Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku u dugotrajnom postupku

Kratak pregled

Ustavni sud usvojio je ustavnu žalbu, utvrdivši povredu prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom i parničnom postupku koji su trajali preko 18 godina. Dosuđena je naknada nematerijalne štete od 400 evra. Žalba protiv meritornih odluka je odbačena.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Snežana Marković, predsednik Veća i sudije Vesna Ilić Prelić, dr Dragana Kolarić, dr Tamaš Korhec (Korhecz Tamás), dr Jovan Ćirić, dr Milan Škulić, dr Nataša Plavšić i Miroslav Nikolić , članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Z . I . iz Lazarevca, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 1. jula 2021. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Z. I . i utvrđuje da je u izvršnom postupku koji je vođen pred Prvim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu I. 49064/10 (ranije Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu I. 640 /00) i parničnom postupku koji je vođen pred Privrednim sudom u Beogradu u predmetu P. 178/16 povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

2. Utvrđuje se pravo podnosioca ustavne žalbe na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 400 evra, u dinarskoj protivvrednosti obračunatoj po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate. Naknada nematerijalne štete se isplaćuje na teret budžetskih sredstava – razdeo Ministarstva pravde, u roku od četiri meseca od dostavljanja ove odluke Ministarstvu.

O b r a z l o ž e nj e

1. Z. I . iz Lazarevca podneo je Ustavnom sudu, 10. aprila 2018. godine, ustavnu žalbu, dopunjenu podneskom od 7. juna 2019. godine, zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije u izvršnom postupku koji se vodio pred Četvrtim opštinskim sudom u Beogradu u predmetu I. 640/00, u parničnom postupku koji se vodio pred Privrednim sudom u Beogradu u predmetu P. 178/16, u postupku pred Privrednim apelacionim sudom u predmetu Pž. 5516/17 i u postupku pred Vrhovnim kasacionim sudom Prev. 191/18, kao i protiv presude Privrednog apelacionog suda Pž. 5516/17 od 12. februara 2018. godine i presude Vrhovnog kasacionog suda Prev. 191/18 od 22. februara 2019. godine zbog povrede prava na pravično suđenje i prava na jednaku zaštitu prava , zajemčenih članom 32. stav 1. i članom 36. stav 1. Ustava. Dopunom ustavne žalbe od 1. marta 2019. godine podnosilac je predložio odlaganje izvršenja određenog rešenjem Privrednog suda u Beogradu II. 2290/18 od 18. decembra 2018. godine.

Podnosilac je u ustavnoj žalbi, između ostalog, istakao: da je izvršni postupak koji je započet pred Četvrtim opštinskim sudom u Beogradu I. 640/00 godinama bio u prekidu zbog restrukturiranja, a kasnije zbog stečajnog postupka nad dužnikom K. „T .“ a.d. Beograd i da je zajedno sa parničnim postupkom, okončan nakon osamnaest godina; da pravni prethodnik podnosioca ni on nisu doprineli dužini trajanja izvršnog i parničnog postupka; da drugostepeni sud prilikom odlučivanja nije uzeo u obzir nalaz i mišljenje sudskog veštaka Z. T . prema kome dugovanje tužioca na dan veštačenja iznosi 11.614.689,42 dinara a koji iznos umanjen za 20% iznosi 9.291.751,54 dinara, iako je više puta ukazivao na nalaz i mišljenje navedenog sudskog veštaka i predlagao da se isti pozove na raspravu; da je navedeni sudski veštak, u svom nalazu, iskazao umanjeni iznos na 80%, te da se nameće pitanje istinitosti tvrdnje drugostepenog suda da tuženi „svoje potraživanje po izvršnim ispravama nije umanjio za 20“; da se u spisima predmeta nalazi i rešenje Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00 od 22. decembra 2004. godine kojim je naloženo sudskom veštaku ekonomske struke M . M . da utvrdi kolika je visina preostalog potraživanja poverioca umanjeno na 80%; da je u osporenom nalazu komisije sudskih veštaka došlo do potpuno pogrešnog polazišta polazišta pri obračunu mešanjem, deviznih i dinarskih osnovica što je dalo ekstremno različit rezultat; da su drastično izražene krajnosti neprihvatljive i da je sud bio u obavezi da sudske veštake pozove na raspravu radi razjašnjenja u pogledu razlika u njihovim nalazima; da parnični sud ne može izreku pravnosnažne presude i rešenja o ispravci Trećeg opštinskog suda u Beogradu smatrati neizvršivom, jer u tom slučaju presuda ne bi bila predmet izvršenja, kao i da sudski veštaci nisu ovlašćeni da arbitrarno „tumače“ izreku pravnosnažne presude i da „kombinuju“ dinarsku i deviznu kamatu kada je rešenjem o ispravci presude Trećeg opštinskog suda u Beogradu P1. 598/99 od 20. novembra 2001. godine izvršena ispravka i pojašnjeno „sve sa zakonskom zateznom kamatom“ što znači da nigde nije pominjana domicilna ili neka druga kamata na devizna sredstva. Podnosilac je predložio odlaganje izvršenja određenog rešenjem Privrednog suda u Beogradu II. 2290/18 od 18. decembra 2018. godine radi namirenja novčanog potraživanja na ime glavnog duga u iznosu od 574.750,00 dinara i troškova postupka u iznosu od 20.682,00 dinara (na osnovu pravnosnažne presude Privrednog suda u Beogradu P. 178/16 od 8. juna 2017. godine). Predložio je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu, poništi osporene presude, a istakao je i zahtev za naknadu nematerijalne štete.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, uvidom u spise predmeta Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 49064/10 (ranije Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00) i Privrednog suda u Beogradu P. 178/16 i priloženu dokumentaciju uz ustavnu žalbu , utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

3.1. Činjenice i okolnosti koje se odnose na izvršni postupak Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 49064/10 (ranije Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00)

Poverilac, S. I . iz Ćelija podneo je 16. avgusta 2000. godine, Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu predlog za izvršenje na osnovu izvršne isprave presude Trećeg opštinskog suda u Beogradu P1. 598/99 od 17. februara 2000. godine protiv dužnika K . „T .“ Beograd, koji predlog je po nalogu suda uredio podneskom od 5. septembra 2009. godine i to popisom, procenom i prodajom pokretnih stvari dužnika.

Rešenjem o izvršenju Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00 od 11. septembra 2000. godine određeno je predloženo izvršenje. Zaključkom Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00 od 25. oktobra 2000. godine zakazano je sprovođenje izvršenja za 28. novembar 2000. godine na licu mesta u ulici B. br. 79, tako što će dužnik postupiti po rešenju I. 640/00 od 11. septembra 2000. godine u celosti.

Kako je izvršenje zakazano za 28. novembar 2000. godine odloženo, to je punomoćnik poverioca podneskom od 15. decembra 2000. godine predložio da sud nastavi sprovođenje izvršenja.

Kako ni izvršenja zakazana za 26. decembar 2000. godine i 23. januar 2001. godine nisu sprovedena, to je punomoćnik poverioca podneskom od 1. februara 2001. godine, ponovo predložio da sud nastavi sprovođenje izvršenja.

Iz sadržine zapisnika o popisu i proceni od 27. marta 2001. godine proizlazi da je sproveden popis pokretnih stvari dužnika, a punomoćnik poverioca je podneskom od 6. aprila 2001. godine predložio da sud nastavi sa sprovođenjem izvršenja.

Kako iz sadržine zapisnika o popisu i proceni od 18. aprila 2001. godine i 9. maja 2001. godine proizlazi da su popisane pokretne stvari oduzete od dužnika, to je punomoćnik poverioca podneskom od 13. juna 2001. godine predložio prodaju oduzetih pokretnih stvari.

Podneskom od 27. jula 2001. godine punomoćnik poverioca je dostavio sudu nalaz stalnog sudskog veštaka ekonomsko-finansijske struke M. V . od 12. jula 2001. godine u pogledu obračunate kamate za period od 1. januara 1999. godine do 1. maja 2001. godine, izrađen na zahtev poverioca.

Podneskom od 23. januara 2002. godine punomoćnik poverioca je predložio da sud odredi popis, oduzimanje i javnu prodaju pokretnih stvari dužnika, ali iz sadržine zapisnika o popisu i proceni od 1. i 27. marta 2002. godine proizlazi da isto nije u celosti sprovedeno, već da je popisan samo jedan automobil dužnika.

Podneskom od 29. marta 2002. godine punomoćnik poverioca je predložio sudu da se uz asistenciju MUP-a oduzmu popisane pokretne stvari prema zapisniku od 27. marta 2002. godine, a podneskom od 9. aprila 2002. godine je predložio da zakaže prinudno oduzimanje i javnu prodaju pokretnih stvari.

Podneskom od 13. maja 2002. godine punomoćnik poverioca je ponovo dostavio nalaz i mišljenje sudskog veštaka od 12. jula 2001. godine u pogledu obračuna kamate prema izreci pravnosnažne presude.

Kako je nad dužnikom K. „T .“ a.d. Beograd rešenjem Trgovinskog suda u Beogradu St. 1691/98 od 2. aprila 1998. godine pokrenut prethodni stečajni postupak, a rešenjem istog suda PP. 4/02 od 25. aprila 2002. godine otvoren postupak prinudnog poravnanja nad dužnikom K. „T .“ a.d. Beograd, to je rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00 od 11. jula 2002. godine prekinut izvršni postupak u predmetu I. 640/00.

Punomoćnik poverioca je podneskom od 6. septembra 2002. godine predložio nastavak izvršnog postupka.

Kako je rešenjem Trgovinskog suda u Beogradu PP. 4/02 od 31. oktobra 2002. godine odobreno prinudno poravnanje između K. „T .“ a.d. Beograd i njegovih poverilaca, prema kome je K. „T .“ a.d. Beograd obavezan da svoje obaveze prema poveriocima kojima je utvrđeno potraživanje izmiri u visini od 80% utvrđenih potraživanja u roku od dve godine, u tri jednake rate, to je istim rešenjem obustavljen prethodni stečajni postupak.

Punomoćnik poverioca je podnescima od 17. aprila i 25. decembra 2003. godine predlagao nastavak izvršnog postupka.

Četvrti opštinski sud u Beogradu je dopisom od 18. novembra 2004. godine naložio poveriocu da uplati predujam za veštačenje preko sudskog veštaka ekonomsko-finansijske struke, što je i učinio i o tome obavestio sud podneskom od 7. decembra 2004. godine.

Dopisom od 22. decembra 2004. godine, Četvrti opštinski sud u Beogradu je od MUP-a Beograd, Uprave saobraćajne policije zatražio izveštaj o tome ko je vlasnik dva popisana automobila.

Rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00 od 22. decembra 2004. godine određeno je izvođenje dokaza ekonomsko-finansijskim veštačenjem, preko sudskog veštaka M. M, na okolnost kolika je visina preostalog potraživanja poverioca imajući u vidu rešenje o izvršenju istog suda I. 640/00 od 11. septembra 2000. godine doneto na osnovu izvršne isprave Trećeg opštinskog suda u Beogradu P1. 598/99 od 17. februara 2000. godine, rešenja o ispravci navedene presude P1. 598/99 od 20. novembra 2001. godine, a posebno imajući u vidu i rešenje Trgovinskog suda u Beogradu PP. 4/02 od 31. oktobra 2002. godine. Nalaz i mišljenje sudskog veštaka dostavljeno je sudu 11. januara 2005. godine.

Nakon izjašnjenja punomoćnika poverioca na nalaz i mišljenje sudskog veštaka, punomoćnik je podneskom od 25. marta 2005. godine predložio izvršenje radi isplate utvrđenog potraživanja od 80%, a prema rešenju Trgovinskog suda u Beogradu PP. 4/02 od 31. oktobra 2002. godine u iznosu od 8.620.825,00 dinara i troškova izvršenja plenidbom novčanih sredstava dužnika.

Punomoćnik poverioca je podnescima od 13. maja i 14. i 15. jula i 30. oktobra 2005. godine ponovo tražio da sud donese rešenje o izvršenju, prema podnesku od 25. marta 2005. godine.

Četvrti opštinski sud u Beogradu je dopisom od 1. decembra 2005. godine zatražio od Agencije za privatizaciju Republike Srbije (u daljem tekstu: Agencije) informaciju o tome da da li se dužnik K. „T .“ a.d. Beograd nalazi u postupku privatizacije. Iz dopisa Agencije od 14. decembra 2005. godine je utvrđeno da je saglasno članu 7. Uredbe o postupku i načinu restrukturiranja („Službeni glasnik RS“, br. 52/05) za navedeno preduzeće doneta Odluka o restrukturiranju 28. januara 2005. godine.

Rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 184/05 od 1. februara 2006. godine odbijen je predlog punomoćnika poverioca od 17. aprila 2003. godine za nastavak postupka izvršenja određenog rešenjem istog suda I. 640/00 od 11. septembra 2000. godine, a koji je prekinut rešenjem I. 640/00 od 11. jula 2002. godine.

Punomoćnik izvršnog poverioca je 27. marta 2006. godine izjavio prigovor na navedeno rešenje.

Podnescima od 2, 10. i 16. oktobra 2006. godine, punomoćnik izvršnog poverioca je ukazivao sudu da nije odlučeno o njegovom prigovoru i predlagao da se izvršni postupak nastavi.

Četvrti opštinski sud je ponovo dopisom od 20. oktobra 2006. godine zatražio od Agencije informaciju o tome da li je u odnosu na izvršnog dužnika K. „T .“ a.d. Beograd doneta nova odluka o restrukturiranju. Iz dopisa od 6. novembra 2006. godine je utvrđeno da je na osnovu Odluke Agencije od 28. januara 2005. godine navedeno preduzeće i dalje u postupku restrukturiranja i da je u toku implementacija Programa restrukturiranja odobrenog od Agencije na osnovu rešenja R-132/06 od 27. juna 2006. godine.

Podneskom od 28. novembra 2006. godine punomoćnik izvršnog poverioca je predložio da se postupak izvršenja nastavi, bez obzira što je postupak restrukturiranja u toku, sa pozivom na odredbu člana 31. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o privatizaciji.

Punomoćnik izvršnog poverioca je podnescima od 6. i 17. jula 2007. godine ponovo predložio da se nastavi izvršni postupak i donese rešenje o izvršenju.

Četvrti opštinski sud je dopisom od 8. oktobra 2007. godine zatražio od Agencije da ga izvesti da li je nad izvršnim dužnikom K. „T .“ a.d. Beograd okončan postupak restrukturiranja. Iz dopisa 26. oktobra 2007. godine je utvrđeno da je Agencija donela Zaključak o nastavku postupka privatizacije od 29. avgusta 2006. godine, te da postupak restrukturiranja nije okončan.

Četvrti opštinski sud u Beogradu je rešenjem I. 184/05 od 2. novembra 2007. godine ispravio rešenje I. 184/05 od 1. februara 2006. godine tako što u delu obrazloženja rešenja u stavu prvom, red prvi umesto datuma 17. april 2004. godine, treba da stoji datum 17. april 2003. godine, dok je u preostalom delu navedeno rešenja ostalo neizmenjeno.

Punomoćnik izvršnog poverioca je podneskom od 14. decembra 2007. godine izjavio prigovor protiv navedenog rešenja Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 184/05 od 2. novembra 2007. godine.

Rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 184/05 od 26. maja 2008. godine je odbijen kao neosnovan predlog punomoćnika izvršnog poverioca od 28. novembra 2006. godine za nastavak postupka izvršenja određenog rešenjem istog suda I. 640/00 od 11. septembra 2000. godine, a prekinutog rešenjem I. 640/00 od 11. jula 2002. godine.

Punomoćnik izvršnog poverioca je 12. avgusta 2008. godine podneo prigovor protiv rešenja Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 184/05 od 26. maja 2008. godine, a podneskom od 3. novembra 2008. godine punomoćnik je istakao da ni po jednom od dva izjavljena prigovora od 14. decembra 2007. godine i 12. avgusta 2008. godine, sud nije odlučio.

Rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu IPV (I) 423/06 I. 184/05 od 29. decembra 2008. godine je u stavu prvom izreke odbijen kao neosnovan prigovor punomoćnika izvršnog poverioca izjavljen 27. marta 2006. godine protiv rešenja ovog suda I. 184/05 od 1. februara 2006. godine koje je ispravljeno rešenjem I. 184/05 od 2. novembra 2007. godine. Stavom drugim izreke je odbijen kao neosnovan prigovor punomoćnika izvršnog poverioca izjavljen 14. decembra 2007. godine protiv rešenja ovog suda I. 184/05 od 2. novembra 2007. godine, dok je stavom trećim izreke odbijen kao neosnovan prigovor punomoćnika izvršnog poverioca izjavljen 12. avgusta 2008. godine protiv rešenja ovog suda I. 184/05 od 26. maja 2008. godine.

Odlučujući o žalbi punomoćnika izvršnog poverioca od 21. aprila 2009. godine izjavljenoj protiv rešenja Četvrtog opštinskog suda u Beogradu IPV (I) 423/06 od 29. decembra 2008. godine, isti sud je rešenjem IPV (I) 199/09 I. 184/05 od 11. septembra 2009. godine odbacio žalbu kao nedozvoljenu.

Rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu IPV (I) 255/09 I. 184/05 od 23. decembra 2009. godine odbačene su kao nedozvoljene žalbe punomoćnika izvršnog poverioca izjavljene 29. oktobra i 5. novembra 2009. godine izjavljene protiv rešenja istog suda IPV (I) 199/09 od 11. septembra 2009. godine.

Podneskom od 9. jula 2010. godine punomoćnik izvršnog poverioca je predložio da se izvršni postupak nastavi.

Četvrti opštinski sud u Beogradu je dopisima od 26. oktobra 2010. godine i 12. januara 2011. godine zatražio od Agencije da ga izvesti da li je nad izvršnim dužnikom doneta odluka o okončanu postupka restrukturiranja. Iz dopisa Agencije od 17. marta 2011. godine je utvrđeno da se preduzeće K. „T .“ a.d. Beograd i dalje nalazi u postupku restrukturiranja.

Punomoćnik izvršnog poverioca je podneskom od 3. oktobra i 2. novembra 2011. godine ponovo predložio da se izvršni postupak nastavi.

Rešenjem Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 49064/10 od 4. novembra 2011. godine je nastavljen postupak izvršenja u predmetu ovog suda I. 49064/10 prekinut rešenjem Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00 od 11. jula 2002. godine, iz razloga što se u konkretnom slučaju radi o potraživanju izvršnog poverioca iz radnog odnosa utvrđenog pravnosnažnom sudskom odlukom i činjenice da je u Registar privrednih subjekata dana 23. septembra 2011. godine upisan zaključak Agencije od 16. septembra 2011. godine kojim se obustavlja postupak restrukturiranja subjekta privatizacije K. „T .“ a.d. Beograd.

Podnescima od 21. novembra 2011. godine i 18. januara 2012. godine punomoćnik izvršnog poverioca je ponovo podneo predlog za izvršenje na osnovu presude Trećeg opštinskog suda u Beogradu P1. 598/99 od 17. februara 2000. godine i rešenja o ispravci presude istog suda P1. 598/99 od 20. novembra 2001. godine na iznos od 10.927.338,00 dinara.

Prvi osnovni sud u Beogradu je rešenjem I. 49064/10 od 2. novembra 2012. godine obustavio postupak izvršenja u predmetu ovog suda I. 49064/10 , jer je rešenjem Privrednog suda u Beogradu St. 3447/11 od 9. decembra 2011. godine otvoren stečajni postupak nad izvršnim dužnikom K. „T .“ a.d. Beograd.

3.2. Činjenice i okolnosti koje se odnose na parnični postupak Privrednog suda u Beogradu P. 178/16

Kako je u stečajnom postupku nad K. „T .“ a.d. Beograd zaključkom Privrednog suda u Beogradu St. 3447/11 od 1. februara 2013. godine osporeno potraživanje tuženog, pravnog prethodnika podnosioca ustavne žalbe na osnovu izvršne isprave (presude Trećeg opštinskog suda u Beogradu P1. 598/99 od 17. februara 2000. godine koja je ispravljena rešenjem istog suda od 20. novembra 2001. godine), to je stečajni upravnik upućen na parnicu radi utvrđenja nepostojanja potraživanja tuženog (izvršnog poverioca) prema tužiocu (stečajnom dužniku).

Tužilac K. „T .“ a.d. Beograd u stečaju podneo je Privrednom sudu u Beogradu 22. aprila 2013. godine tužbu protiv tuženog S. I . radi utvrđenja da ne postoji potraživanje tuženog prema tužiocu u iznosu od 10.927,338,00 dinara.

Uvidom u povratnicu u spisima, utvrđeno je da je prilikom dostave tužbe od 22. aprila 2013. godine sa rešenjem Privrednog suda u Beogradu P. 3048/13 od 23. aprila 2013. godine, tuženom S. I, konstatovano da je isti preminuo, a da su navedena pismena uručena sinu tuženog Z . I, ovde podnosiocu ustavne žalbe.

Odgovor na tužbu dostavljen je sudu 27. maja 2013. godine, a kao tuženi je označen S. I.

Dalje je, iz sadržine povratnica od 7. juna 2013. godine i 1. jula 2013. godine kojima je tuženi S. I, pozivan na ročišta za glavnu raspravu zakazana za 26. jun i 11. septembar 2013. godine, utvrđeno da je na istima ponovo naznačeno da je primalac „umro“, a da su povratnice potpisane od strane podnosioca ustavne žalbe.

Ročišta zakazana za 26. jun i 11. septembar 2013. godine održana su u odsustvu „uredno pozvanog tuženog“ i na njima je određeno izvođenje dokaza ekonomskim veštačenjem na okolnost da li je u postupku prinudnog izvršenja presude Trećeg opštinskog suda u Beogradu P1. 598/99 od 17. februara 2000. godine u predmetu Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 640/00, tuženi namiren i u kom iznosu odnosno da li je i u kom iznosu ostalo potraživanje tuženog po navedenoj izvršnoj ispravi.

Punomoćnik tuženih, Z. I . i B . I, se podneskom od 19. marta 2014. godine, izjasnio na nalaz i mišljenje sudskog veštaka od 25. februara 2014. godine i obavestio sud da su rešenjem Prvog osnovnog suda u Beogradu O. 10346/13 od 7. oktobra 2013. godine navedena lica oglašena za naslednike iza pok. S . I, koji je preminuo 29. avgusta 2003. godine.

Rešenjem Privrednog suda u Beogradu P 3048/13 od 14. maja 2014. godine (donetim na ročištu) utvrđen je prekid postupka u ovoj pravnoj stvari i konstatovano da će postupak biti nastavljen kad naslednik ili staralac zaostavštine preuzme postupak, ili kad ga sud na poziv suprotne strane pozove da to učini.

Privredni sud u Beogradu je rešenjem P. 3048/13 od 17. novembra 2015. godine nastavio parnični postupak na predlog punomoćnika tuženog od 9. oktobra 2015. godine kojim je obavestio sud da je dopunskim rešenjem Trećeg osnovnog suda u Beogradu O. 3178/14 od 15. juna 2015. godine utvrđeno da je iza pok. S. I . ostala zaostavština koju čini novčano potraživanje prema stečajnom dužniku K . „T .“ a.d. Beograd u stečaju, a koje je osporeno zaključkom o konačnoj listi potraživanja, te da je za naslednika na naknadno pronađenoj imovini pok. S. I . po zakonskom osnovu nasleđivanja, a pod teretom naknade eventualnih dugova ostavioca do visine nasleđene imovine oglašen Z . I, sin ostavioca, ovde podnosilac ustavne žalbe.

U daljem toku postupka je, nakon dva održana i jednog neodržanog ročišta zbog nepostojanja procesnih pretpostavki, određeno izvođenje dokaza ponovnim ekonomskim veštačenjem na okolnost da li je u postupku izvršenja koji se vodio pred Četvrtim opštinskim sudom u Beogradu I. 640/00 tuženi namiren za potraživanje po izvršnoj ispravi, imajući u vidu i rešenje o ispravci izvršne isprave u pogledu dosuđene zakonske zatezne kamate od 1. januara 1999. godine, kao i umanjenje od 20% po zaključenom prinudnom poravnanju. Nakon sprovedenog veštačenja i izvedenog dokaza saslušanjem sudskog veštaka određeno je i veštačenje preko komisije sudskih veštaka na istu okolnost.

Po izvedenom dokazu saslušanjem sudskih veštaka glavna rasprava je zaključena.

Presudom Privrednog suda u Beogradu P. 178/16 od 8. juna 2017. godine utvrđeno je da ne postoji potraživanje tuženog prema tužiocu K. „T .“ a.d. Beograd u stečaju u iznosu od 10.927.338,00 dinara na ime zarade i obavezan je tuženi da tužiocu naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 574.750,00 dinara.

Osporenom presudom Privrednog apelacionog suda Pž. 5516/17 od 12. februara 2018. godine odbijena je žalba tuženog i potvrđena presuda Privrednog suda u Beogradu P. 178/16 od 8. juna 2017. godine.

Osporenom presudom Vrhovnog kasacionog suda Prev. 191/18 od 22. februara 2019. godine je odbijena kao neosnovana revizija tuženog izjavljena protiv presude Privrednog apelacionog suda Pž. 5516/17 od 12. februara 2018. godine. Iz obrazloženja osporene presude proizlazi: da su nižestepeni sudovi na osnovu utvrđenih činjenica utvrdili da je osnovan tužbeni zahtev tužioca i da je potraživanje tuženog namireno i prema varijanti obračuna dinarske protivvrednosti po najpovoljnijem kursu na dan presuđenja sa zateznom kamatom do isplate i prema varijanti dinarske protivvrednosti na dan isplate sa domicilnom kamatom na devizni dug do dana isplate imajući u vidu umanjenje prema uslovima iz zaključenog prinudnog poravnanja. Revizijski sud je dalje istakao da je u konkretnom slučaju u toku izvršnog postupka koji je pokrenut po predlogu pravnog prethodnika tuženog, radi izvršenja na osnovu izvršne isprave, presude Trećeg opštinskog suda u Beogradu P1. 598/99 od 17. februara 2000. godine ispravljene rešenjem istog suda od 20. novembra 2001. godine, otvoren postupak prinudnog poravnanja nad dužnikom K. „T .“ a.d. Beograd. Rešenjem Trgovinskog suda u Beogradu PP. 4/02 od 31. oktobra 2002. godine odobreno je prinudno poravnanje i utvrđena je obaveza dužnika prema njegovim poveriocima u visini od 80% utvrđenih potraživanja sa određenim rokom dospeća. Veštačenjem komisije sudskih veštaka ekonomske struke izvršen je obračun potraživanja tuženog u skladu sa uslovima iz odobrenog prinudnog poravnanja i obračun zatezne kamate primenom proporcionalne metode, u skladu sa odlukom Ustavnog suda. Revizijski sud je prihvatio stanovište drugostepenog suda da su neosnovani navodi tuženog da se visina njegovog potraživanja ne može utvrditi protivno izvršnim ispravama, iz razloga što iz člana 40. Zakona o prinudnom poravnanju, stečaju i likvidaciji proizlazi da se visina potraživanja tuženog mora utvrditi prema uslovima pod kojima je zaključeno prinudno poravnanje rešenjem Trgovinskog suda u Beogradu PP. 4/02 od 31. oktobra 2002. godine, a koja isprava predstavlja izvršnu ispravu i ima pravno dejstvo prema svim poveriocima. Pored navedenog, osporenom presudom je ocenjeno da revizijski navodi tuženog nemaju činjenično ni pravno utemeljenje, jer je prvostepeni sud dao razloge zašto nije prihvatio nalaz i mišljenje sudskog veštaka Zorana Tasića, na koji se revident poziva.

4. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava je utvrđeno da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Zakonom o izvršnom postupku („Službeni list SRJ“, br. 28/2000, 73/2000 i 71/01) bilo je propisano da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno (člana 4. stav 1.), te da se u postupku izvršenja i obezbeđenja shodno primenjuju odredbe Zakona o parničnom postupku, ako ovim ili drugim saveznim zakonom nije drukčije određeno (član 14.).

Zakonom o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 125/04) bilo je propisano : da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno (član 5. stav 1.); da se u postupku izvršenja i obezbeđenja shodno primenjuju odredbe Zakona o parničnom postupku, ako ovim ili drugim zakonom nije drugačije određeno (član 27.).

Zakonom o parničnom postupku („Službeni list SFRJ“, br. 4/77, 36/77, 6/80, (43/82 i 72/82), 69/82, 58/84, 74/87, 57/89, 20/90, 27/90 i 35/91 i „Službeni list SRJ“, 27/92, 31/93, 24/94, 12/98, 15/98 i 3/02) bilo je propisano : da stranke mogu preduzimati radnje u postupku lično ili preko punomoćnika, ali sud može pozvati stranku koja ima punomoćnika da se pred sudom lično izjasni o činjenicama koje treba utvrditi u parnici i da stranka koju zastupa punomoćnik može uvek doći pred sud i davati izjave pored svog punomoćnika (član 89.); ako je punomoćniku dato ovlašćenje da može vršiti sve radnje u postupku, a stranka, odnosno njen zakonski zastupnik umre ili postane poslovno nesposoban, ili ako zakonski zastupnik bude razrešen dužnosti, punomoćnik je ovlašćen da i dalje preduzima radnje u postupku, ali naslednik odnosno novi zakonski zastupnik može opozvati punomoćje (član 100. stav 1.).

Zakonom o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 125/04, 111/09, 36/11 i 53/13 – Odluka U S) bilo je propisano: da stranke mogu preduzimati radnje u postupku lično ili preko punomoćnika (član 84. stav 1.); da punomoćje prestaje smrću fizičkog lica i da ako je punomoćniku dato ovlašćenje da može preduzimati sve radnje u postupku, a stranka, odnosno njen zakonski zastupnik umre ili postane poslovno nesposoban, ili ako zakonski zastupnik bude razrešen dužnosti, punomoćnik je ovlašćen da preduzima radnje u postupku koje ne trpe odlaganje (član 94. stav 1. i 2.).

Zakonom o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/11, 49/13 – Odluka US, 74/13 – Odluka US, 55/14 i 87/18) je propisano: da stranka ima pravo da sud odluči o njenim zahtevima i predlozima u razumnom roku i da je sud dužan da postupak sprovede bez odugovlačenja, u skladu sa prethodno određenim vremenskim okvirom za preduzimanje parničnih radnji i sa što manje troškova (član 10. stav 1. i 2.); da punomoćje prestaje smrću fizičkog lica, proglašenjem za umrlo i gubitkom poslovne sposobnosti i da ako je punomoćniku fizičkog lica dato ovlašćenje da može da preduzima sve radnje u postupku, a stranka, odnosno njen zakonski zastupnik umre ili postane poslovno nesposoban ili ako zakonski zastupnik bude razrešen dužnosti, punomoćnik je ovlašćen da preduzima radnje u postupku koje ne trpe odlaganje (član 93.).

Zakonom o prinudnom poravnanju, stečaju i likvidaciji („Službeni list SFRJ“, broj 84/89 i „Službeni list SRJ“, br. 37/93 i 28/96) bilo je propisano : da zaključeno prinudno poravnanje ima pravno dejstvo i prema poveriocima koji nisu učestvovali u postupku, kao i prema poveriocima koji su učestvovali u postupku, a njihova potraživanja su osporena, ako se naknadno utvrde (član 40. stav 2); rešenje o odobrenju prinudnog poravnanja ima snagu izvršne isprave za sve poverioce čija su potraživanja utvrđena (član 42. stav 1.); da se pod utvrđenim potraživanjem, u smislu ovog zakona, podrazumevaju glavni dug i kamata koja je dospela do dana kada je održano ročište na kome je zaključeno prinudno poravnanje, a ako se potraživanje zasniva na izvršnoj odluci – i troškovi parničnog i izvršnog postupka i da ako je prinudnim poravnanjem određeno da se potraživanja isplate u smanjenom iznosu, procenat koji se isplaćuje prema zaključenom prinudnom poravnanju obračunava se na ceo iznos utvrđenog potraživanja iz stava 1. ovog člana (član 43. stav 1. i 2.); da se na osnovu odobrenog prinudnog poravnanja dužnik oslobađa obaveze da poveriocu isplati iznos koji je veći od procenta prihvaćenog u prinudnom poravnanju, a rokovi plaćanja se odlažu, u skladu sa zaključenim prinudnim poravnanjem, a u tom obimu se dužnik oslobađa obaveze prema licima kojima pripada pravo na regres (jemci) (član 44. stav 1.); izvršne isprave koje se odnose na potraživanja utvrđena u rešenju o odobrenju prinudnog poravnanja gube u odnosu na dužnika pravnu snagu i izvršne isprave koje se odnose na potraživanja iz člana 40. stav 2. ovog zakona mogu se izvršiti prema dužniku prinudnog poravnanja samo pod uslovima iz zaključenog prinudnog poravnanja (član 45. stav 1. i 2.).

5. Ocenjujući najpre navode i razloge ustavne žalbe sa stanovišta Ustavom zajemčenog prava na suđenje u razumnom roku, na čiju se povredu podnosilac ustavne žalbe poziva, a polazeći od utvrđenih činjenica i okolnosti, Ustavni sud je utvrdio da je izvrši postupak pravnog prethodnika podnosioca započeo 16. avgusta 2000. godine pred Četvrtim opštinskim sudom u Beogradu, a da je parnični postupak okončan presudom Vrhovnog kasacionog suda Prev. 191/18 od 22. februara 2019. godine. Iako je period u kojem se građanima Republike Srbije jemče prava i slobode utvrđene Ustavom i obezbeđuje ustavnosudska zaštita u postupku po ustavnoj žalbi počeo da teče 8. novembra 2006. godine, danom proglašenja Ustava Republike Srbije, Ustavni sud je, polazeći od toga da sudski postupak po svojoj prirodi predstavlja jedinstvenu celinu, stao na stanovište da su, u konkretnom slučaju, ispunjeni uslovi da se prilikom ocene razumnog roka uzme u obzir celokupan period trajanja izvršnog i parničnog postupka.

Kada je reč o dužini trajanja osporenog izvršnog i parničnog postupka, Ustavni sud je utvrdio da je ovaj postupak ukupno trajao osamnaest godina i šest meseci, što može ukazivati da postupak nije okončan u okviru standarda razumnog trajanja sudskog postupka koji su prihvaćeni u praksi Ustavnog suda, kao i Evropskog suda za ljudska prava. Međutim, kako je pojam razumnog trajanja sudskog postupka relativna kategorija koja zavisi od niza činilaca, a pre svega od složenosti činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanja podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanja nadležnih sudova i prirode zahteva, odnosno značaja prava o kome se raspravlja za podnosioca, Ustavni sud je ispitivao da li su i u kojoj meri navedeni kriterijumi uticali na dužinu trajanja postupka.

Ocenjujući složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, Ustavni sud je utvrdio da kompleksnost izvršnog postupka (usled činjenice postojanja jedne izvršne isprave, a potom i rešenja o odobrenju prinudnog poravnanja koje je predstvljalo novu izvršnu ispravu, jer se potraživanje tuženog moralo utvrditi prema uslovima pod kojima je zaključeno prinudno poravnanje) dovela do procesne usložnjenosti parničnog postupka u vezi sa tim, kao i rasvetljavanjem spornih okolnosti u kojoj meri je tuženi namiren u izvršnom postupku. Stoga, u parničnom postupku nije bilo dovoljno odrediti izvođenje dokaza ekonomskim veštačenjem samo na okolnost da li je u postupku prinudnog izvršenja presude Trećeg opštinskog suda u Beogradu P1. 598/99 od 17. februara 2000. godine pred Četvrtim opštinskim sudom u Beogradu I. 640/00, tuženi namiren i u kom iznosu, već i na okolnost postojanja rešenja o ispravci izvršne isprave u pogledu dosuđene zakonske zatezne kamate od 1. januara 1999 godine, kao i umanjenja od 20% po zaključenom prinudnom poravnanju, a što je dovelo i do izvođenja dokaza preko komisije sudskih veštaka.

Osnovni razlog dugog trajanja izvršnog i parničnog postupka je ipak nedovoljno ažurno i nedelotvorno postupanje sudova, kao i postupanje drugih državnih organa, u konkretnom slučaju Agencije, koji nisu preduzimali sve zakonom predviđene procesne mere koje su im stajale na raspolaganju da se postupak efikasno okonča i da se postupak izvršenja na osnovu izvršne isprave sprovede bez nepotrebnog odugovlačenja, odnosno bez potrebe da se kasnije vodi i parnični postupak radi utvrđenja da ne postoji potraživanje pravnog prethodnika podnosioca ustavne žalbe. Dve godine nakon donošenja rešenja o izvršenju na osnovu izvršne isprave, izvršni postupak je bio u prekidu ukupno jedanaest godina i dva meseca. Naime, izvršni postupak je najpre prekinut do okončanja postupka prinudnog poravnanja nad dužnikom, pred Trgovinskim sudom u Beogradu. Nakon isteka roka za ispunjenje obaveze izvršnog dužnika (dužnika prinudnog poravnanja) iz prinudnog poravnanja, izvršni postupak je nastavljen bez donošenja formalnog rešenja o nastavku postupka. Kako je u konkretnom slučaju, u ovom periodu izveden dokaz ekonomskim veštačenjem, a kasnije utvrđeno da je nad dužnikom pokrenut postupak restrukturiranja, to je izvršni sud dva puta rešenjima I. 184/05 od 1. februara 2006. godine i 26. maja 2008. godine odbio kao neosnovane predloge punomoćnika izvršnog poverioca, odnosno pravnog prethodnika podnosioca ustavne žalbe. Godinu dana nakon donošenja rešenja Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 4904/10 od 4. novembra 2011. godine kojim je nastavljen izvršni postupak, isti sud je obustavio postupak izvršenja, jer je rešenjem Privrednog suda u Beogradu St. 3447/11 od 9. decembra 2011. godine otvoren stečajni postupak nad izvršnim dužnikom K . „T .“ a.d. Beograd.

Ustavni sud nalazi da je u konkretnom slučaju bitno i postupanje Agencije, kao zakonom ovlašćene organizacije za sprovođenje privatizacije koja je preduzimala pojedine radnje u vezi sa tim postupkom, a koje su bile odlučujuće za konačan ishod izvršnog postupka (videti Odluku Ustavnog suda Už-315/2008 od 13. novembra 2008. godine). Ovo posebno iz razloga, što se izvršni dužnik na osnovu odluke Agencije od 28. januara 2005. godine nalazi u postupku restrukturiranja sve do donošenja zaključka Agencije od 16. septembra 2011. godine kojim je obustavljen postupak restrukturiranja subjekta privatizacije K. „T .“ a.d. Beograd.

Parnični sud je, takođe doprineo dužem trajanju postupka jer nije preduzimao mere povodom rasvetljavanja ko može biti stranka na strani tuženog, iako je po službenoj dužnosti obavezan da utvrdi činjenicu smrti tuženog, posebno u situaciji kada postoji nesaglasnost između dostavljenog odgovora na tužbu i dostavnica (kojima se obaveštava o zakazanim ročištima) koje se vraćaju sa konstatacijom da je tuženi (S. I .) preminuo, a koje su potpisane od strane podnosioca ustavne žalbe. Dužnost sudova i drugih državnih organa je da postupak sprovedu bez odugovlačenja, da pravovremeno i efikasno reaguju i da blagovremeno preduzmu sve zakonske mere u cilju razjašnjenja činjeničnog stanja i donošenja odluke. Ustavni sud naglašava da je u pravnoj državi od izuzetne važnosti donošenje odluka bez odlaganja, kako se ne bi ugrozila delotvornost sudske zaštite Ustavom garantovanih prava i sloboda i kako bi se održalo poverenje građana u sudove.

U odnosu na postupanje pravnog prethodnika podnosioca ustavne žalbe i punomoćnika, Ustavni sud je imao u vidu da je pravni prethodnik podnosioca preminuo 29. avgusta 2003. godine, odnosno tri godine nakon podnošenja predloga za izvršenje, te da neobaveštavanje izvršnog suda od strane punomoćnika o činjenici smrti izvršnog poverioca nije moglo biti od uticaja, s obzirom na to da je prekid izvršnog postupka (najpre zbog pokretanja prethodnog stečajnog postupka i postupka prinudnog poravnanja nad izvršnim dužnikom, a kasnije i zbog postupka restrukturiranja nad izvršnim dužnikom kao subjektom privatizacije) nastupio pre smrti pravnog prethodnika podnosioca i isti je trajao sve do 4. novembra 2011. godine, a stečajni postupak nad izvršnim dužnikom je otvoren 9. decembra 2011. godine.

Ispitujući ponašanje podnosioca ustavne žalbe i njegovog punomoćnika, Ustavni sud je utvrdio da su isti doprineli dužini trajanja parničnog postupka iz razloga što podnosilac prilikom prijema tužbe na odgovor, a ni kasnije prilikom prijema poziva za ročišta zakazana za 26. jun i 11. septembar 2013. godine nije obavestio parnični sud o činjenici smrti njegovog pravnog prethodnika (S. I .), već je ova činjenica samo konstatovana na dostavnicama. Ustavni sud nalazi da je ovakva pasivnost podnosioca ustavne žalbe dovela do toga da dva ročišta (26. juna i 11. septembra 2013. godine) budu održana u odsustvu „uredno pozvanog tuženog“. Pored navedenog, punomoćnik podnosioca ustavne žalbe je tek podneskom od 19. marta 2014. godine obavestio parnični sud o postojanju rešenja Prvog osnovnog suda u Beogradu O. 10346/13 od 7. oktobra 2013. godine, označavajući kao zakonske naslednike tuženog ovde podnosioca i B. I, ali istim nije bilo obuhvaćeno novčano potraživanje ostavioca prema stečajnom dužniku K . „T .“ a.d. Beograd. Međutim, podnosilac ustavne žalbe je tek dve godine od donošenja prvog ostavinskog rešenja dopunskim rešenjem Trećeg osnovnog suda u Beogradu O. 3178/14 od 15. juna 2015. godine oglašen za zakonskog naslednika na navedenom potraživanju.

Polazeći od navedenog, ustavnopravna ocena sprovedenog postupka u ovoj građanskopravnoj stvari, zasnovana na praksi Ustavnog suda, kao i Evropskog suda za ljudska prava, potvrđuje da je u konkretnom slučaju povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava u izvršnom postupku koji je vođen pred Prvim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu I. 49064/10 (ranije Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu I. 640 /00) i parničnom postupku koji je vođen pred Privrednim sudom u Beogradu u predmetu P. 178/16 . Ustavni sud je, stoga, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US , 40/15 – dr. zakon i 103/15), ustavnu žalbu usvojio, odlučujući kao u prvom delu tačke 1. izreke.

6. Na osnovu odredbe člana 89. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je u tački 2. izreke odlučio da se pravično zadovoljenje podnosioca ustavne žalbe zbog konstatovane povrede prava ostvari utvrđenjem prava na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 400 evra, u dinarskoj protivvrednosti obračunatoj po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate. Naknada se isplaćuje na teret budžetskih sredstava – razdeo Ministarstva pravde, roku od četiri meseca od dana dostavljanja ove odluke Ministarstvu.

Prilikom odlučivanja o visini nematerijalne štete koju je podnosilac ustavne žalbe pretrpeo zbog utvrđene povrede prava, Ustavni sud je cenio sve okolnosti značajne u ovom ustavnosudskom sporu, a posebno momenat stupanja u parnicu podnosioca ustavne žalbe i životni standard u državi, te činjenicu da će dosuđena naknada biti mnogo brže isplaćena na nacionalnom nivou, nego što je to slučaj ako o predmetu odlučuje Evropski sud za ljuska prava.

Pored toga, Ustavni sud je uzeo u obzir i noviju praksu Evropskog suda za ljudska prava izraženu u presudi Savić i drugi protiv Srbije (predstavke br. 22080/09, 56465/13, 73656/14, 75791/14, 626/15, 629/15, 634/15 i 1906/15, od 5. aprila 2016. godine), kao i više presuda donetih nakon toga, a koje se odnose na pitanje visine naknade nematerijalne štete dosuđene zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku. Usklađujući svoju dosadašnju praksu sa navedenim stavovima Evropskog suda za ljudska prava, Ustavni sud smatra da navedeni novčani iznos predstavlja adekvatnu kompenzaciju za povredu prava koju je podnosilac ustavne žalbe pretrpeo.

Ovakav stav Ustavni sud je zauzeo i u Odluci Už-2936/2016 od 24. maja 2018. godine.

7. U odnosu na osporene akte, Ustavni sud je razmatrajući sadržinu ustavne žalbe, ocenio da se navodi podnosioca ne mogu smatrati ustavnopravnim razlozima kojima se argumentuju tvrdnje o povredi prava na pravično suđenje, već se od Ustavnog suda, u suštini, traži da kao instancioni sud još jednom oceni zakonitost osporenih presuda.

U odnosu na istaknutu povredu prava na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava, Ustavni sud konstatuje da se ustavnom žalbom ne ukazuje na različito postupanje sudova u istovetnim činjeničnim i pravnim situacijama.

Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, odbacio ustavnu žalbu jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka, rešavajući kao u drugom delu tačke 1. izreke.

Kako je Ustavni sud odbacio ustavnu žalbu u odnosu na osporene akte, to je predlog podnosioca za odlaganje izvršenja određenog rešenjem Privrednog suda u Beogradu II. 2290/18 od 18. decembra 2018. godine, u smislu člana 86. Zakona o Ustavnom sudu, bespredmetan, jer nije bilo procesnih pretpostavki za odlučivanje o glavnoj stvari.

8. Na osnovu svega navedenog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Snežana Marković, s.r.

Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku u dugotrajnom postupku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti