Odluka Ustavnog suda o visini naknade štete zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja žalbu, nalazeći da dosuđeni iznos od 400 evra za povredu prava na suđenje u razumnom roku u stečajnom postupku nije adekvatna naknada. Pozivajući se na praksu Evropskog suda, utvrđuje pravo na naknadu od 800 evra.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-4113/2011
28.06.2012.
Beograd

Republika Srbija

USTAVNI SUD

Broj: Už-4113/2011

______ 2012. godine

B e o g r a d

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Predraga Jovića i Igora Jovića, obojic e iz Vrbasa, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 28. juna 2012. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Predraga Jovića i Igora Jovića izjavljena protiv rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 809/10 od 27. decembra 2010. godine i rešenja Višeg suda u Novom Sadu Gž. 1536/11 od 26. jula 2011. godine i utvrđuje povreda prava podnosioca ustavne žalbe na pravično suđenje zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

2. Nalaže se Višem sudu u Novom Sadu da u roku od 60 dana od dana dostavljanja Odluke Ustavnog suda ponovi postupak po žalbi podnosilaca izjavljenoj protiv rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 809/10 od 27. decembra 2010. godine.

3. Ukida se Rešenje Ustavnog suda Už-4113/2011 od 14. marta 2012. godine o odlaganju izvršenja rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 809/10 od 27. decembra 2010. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. Predrag Jović i Igor Jović, obojica iz Vrbasa, preko punomoćnika Ljiljane Tomić-Vidović, advokata iz Vrbasa, podneli su Ustavnom sudu 6. septembra 2011. godine ustavnu žalbu protiv rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 809/10 od 27. decembra 2010. godine i rešenja Višeg suda u Novom Sadu Gž. 1536/11 od 26. jula 2011. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje i prava na jednaku zaštitu prava, zajemčenih članom 32. stav. 1. i članom 36. stav 1. Ustava Republike Srbije.

U ustavnoj žalbi je navedeno da je osporenim rešenjem o izvršenju dozvoljeno izvršenje presude Opštinskog suda u Vrbasu P. 1515/04 od 19. februara 2007. godine i presude Opštinskog suda u Vrbasu P. 15/97 od 24. marta 1998. godine, te da su podnosioci ustavne žalbe protiv navedenog rešenja o izvršenju izjavili žalbu Višem sudu u Novom Sadu, u kojoj su istakli prigovor zastarelosti potraživanja iz navedene presude P. 15/97. Prema navodima podnosioca ustavne žalbe, drugostepeni sud je osporenim rešenjem Gž. 1536/11 od 26. jula 2011. godine odbio žalbu podnosilaca, bez valjanog obrazloženja, ne navodeći jasne i razumljive razloge na kojima zasniva svoju odluku i ne razmatrajući uopšte njihov prigovor zastarelosti, te im je na taj način uskraćeno pravo na obrazloženu sudsku odluku, kao element prava na pravično suđenje. Podnosioci su istakli da presuda Opštinskog suda u Vrbasu P. 1515/04, na osnovu koje je traženo izvršenje, nije podobna za izvršenje, jer je reč o utvrđujućoj presudi, dok je potraživanje utvrđeno presudom Opštinskog suda u Vrbasu P. 15/97 zastarelo. S tim u vezi, podnosioci su naveli i da je osporeno rešenje o izvršenju suprotno odredbama čl. 7. i 34. Zakona o izvršnom postupku. Takođe, podnosioci smatraju da su u konkretnom slučaju sudovi pogrešno primenili i materijalno pravo, tj. odredbu člana 379. Zakona o obligacionim odnosima, te da im je i time povređeno i uskraćeno pravo na pravično suđenje. Prema navodima podnosilaca, takvim postupanjem sudova (pogrešnom primenom procesnog i materijalnog prava), povređeno im je i pravo na jednaku zaštitu prava pred sudovima, zajemčeno članom 36. Ustava. Pored toga, podnosioci ustavne žalbe su podneskom od 2. marta 2012. godine ukazali i na to da je jedan deo solidarnog duga utvrđen presudom Opštinskog suda u Vrbasu P. 15/97 već isplaćen, kao i da su isplaćeni troškovi postupka utvrđeni presudom Opštinskog suda u Vrbasu P.1515/04, a da je u predmetnom izvršnom postupku doneto rešenje o izvršenju radi naplate celokupnog iznosa duga i troškova postupka. Iz navedenih razloga, podnosioci su predložili da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i poništi osporene akte.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07 i 99/11 ) je iste sadržine kao odredba član a 170. Ustava .

U postupku pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u celokupnu dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu, kao i u spise predmeta Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 5221/10 (ranije predmet I. 809/10) i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Pravnosnažnom presudom Opštinskog suda u Vrbasu P. 15/97 od 24. marta 1998. godine obavezani su tuženi D. Š. iz Vrbasa i Predrag Jović, ovde podnosilac ustavne žalbe, da solidarno isplate tužiocu G. P. iz Vrbasa, na ime naknade nematerijalne štete zbog umanjenja opšte životne aktivnosti, fizičkog bola i pretrpljenog straha, iznos od 30.000,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom počev od dana presuđenja, kao i da naknade tužiocu troškove parničnog postupka u iznosu od 3.306,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom počev od presuđenja do isplate, a sve to u roku od 15 dana pod pretnjom prinudnog izvršenja.

Pravnosnažnom presudom Opštinskog suda u Vrbasu P. 1515/04 od 19. februara 2007. godine, u stavu prvom izreke, utvrđeno je da je bez pravnog dejstva prema tužiocu G. P. iz Vrbasa radnja odricanja od prava nasledstva i prava na nužni nasledni deo prvotuženog Predraga Jovića iz Vrbasa, ovde podnosioca ustavne žalbe, učinjena u ostavinskom postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Vrbasu u predmetu O. 497/04, kao i aneks ugovora o poklonu zaključen između pokojne D. J. kao poklonodavca i tuženih Predraga Jovića i Igora Jovića, ovde podnosilaca ustavne žalbe, kao poklonoprimaca, overen pred Opštinskim sudom u Vrbasu pod poslovnim brojem Ov. 2314/04 od 30. juna 2004. godine, kojim se prvotuženi odrekao ½ dela stana u Vrbasu, u ulici Gustava Krkleca 40, treći sprat, stan broj 10, koji se nalazi u stambeno-poslovnoj zgradi izgrađenoj na parceli broj 7891 k.o. Vrbas-grad, pravnih radnji besplatnih raspolaganja učinjenih u korist drugotuženog kojim je on stekao pravo svojine u 1/1 dela: 1) na stanu u Vrbasu, u ulici Gustava Krkleca broj 40 i 2) na akcijama AD „Vital“ Vrbas, do visine potraživanja tužioca u iznosu od 30.000,00 dinara i 3.306,00 dinara na ime troškova do visine potraživanja tužioca, sa zakonskom zateznom kamatom počev od 24. marta 1998. godine do isplate. U stavu drugom izreke presude utvrđeno je da je drugotuženi dužan da trpi da se tužilac naplati iz imovine navedene u stavu 1. tač. 1. i 2. ovog tužbenog zahteva, sve u roku od 15 dana pod pretnjom prinudnog izvršenja, dok su u stavu trećem izreke obavezani tuženi da tužiocu solidarno naknade troškove ovog postupka u ukupnom iznosu 121.550,00 dinara, sve u roku od 15 dana pod pretnjom prinudnog izvršenja.

Osporenim rešenjem Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 809/10 od 27. decembra 2010. godine, u stavu prvom izreke, određeno je izvršenje, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Opštinskog suda u Vrbasu P. 1551/04 od 19. februara 2007. godine, radi naplate novčanog potraživanja poverioca G. P. iz Vrbasa u iznosu od 121.550,00 na ime troškova postupka, sa zakonskom zateznom kamatom počev od dana presuđenja 19. februara 2007. godine do isplate, i troškova izvršenja prema odluci ovog suda, protiv izvršnih dužnika Predraga Jovića i Igora Jovića, ovde podnosilaca ustavne žalbe, i to zabeležbom, procenom i prodajom nepokretnosti koja se vodi u privremenom listu nepokretnosti broj 5690 k.o. Vrbas-grad, koja se nalazi u stambeno-poslovnoj zgradi na parceli broj 7891, zgrada broj 1 u Vrbasu, ulica Gustava Krkleca broj 40, stan broj 10, treći sprat, dvosoban, ukupne površine 47 m², te namirenjem izvršnog poverioca iz sredstava dobijenih prodajom u visini određenoj ovim rešenjem o izvršenju. U stavu drugom izreke rešenja određeno je izvršenje, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Opštinskog suda u Vrbasu P. 1551/04 od 19. februara 2007. godine kojom je obavezan izvršni dužnik Igor Jović da trpi da se izvršni poverilac G. P. iz Vrbasa, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Opštinskog suda u Vrbasu P. 15/97 od 24. marta 1998. godine, radi naplate novčanog potraživanja izvršnog poverioca u iznosu od 30,000,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom počev od 8. aprila 1998. godine do isplate, na ime troškova postupka u iznosu od 3.306,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom počev od dana presuđenja 24. marta 2009. godine do isplate, kao i troškova izvršenja prema odluci ovog suda, i to zabeležbom, procenom i prodajom ½ navedene nepokretnosti izvršnog dužnika Igora Jovića, te namirenjem potraživanja izvršnog poverioca prema Predragu Joviću, iz sredstava dobijenih prodajom u visini određenoj ovim rešenjem o izvršenju.

Protiv navedenog rešenja o izvršenju podnosioci ustavne žalbe izjavili su žalbu. U žalbi je, pored ostalog, navedeno: da izreka presude Opštinskog suda u Vrbasu P. 1515/04 nema obavezujući deo prema izvršnom dužniku Predragu Joviću, već je tom presudom utvrđeno da su bez pravnog dejstva dužnikove pravne radnje, te da ta presuda ne može biti predmet izvršnog postupka; da jedino pravnosnažana presuda Opštinskog suda u Vrbasu P. 15/97 može biti predmet izvršenja; da presuda Opštinskog suda u Vrbasu P. 1515/04 može biti jedino predmet izvršenja u pogledu troškova postupka, ali da je izvršni dužnik Predrag Jović u celosti izmirio troškove postupka utvrđene tom presudom; da izvršni dužnici ističu prigovor zastarelosti potraživanja izvršnog poverioca u pogledu potraživanja iz presude P. 15/97, a pozivajući se na član 379. Zakona o obligacionim odnosima.

Osporenim rešenjem Višeg suda u Novom Sadu Gž. 1536/11 od 26. jula 2011. godine odbijena je žalba izvršnih dužnika, ovde podnosilaca ustavne žalbe, i potvrđeno je rešenje Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 809/10 od 27. decembra 2010. godine. U obrazloženju osporenog drugostepenog rešenja je, pored ostalog, navedeno: da je drugostepeni sud našao da je prvostepeno rešenje doneto bez bitnih povreda odredaba postupka i uz pravilnu primenu odredaba Zakona o izvršnom postupku; da je, suprotno žalbenim navodima, prvostepeni sud, shodno čl. 7. i 29, članu 30. stav 1. tačka 1. i članu 34. Zakona o izvršnom postupku, odredio i zvršenje u ovoj pravnoj stvari u svemu u skladu sa izvršnom ispravom - presudom Opštinskog suda u Vrbasu P. 15 15/04 od 19. februara 2007. godine, koja je pravnosnažna i izvršna, i koja sadrži sve što je potrebno da bi bila podobna za izvršenje; da žalbeni navod izvršnih dužnika kojim ukazuju da izvršna isprava nema obavezujući deo, već da je istom samo utvrđeno da je bez pravnog dejstva određena dužnikova pravna radnja, nije osnovan, jer je navedenom presudom utvrđena i obaveza izvršnog dužnika da trpi da se tužilac za iznos od 30.000,00 dinara naplati sa njegove imovine, odnosno sa navedene nekretnine, sve u roku od 15 dana „pod pretnjom prinudnog izvršenja“ , dok su izvršni dužnici solidarno obavezani da isplate troškove parničnog postupka u iznosu od 121.550,00 dinara ; da nije osnovan ni prigovor zastarelosti potraživanja istaknut u žalbi u odnosu na potraživanje u iznosu od 30.000,00 dinara, s obzirom da, suprotno žalbenim navodima, nije istekao rok od 10 godina propisan odredbom člana 379 . Zakona o obligacionim odnosima.

4. Odredbama Ustava na čiju se povredu podnosilac ustavne žalbe poziva, utvrđeno je: da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči jednaka zaštita prava pre sudovima i drugima državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinice lokalne samouprave (član 36. stav 1.).

Zakonom o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 125/04), koji se primenjivao u konkretnom slučaju, bilo je propisano: da se postupku izvršenja i obezbeđenja shodno primenjuju odredbe Zakona o parničnom postupku, ako ovim ili drugim zakonom nije drugačije određeno (član 27.); da je sudska odluka kojom je naloženo ispunjenje potraživanja, izvršna ako je postala pravnosnažna i ako je protekao rok za dobrovoljno ispunjenje, a da je sudska odluka kojom je naloženo trpljenje ili nečinjenje izvršna kad postane pravnosnažna, osim ako je u izvršnoj ispravi određen rok za usklađivanje ponašanja izvršnog dužnika s tom obavezom (član 32. st. 1. i 2.); da je izvršna isprava podobna za izvršenje ako su u njoj naznačeni izvršni poverilac i izvršni dužnik, kao i predmet, vrsta, obim i vreme ispunjenja obaveze (član 34. stav 1.).

Odredbom člana 382. stav 1. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 125 /04 i 111/09), koji se shodno primenjivao u konkretnom slučaju, bilo je propisano da u obrazloženju presude, odnosno rešenja drugostepeni sud treba da oceni žalbene navode od značaja i da navede razloge koje je uzeo u obzir po službenoj dužnosti.

Zakonom o obligacionim odnosima („Službeni list SFRJ“, br. 29/78, 39/85, 45/89 i 57/89 i „ Službeni list SRJ“, br. 31/93, 22/99, 23/99, 35/99 i 44/99) propisano je: da svaki poverilac čije je potraživanje dospelo za isplatu, i bez obzira kad je nastalo, može pobijati pravnu radnju svog dužnika koja je preduzeta na štetu poverilaca (član 280.); da ako sud usvoji tužbeni zahtev, pravna radnja gubi dejstvo samo prema tužiocu i samo koliko je potrebno za ispunjenje njegovih potraživanja (član 284.); da sva potraživanja koja su utvrđena pravnosnažnom sudskom odlukom ili odlukom drugog nadležnog organa, ili poravnanjem pred sudom ili drugim nadležnim organom, zastarevaju za deset godina, pa i ona za koja zakon inače predviđa kraći rok zastarelosti (član 372.); da se zastarevanje prekida kada dužnik prizna dug, kao i da se priznanje duga može učiniti ne samo izjavom poveriocu, nego i na posredan način, kao što su davanje otplate, plaćanje kamate, davanje obezbeđenja (član 387. st. 1. i 2.); da se zastarevanje prekida podizanjem tužbe i svakom drugom poveričevom radnjom preduzetom protiv dužnika pred sudom ili drugim nadležnim organom, u cilju utvrđivanja, obezbeđenja ili ostvarenja potraživanja (član 389.).

5. Ocenjujući razloge i navode iznete u ustavnoj žalbi sa stanovišta odredbe člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud je stanovišta da je najpre potrebno ispitati da li je izvršni postupak koji je prethodio podnošenju ustavne žalbe u celini bio pravičan na način na koji to zahteva navedena odredba Ustava, te da li se osporenim pojedinačnim aktima povređuje ili uskraćuje ustavno pravo podnosioca.

Ustavni sud ukazuje da se prilikom razmatranja garancija iz člana 32. stav 1. Ustava ne sme zastati na formalnom ispitivanju da li su one poštovane, već se mora osporena odluka sagledati i u svetlu garancija koje nisu izričito predviđene. Jedna od takvih garancija se odnosi na obavezu suda da obrazloži svoju odluku . Naime, stranka ima pravo da bude upoznata sa stavovima na kojima je sud zasnovao svoju odluku. To pravo stranke je praćeno dužnošću suda da iznese razloge svoje odluke, koji predstavljaju jemstvo objektivnosti suđenja, kojom se sprečavaju zloupotrebe. Mera u kojoj ova obaveza postoji zavisi od prirode odluke, ali sudovi moraju obrazložiti svoju odluku tako što će navesti jasne i razumljive razloge na kojima su tu odluku zasnovali.

Na osnovu uvida u osporeno rešenje Višeg suda u Novom Sadu Gž 1536/11 od 26. jula 2011. godine, Ustavni sud je utvrdio da je u obrazloženju osporenog rešenja kojim je odbijena žalba izvršnog dužnika, ovde podnosioca ustavne žalbe, navedeno da je prvostepeni sud, saglasno odredbama Zakona o izvršnom postupku, doneo osporeno rešenje o izvršenju na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Opštinskog suda u Vrbasu P. 1515/04 od 19. februara 2007. godine, te da su neosnovani navodi izvršnog dužnika da navedena presuda ne sadrži obavezujući deo, imajući u vidu stav 2. izreke te presude. U odnosu na istaknuti prigovor zastarelosti predmetnog potraživanja, drugostepeni sud je naveo da je takav prigovor neosnovan, jer nije protekao rok od 10 godina propisan odredbom člana 379. Zakona o obligacionim odnosima. Međutim, u konkretnom slučaju, drugostepeni sud se nije posebno osvrnuo na žalbene navode podnosioca o tome da je predmetno potraživanje utvrđeno presudom Opštinskog suda u Vrbasu P. 15/97 od 24. marta 1998. godine, te da, u konkretnom slučaju, presuda Opštinskog suda u Vrbasu P. 1515/04, kojom je utvrđeno da su bez pravnog dejstva određene pravne radnje dužnika, ne može biti predmet izvršenja. Takođe, drugostepeni sud nije odgovorio ni na žalbene navode podnosioca o zastarelosti predmetnog potraživanja utvrđenog presudom Opštinskog suda u Vrbasu P. 15/97, već je samo konstatova da nije protekao zakonom propisan rok zastarelosti. Žalbene navode podnosioca o tome da su u celosti isplaćeni troškovi postupka utvrđeni presudom Opštinskog suda u Vrbasu P. 1515/04, a na osnovu koje je rešenjem o izvršenju određeno i izvršenje radi naplate tih troškova, drugostepeni sud uopšte nije cenio.

Po oceni Ustavnog suda, u predmetnom izvršnom postupku koji je prethodio podnošenju ustavne žalbe, moralo je biti utvrđeno na osnovu koje pravnosnažne presude je dozvoljeno izvršenje potraživanja u konkretnom slučaju, jer samo sudska odluka kojom je naloženo izvršenje potraživanja može predstavljati izvršni naslov. U odnosu na istaknuti prigovor zastarelosti, potrebno je bilo utvrditi kada je rok zastarelosti počeo da teče i da li je eventualno nastupio prekid zastarevanja. Takođe, neophodno je bilo utvrditi i činjenicu da li je izvršni dužnik isplatio deo duga izvršnom poveriocu, a povodom koga je određeno izvršenje predmetnim rešenjem o izvršenju. Međutim, upravo te činjenice koje su od značaja za odlučivanje u konkretnom slučaju nisu cenjene u predmetnom izvršnom postupku, iako su podnosioci ustavne žalbe u žalbi izjavljenoj protiv prvostepenog rešenja o izvršenju ukazivali na njih. Stoga je Ustavni sud ocenio da osporeno drugostepeno rešenje nije obrazložen o na način koji zadovoljava uslove iz člana 32. stav 1. Ustava, odnosno da ne zadovoljava standarde pravičnog suđenja, uspostavljene ustavnosudskom praksom i praksom Evropskog suda za ljudska prava. Takođe, Ustavni sud nalazi da iz svega navedenog proizilazi i da je zaključivanje redovnih sudova, u konkretnom slučaju, bilo proizvoljno i arbitrerno.

6. Na osnovu izloženog i odredaba člana 89. st. 1. i 2. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je u prvom delu tačke 1. izreke, ustavnu žalbu usvojio, te je utvrdio da je osporenim aktima povređeno pravo podnosilaca ustavne žalbe na pravično suđenje zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, dok je u tački 2. izreke naložio nadležnom sudu da ponovi postupak po žalbi koju su podnosioci ustavne žalbe izjavi li protiv rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 809/10 od 27. decembra 2010. godine, u roku od 60 dana od dana dostavljanja ove odluke.

Razmatrajući navode podnosi laca ustavne žalbe o tome da im je osporenim rešenjima povređeno i ustavno pravo na jednaku zaštitu prava, zajemčeno odredbom člana 36. stav 1. Ustava, Ustavni sud je ocenio da se navodi podnosilaca ne mogu smatrati ustavnopravnim razlozima kojima se argumentuju tvrdnje o povredi označenog prava. Stoga je Ustavni sud odbacio ustavnu žalbu u ovom delu, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, jer ne postoje pretpostavke utvrđene Ustavom i Zakonom za vođenje postupka i odlučivanje, rešavajući kao u drugom delu tačke 1. izreke.

Kako je Sud odlučio o podnetoj ustavnoj žalbi, stekli su se uslovi da se u tački 3. izreke, ukine Rešenje ovog suda Už-4113/2011 od 14. marta 2012. godine o odlaganju izvršenja rešenja Osnovnog suda u Novom Sadu – Sudska jedinica u Vrbasu I. 809/ 10 od 27. decembra 2010. godine, saglasno članu 56. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu.

7. Saglasno iznetom, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tač. 3) i 9) Zakona o Ustavnom sudu i člana 84. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, br. 24/08, 27/08 i 76/11), odlučio kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o visini naknade štete zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti