Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku u izvršnim postupcima

Kratak pregled

Ustavni sud je usvojio ustavnu žalbu i utvrdio povredu prava na suđenje u razumnom roku u dva izvršna postupka koja traju od 1999. godine. Postupci su bili prekinuti zbog restrukturiranja dužnika. Sud je naložio nadležnom sudu da okonča postupke.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća, i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi N . B. iz B , na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 18. decembra 2013. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba N . B. i utvrđuje se da je u izvrš nom postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Boru u predmetu I. 36/99, a koji se sada vodi pred Osnovnim sudom u Boru u predmetu I. 758/12 i u izvršnom postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Boru u predmetu I. 416/99, a koji je okončan pred Osnovnim sudom u Boru u predmetu I. 760/12 , povređeno prav o podnosi oca ustavne žalbe na suđenje u razumnom rok u iz član a 32. stav 1. Ustava Republike Srbije.

2. Nalaže se Osnovnom sudu u Boru da okonča izvršne postupke iz tačke 1. u skladu sa zakonom.

O b r a z l o ž e nj e

1. N. B. iz B. je 31. januara 2011. godine, preko punomoćnika D. V. i M. P, advokata iz B, podneo Ustavnom sudu ustavnu žalbu zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku, zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije , u izvršnim postupcima koji su se vodili pred Opštinskim sudom u Boru u predmetu I. 36/99 i predmetu I. 416/99.

U ustavnoj žalbi je, između ostalog, navedeno: da je podnosilac ustavne žalbe još davne 1999. godine podneo predlog za izvršenje na osnovu pravnosnažne presude Okružnog suda u Zaječaru Gž. 1807/98 od 25. septembra 1998. godine, o kom predlogu je Opštinski sud u Boru doneo rešenje o izvršenju I. 36/99, tek 22. septembra 2004. godine, pet godina posle podnošenja predloga za izvršenje; da je takođe Opštinskom sudu u Boru u toku 1999. godine podneo predlog za izvršenje na osnovu presude Opštinskog suda u Boru P. 1676/97 od 9. jula 1998. godine o kom predlogu je Opštinski sud u Boru doneo rešenje o izvršenju I. 416/99 od 21. septembra 1999. godine; da je predmet I. 416/99 spojen sa predmetom I. 36/99, jer se radilo o istim strankama – poveriocu i dužniku; da je nakon spajanja predmeta Opštinski sud u Boru doneo rešenje I. 36/99 i I. 416/99 od 7. decembra 2004. godine kojim je prekinut postupak izvršenja zbog restrukturiranja dužnika, po odluci Agencije za privatizaciju, te da postupak izvršenja nije okončan ni nakon jedanaest godina od njegovog pokretanja.

Podnosilac predlaže da Ustavni sud utvrdi povredu prava na suđenje u razumnom roku i da naloži Osnovnom sudu u Boru da u što kraćem roku sprovede izvršenje. Podnosilac je tražio i troškove postupka pred Ustavnim sudom.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

Ukoliko se zbog trajanja postupka ističe povreda prava na suđenje u razumnom roku, prema odredbi člana 82. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11 i 18/13-Odluka US), kojim se uređuje postupak po ustavnoj žalbi, ustavna žalba se može izjaviti i ako nisu iscrpljena sva pravna sredstva, dakle pre nego što je postupak okončan.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u dokumentaciju priloženu i prikupljenu uz ustavnu žalbu i spise izvršnog predmeta Opštinskog suda u Boru I. 36/99 i I. 416/99 i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

3.1. Činjenice i okolnosti koje se odnose na izvršni postupak I. 36/99:

N. B, ovde podnosilac ustavne žalbe, je 20. januara 1999. godine podneo Opštinskom sudu u Boru predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika RTB B. Grupa RBB B, na osnovu pravnosnažne presude Okružnog suda u Zaječaru Gž. 1807/98 od 25. septembra 1998. godine, kojom je preinačena presuda Opštinskog suda u Boru P1. 1676/97 od 9. jula 1998. godine i dužnik obavezan da poveriocu isplati 60.000 dinara za pretrpljene fizičke bolove i 50.000 dinara za pretrpljeni strah, nastale zbog povrede na radu, u ukupnom iznosu od 110.000, sa zakonskom zateznom kamatom od 9. jula 1998. godine , pa do isplate, kao i da mu naknadi parnične troškove, izvršenjem na novčanim sredstvima i pokretnim stvarima izvršnog dužnika.

Izvršni sud je dozvolio predloženo izvršenje rešenjem I. 36/99 od 20. januara 1999. godine.

Izvršni dužnik je 15. septe mbra 1999. godine izjavio prigovor protiv rešenja o izvršenju, pozivajući se na presudu Vrhovnog suda Srbije kojom je preinačena izvršna presuda na osnovu koje je određeno izvršenje.

Opštinski sud u Boru je rešenjem I. 36/99 od 27. septembra 1999. godine delimično usvojio prigovor dužnika tako što je rešenje o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 36/99 od 20. januara 1999. godine stavio van snage u delu koji se odnosi na naplatu glavnog duga u visini od 20.000 dinara, pa je dužnik bio u obavezi da isplati poveriocu ukupno 90.000 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom, kao i da mu naknadi troškove izvršenja.

Protiv navedenog rešenja, donetog po prigovoru, izvršni dužnik je izjavio žalbu, koja je kao neosnovana odbijena rešenjem Okružnog suda u Zaječaru Gž. 2318/99 od 25. novembra 1999. godine.

Dopisom od 25. marta 2004. godine izvršni sud je tražio od izvršnog dužnika pismeni izveštaj koji sadrži presek stanja – preostalog dela duga za svaki od izvršnih predmeta u kojima je isti izvršni dužnik, a gde je tražena naplata popisom, plenidbom i prodajom pokretnih stvari izvršnog dužnika, počev od predmeta I. 36/99.

Nakon izvršene procene vrednosti popisanih pokretnih stvari, izvršni sud je zakazao javnu prodaju popisanih vozila za 30. mart 2004. godine. Popis pokretnih stvari nastavljen je 19. aprila 2004. godine u poslovnim prostorijama izvršnog dužnika.

Sud je na zahtev izvršnog poverioca zakazao novu javnu prodaju vozila izvršnog dužnika za 28. jun 2004. godine.

Izvršni poverilac je podneskom od 1. jula 2004. godine tražio promenu sredstva izvršenja tako što će sud odrediti izvršenje na nepokretnostima izvršnog dužnika. Opštinski sud u Boru je rešenjem I. 36/99 od 22. septembra 2004. godine odredio predloženo izvršenje protiv izvršnog dužnika.

Izvršni poverilac i izvršni dužnik su izjavili prigovor protiv navedenog rešenja o izvršenju.

Opštinski sud u Boru je rešenjem Ipv. 140/04 ods 24. novembra 2004. godine vratio nerazmotrene spise predmeta I. 36/99 izvršnom sudiji radi postupanja u smislu člana 20. stav 4. Zakona o privatizaciji.

Opštinski sud u Boru je rešenjem I. 36/99 od 7. decembra 2004. godine prekinuo postupak sprovođenja izvršenja određenog pravnosnažim rešenjem o izvršenju I. 36/99 od 22. septembra 2004. godine, usled otvaranja postupka restrukturiranja nad izvršnim dužnikom, a rešenjem Ipv. 250/04 od 21. januara 2005. godine odbio kao neosnovan prigovor izvršnog poverioca izjavljen protiv navedenog rešenja o prekidu postupka.

Izvršni poverilac je podneskom od 12. jula 2005. godine tražio nastavak postupka izvršenja, ali je njegov predlog odbijen kao neosnovan rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 36/99 od 31. avgusta 2005. godine, jer postupak restrukturiranja izvršnog dužnika još uvek nije bio okončan.

Nakon toga, izvršni poverilac je izjavio prigovor protiv navedenog rešenja koji je, takođe, odbijen kao neosnovan rešenjem Opštinskog suda u Boru Ipv. 81/05 od 16. maja 2006. godine.

Izvršni poverilac je 9. juna 2011. godine ponovo podneo predlog za nastavak postupka izvršenja izvršnom sudu – sada Osnovnom sudu u Boru, sa pozivom na shvatanje Građanskog odeljenja Vrhovnog kasacionog suda od 22. februara 2011. godine, ali je njegov predlog odbijen kao neosnovan rešenjem Osnovnog suda u Boru I. 534/11 od 20. decembra 2011. godine, sa obrazloženjem da se u konkretnom slučaju ne radi o naplati novčanog potraživanja iz radnog odnosa.

Izvršni poverilac je izjavio prigovor protiv navedenog rešenja, koji je odbijen kao neosnovan rešenjem Osnovnog suda u Boru Ipv. I. 20/2012 od 2. februara 2012. godine.

Izvršni poverilac je podneskom od 10. jula 2012. godine ponovo tražio da sud nastavi prekinuti postupak, nakon čega je Osnovni sud u Boru doneo rešenje I. 758/12 od 27. jula 2012. godine kojim je odredio da se nastavlja postupak izvršenja prekinut rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 36/99 od 7. decembra 2004. godine, sa obrazloženjem da je sud ocenio da se, u konkretnom slučaju, radi o naplati novčanog potraživanja izvršnog poverioca na ime naknade štete po osnovu povrede na radu, te je sud u skladu sa pravnim shvatanjem Građanskog odeljenja odredio da se postupak nastavi.

Na predlog izvršnog poverioca Osnovni sud u Boru je doneo zaključak I. 758/12 od 31. jula 2012. godine kojim se menja rešenje o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 36/99 od 20. januara 1999. godine u pogledu sredstva izvršenja, i to tako što je određeno da će se novčano potraživanje izvršnog poverioca naplatiti od izvršnog dužnika RTB B. Grupa – RBB DOO, u restrukturiranju, iz B, putem plenidbe novčanih sredstava sa računa izvršnog dužnika i prenosom zaplenjenih sredstava na račun punomoćnika izvršnog poverioca, preko Narodne banke Srbije – Odseka za prinudnu naplatu u Kragujevcu.

Izvršni sud je 9. oktobra 2012. godine dostavio Narodnoj banci Srbije – Odeljenju za prinudnu naplatu u Kragujevcu, rešenje o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 36/99 od 20. januara 1999. godine i naložio da postupi u skladu sa rešenjem. Izvršnom poveriocu je 19. oktobra 2012. godine namireno novčano potraživanje određeno navedenim izvršnim rešenjem.

3.2. Činjenice i okolnosti koje se odnose na izvršni postupak I. 416/99:

Nebojša Božinović, ovde podnosilac ustavne žalbe, je 21. septemb ra 1999. godine podneo Opštinskom sudu u Boru predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika, na osnovu presude Opštinskog suda u Boru P1. 1676/97 od 9. jula 1998. godine, presude Okružnog suda u Zaječaru Gž. 1807/98 od 25. septembra 1998. godine i presude Vrhovnog suda Srbije Rev. 1467/99 od 28. aprila 1999. godine, koji ma je izvršni dužnik obavezan da poveriocu naknadi nematerijalnu štetu nastalu povredom na radu, po osnovima koje je naveo, sa zakonskom zateznom kamatom, kao i da mu naknadi troškove izvršnog postupka, i to izvršenjem na novčanim sredstvima izvršnog dužnika.

Opštinski sud u Boru je rešenjem I. 416/99 od 21. septembra odredio predloženo izvršenje.

Rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 416/99 od 20. marta 2000. godine delimično je usvojen prigovor izvršnog dužnika protiv rešenja o izvršenju tog suda I. 416/99 od 21. septembra 1999. godine tako da je određeno izvršenje ostalo na snazi u delu u kojem je određena prinudna naplata od dužnika iznosa glavnog duga od 100.000 novih dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 18. oktobra 1999. godine, koji predstavlja naknadu za naruženost i umanjenu opštu životnu aktivnost. U obrazloženju rešenja je, između ostalog, navedeno: da je uvidom u predmet I. 36/99 utvrđeno da je u tom predmetu već odlučeno o delu poveriočevog potraživanja po osnovu naknade za strah u iznosu od 30.000 dinara i naknade za fizičke bolove u iznosu od 60.000 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom i da nakon toga o navedenom potraživanju poverioca nije moglo da se odlučuje u ovom postupku.

Izvršni dužnik je izjavio žalbu protiv navedenog rešenja, koju je kao neosnovanu odbio Okružni sud u Zaječaru je rešenjem Gž. 940/2000 od 30. maja 2000. godine i potvrdio rešenje Opštinskog suda u Boru I. 416/99 od 20. marta 2000. godine.

Dopisom od 6. decembra 2001. godine izvršni sud je naložio Zavodu za obračun i plaćanje Narodne banke Srbije – Filijala u Zaječaru da zapleni novčana sredstva sa računa izvršnog dužnika i prenese ih na račun izvršnog poverioca, kako je određeno izvršnim rešenjima Opštinskog suda u Boru I. 36/99 od 27. septembra 1999. godine i I. 416/99 od 20. marta 2000. godine.

Kako izvršenje na novčanim sredstvima nije sprovedeno, poverilac je podneskom od 11. marta 2003. godine predložio promenu sredstva izvršenja, tako što će se izvršenje sprovesti na pokretnim stvarima izvršnog dužnika.

Opštinski sud u Boru je doneo rešenje I. 416/99 od 31. marta 2003. godine kojim je određena predložena promena sredstva izvršenja.

Izvršni dužnik je izjavio prigovor protiv navedenog rešenja koji je odbijen rešenjem Opštinskog suda u Boru Ipv. I. 59/03 od 30. juna 2003. godine.

Opštinski sud u Boru je rešenjem I. 416/99 od 7. decembra 2004. godine prekinuo postupak izvršenja određen rešenjem I. 416/99 od 31. marta 2004. godine zbog otvaranja postupka restrukturiranja nad izvršnim dužnikom.

Izvršni poverilac je 9. juna 2011. godine podneo predlog za nastavak postupka izvršenja izvršnom sudu – sada Osnovnom sudu u Boru, sa pozivom na shvatanje Građanskog odeljenja Vrhovnog kasacionog suda od 22. februara 2011. godine, ali je njegov predlog odbijen kao neosnovan rešenjem Osnovnog suda u Boru I. 531/11 od 20. decembra 2011. godine, sa obrazloženjem da se u konkretnom slučaju ne radi o naplati novčanog potraživanja iz radnog odnosa, nakon čega je izvršni poverilac podneo prigovor protiv navedenog rešenja, ali je i on odbijen kao neosnovan rešenjem Osnovnog suda u Boru Ipv. I. 14/2012 od 2. februara 2012. godine.

Izvršni poverilac je podneskom od 10. jula 2012. godine ponovo tražio da sud nastavi prekinuti postupak, nakon čega je Osnovni sud u Boru doneo rešenje I. 760/12 od 31. jula 2012. godine kojim je odredio da se nastavlja postupak izvršenja prekinut rešenjem Opštinskog suda u Boru I. 416/99 od 7. decembra 2004. godine, sa obrazloženjem da je sud ocenio da se, u konkretnom slučaju radi o naplati novčanog potraživanja izvršnog poverioca na ime naknade štete po osnovu povrede na radu, te je sud u skladu sa pravnim shvatanjem Građanskog odeljenja, odredio da se postupak nastavi.

Na predlog izvršnog poverioca Osnovni sud u Boru je doneo zaključak I. 760/12 od 31. jula 2012. godine kojim se menja rešenje o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 416/99 od 21. septembra 1999. godine u pogledu sredstva izvršenja, i to tako što je određeno da će se novčano potraživanje izvršnog poverioca naplatiti od izvršnog dužnika, putem plenidbe novčanih sredstava sa računa izvršnog dužnika i prenosom zaplenjenih sredstava na račun punomoćnika izvršnog poverioca.

Izvršni sud je 9. oktobra 2012. godine dostavio Narodnoj banci Srbije – Odeljenju za prinudnu naplatu u Kragujevcu rešenje o izvršenju Opštinskog suda u Boru I. 416/99 od 21. septembra 1999. godine i naložio da postupi prema rešenju. Izvršnom poveriocu je 19. oktobra 2012. godine namireno novčano potraživanje određeno navedenim izvršnim rešenjem.

4. Odredbama Ustava, na čiju povredu se poziva podnosilac ustavne žalbe, utvrđeno je: da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.).

Zakonom o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, br. 31/11 i 99/11) propisano je: da je postupak izvršenja i obezbeđenja hitan (član 6. stav 1.); da se po namirenju izvršnog poverioca donosi odluka o zaključenju izvršnog postupka (član 77.).

5. Ocenjujući razloge i navode iznete u ustavnoj žalbi sa stanovišta povrede prava na suđenje u razumnom roku zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud konstatuje da su ustavnom žalbom osporena dva izvršna postupka u predmetima Opštinskog suda u Boru I. 36/99 i I. 416/99, da su postupci bili prekinuti rešenjima o prekidu postupka u predmetu I. 36/99 i u predmetu I. 416/99, oba od 7. decembra 2004. godine, usled otvaranja postupka restrukturiranja nad izvršnim dužnikom, radi privatizacije, kao i da je na predlog izvršnog poverioca Osnovni sud u Boru doneo rešenje I. 758/12 od 27. jula 2012. godine kojim je odredio nastavak postupka izvršenja prekinutog rešenjem Opštinskog suda u Boru u predmetu I. 36/99 od 7. decembra 2004. godine i rešenje I. 760/12 od 31. jula 2012. godine kojim je odredio da se nastavlja postupak izvršenja prekinut rešenjem Opštinskog suda u Boru u predmetu I. 416/99 od 7. decembra 2004. godine.

Ustavni sud je ocenio da se radi utvrđivanja opravdanosti dužine trajanja postupaka mora uzeti u obzir i stanje predmeta na dan 8. novembra 2006. godine, kada je stupio na snagu Ustav Republike Srbije, i da su, u konkretnom slučaju, ispunjeni uslovi da se prilikom ocene razumnog roka uzme u obzir celokupni period trajanja postupaka po predlogu izvršnog poverioca, od podnošenja predloga 21. januara 1999. godine, kada je izvršni poverilac podneo predlog za izvršenje u predmetu I. 36/99, kao i na dan 21. septembra 1999. godine, kada je izvršni poverilac podneo predlog za izvršenje u predmetu I. 416/99, pa do odlučivanja o ustavnoj žalbi, imajući u vidu da izvršni postupci još uvek nisu okončani .

Kako se, u konkretnom slučaju, radi o izvršnim postupcima jednog poverioca protiv istog izvršnog dužnika, koji su inicirani istim osnovom – parničnim postupkom koji je prethodio izvršnom, koji su započeti u približno isto vreme i vode se paralelno, na gotovo isti način, Sud će njihovo trajanje ceniti paralelno. Analizirajući dužinu trajanja osporenih izvršnih postup aka, Ustavni sud je ocenio da postupci traju već 14 godina.

Navedeno trajanje izvršnih postupaka, samo po sebi ukazuje da postupci nisu okončani u okviru razumnog roka, jer se radi o postupcima koji su po zakonu hitni. Međutim , Ustavni sud je ispitivao da li su i u kojoj meri merodavni kriterijumi uticali na trajanje postupaka. U tom smislu, Ustavni sud je ocenio da u ovom predmetu nije bilo tako složenih činjeničnih i pravnih pitanja o kojima bi se sud izjašnjavao.

Ocenjujući značaj predmeta spora za podnosioca ustavne žalbe, Ustavni sud smatra da je predmet spora bio od značaja za podnosioca, s obzirom na to da je izvršni postupak vođen radi naplate nematerijalne štete nastale povredom na radu, koja je utvrđena pravosnažnim sudskim odlukama.

Ispitujući ponašanje podnosioca ustavne žalbe, Ustavni sud je ocenio da podnosilac, kao izvršni poverilac, svojim ponašanjem nije doprineo dugom trajanju postupaka.

Međutim, u vezi sa postupanjem sudova u predmetnom izvršnom postupku, Ustavni sud napominje da su predmetni izvršni postup ci započeli početkom (I. 36/99) odnosno krajem (I. 416/99) 1999. godine, da su prekinuti nakon pet godina od njihovog pokretanja, rešenjima I. 36/99 i I. 416/99 od 7. decembra 2004. godine zbog restrukturiranja izvršnog dužnika i da su na predlog izvršnog poverioca nastavljeni sredinom 2012. godine. S tim u vezi, Ustavni sud konstatuje da Opštinski sud u Boru u roku od pet godina nije sproveo izvršenje koje je odredio , kada je prekinut postupak izvršenja , i da je podnosilac ustavne žalbe nekoliko puta tražio nastavak postupka pozivajući se na pravno shvatanje Građanskog odeljenja Vrhovnog kasacionog suda od 11. februara 2011. godine, da je sud nekoliko puta odbijao takav predlog za nastavak postupka, da bi tek sredinom 2012. godine odredio nastavak postupka izvršenja, opet sa pozivom na navedeni pravni stav Građanskog odeljenja Vrhovnog kasacionog suda.

Ustavni sud naglašava da je dužnost suda da svaki postupak, a posebno postupak izvršenja, sprovede bez odugovlačenja, da pravovremeno i efikasno reaguje i da blagovremeno preduzme sve zakonske mere koje mu stoje na raspolaganju da se postupak okonča. Ustavni sud naglašava da je u pravnoj državi od izuzetne važnosti sprovođenje izvršenja bez odlaganja, kako se ne bi ugrozila delotvornost sudske zaštite Ustavom garantovanih prava i sloboda i kako bi se održalo poverenje građana u sudove.

Ustavni sud nalazi da je prilikom ocenjivanja da li je izvršni postupak sproveden i okončan u razumnom roku, potrebno preispitati postupanje ne samo sudova pred kojima se postupak vodi, već i postupanje drugih državnih organa ili vršilaca javnih ovlašćenja koji preduzimaju pojedine radnje u postupku ili u vezi sa postupkom, a čije učešće može značajno uticati na njegovu dužinu trajanja. S tim u vezi, za odlučivanje Ustavnog suda od značaja su i odredbe zakona navedene, pored ostalih, u Odluci Už–1914/2010 od 22. februara 2012. godine ("Službeni glasnik RS", broj 24/12).

Takođe, od značaja je i Rešenje Ustavnog suda IUz-98/2009 od 23. juna 2011. godine kojim Ustavni sud nije prihvatio inicijative za pokretanje postupka za utvrđivanje neustavnosti osporenih odredaba člana 20ž Zakona o privatizaciji.

Ustavni sud nalazi da je za odlučivanje u konkretnom slučaju od značaja i stav koji je Sud zauzeo u većem broju svojih odluka, pored ostalih, u Odluci Už-1918/2010 od 13. oktobra 2011. godine, da se subjekti privatizacije nakon 31. decembra 2008. godine više ne mogu nalaziti u postupku restrukturiranja i da stoga prestaju da postoje i razlozi za trajanje prekida postupka izvršenja.

Konačno, Ustavni sud konstatuje da je i Vrhovni kasacioni sud 24. februara 2011. godine usvojio pravno shvatanje da se izvršni postupci koji se odnose na naplatu novčanih potraživanja iz radnog odnosa utvrđenih izvršnim ispravama protiv dužnika, subjekta privatizacije u restrukturiranju, neće prekidati, a da će se prekinuti postupci nastaviti i okončati.

Imajući u vidu sve navedeno, Ustavni sud nalazi da je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, te je stoga saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu usvojio, odlučujući kao u tački 1. izreke.

6. Na osnovu odredbe člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je, imajući u vidu da je izvršni poverilac namirio svoje potraživanje u osporenim izvršnim postupcima, a da po namirenju izvršnog poverioca sud nije doneo odluku o zaključenju izvršnih postupaka , u tački 2. izreke naložio Osnovnom sudu u Boru da preduzme sve mere kako bi se predmetni izvršni postupci okončali u skladu sa zakonom .

Razmatrajući zahtev podnosilaca ustavne žalbe za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom, Ustavni sud ukazuje da nema uslova za određivanjem tražene naknade troškova, u smislu odredbe člana 6. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu. Naime, navedenom odredbom Zakona je propisano da učesnici u postupku sami snose svoje troškove. S tim u vezi, odredbom člana 85. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu je propisano da svako (poslovno sposobno) lice, uz ispunjenost i drugih uslova, može izjaviti ustavnu žalbu (i preduzimati druge radnje u postupku), što istovremeno znači i da nije obavezno da te radnje preduzima preko punomoćnika, uključujući i punomoćnika advokata. Pored toga, Ustavni sud ukazuje i da je odredbom člana 4 5. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13) predviđeno da se ne odbacuju podnesci kojima se pokreće postupak pred Ustavnim sudom i kada isti ne sadrže podatke neophodne za vođenje postupka ili imaju druge nedostatke koji onemogućavaju postupanje u predmetu, već se podnosiocu daje mogućnost da te nedostatke naknadno otkloni. Takođe, Ustavni sud licima koja žele da izjave ustavnu žalbu, pruža svojevrsnu pravnu pomoć kroz ustanovljeni obrazac ustavne žalbe i pisano uputstvo za popunjavanje obrasca ustavne žalbe, koji su dostupni preko internet stranice Ustavnog suda ili se na zahtev dostavljaju zainteresovanom licu.

7. Na osnovu navedenog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević, s.r.