Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja ustavnu žalbu i utvrđuje povredu prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku koji traje preko 16 godina. Podnosiocu je dosuđena naknada nematerijalne štete od 300 evra i naloženo je hitno okončanje preostalog dela postupka.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Sabahudin Tahirović, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Janka Dragulovića iz Zlota, opština Bor, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 28. februara 2013. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Janka Dragulovića i utvrđuje da je u izvršnom postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Boru u predmetu I. 475/96, a sada se vodi pred Osnovnim sudom u Boru u predmetu I. 1070/10, povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku, zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

2. Utvrđuje se pravo podnosioca ustavne žalbe na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 300 evra , u dinarskoj protivvredno sti obračunatoj po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate. Naknade se isplaćuje na teret budžetskih sredstava – razdeo Ministarstva pravde i državne uprave.

3. Nalaže se Osnovnom sudu u Boru da preduzme sve mere kako bi se izvršni postupak iz tačke 1. okončao u najkraćem roku.

O b r a z l o ž e nj e

1. Janko Dragulović iz Zlota, opština Bor, je 4. januara 2010. godine, preko punomoćnika Dragane Videnović i Mileta Petkovića, advokata iz Bora, Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu, zbog povrede načela zaštite ljudskih i manjinskih prava i sloboda iz člana 22. Ustava Republike Srbije, prava na pravično suđenje iz člana 32. Ustava i prava na jednaku zaštitu prava i na pravno sredstvo iz člana 36. Ustava, u izvršnom postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Boru u predmetu I. 475/96.

Podnosilac ustavne žalbe je istakao i povredu prva iz čl. 6. i 13. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, kojima se jemče pravo na pravično suđenje i pravo na delotvoran pravni lek na istovetan način kako to čini i Ustav Republike Srbije, te je Sud postojanje povrede navedenih prava cenio u odnosu na odredbe Ustava.

Ustavni sud konstatuje da se podnosilac u ustavnoj žalbi nije formalno pozvao na povredu prava na suđenje u razumnom roku zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava. Međutim, Ustavni sud ukazuje da se iz sadržine ustavne žalbe može zaključiti da se podnosilac ustavne žalbe, u suštini, žali i na povredu navedenog prava.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

Ukoliko se zbog trajanja postupka ističe povreda prava na suđenje u razumnom roku, prema odredbi člana 82. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11 i 18/13 - Odluka US ), kojom se uređuje postupak po ustavnoj žalbi, ustavna žalba se može izjaviti i ako nisu iscrpljena sva pravna sredstva, dakle pre nego što je postupak okončan.

U tok pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istakutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u toku postupk a odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povrđeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom prethodnom postupku izvršio uvid u spise predmeta Osnovnog suda u Boru I. 1070/10 i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaj a za odlučivanje:

Podnosilac ustavne žalbe je 12. septembra 1996. godine Opštinskom sudu u Boru podneo predlog za izvršenje na osnovu pravnosnažne presude tog suda P. 1046/92 od 9. septembra 1993. godine. Rešenjem o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 24. septembra 1996. godine određen o je da će se izvršenje sprovesti fizičkom deobom, i to tako što će se od izvršnih dužnika oduzeti udeo od 36,76% od stvari u susvojini poverioca i d užnika, bliže navedenih u izreci rešenja, i taj deo predati izvršnom poveriocu, s tim što će u slučaju nemogućnosti fizičke deobe sud izvršiti civilnu deobu prodajom stvari i od tako dobijeno g iznosa izvršnom poveriocu isplatiti deo od 36,76%.

Ročište zakazano radi predaje stvari pred Opštinskim sudom u Boru od 24. oktobra 1996. godine nije održano na zahtev punomoćnika izvršnih dužnika.

Na predlog punomoćnika izvršnog poverioca, rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 19. novembra 1996. godine određeno je izvršenje civilnom deobom pokretnih stvari, i to njihovom prodajom bez prethodnog utvrđivanja da li između izvršnog poverioca i izvršnih dužnika postoji mogućnost dogovora u pogledu fizičke deobe pokretnih stvari, odnosn o fizičkom deobom, izdvajanjem i predajom 36,73% označenih nepokretnosti koje su se nalazile u susvojini izvršnog poverioca i izvršnih dužnika .

Izvršni dužnici su podnescima od 7. aprila 1998. godine i 27. maja 1998. godine obavestili Opštinski sud u Boru da im rešenje o izvršenju I. 475/96 od 19. novembra 1996. godine nije dostavljeno, već da je dostava izvršena advokatu koji ih je u svojstvu punomoćnika zastupao u parničnom postupku koji je pr ethodio izvršnom, te navode da se izdato punomoćje nije odnosilo na izvršni postupak u kome bi oni imali svojstvo izvršnih dužnika, kao u konkretnom slučaju.

Izvršni dužnici su, po prijemu rešenja o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 19. novembra 1996. godine, izjavili žalbu 15. juna 1998. godine.

Postupajući po žalbi izvršnih dužnika, O kružni sud u Zaječaru je rešenjem Gž. 1833/96 od 30. septembra 1998. godine Opštinskom sud u Boru vratio nerazmotrene spise predmeta I. 475/96, sa nalogom da se istima zdr uže spisi parničnog predmeta tog suda zavedeni pod brojem P. 1046/92, u kome je doneta pravnosnažana presuda na osnovu koje je konkretan izvršni postupak pokrenut.

Rešenjem Okružnog suda u Zaječaru Gž. 1188/2000 od 12. jula 2000. godine Opštinskom sudu u Boru su vraćeni spisi predmeta I. 475/9 6, uz obrazloženje da će se žalba izvršnih dužnika izjavljena protiv prvostepenog rešenja o izvršenju, saglasno odredbama člana 262. Zakona o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 28/2000), koji je u međuvremenu stupio na snagu, smatrati prigovorom o kome je nadležno da odluči veće prvostepenog suda u sastavu od troje sudija.

Rešenjem Opštinskog suda u Boru Ipv.I. 2/01 od 9. jula 2001. godine vraćeni su spisi predmeta I. 475/96 tog suda prvostepenom veću jer nije bilo uslova za odlučivanje o prigovoru izvršnog dužnika izjavljenom protiv rešenja Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 19. novembra 1996. godine , s obzirom na to da je prethodno bilo neophodno utvrditi da li su i kada izvršni dužnici primili rešenja o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 24. septembra 1996. godine i I. 475/96 od 19. novembra 1996. godine .

Ročište radi izvršenja pred Opštinskim sudom u Boru u predmetu I. 475/96 od 30. oktobra 2001. godine održano je u odsustvu punomoćnika izvršnih dužnika koji je opravdao svoje odsustvo. Na ročištu radi izvršenja od 7. novembra 2001. godine, rešenje m Opštinskog suda u Boru I. 475/96 o d 7. novembra 2001. godine određeno je da će se na licu mesta izvršiti veštačenje od strane veštaka građevinske i trgovinske struke radi procene vrednosti nepokretnih i pokretnih stvari koje su predmet izvršnog postupka.

Rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 12. decembra 2001. godine, na predlog punomoćnika izvršnog poverioca, ročište za deobu je odloženo na neodređeno vreme zbog, kako je navedeno , loših vremenskih uslova za izlazak na lice mesta.

Zaključkom Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 4. marta 2003. godine naloženo je punomoćnicima poverioca da se izjasne da li traže nastavak izvršenja u predmetnom postupku.

Posle upućivanja zaključka Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 4. marta 2003. godine, kojim je punomoćnicima izvršnog poverioca naloženo da se izjasne o tome da li traže da se izvršni postupak u navedenom predmetu nastavi, i nakon njihovog pozitivnog odgovora upućenog podneskom od 11. marta 2003. godine , Opštinski sud u Boru je zaljučkom I. 475/96 od 25. marta 2003. godine odredio veštačenje radi procene vrednosti nepokretnih i pokretnih stvari koje su predmet izvršnog postupka.

Podneskom od 14. aprila 2003. godine punomoćnik izvršnih dužnika podneo je zahtev za određivanje drugog stvarno nadležnog suda za postupanje u izvršnom postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Boru u predmetu I. 475/96, kao i zahtev za izuzeće postupajućeg sudije.

Ročište radi izvršenja zakazano za 16. april 2003. godine nije održano na zahtev izvršnog poverioca. Na ročištu radi izvršenja od 24. oktobra 2003. godine izvršen je uviđaj na licu mest a i obavljeno je veštačenje od strane inžinjera arhitekture i inžinjera geodezije . Veštacima je naloženo da u roku od 15 dana sudu dostave pisane nalaze i mišljenja.

Rešenjem Vrhovnog suda Srbije R. 769/06 od 22. decembra 2004. godine odbijen je kao neosnovan zahtev punomoćnika izvršnih dužnika za određivanje drugog stvarno nadležnog suda u izvršnom postupku koji se pred Opštinskim sudom u Boru vodio u predmetu I. 475/96. Postupajući sudija Opštinskog suda u Boru u predmetu I. 475/96, dao je izjavu o odsustvu razloga za njegovo izuzeće u tom predmetu.

Rešenjem Opštinskog suda u Boru Ipv.I. 74/05 od 10. marta 2005. godine odbijen je kao neosnovan prigovor dužnika izjavljen protiv rešenja tog suda I. 475/96 od 19. novembra 1996. godine.

Zaključcima Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 29. marta 2005. godine naloženo je sudskim veštacima da dostave sudu pisane nalaze i mišljenja sa uviđaja izvršenog 24. oktobra 2003. godine. Veštaci su tom prilikom upozoreni na posledice nepostupanja po ovim zaključcima suda.

Nakon dostavljanja nalaza i mišljenja veštaka (19. aprila 2006. godine i 17. avgusta 2005. godine), stavljanja primedbi od strane izvršnih dužnika na te akte (30. avgusta 2005. godine) i davanja odgovora veštaka (13. decembra 2005. godine), rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 24. februara 2006. godine utvrđeno je da fizička deoba nepokretnosti navedenih u tački 1. izreke nije moguća, te da će se izvršenje na njim a sprovesti civilnom deobom, njihovom prodajom i isplatom tako dobijenog novčanog iznosa poveriocu i dužnicima, srazmerno visini njihovih udela u nepokretnostima. U tački 2. izreke utvrđena je tržišna vrednost drugih nepokretnosti koje su predmet izvršnog postupka, a nalaze se u susvojini poverioca i dužnika.

Rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 27. februara 2006. godine izvršena je fizička deoba nepokretnosti kod kojih je takav nači izvršenja bio moguć i naloženo je Službi za katastar nepokretnosti u Boru da po pravnosnažnosti rešenja izvrši izmene u skladu sa njim.

Rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 3. marta 2006. godine utvrđena je tržišna vrednost porodične stambene zgrade koja se nalazi u susvojini poverioca i dužnika.

Protiv rešenja Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 3. marta 2006. godine izvršni dužnici su izjavili prigovor.

Rešenjem Opštinskog suda u Boru Ipv.I. 20/06 od 21. februara 2008. godine usvojen je prigovor dužnika, te je rešenje Opštinskog suda u Boru I . 475/96 od 3. marta 2006. godine ukinuto, jer porodična stambena zgrada čija je tržišna vrednost njime utvrđena nije bila predmet parničnog postupka u kome je doneta presuda Opštinskog suda u Boru P. 1046/92 od 9. septembra 1992. godine, a samim tim nije obuhvaćena ni rešenjem o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 19. novembra 1996. godine.

Rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 20. marta 2008. godine utvrđena je tržišna vrednost porodične stambene zgrade koja se nalazi u susvojini poverioca i dužnika, a koja je bila predmet izvršnog postupka.

Protiv rešenja Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 20. marta 2008. godine izvršni dužnici su 28. marta 2008. godine podneli prigovor , koji je kao neosnovan odbijen rešenjem Opštinskog suda u Boru Ipv.I. 11/08 od 30. aprila 2008. godine.

Opštinski sud u Boru je zaključkom o prodaji I. 475/96 od 15. avgusta 2008. godine odredio prodaju nepokretnosti koja se nalazi u susvojini poverioca i dužnika, a nad kojom nije moguće sprovesti izvršenje fizičkom deobom, usmenim i javnim nadmetanjem , i prvo ročište za p rodaju zakazao za 19. septembar 2008. godine.

Na ročištu za prodaju od 19. septembra 2008. godine izvršni poverilac i izvršni dužnici nisu bili zainetresovani za licitaciju udela suprotne strane u nepokretnostima koje su bile predmet prodaje, a nije bilo ni zainteresovanih trećih lica za licitaciju suvlasničkih nepokretnosti izvršnog poverioca i izvršnih dužnika, te je sud utvrdio da je prodaja neuspela. Opštinski sud u Boru je zaključkom I. 475/96 od 19. septembra zakazao drugo ročište za javnu prodaju.

Na zahtev punomoćnika poverioca drugo ročište za javnu prodaju od 4. novembra 2008. godine je odloženo.

Na ponovljenom drugom ročištu za javnu prodaju zaključkom Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 11. decembra 2008. godine utvrđeno je da ona nije uspela , jer ni izvršni poverilac ni izvršni dužnici nisu bili zaintere sovani za licitaciju udela suprotne strane u nepokretnostima koje su bile predmet prodaje, a nije bilo ni zainteresovanih trećih lica za licitaciju suvlasničkih nepokretnosti stranka izvršnog postupka. Po nalogu postupajućeg sudije spisi predmeta I. 475/96 su stavljeni u evidenciju do 11. decembra 2009. godine, odnosno do podnošenja predloga izvršnog poverioca za zakazivanje novog ročišta za javnu prodaju.

Nakon reorganizacije mreže sudova postupak u predmetu Opštinskog suda u Boru I. 475/96 nastavlj en je pred Osnovnim sudom u Boru i dobi o broj I. 1070/10.

Rešenjem Osnovnog suda u Boru I. 1070/10 od 24. decembra 2010. godine obustavljeno je izvršnje radi civilne deobe suvlasničke nepokretnosti izvršnog poverioca i izvršnih dužnika, jer izvršni poverilac u roku od godinu dana nij e predložio da sud zakaže novo ročište za javnu prodaju, te je u tom delu izvršenje obustavljeno. Protiv navedenog rešenja izvršni poverilac je 13. januara 2011. godine podneo prigovor, dok su izvršni dužnici 21. marta 2011. godine podneli odgovor na prigovor.

Osnovni sud u Boru je rešenjem I. 170/10 od 9. maja 2011. godine odbacio odgovor na prigovor izvršnog poverioca podnet 21. aprila 2011. godine u ime izvršnih dužnika, od strane Dušana Predića iz Bora, kao podnet od strane neovlašćenog lica, jer mu je rešenjem Advokatske komore Zaječara D. 12/05 od 2. novembra 2000. godine privremeno zabranjeno bavljenje advokaturom. Rešenjem Opštinskog suda u Boru Ipv. 38/11 od 27. maja 2011. godine odbijen je kao neosnovan prigovor punomoćnika izvršnog poverioca izjavljen protiv rešenja Osnovnog suda u Bor I. 1070/10 od 24. decembra 2010. godine.

Kako je izvršni postupak u delu koji se odnosio na sprovođenje izvršenja na pokretnim stvarima koje su se nalazile u susvojini izvršnog poverioca i izvršnih dužnika nastavljen, zaključkom Osnovnog suda u Boru I. 1070/10 od 11. marta 2011. godine određen o je veštačenje tržišne vrednosti tih stvari.

Osnovni sud u Boru je podneskom I. 1070/10 od 22. septembra 2011. godine naložio punomoćniku izvršnih dužnika da se izjasni o tome koje od taksativno navedenih pokretnih stvari još uvek postoje a nalaze se u državini izvršnih dužnika, s obzirom na to da izvršni postupak čiji su predmet izvršenja traje nepunih 15 godina.

4. Odredbama Ustava, na čiju povredu ukazuje podnosilac ustavne žalbe , utvrđeno je: da svako ima pravo na sudsku zaštitu ako mu je povređeno ili uskraćeno neko ljudsko ili manjinsko pravo zajemečno Ustavom, pravo na uklanjanje posledica koje su povredom nastale i da građani imaju pravo da se obrate međunarodnim institucijama radi zaštite svojih sloboda i prava zajemčenih Ustavom (član 22.); da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči jednaka zaštita prava pred sudovima i drugim državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinica lokalne samouprave i da svako ima prav o na žalbu ili drugo pravno sredstvo protiv odluke kojom se odlučuje o njegovom pravu, obavezi ili n a zakonu zasnovanom interesu (član 36.).

5. Ocenjujući razloge i navode iznete u ustavnoj žalbi, Ustavni sud je ocenio da se podnosilac ustavne žalbe, u suštini, poziva isključivo na povredu prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, a da samo formalno ističe i povredu označen ih ustavn ih načela i prava.

Sa stanovišta prava na suđenje u razumnom roku, a polazeći od utvrđenih činjenica i okolnosti, Ustavni sud je utvrdio da izvršni postupak koji je pokretnut 12. septembra 1996. godine, podnošenjem predloga za izvršenje od strane podnosioca ustavne žalbe, još uvek traje, odnosno da izvršenje nije u celosti sprovedeno. Iako je period u kome se građanima Republike Srbije jemče prava i slobode utvrđene Ustavom i obezbeđuje ustavnosudska zaštita u postupku po ustavnoj žalbi počeo da teče 8. novembra 2006. godine, danom proglašenja Ustava Republike Srbije, Ustavni sud je, polazeći od toga da sudski postupak po svojoj prirodi predstavlja jedinstvenu celinu, stao na stanovište da su, u konkretnom slučaju, ispunjeni uslovi da se prilikom ocene razumnog roka uzme u obzir celokupan period trajanja izvršnog postupka.

U tom smislu, kako izvršni postupak u kome je podnosilac ustavne žalbe ima svojstvo izvršnog poverioca traje nešto više od 16 godina, Ustavni sud je, rukovodeći se svojom praksom, kao i praksom Evropskog suda za ljudska prava, konstatovao da se navedena dužina postupka, ne može smatrati razumnom. Međutim, razumna dužina trajanja jednog sudskog postupka je relativna kategorija koja zavisi od niza činilaca koji se moraju uzeti u obzir u svakom pojedinačnom slučaju, prema njegovim specifičnim okolnostima, a najvažniji su: složenost činjeničnih i pravnih pitanja u kokretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova koji vode postupak i priroda zahteva, odnosno značaj prava o kome se u postupku raspravlja za podnosioca.

Kada je reč o ponašanju podnosioca ustavne žalbe, Ustavni sud je ocenio da je podnosilac ustavne žalbe u određenoj merio doprineo trajanju predmetnog izvršnog postupka. Naime, na zahtev podnosioca ustavne žalbe ročište za deobu je više puta odlagano. Ustavni sud ukazuje i na činjenicu da je rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 12. decembra 2001. godine ročište za deobu nepokretnosti na zahtev podnosioca ustavne žalbe odloženo na neodređeno vreme, te je podnosilac ustavne žalbe nastavak izvršnog postupka tržio tek nakon zaključka Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 4. marta 2003. godine, kojim mu je naloženo da se o toj okolnosti izjasni. Takođe, izvršni postupak je delimično obustavljen rešenjem Osnovnog suda u Boru I. 1070/10 od 24. decembra 2010. godine, usled neaktivnosti podnosioca ustavne žalbe, odnosno propuštanja da u roku od godinu dana od neuspelog ponovljenog drugog ročišta za javnu prodaju sudu pr edloži zakazivanje novog ročišta za javnu prodaju.

Ocenjujući postupanje suda, Ustavni sud je našao da je izvršni sud, u konkretnom slučaju, imao propuste koji su doveli do toga da se izvršenje ne sprovede, odnosno izvršni poverilac ne namiri u razumnom roku. Naime, Opštinski sud u Boru je napravio propuste pri dostavljanju rešenja o izvršenju I. 475/96 od 24. septembra 1996. godine i rešenja o izvršenju I. 475/96 od 19. novembra 1996. godine izvršnim dužnicima. Usled toga je odlučivanje o njihov oj žalb i izjavljenoj protiv prvostepenog rešenja trajalo duže nego što je to primereno, s obzirom na činjenicu da su prvostepenom sudu spisi izvršnog predmeta dva puta vraćani radi njihove dopune (jednom od strane Okružnog suda u Zaječaru i jednom od strane tročlanog sudijskog veća Opštinskog suda u Boru, koje je usled izmena Zakona o izvršnom postupku bilo nadležno da odluči o izjavljenom pravnom sredstvu protiv prvostepenog rešenja o izvršenju).

Polazeći od svega navedenog, činjenice da je podnosilac ustavne žalbe delimično namirio svoja potraživanja (rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 475/96 od 27. februara 2006. godine), kao i toga da je u određenom delu izvršni postupak obustavljen (rešenjem Osnovnog suda u Boru I. 1070/10 od 24. decembra 2010. godine), te da se izvršni postupak još uvek vodi u delu koji se odnosi na sprovođenje izvršenja na pokretnim stvarima u susvojini izvršnog poverioca i izvršnog dužnika, Ustav ni sud je utvrdio da je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, u izvršnom postupku koji je vođen pred Opštinskim sudom u Boru u predmetu I. 475/96, a sada se vodi pred Osnovnim sudom u Boru u predmetu I. 1070/10. Na osnovnu odredbe člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je ustavnu žalbu usvojio i doneo Odluku kao u tački 1. izreke.

Imajući u vidu da predmetni postupak nije okončan, Ustavni sud je, saglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, naložio Osnovnom sudu u Boru da preduzme sve neophodne mere kako bi se izvršni postupak okončao u najkraćem roku, pa je odlučio kao u tački 3. izreke.

6. Kako je podnosilac ustavne žalbe postavi o zahtev za naknadu nematerijalne štete, Ustavni sud je, na osnovu odredbe člana 89. stav 3. Zakona, odlučio da se pravično zadovoljenje podnosioca ustavne žalbe zbog konstatovane povrede prava na suđenje u razumnom roku ostvari utvrđ ivanjem prava na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 300 evra u dinarskoj protivvrednosti obračunatoj po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate, odlučivši kao u tački 2. izreke.

Prilikom odlučivanja o visini nematerijalne štete koju je pretrpe o podnosilac ustavne žalbe zbog utvrđene povrede prava na suđenje u razumnom roku, Ustavni sud je cenio sve okolnosti od značaja za njeno utvrđivanje u konkretnom slučaju , a posebno dužinu trajanje predmetnog izvršnog postupka, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova, značaj prava o kome se u postupku raspravljalo za podnosioca, kao i visinu dela potraživanja podnosioca u odnosu na ko je izvršni postupak još uvek nije okončan. Uzimajući u obzir sve navedeno, Ustavni sud smatra da navedeni novčani iznos predstavlja pravičnu i adekvatnu naknadu za utvrđenu povredu prava. Odlučujući o visini naknade nematerijalne štete, Ustavni sud je imao u vidu postojeću praksu ovoga suda, praksu Evropskog suda za ljudska prava u sličnim slučajevima, ekonomske i socijalne prilike u Republici Srbiji, kao i samu suštinu naknade nematerijalne štete kojom se oštećenom pruža odgovarajuće zadovoljenje.

7. Ocenjujući osnovanost navoda us tavne žalbe u preostalom delu, u odnosu na istaknute povrede prava i načela iz čl. 22. i 36. Ustava, Ustavni sud je ocenio da se podnosilac ustavne žalbe samo formalno pozvao na povredu označenih odredaba Ustava, a da pri tome nije naveo ni jedan razlog kojim bi potkrepio tvrdnje o njihovoj povredi ili uskraćivanju.

Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, odbacio ustavnu žalbu u ovom delu, jer nisu ispunjene Ustavom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka, pa je odlučio kao u d rugom delu tačke 1. izreke.

Povodom zahteva podnosioca ustavne žalbe za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom, Sud ukazuje da je odredbama člana 6. Zakona o Ustavnom sudu propisano da se u postupku pred Ustavnim sudom ne plaća taksa i da drugi učesnici u postupku pred ovim sudom snose svoje troškove.

8. Na osnovnu navedenog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu i člana 84. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, br. 24/08, 27/08 i 76/11), Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević