesnog i/ili materijalnog prava bila proizvoljna ili diskriminaciona, čime bi ukazala na očiglednu arbitrernost i nepravičnost u postupanju redovnih sudova, a na štetu podnosioca ustavne žalbe.

Predmet tužbenog zahteva tužilja, ovde podnositeljki ustavne žalbe je utvrđenje stanarskog prava, prava preče kupovine na stanu u društvenoj svojini, kao i prava sukorišćenja zemljišta na kome se nalazi zgrada sa spornim stanovima.

Ustavni sud je iz sadržine osporene presude utvrdio da su sudovi za deo tužbenog zahteva tužilja, ovde podnositeljki ustavne žalbe, koji se odnosi na utvrđenje stanarskog prava na stanovima koji su predmet ugovora o kupoprodaji zaključenog između prvotuženog, kao prodavca i nosioca prava raspolaganja na stanovima u društvenoj svojini i drugotuženog kao kupca, po ugovoru o kupoprodaji čiju su ništavost tražile ovom tužbom, utvrdili da postoji identitet predmeta tužbenog zahteva i identitet stranaka, kao i u parnicama koje su već pravnosnažno okončane pred istim sudom u predmetima P. 765/01 i P. 181/05 i u tom delu je odbačena tužba tužilja. Sudovi su primenili odredbu člana 30. Zakona o stanovanju kojom je predviđeno da se od dana stupanja na snagu Zakona na stanu više ne može steći stanarsko pravo koje je bilo predmet ovog dela tužbenog zahteva, već da lica koja su do dana stupanja na snagu Zakona stekla stanarsko pravo po ugovoru o korišćenju stana nastavljaju sa korišćenjem stana po osnovu tog ugovora sa pravima i obavezama utvrđenim Zakonom, pod uslovima iz čl. 31. do 39. Zakona. U odnosu na utvđenje ništavosti ugovora o kupoprodaji Ov. 1229/01 od 15. maja 2001. godine, zaključenog između prvotuženog i drugotuženog, pravnosnažnom presudom Oštinskog suda u Užicu P. 765/01 od 4. oktobra 2001. godine je odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužilja kojim su tražile ništavost navedenog ugovora.

U odnosu na drugi deo tužbenog zahteva kojim su podnositeljke tražile da se utvrdi da kao nosioci stanarskog prava na predmetnim stanovima po Zakonu o stanovanju imaju pravo preče kupovine, kao i pravo sukorišćenja zemljišta na kome se nalazi zgrada, sudovi su, pre svega utvrdili da je pravnosnažnom presudom Opštinskog suda u Užiocu P. 181/05 od 19. oktobra 2005. godine u parnici između istih stranaka odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužilja da se prema istim tuženima utvrdi da su tužilje nosioci prava zakupa na neodređeno vreme na stanovima koji su predmet ove parnice.

Ustavni sud je nalazi da se podnositeljke u odnosu na pravo preče kupovine i pravo sukorišćenja, pozivaju na odredbu člana 16. stav 1. Zakona o stanovanju. Navedenim članom Zakona je predviđeno da je nosilac prava raspolaganja na stanu u društvenoj svojini i vlasnik stana u državnoj svojini, dužan da nosiocu stanarskog prava, odnosno zakupcu koji je to svojstvo stekao do dana stupanja na snagu ovog zakona, na njegov zahtev u pismenoj formi omogući otkup stana koji koristi, pod uslovima propisanim ovim zakonom.

Iz napred navedenog, Ustavni sud zaključuje da je za otkup stana u društvenoj svojini neophodno postojanje zahteva nosioca stanarskog prava, odnosno podnositeljki u pismenoj formi. Kako podnositeljke ustavne žalbe u toku postupka nisu dokazale svojstvo zakupaca na spornim stanovima, ustanovljeno sada važećim Zakonom o stanovanju, koje je nastalo iz svojstva nosioca stanarskog prava po ranije važećem Zakonu o stambenim odnosima, a pravnosnažnom presudom Opštinskog suda u Užicu P. 181/05 od 19. oktobra 2005. godine je odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev kojim su tražile da se utvrdi da su nosioci prava zakupa na neodređeno vreme na spornim stanovima, to nisu mogle steći ni pravo preče kupovine spornih stanova u odnosu kupca, odnosno drugotuženog, kao ni pravo sukorišćenja katastarske parcele 2041/6, KO Sevojno , na kojoj se nalazi zgrada na spornim stanovima.

Ustavni sud je imao u vidu i odredbu člana 24a ranije važećeg Zakona o prometu nepokretnosti kojim je bilo predviđeno da nosioci stanarskog prava imaju pravo preče kupovine kad se porodična stambena zgrada ili stan otuđuje iz društvene svojine od strane društvenopravnog lica. Stupanjem na snagu Zakona o prometu nepokretnosti ("Službeni glasnik RS", broj 42/98 od 18. novembra 1998. godine) bilo je propisano da lica kojima je do dana stupanja na snagu ovog zakona, kao imaocima prava preče kupovine, učinjena ponuda za prodaju nepokretnosti, ili im je na bilo koji način povređeno pravo preče kupovine, ostvariće to pravo po propisima koji su važili do dana stupanja na snagu ovog zakona (postojanje samog prava, rok za izjašnjavanje o ponudi, podnošenje tužbe za poništaj ugovora, podnošenje tužbe za ostvarivanje ovog prava i dr.), ali kako je ugovor o kupoprodaji između prvotuženog i drugotuženog zaključen 15. maja 2001. godine nakon stupanja na snagu ovog zakona, to podnositeljkama u konkretnom slučaju, nije moglo biti povređeno pravo pravo preče kupovine, odnosno pravo sukorišćenja na zemljištu na kome se nalazi zgrada sa spornim stanovima .

Imajući u vidu napred navedeno, Ustavni sud smatra da je Apelacioni sud u Kragujevcu, za svoje stavove dao jasne, precizne i logične zaključke, zasnovane na ustavnopravno prihvatljivoj primeni materijalnog prava. Ustavni sud nije našao ništa što bi ukazivalo da su materijalnopravni propisi proizvoljno i nepravično primenjeni na štetu podnositeljki ustavne žalbe, niti da ima elemenata koji ukazuju na procesnu nepravičnost u smislu garancija u okviru prava na pravično suđenje .

Ustavni sud je ocenio da osporenom presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž. 1374/11 od 14. juna 2011. godine podnositeljkama nije povređeno pravo na pravično suđenje zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, pa je, primenom odredbe člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, u ovom delu odbio ustavnu žalbu, kao u prvom delu izreke.

6. Razmatrajući navode ustavne žalbe sa stanovišta povrede prava na imovinu iz člana 58. Ustava, Ustavni sud podseća da se u konkretnom slučaju spor vodio radi utvrđenja da su podnositeljke ustavne žalbe nosioci stanarskog prava na spornim stanovima. Imajući u vidu da nakon stupanja na snagu Zakona o stanovanju, raniji nosioci stanarskog prava nastavljaju da koriste stan kao zakupci društvenog stana na neodređeno vreme i da je u pravnosnažno okončanoj parnici P. 181/05 odbijen tužbeni zahtev tužilja, ovde podnositeljki ustavne žalbe, kojim su tražile da se utvrdi da su nosioci prava zakupa na neodređeno vreme na istim stanovima, Ustavni sud zaključuje da podnositeljke ni su ni stekl e imovinu u smislu člana 58. Ustava, sledom čega ni su mogle biti ni lišen e iste, niti smetan e u njenom korišćenju.

U konkretnom slučaju, Ustavni sud je zaključio da do povrede prava na imovinu iz člana 58. Ustava nije ni moglo doći, zbog toga što je predmetni postupak vođen radi utvređenja da su podnositeljke nosioci stanarskog prava na spornim stanovima, sledom čega ne postoji ni imovina zaštićena članom 58. Ustava. Stoga je, Ustavni sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 5) Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu u delu u kojem je istaknuta povreda prava na imovinu, odbacio kao očigledno neosnovanu, rešavajući kao u drugom delu izreke.

7. Na osnovu izloženog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu i člana 84. Poslovnika o radu Ustavnog suda (“Službeni glasnik RS”, br. 24/08, 27/08 i 76/11), Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi u vezi sa stanarskim pravom

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti