Povreda prava na pravično suđenje u izvršnom postupku

Kratak pregled

Ustavni sud je usvojio ustavnu žalbu, utvrdivši da je izvršni sud proizvoljnom primenom materijalnog prava povredio pravo na pravično suđenje. Pogrešno je zaključeno da usvojeni plan reorganizacije sprečava izvršenje radi predaje nepokretnosti u posed izlučnom poveriocu.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća i sudije Milan Stanić, dr Milan Škulić, Miroslav Nikolić, dr Dragana Kolarić, Tatjana Babić, dr Milan Marković i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Z. Đ . iz Niša , na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 5. aprila 2018. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Z. Đ . i utvrđuje da je rešenjem Osnovnog suda u Nišu I. 3769/15 od 9. marta 2016. godine i rešenjem Osnovnog suda u Nišu Ipv(i) 270/16 od 18. aprila 2016. godine povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na pravično suđenje, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije.

2. Poništava se rešenje Osnovnog suda u Nišu Ipv(i) 270/16 od 18. aprila 2016. godine i određuje da isti sud donese novu odluku o prigovoru izvršnih poverilaca izjavljenom protiv rešenja Osnovnog suda u Nišu I. 3769/15 od 9. marta 2016. godine.

3. Ova odluka ima pravno dejstvo i prema licima koja nisu izjavila ustavnu žalbu protiv rešenja iz tačke 1, a nalaze se u istoj pravnoj situaciji kao i podnosilac Z . Đ, saglasno odredbi člana 87. Zakona o Ustavnom sudu.

O b r a z l o ž e nj e

1. Z. Đ . iz Niša izjavio je Ustavnom sudu, 9. juna 2016. godine, preko punomoćnika S. A , advokata iz Niša, ustavnu žalbu protiv rešenja Osnovnog suda u Nišu I. 3769/15 od 9. marta 2016. godine i rešenja Osnovnog suda u Nišu Ipv(i) 270/16 od 18. aprila 2016. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje, prava na jednaku zaštitu prava i prava na imovinu , zajemčenih odredbama člana 32. stav 1 , člana 36. stav 1. i člana 58. stav 1. Ustava Republike Srbije.

Podnosilac je u ustavnoj žalbi, između ostalog, naveo: da iako je pravnosnažnom presudom utvrđeno da je on suvlasnik (zajedno sa drugim radnicima) nepokretnosti tzv. starog pogona fabrike DP F. „J .“, koji im je dodeljen u postupku izvrš enja, osporenim rešenjima njemu je uskraćeno pravo da stupi u njihov posed; da je takvu odluku sud opravdao postojanjem plana reorganizacije izvršnog dužnika DP F . „J .“, što je po mišljenju podnosioca neprihvatljivo, jer vlasnik nepokretnosti ni je stečajni poverilac, već ima svojinsko pravo, i na njega se ne može primenjivati plan reorganizacije kao nova izvršna isprava; da zbog nemogućnosti da koristi svoju nepokretnost smatra da mu je povređeno pravo na imovinu. Predložio je da Sud usvoji ustavnu žalbu, utvrdi povrede označenih ustavnih prava, te da poništi osporena rešenja , ujedno je istakao i zahtev za naknadu troškova za zastupanje pred Ustavnim sudom.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku , izvršio uvid u osporen a rešenja i dokumentaciju dostavljenu uz ustavnu žalbu, te utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Izvršni poverioci, među kojima i ovde podnosilac ustavne žalbe, podneli su Opštinskom sudu u Nišu (u daljem tekstu: Opštinski sud) predlog za izvršenje na osnovu pravnosnažne i izvršne isprave – presude Opštinskog suda P1. 1854/08 od 15. oktobra 2008. godine protiv izvršnog dužnika DP F . „J .“ iz Niša .

Postupajući po navedenom predlogu, Opštinski sud je doneo rešenje o izvršenju I. 8851/08 od 12. decembra 2008. godine i odredio izvršenje popisom i prodajom nepokretnosti izvršnog dužnika.

U postupku izvršenja, rešenjem od 2. juna 2009. godine utvrđena je vrednost nepokretnosti izvršnog dužnika, a po njegovoj pravnosnažnosti, Opštinski sud je zakazao ročište za prodaju nepokretnosti. Prodaja nije uspela, jer nije bilo zainteresovanih kupaca.

Na predlog izvršnih poverilaca, Osnovni sud u Nišu (u daljem tekstu: Osnovni sud) je doneo rešenje I. 1776/10 (2008) od 30. marta 2010. godine, kojim je poveriocima dosu dio nepokretnost i – stari pogon fabrike , koji se sastoji od proizvodne hale površine 2100 m2, pomoćne prostorije površine 1960 m2 i zemljišta pod zgradom površine 3240 m 2, koja se nalazi na delu katastarske parc ele broj 5850/1 upisane u pl. broj 1613 , KO Niš - C , dok je rešenjem od 29. septembra 2010. godine predmetne nepokretnost i preda o izvršnim poveriocima. Navedeno rešenje o predaji nepokretnosti u državinu izvršnim poveriocima je ukinuto po žalbi izvršnog dužnika drugostepenim rešenjem od 28. januara 2011. godine.

U međuvremenu, rešenjem Privrednog suda u Nišu (u daljem tekstu: Privredni sud) St. 245/2010 od 2. jula 2010. godine, nad DP F. „J .“ iz Niša , otvoren je stečajni postupak.

Izvršni poverioci, među kojima i podnosilac ustavne žalbe, kao izlučni poverioci, podneli su 17. septembra 2010. godine zahtev da se sporne nepokretnost i (stari pogon fabrike) izluč e iz stečajne mase , ali je rešenjem Privrednog suda St. 245/2010 od 31. januara 2011. godine osporeno pravo izlučnih poverilaca na izlučenje iz stečajne mase, uz obrazloženje da je rešenje o predaji nepokretnosti Osnovnog Suda I. 1776/10 (2008) od 29. septembra 2010. godine, doneto nakon otvaranja stečajnog postupka. Stečajni postupak nad DP F. „J .“, obustavljen je rešenjem Privrednog suda St. 245/2010 od 3. juna 2011. godine usled usvajanja plana reorganizacije.

Izlučni poverioci, među kojima i podnosilac ustavne žalbe, kao tužioci podneli su 8. februara 2011. godine tužbu radi izlučenja spornih nepokretnosti (stari pogon fabrike) protiv tuženog DP F . „J .“ u stečaju iz Niša. Osnovni sud je doneo presudu P. 3956/12 od 7. februara 2013. godine, kojom je u stavu prvom izreke utvrdio pravo svojine tužilaca, među kojima i podnosioca ustavne žalbe, na objektu starog pogona fabrike – koji se sastoji od proizvodne hale površine 2100 m 2, pomoćne prostorije površine 1960 m2 i zemljišta pod zgradom površine 324 0 m2, koja se nalazi na delu katastarske parc ele broj 5850/1 upisane u pl. broj 1613 , KO Niš - C , a na osnovu rešenja o dosuđenju Osnovnog suda I. 1776/10 (2008) od 30. marta 2010. godine , što je tuženi dužan da trpi, uz pravo da na osnovu te presude tužioci uknjiže pravo svojine predmetnoj nepokretnosti. U stavu drugom izreke obavezan je tuženi da tužiocima preda u državinu tu nepokretnost.

Dopunskom presudom Osnovnog suda P. 3956/12 od 27. marta 2013. godine odbijen je kao neosnovan protivtužbeni zahtev tuženog DP F. „J .“ iz Niša, kojim je tražio da se utvrdi da je prema tužiocima bez pravnog dejstva rešenje Osnovnog suda I. 1776/10 (2008) od 30. marta 2010. godine o dosuđenju nepokretnost i.

Apelacioni sud u Nišu je doneo presudu Gž. 1660/13 od 3. septembra 2013. godine, kojom je žalbe tuženog odbio kao neosnovane i potvrdio presudu Osnovnog suda P. 3956/12 od 7. februara 2013. godine i dopunsku presudu istog suda P. 3956/12 od 27. marta 2013. godine .

Tužioci, među kojima i podnosilac ustavne žalbe, kao izvršni poverioci, podneli su 7. decembra 2015. godine Osnovnom sudu predlog za izvršenje tražeći da izvršni dužnik DP F. „J .“ iz Niša isprazni i preda im nepokretnosti – star i pogon fabrike . Navedeni predlog za izvršenje usvojen je rešenjem Osnovnog suda I. 3769/15 od 14. decembra 2015. godine.

Osnovni sud je osporenim rešenjem I. 3769/15 od 9. marta 2016. godine stavio van snage rešenje I. 3769/15 od 14. decembra 2015. godine, usvojio prigovor izvršnog dužnika, u celini obustavio izvršenje i ukinuo sve sprovedene radnje.

Osporenim rešenjem Osnovnom suda Ipv(i) 270/16 od 18. aprila 2016. godine odbijen je kao neosnovan prigovor izvršnih poverilaca izjavljen protiv rešenja I. 3769/15 od 9. marta 2016. godine. U obrazloženju osporenog rešenja, pored ostalog je navedeno: da je pravilno sud postupio kada je doneo osporeno rešenje s obzirom na to da je usvojeni plan reorganizacije izvršna isprava i smatra se novim ugovorom za izmirenje potraživanja koja su u njemu navedena, te se namirenje na osnovu iste ne vrši pred Osnovnim sudom u izvršnom postupku, već pred Privrednim sudom, pa zbog toga nije bilo mesta sprovođenju izvršnog postupka, već za obustavu istog; da je presudom P. 3956/12 od 7. februara 2013. godine priznato pravo svojine izvršnih poverilaca, a da kako su planom reorganizacije od 25. februara 2011. godine utvrđena prava i obaveze poverilaca i dužnika, proizlazi da plan reorganizacije ima prvenstvo u sprovođenju, s obzirom na to da je navedena presuda doneta nakon donošenja plana; da je plan reorganizacije nova izvršna isprava na osnovu koga se može odrediti i sprovesti izvršenje u potpuno nezavisnom postupku izvršenja, a koji je u toku, pa bi se dosuđenjem nepokretnosti u izvršnom postupku došlo do dvostrukog namirenja izvršnih poverilaca.

4. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava, na čiju se povredu, pored ostalih, ustavnom žalbom ukazuje, svakom se jemči pravo da nezavistan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i optužbama protiv njega.

Zakonom o osnovama svojinskopravnih odnosa („ Službeni list SFRJ“, br. 6/80 i 36/90, „Službeni list SRJ“, br. 29/96 i „Službeni glasnik RS“, broj 115/05) je propisano: da vlasnik ima pravo da svoju stvar drži, da je koristi i da njome raspolaže, u granicama određenim zakonom, kao i da je svako dužan da se uzdržava od povrede prava svojine drugog lica (član 3); da više lica imaju pravo susvojine na nepodeljenoj stvari kada je deo svakog od njih određen srazmerno prema celini (idealni deo), da ako suvlasnički delovi nisu određeni, pretpostavlja se da su jednaki (član 13.); da suvlasnik ima pravo da stvar drži i da je koristi zajedno sa ostalim suvlasnicima srazmerno svom delu, ne povređujući prava ostalih suvlasnika (član 14. stav 1.); da se pravo svojine stiče po samom zakonu, na osnovu pravnog posla i nasleđivanjem, kao i da se pravo svojine stiče odlukom državnog organa, na način i pod uslovima određenim zakonom (član 20.); da v lasnik može tužbom zahtevati od držaoca povraćaj individualno određene stvari, kao i da vlasnik mora dokazati da na stvari čiji povraćaj traži ima pravo svojine, kao i da se stvar nalazi u faktičkoj vlasti tuženog (član 37. st. 1. i 2.).

Odredbama Zakona o stečaju („Službeni glasnik RS“, br. 104/09 i 99/11) je propisano: da se ovim zakonom uređuju uslovi i način pokretanja i sprovođenja stečaja nad pravnim licima, da se stečaj, u smislu ovog zakona, sprovodi bankrotstvom ili reorganizacijom, da se pod reorganizacijom podrazumeva namirenje poverilaca prema usvojenom planu reorganizacije i to redefinisanjem dužničko-poverilačkih odnosa, statusnim promenama dužnika ili na drugi način koji je predviđen planom reorganizacije (član 1.); da je cilj stečaja najpovoljnije kolektivno namirenje stečajnih poverilaca ostvarivanjem najveće moguće vrednosti stečajnog dužnika, odnosno njegove imovine (član 2.); da je izlučni poverilac lice koje, na osnovu svog stvarnog ili ličnog prava, ima pravo da traži da se određena stvar izdvoji iz stečajne mase (stav 1.) , da izlučni poverilac nije stečajni poverilac (stav 2.) , da stvar iz stava 1. ovog člana ne ulazi u stečajnu masu (stav 3.) (stav 50); da poverioci stiču svojstvo stranke podnošenjem prijave potraživanja u skladu sa ovim zakonom (član 51. stav 2.); da poverioci na osnovu svojih potraživanja mogu da učestvuju u stečajnom postupku i pre podnošenja prijave potraživanja sudu, na način i u obimu propisanim ovim zakonom (član 52); da izlučni poverioci mogu svoje potraživanje ostvarivati u svim sudskim i drugim postupcima (član 80. stav 3.); da ako je izlučno pravo upisano u zemljišnu ili u drugu javnu knjigu ili registar, teret dokazivanja da stvar na kojoj postoji takvo pravo ulazi u stečajnu masu pada na stečajnog dužnika (član 102. stav 1. ); da po donošenju rešenja o potvrđivanju usvajanja plana reorganizacije, sva potraživanja i prava poverilaca i drugih lica i obaveze stečajnog dužnika određene planom reorganizacije uređuju se isključivo prema uslovima iz plana reorganizacije, da je usvojeni plan reorganizacije izvršna isprava i smatra se novim ugovorom za izmirenje potraživanja koja su u njemu navedena, da poslovi i radnje koje preduzima stečajni dužnik moraju biti u skladu sa usvojenim planom reorganizacije, da je stečajni dužnik dužan da preduzme sve mere propisane usvojenim planom reorganizacije, da donošenjem rešenja o potvrđivanju usvajanja plana reorganizacije prestaju sve posledice otvaranja stečajnog postupka (član 167. st. 1. do 4.).

5. Analizirajući osporena rešenja sa stanovišta citiranih odredaba zakona i navoda ustavne žalbe, Ustavni sud ukazuje da podnosilac ustavne žalbe smatra da mu je pravo na pravično suđenje povređeno time što je Osnovni sud proizvoljno primenio materijalno pravo, nalazeći da usvojeni plan reorganizacije kao nova izvršna isprava onemogućava sprovođenje izvršenja pravnosnažne presude kojom je podnosiocu i drugim radnicima utvrđeno pravo svojine na spornoj nepokretnosti .

Saglasno sopstvenoj praksi, Ustavni sud nije, generalno, nadležan da vrši proveru utvrđenih činjenica i načina na koji su redovni sudovi protumačili pozitivno-pravne propise, sem ukoliko odluke tih sudova povređuju ili uskraćuju ustavna prava. To će biti slučaj kada odluka redovnog suda krši ustavna prava, tj. ukoliko je redovni sud proizvoljno protumačio ili primenio neko ustavno pravo, ili je zanemario to pravo, ako je primena zakona bila proizvoljna, ukoliko je došlo do povrede procesnih prava, ili ukoliko utvrđeno činjenično stanje ukazuje na povredu Ustava.

Ukoliko se pravo na pravično suđenje posmatra u kontekstu važećeg pozitivnog prava u Republici Srbiji, onda mora da se primeti da bitan segment prava na pravično suđenje čini i primena relevantnog prava, koja ne sme biti proizvoljna. Dakle, u konkretnom slučaju, zadatak Ustavnog suda je da oceni da li je Osnovni sud u izvršnom postupku, proizvoljno primenio materijalno pravo. U tom smislu, Ustavni sud ukazuje da se kao suštinsko pravno pitanje nameće pitanje da li, u konkretnom slučaju, prethodno usvojeni plan reorganizacije sprečava postupak izvršenja koji se vodi radi ispražnjenja i predaje nepokretnosti.

S tim u vezi, Ustavni sud najpre ukazuje da je stečaj oblik kolektivnog izvršenja na celokupnoj imovini stečajnog dužnika, koji se sprovodi bankrotstvom ili reorganizacijom, a čiji je cilj najpovoljnije kolektivno namirenje stečajnih poverilaca ostvarivanjem najveće moguće vrednosti stečajnog dužnika, odnosno njegove imovine. Pod reorganizacijom se podrazumeva namirenje poverilaca prema usvojenom planu reorganizacije i to redefinisanjem dužničko-poverilačkih odnosa, statusnim promenama dužnika ili na drugi način koji je predviđen planom reorganizacije. Sva potraživanja i prava poverilaca i drugih lica i obaveze stečajnog dužnika određene planom reorganizacije uređuju se isključivo prema uslovima iz plana reorganizacije, koji predstavlja izvršnu ispravu i smatra se novim ugovorom za izmirenje potraživanja koja su u njemu navedena. Poverioci stiču svojstvo stranke podnošenjem prijave potraživanja, ali mogu da učestvuju u stečajnom postupku i pre podnošenja prijave potraživanja sudu, na način i u obimu propisanim ovim zakonom. Zakon o stečaju razlikuje više vrsta poverilaca, a to su – stečajni, razlučni, založni i izlučni. Specifičnost izlučnih poverilaca sastoji se u tome da su to lica koja na osnovu nekog svog prava (najčešće stvarnog) mogu da traže da se određena stvar ili pravo izdvoji (izluči) iz stečajne mase zbog toga što ne pripada stečajnom dužniku. Dakle, oni imaju pravo da zahtevaju da se određene stvari koje nisu svojina dužnika izdvoje iz stečajne mase.

Što se tiče okolnosti konkretnog slučaja, podnosilac ustavne žalbe saglasno odredbi člana 50. stav 2. Zakona o stečaju nije imao svojstvo stečajnog poverioca, već svojstvo izlučnog poverioca, jer je zajedno sa drugim radnicima, podneo 17. septembra 2010. godine zahtev za izlučenje nepokretnosti (starog pogona fabrike) iz stečajne mase stečajnog dužnik. Međutim, kako taj zahtev nije prihvaćen od strane stečajnog upravnika, niti od strane stečajnog sudije po prigovoru izlučnih poverilaca, izlučni poverioci su protiv stečajnog dužnika podneli izlučnu tužbu sudu. S obzirom na to da je u međuvremenu postupak stečaja obustavljen (usvajanjem plana reorganizacije), zbog čega su prestale sve posledice otvaranja stečajnog postupka, i kako tužioci nisu bili upisani kao nosioci stvarnog prava na stvari u javnom registru, oni su u kumulativno tražili da se utvrdi postojanje njihovog prava svojine, kao i to da se tuženi obaveže da nepokretnosti preda tužiocima. U toj parnici Osnovni sud je doneo presudu P. 3956/12 od 7. februara 2013. godine, kojom su zahtevi tužilaca usvojeni.

Ustavni sud podseća da izlučno pravo omogućava vlasniku stvari da zahteva da mu se ta stvar, koja se nalazi kod stečajnog dužnika, izuzme iz državine stečajnog dužnika , i da mu se preda. Dakle, takva stvar nije deo stečajne mase i ne služi namirenju stečajnih poverilaca. Primenjujući navedeno na konkretan slučaj, Ustavni sud ocenjuje da je izvršni sud prevideo činjenicu da podnosilac ustavne žalbe, koji je podneo tužbu kao izlučni poverilac i koji je u parnici ishodovao pravnosnažnu presudu, nije imao svojstvo stečajnog poverioca, već se rad i o licu koje ima pravo svojine na nepokretnostima koje se nalaze u državini izvršnog dužnika. Imajući u vidu da je podnosilac ustavne žalbe stekao pravo svojine pravnosnažnom presudom, saglasno odredbama člana 3. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa, njegovo pravo je da kao vlasnik svoju stvar drži, da je koristi i da njome raspolaže, u granicama određenim zakonom. Posledica ovako utvrđene sadržine prava svojine je da vlasnik individualno određene stvari može da zahteva od držaoca povraćaj te stvari u izvršnom postupku u bilo koje doba i nezavisno od postojanja plana reorganizacije i njegove sadržine koj im se mogu redefinisati samo dužničko-poverilački odnosi , ali se ne može ograničavati pravo svojine.

Imajući u vidu izloženo, Ustavni sud ukazuje da se kao proizvoljan iskazuje zaključak Osnovnog suda da se, zbog postojanja usvojenog plana reorganizacije, a koji zbog činjenice da je usvojen pre donošenja presude Osnovnog suda P. 3956/12 od 7. februara 2013. godine kojom je utvrđeno pravo (su)svojine podnosioca ustavne žalbe na spornim nepokretnostima, ne može sprovesti predmetno izvršenje.

6. Na osnovu izloženog i odredaba člana 89. st. 1. i 2. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 - Odluka US, 40/15 - dr. zakon i 103/15), Ustavni sud je u tački 1. izreke usvojio ustavnu žalbu, te utvrdio da je rešenjima Osnovnog suda I. 3769 /15 od 9. marta 2016. godine i Ipv(i) 270/16 od 18. aprila 2016. godine povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na pravično suđenje, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, a u tački 2. izreke poništio rešenje Osnovnog suda Ipv(i) 270/16 od 18. aprila 2016. godine i odredio da isti sud ponovo odluči o prigovoru izvršnih poverilaca izjavljenom protiv rešenja Osnovnog suda I. 3769/15 od 9. marta 2016. godine.

7. Imajući u vidu da je osporenim rešenjima povređeno pravo na pravično suđenje i ostalim izvršnim poveriocima koji nisu izjavili ustavnu žalbu, a nalaze se u istoj pravnoj situaciji sa podnosiocem Z . Đ, Ustavni sud je ocenio da ima mesta primeni člana 87. Zakona o Ustavnom sudu, pa je, saglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, odlučio kao u tački 3. izreke.

8. S obzirom na to da je utvrdio povredu prava na pravično suđenje i da je odre dio otklanjanje štetnih posledica, Ustavni sud nije razmatrao istaknute povrede prava na jednaku zaštitu prava i prava na imovinu, zajemčenih odredbama čl ana 36. stav 1. i člana 58. stav 1. Ustava.

9. U pogledu zahteva podnosioca za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom, Ustavni sud podseća da je u svojoj dosadašnjoj praksi više puta razmatrao navedeno pitanje, te da je zauzeo stav da u smislu člana 6. Zakona o Ustavnom sudu nema osnova za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom. S tim u vezi, Ustavni sud se poziva na obrazloženje koje je dato, pored mnogih drugih, u Odluci Už-633/2011 od 8. maja 2013. godine, koja je objavljena na internet stranici Ustavnog suda ( www.ustavni.sud.rs).

10. Polazeći od svega iznetog, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1 i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić, s.r.

Povreda prava na pravično suđenje u izvršnom postupku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti