Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi zbog nejednake sudske prakse

Kratak pregled

Ustavni sud odbija ustavnu žalbu podnetu zbog povrede prava na jednaku zaštitu prava. Sud je utvrdio da različite sudske odluke u sličnim predmetima nisu donete u istim činjeničnim i pravnim situacijama, jer je činjenično stanje u svakom postupku utvrđeno na osnovu različitih dokaza.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-401/2009
03.03.2011.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Bosa Nenadić, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, Sabahudin Tahirović, mr Tomislav Stojković i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi Vere Tomić iz Beograda, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 3. marta 2011. godine, doneo je

O D L U K U

Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Vere Tomić izjavljena protiv presude Okružnog suda u Beogradu Gž I 5340/08 od 24. decembra 2008. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. Vera Tomić iz Beograda je 17. marta 2009. godine, preko punomoćnika Tamare Gvozden, advokata iz Beograda, podnela Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude Okružnog suda u Beogradu Gž I 5340/08 od 24. decembra 2008. godine, zbog povrede prava na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava Republike Srbije.

Podnositeljka ustavne žalbe navodi da je osporenom presudom Okružnog suda u Beogradu preinačena prvostepena presuda u delu stava prvog izreke i odbijen kao neosnovan njen tužbeni zahtev kojim je tražila isplatu zakonske zatezne kamate na svaki pojedinačni mesečni iznos počev od datuma dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa pa do 31. decembra 2004. godine. Dalje navodi da su pred Prvim opštinskim sudom u Beogradu vođeni i drugi postupci po tužbama zaposlenih radnika tužene „Tehnohemije“ a.d. Beograd, u kojima je takođe tražena isplata razlike zarade za period od 1997. godine do 2001. godine. Takođe, navodi da se stav Okružnog suda po pitanju od kada počinje da teče zakonska zatezna kamata na pojedinačne mesečne iznose manje isplaćene zarade razlikuje od slučaja do slučaja, odnosno od priznavanja zakonske zatezne kamate od dana dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa do isplate (presuda Okružnog suda u Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine), pa do priznavanja zakonske zatezne kamate od 1. januara 2002. godine do dana isplate (presuda Okružnog suda u Beogradu Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine). Takođe ističe da je bilo zakonito, opravdano i logično da joj se dosudi kamata od dana dospelosti svakog pojedinačnog iznosa mesečne zarade pa do konačne isplate, kako je to prvostepeni sud i učinio. Kako se i u postupcima u kojima su donete presude Okružnog suda u Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine i Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine radi o licima koja su bila zaposlena u „Tehnohemiji“ a.d. Beograd i kojima je u periodu od 1997. godine do 2000/2001 godine isplaćivana zarada u manjem iznosu od pripadajućeg, te kako je „očigledno“ da je kamata dosuđena za različite periode i pored istog činjeničnog i pravnog osnova, podnositeljka ustavne žalbe smatra da je osporenom presudom Okružnog suda u Beogradu Gž I 5340/08 od 24. decembra 2008. godine povređeno njeno pravo na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava. Predložila je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i poništi osporenu presudu.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u celokupnu dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Prvi opštinski sud u Beogradu je 7. decembra 2007. godine doneo presudu P. 8136/06 kojom je u stavu prvom izreke obavezao tuženog „Tehnohemija“ a.d. iz Beograda da tužilji, ovde podnositeljki ustavne žalbe, na ime manje isplaćene zarade u periodu od februara 1997. godine do maja 2001. godine isplati pojedinačne mesečene iznose bliže određene ovim stavom izreke, sa zakonskom zateznom kamatom počev od dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa pa do isplate, a u stavu drugom izreke obavezao tuženog da tužilji isplati odgovarajući novčani iznos na ime troškova parničnog postupka. U obrazloženju prvostepene presude je, pored ostalog, navedeno: da je sud prihvatio predlog da se ceni nalaz veštaka iz drugih predmeta; da iz nalaza sudskog veštaka M.Z. iz predmeta P. 6309/06 proizlazi da je poremećaj u poslovanju evidentiran u celom periodu osim u 2005. godini, ali nije mogao da utiče na isplatu zarada, a tuženi je mogao da vrši isplatu od 1. januara 2005. godine; da je u izjašnjenju veštaka M.M. u predmetu P. 1863/04 navedeno da tuženi u 2006. godini postepeno izlazi iz finansijske krize i povećava zarade iznad minimuma, što znači da kad povećava zarade nema poremećaja u poslovanju; da je imajući u vidu da tuženi nije dokazao poremećaj u poslovanju na koji se pozivao, te ceneći ponuđene dokaze veštaka da je tuženi mogao isplatiti dugovani iznos, sud našao da je tužbeni zahtev osnovan.

Okružni sud u Beogradu je 24. decembra 2008. godine doneo osporenu presudu Gž I 5340/08 od 24. decembra 2008. godine kojom je odbio žalbu tuženog i potvrdio presudu Prvog opštinskog suda u Beogradu P. 8136/06 od 7. decembra 2007. godine, u delu stava prvog izreke kojim je obavezan tuženi da tužilji na ime manje isplaćene zarade za period od februara 1997. godine do maja 2001. godine isplati pojedinačne mesečne iznose, sa zakonskom zateznom kamatom počev od 1. januara 2005. godine pa do isplate, i u stavu drugom izreke, a preinačio je presudu u delu stava prvog izreke i odbio kao neosnovan tužbeni zahtev tužilje kojim je tražila isplatu zakonske zatezne kamate na svaki pojedinačni mesečni iznos počev od datuma dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa do 31. decembra 2004. godine. U obrazloženju osporene drugostepene presude je navedeno: da je prvostepeni sud pogrešno primenio materijalno pravo donoseći ožalbenu presudu u pogledu spornog traženja - zakonske zatezne kamate na iznos glavnog potraživanja počev od datuma dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa bliže označenih u stavu prvom izreke ožalbene presude; da iz nalaza i mišljenja veštaka M.Z, na čiju sadržinu se poziva prvostepeni sud u obrazloženju presude i koji je korišćen na osnovu saglasnosti parničnih stranaka, proizlazi da je kod tuženog postojao poremećaj u poslovanju u spornom periodu, osim u 2005. godini kada je tuženi mogao da vrši isplatu; da kako je tuženi prema nalazu i mišljenju veštaka izašao iz poremećaja 1. januara 2005. godine, tuženi je od tog datuma u obavezi da isplati razliku do pune zarade tužilji, da na to osnovano ukazuje u žalbi i tuženi, zbog čega je ožalbena presuda u tom delu preinačena i odbijen tužbeni zahtev tužilje za isplatu zakonske zatezne kamate na svaki pojedinačni mesečni iznos, počev od datuma dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa, bliže označenog u stavu prvom izreke ožalbene presude, pa do 31. decembra 2004. godine.

Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u dostavljene presude Okružnog suda u Beogradu Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine (parnica po tužbi tužilje S.G.) i Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine (parnica po tužbi tužilje D.J.) i povodom njih utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za rešavanje ove ustavnosudske stvari:

Presudom Okružnog suda u Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine odbijena je kao neosnovana žalba tuženog „Tehnohemija“ a.d. iz Beograda i potvrđena presuda Prvog opštinskog suda u Beogradu P. 7887/06 od 20. septembra 2007. godine. U obrazloženju ove presude je, pored ostalog, navedeno: da je tuženi tokom postupka isticao da je postojao poremećaj u njegovom poslovanju i da upravo iz tog razloga nije bio u mogućnosti da izvrši svoje obaveza prema tužilji S.G; da tuženi za ovakve tvrdnje nije pružio dokaze, već je tokom postupka predlagao da se u ovom predmetu koriste nalazi i mišljenja veštaka ekonomsko-finansijske struke iz drugih predmeta, čemu se tužilja protivila; da kako nije bilo saglasnosti parničnih stranaka da se u ovom predmetu koriste nalazi veštaka iz drugih predmeta, tužilja je predložila da se izvede dokaz veštačenjem na okolnost postojanja poremećaja u poslovanju tuženog; da je veštačenje obavljeno od strane veštaka M.Z, ali je tuženi nakon obavljenog veštačenja prigovorio na ličnost veštaka, navodeći da je isti u rodbinskim odnosima sa punomoćnikom tužilje, usled čega je tužilja odustala od predloga da se ovaj nalaz veštaka koristi kao dokaz u ovom predmetu; da je pravilno prvostepeni sud zaključio da je tuženi, saglasno odredbi člana 223. Zakona o parničnom postupku, bio dužan da tokom postupka dostavi dokaze i razloge zbog kojih tužilji nije isplatio pripadajuću zaradu, odnosno da je poremećaj u poslovanju postojao i da još uvek traje; da je u konkretnom slučaju teret dokazivanja činjenice da i dalje postoji poremećaj u poslovanju na tuženom, a on ničim nije dokazao svoje tvrdnje; da su netačni žalbeni navodi kojima se ističe da je tuženi nakon što je sud odbio zahtev za izuzeće sudskog veštaka M.Z. predložio novo veštačenje, jer tuženi to do sada nije učinio, a nije prisustvovao kako ročištu na kome je zaključena glavna rasprava 20. septembra 2007. godine, tako ni ranijem ročištu od 15. marta 2007. godine; da je bez uticaja to što je tuženi uz žalbu dostavio nalaz i mišljenje veštaka T.A, jer se, saglasno odredbi člana 359. stav 1. Zakona o parničnom postupku, uz žalbu mogu iznositi nove činjenice i predlagati novi dokazi samo ako žalilac učini verovatnim da ih bez svoje krivice nije mogao izneti, odnosno predložiti do zaključenja glavne rasprave; da kako je glavna rasprava u ovoj pravnoj stvari zaključena 20. septembra 2007. godine, a nalaz i mišljenje veštaka T.A. je od 10. jula 2007. godine, tuženi nije učinio verovatnim da navedeni nalaz i mišljenje bez svoje krivice nije mogao izneti, odnosno predložiti do zaključenja glavne rasprave.

Okružni sud u Beogradu je 24. decembra 2008. godine doneo presudu Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine kojom je: u stavu prvom izreke potvrdio presudu Prvog opštinskog suda u Beogradu P. 7894/06 od 6. jula 2007. godine u delu stava prvog izreke, koji se odnosio na isplatu razlike u zaradi za period od februara 1997. godine pa zaključno sa oktobrom 2000. godine, sa kamatom na iznose glavnice počev od 1. februara 2002. godine pa do konačne isplate, kao i u stavu drugom izreke, te je žalbu tuženog „Tehnohemija“ a.d. iz Beograda u tom delu odbio kao neosnovanu; u stavu drugom izreke preinačio presudu Prvog opštinskog suda u Beogradu P. 7894/06 od 6. jula 2007. godine u delu stava prvog izreke, te je odbio tužbeni zahtev tužilje D.J. da se obaveže tuženi da joj na iznose glavnice isplati iznos po osnovu kamate obračunate po stopi zakonske zatezne kamate na svaki pojedinačni mesečni iznos do 1. februara 2002. godine. U obrazloženju te presude je, pored ostalog, navedeno: da tuženi u toku postupka nije pružio dokaze za svoju tvrdnju da je poslovao u poremećaju; da je stoga pravilna odluka prvostepenog suda kada je s pozivom na odredbu člana 223. Zakona o parničnom postupku usvojio tužbeni zahtev tužilje za isplatom razlike u zaradi, nalazeći da kod tuženog nije bilo poremećaja, ali da je sud pogrešno primenio materijalno pravo u delu odluke o kamatnom početku na iznose glavnog duga do 1. januara 2002. godine; da je tuženi 9. oktobra 2001. godine doneo odluku broj 240/01 kojom se obavezao da će svim zaposlenima najkasnije do 31. decembra 2001. godine isplatiti celokupnu razliku u zaradi za 1997. godine; da se iz ovakve odluke može zaključiti da je tuženi 9. oktobra 2001. godine bio u mogućnosti da zaposlenima isplati celokupnu dugovanu razliku u zaradi; da se kamatni period u predmetnoj pravnoj stvari ima računati prema rokovima iz odluke broj 240/01 od 9. oktobra 2001. godine, prema kojoj je tuženi bio u obavezi da razliku u zaradi zaposlenima isplati najkasnije do 31. decembra 2001. godine, zbog čega je potraživanje spornog traženja tužilje dospelo 1. januara 2002. godine, iz kojih razloga je ožalbena presuda u tom delu preinačena.

4. Za ocenu navoda i razloga ustavne žalbe sa stanovišta Ustavom zajemčenog prava na jednaku zaštitu prava na čiju povredu se podnositeljka ustavne žalbe poziva, relevantne su sledeće odredbe Ustava i zakona:

Odredbom člana 36. stav 1. Ustava je utvrđeno da se jemči jednaka zaštita prava pred sudovima i drugim državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinica lokalne samouprave.

Odredbama člana 65. Zakona o radnim odnosima („Službeni glasnik RS“, br. 55/96 i 28/01), koji je važio u periodu na koji se odnosio tužbeni zahtev podnositeljke ustavne žalbe, bilo je, između ostalog, propisano: da je poslodavac dužan da zaposlenom isplati odgovarajuću zaradu, u skladu sa zakonom, odnosno kolektivnim ugovorom (stav 1.); da kad poslodavac, usled poremećaja u poslovanju, nije u mogućnosti da obezbedi sredstva za isplatu zarada zaposlenima u skladu sa kolektivnim ugovorom, ili na nivou višem od sredstava potrebnih za isplatu garantovane neto zarade, dužan je da zaposlenom isplati garantovanu neto zaradu, radi obezbeđivanja njegove materijalne i socijalne sigurnosti (stav 2.); da je poslodavac dužan, pod uslovima utvrđenim kolektivnim ugovorom, da zaposlenom isplati razliku između garantovane neto zarade koju je primio i zarade koju bi ostvario u skladu sa kolektivnim ugovorom (stav 3.); da odluka, odnosno predlog odluke sadrži obrazloženje o poremećajima u poslovanju koji bitno utiču da poslodavac nije u mogućnosti da obezbedi isplatu odgovarajuće zarade u skladu sa zakonom i kolektivnim ugovorom (stav 6.).

Odredbom člana 220. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 125/04 i 111/09) propisano je da je svaka stranka dužna da iznese činjenice i predloži dokaze na kojima zasniva svoj zahtev ili osporava navode i dokaze protivnika.

Odredbama člana 223. navedenog Zakona propisano je: da ako sud na osnovu izvedenih dokaza (član 8.) ne može sa sigurnošću da utvrdi neku činjenicu, o postojanju činjenice zaključiće primenom pravila o teretu dokazivanja (stav 1.); da stranka koja tvrdi da ima neko pravo, snosi teret dokazivanja činjenice koja je bitna za nastanak ili ostvarivanje prava, ako zakonom nije drukčije određeno (stav 2.); da stranka koja osporava postojanje nekog prava, snosi teret dokazivanja činjenice koja je sprečila nastanak ili ostvarivanje prava ili usled koje je pravo prestalo da postoji, ako zakonom nije drukčije određeno (stav 3.).

5. Navod o povredi prava na jednaku zaštitu iz člana 36. stav 1. Ustava podnositeljka ustavne žalbe zasniva na tome da su i pored istog činjeničnog i pravnog osnova Prvi opštinski sud u Beogradu i Okružni sud u Beogradu donosili presude kojima su dosuđivali zakonsku zateznu kamatu za različite periode, te je kao dokaz dostavila presude Okružnog suda u Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine i Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine.

Po oceni Ustavnog suda, osporena presuda i apostrofirane presude Okružnog suda u Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine i Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine ne zasnivaju se na istom činjeničnom i pravnom stanju.

Naime, u parničnom postupku koji je vođen po tužbi podnositeljke ustavne žalbe pred Prvim opštinskim sudom u Beogradu u predmetu P. 8136/06 i koji je okončan osporenom presudom Okružnog suda u Beogradu Gž I 5340/08 od 24. decembra 2008. godine, parnične stranke su se saglasile da se koriste nalazi i mišljenja sudskog veštaka M.Z. iz predmeta P. 6309/06 i sudskog veštaka M.M. iz predmeta P. 1863/04, radi utvrđenja da li je u spornom periodu postojao poremećaj u poslovanju tuženog. Sudovi su cenili navedene nalaze i mišljenja, te je drugostepeni sud ocenom nalaza i mišljenja sudskog veštaka M.Z. zaključio da je u spornom periodu kod tuženog postojao poremećaj u poslovanju, osim u 2005. godini kada je tuženi izašao iz poremećaja, te je mogao da vrši isplatu. Stoga je drugostepeni sud preinačio prvostepenu presudu i odbio kao neosnovan tužbeni zahtev tužilje, ovde podnositeljke ustavne žalbe, u delu u kome je tražena isplata zakonske zatezne kamate na svaki pojedinačni mesečni iznos počev od datuma dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa pa do 31. decembra 2004. godine.

S druge strane, u parničnom postupku koji je vođen pred Prvim opštinskim sudom u Beogradu u predmetu P. 7887/06 i koji je okončan presudom Okružnog suda u Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine, parnične stranke se nisu saglasile da se koriste nalazi i mišljenja sudskih veštaka iz drugih predmeta. Sud je, ipak, na predlog tužilje izveo dokaz veštačenjem na okolnost postojanja poremećaja u poslovanju tuženog, ali je tuženi nakon obavljenog veštačenja od strane sudskog veštaka M.Z. prigovorio na ličnost veštaka, usled čega je tužilja odustala od predloga da se ovaj nalaz veštaka koristi kao dokaz u ovom predmetu. Do zaključenja glavne rasprave tuženi nije predložio novo veštačenje, već je uz žalbu dostavio nalaz i mišljenje sudskog veštaka T.A. od 10. jula 2007. godine. Međutim, drugostepeni sud nije cenio navedeni dokaz, saglasno odredbi člana 359. stav 1. Zakona o parničnom postupku, jer tuženi nije učinio verovatnim da ga bez svoje krivice nije mogao izneti, odnosno predložiti pre zaključenja glavne rasprave.

Konačno, u parničnom postupku koji je vođen pred Prvim opštinskim sudom u Beogradu u predmetu P. 7894/06 i koji je okončani presudom Okružnog suda u Beogradu Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine, tuženi nije predložio izvođenje dokaza radi utvrđenja da je u spornom periodu postojao poremećaj u njegovom poslovanju. Iako su sudovi konstatovali da tuženi nije pružio dokaze da je u spornom periodu postojao poremećaj u njegovom poslovanju, Okružni sud u Beogradu je presudom Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine preinačio prvostepenu presudu, sa obrazloženjem da se kamatni period u predmetnoj pravnoj stvari ima računati prema rokovima iz odluke tuženog broj 240/01 od 9. oktobra 2001. godine, prema kojoj je tuženi bio u obavezi da zaposlenima isplati razliku u zaradi najkasnije do 31. decembra 2001. godine, zbog čega je i potraživanje spornog traženja, po oceni drugostepenog suda, dospelo 1. januara 2002. godine. Stoga je drugostepeni sud preinačio ožalbenu presudu na taj način što je odbio tužbeni zahtev tužilje da se obaveže tuženi da joj na iznose glavnice isplati iznos po osnovu kamate obračunate po stopi zakonske zatezne kamate na svaki pojedinačni mesečni iznos do 1. februara 2002. godine.

Ustavni sud konstatuje da je neophodan preduslov za utvrđivanje povrede prava na jednaku zaštitu prava zajemčenog odredbom člana 36. stav 1. Ustava da su sudovi različito postupali u istim činjeničnim i pravnim situacijama. Po oceni Ustavnog suda, identično činjenično i pravno stanje nije životno stanje, već ono stanje koje je utvrđeno u građanskom sudskom postupku primenom načela dispozicije i pravila o teretu dokazivanja. U parničnom postupku u kome je doneta osporena presuda Okružnog suda u Beogradu Gž I 5340/08 od 24. decembra 2008. godine, sudovi su na osnovu saglasnog predloga parničnih stranaka pribavili i cenili nalaz i mišljenje sudskog veštaka o postojanju poremećaja u poslovanju tuženog, te je drugostepeni sud ocenom navedenog nalaza i mišljenja zaključio da je postojao poremećaj u poslovanju tuženog u spornom periodu, osim u 2005. godine. S druge strane, u parničnim postupcima koji su okončani presudama Okružnog suda u Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine i Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine tuženi nije predložio obavljanje veštačenja radi utvrđenja da je u spornom periodu postojao poremećaj u njegovom poslovanju, iako je on snosio teret dokazivanja navedene činjenice, te su sudovi konstatovali da tuženi nije pružio dokaze za svoje tvrdnje, u smislu člana 220. Zakona o parničnom postupku. Polazeći od izloženog, Ustavni sud je ocenio da se osporena presuda Okružnog suda u Beogradu Gž I 5340/08 od 24. decembra 2008. godine i presude Okružnog suda u Beogradu Gž I 1638/08 od 26. marta 2008. godine i Gž I 4125/08 od 24. decembra 2008. godine ne zasnivaju na istom činjeničnom i pravnom stanju, što je neophodna pretpostavka za utvrđivanje povrede ustavnog prava na jednaku zaštitu prava. Imajući u vidu navedeno, Ustavni sud je našao da osporenom presudom Okružnog suda u Beogradu Gž I 5340/08 od 24. decembra 2008. godine nije povređeno pravo podnositeljke ustavne žalbe na jednaku zaštitu prava zajemčeno odredbom člana 36. stav 1. Ustava, te je ustavnu žalbu odbio kao neosnovanu, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, broj 109/07).

6. Polazeći od svega izloženog, Ustavni sud je, na osnovu odredbe člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Dragiša Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi zbog nejednake sudske prakse

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti