Odbacivanje ustavne žalbe zbog neblagovremenosti

Kratak pregled

Ustavni sud je odbacio ustavnu žalbu izjavljenu protiv presuda Osnovnog i Višeg suda u Valjevu. Žalba je odbačena kao neblagovremena jer je podneta nakon isteka zakonskog roka od 30 dana od dana dostavljanja osporenog akta.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-4085/2012
02.10.2013.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Beća i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Dragane Radojičić iz Kraljeva, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 2. oktobra 2013. godine, doneo je

O D L U K U

Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Dragane Radojičić protiv presude Osnovnog suda u Kraljevu P1. 560/11 od 3. novembra 2011. godine i Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 355/12 od 21. marta 2012. godine zbog povrede prava na pravično suđenje, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

O b r a z l o ž e nj e

1. Dragana Radojičić iz Kraljeva je 18. maja 2012. godine, preko punomoćnika Hajrije Jašarevića, advokata iz Kraljeva, Ustavnom sudu podnela ustavnu žalbu protiv presuda Osnovnog suda u Kraljevu P1. 560/11 od 3. novembra 2011. godine i Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 355/12 od 21. marta 2012. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje zajemčenog odredbama člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije i člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, kao i povrede prava na jednaku zaštitu prava zajemčenog odredbom člana 36. stav 1. Ustava i prava na rad zajemčenog članom 60. stav 4. Ustava.

Podnositeljka je u ustavnoj žalbi, između ostalog, navela: da je predmet njenog tužbenog zahteva u parničnom postupku isplata duga po osnovu rada za period od aprila 2008. godine do aprila 2011. godine na ime toplog obroka i regresa; da je njeno potraživanje utvrđeno Zakonom i da nepostojanje podzakonskih pravnih akata nije uslov za postojanje samog prava, već za obim tog prava i način ostvarivanja istog i da su sudovi u identičnoj činjeničnoj i pravnoj situaciji donosili različite odluke o osnovanosti tužbenih zahteva. Predložila je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i poništi osporene presude.

2. Imajući u vidu ustavnopravne razloge na kojima podnositeljka ustavne žalbe temelji tvrdnje o povredi prava na pravično suđenje, Ustavni sud ukazuje da je u pogledu prava na isplatu naknade za ishranu u toku rada i regresa za korišćenje godišnjeg odmora državnih službenika i nameštenika doneo veći broj odluka. U svojim odlukama, Ustavni sud je zauzeo jedinstven pravni stav da su, na osnovu Zakona o platama u državnim organima i javnim službama („Službeni glasnik RS“, broj 34/01), u periodu do 31. decembra 2006. godine ove naknade ulazile u koeficijent za obračun plata, iz kog razloga su iste isplaćivane kroz platu državnih službenika. Posle 1. januara 2007. godine (iz kog perioda datiraju i potraživanja podnositeljke ustavne žalbe) počeo je da se primenjuje Zakon o platama državnih službenika i nameštenika („Službeni glasnik RS“, br. 62/06, 63/06 i 115/06), kojim se državnim službenicima i nameštenicima ne garantuje kao posebno primanje pravo na naknadu za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora, dok je Zakonom o radu, kao opštim radnopravnim propisom, predviđena samo mogućnost da se opštim aktom ili ugovorom o radu utvrdi pravo državnog službenika ili nameštenika na ovakvu vrstu primanja. Obaveza poslodavca da zaposlenom državnom službeniku i namešteniku obezbedi naknadu troškova na ime mesečne ishrane u toku rada za dane provedene na radu, kao i regres za korišćenje godišnjeg odmora, postoji od 21. januara 2009. godine na osnovu Odluke o primeni Opšteg kolektivnog ugovora na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije („Službeni glasnik RS“, broj 104/08), ali je Aneksom II Opšteg kolektivnog ugovora („Službeni glasnik RS“, broj 8/09) primena ovih odredaba odložena (videti, pored drugih, odluke Ustavnog suda Už-1395/2008 od 14. jula 2011. godine, Už-240/2009 od 14. jula 2011. godine i Už-2779/2009 od 8. septembra 2011. godine).

Imajući u vidu napred navedeno, Ustavni sud je, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11 i 18/13 - Odluka US), ustavnu žalbu u ovom delu odbio kao neosnovanu, zbog čega je odlučeno kao u prvom delu izreke.

3. Ocenjujući navode o nejednakom postupanju sudova kojima se aragumentuje tvrdnja o povredi prava na jednaku zaštitu prava zajemčenog odredbom člana 36. stav 1. Ustava, Ustavni sud napominje da je uslov koji mora postojati za ocenu da li je u konkretnom slučaju došlo do povrede prava na jednaku zaštitu prava pred sudovima, različito postupanje sudova u istoj činjeničnoj i pravnoj situaciji. S tim u vezi, najpre se mora utvrditi identičnost činjeničnog i pravnog stanja u predmetima koji se posmatraju, a zatim utvrditi različito postupanje nadležnih sudova.

Podnositeljka ustavne žalbe ukazuje na nejednako postupanje Apelacionog suda u Kragujevcu, koji je osporenom presudom Gž1. 355/12 od 21. marta 2012. godine pravnosnažno odbio njen zahtev za isplatu neisplaćenih naknada za ishranu u toku rada za period od aprila 2008. godine do aprila 2011. godine i regresa za korišćenje godišnjeg odmora za 2008, 2009. i 2010. godinu u odnosu na Okružni sud u Kragujevcu koji je presudom Gž1. 60/09 od 11. decembra 2009. godine potvrdio delimičnu presudu Opštinskog suda u Kragujevcu P. 760/07 od 18. decembra 2008. godine, kojom je tužbeni zahtev tužilje N. M. iz Kragujevca za isplatu naknade za ishranu u toku rada za period od 22. oktobra 2004. godine do 31. decembra 2006.godine i na ime regresa za korišćenje godišnjeg odmora za 2004, 2005. i 2006. godinu, usvojen.

Ustavni sud konstatuje da se period na koji se odnose potraživanja podnositeljke ustavne žalbe bitno razlikuje od perioda iz koga datiraju potraživanja druge imenovane tužilje. Posebno je važna činjenica da su prava državnih službenika i nameštenika na isplatu predmetnih naknada u ovim periodima bila uređena različitim propisima. Naime, do 31. decembra 2006. godine primenjivao se Zakon o platama u državnim organima i javnim službama, a 1. januara 2007. godine stupio je na snagu Zakon o platama državnih službenika i nameštenika. Iz navedenih razloga, Ustavni sud nalazi da u konkretnom slučaju nije reč o istoj ili bitno sličnoj činjeničnoj i pravnoj situaciji.

U ustavnoj žalbi nisu navedeni razlozi zbog kojih podnositeljka smatra da joj je osporenim presudama povređeno pravo na rad iz člana 60. stav 4. Ustava, ali Ustavni sud konstatuje da se navedenom odredbom Ustava ne garantuje pravo na naknadu troškova zaposlenog na ime ishrane u toku rada i regresa za korišćenje godišnjeg odmora.

Stoga je Sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu u ovom delu odbacio i odlučio kao u drugom delu izreke, jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka i odlučivanje.

4. Na osnovu izloženog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 84. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, br. 24/08, 27/08 i 76/11), Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odbacivanje ustavne žalbe zbog neblagovremenosti

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti