Odluka Ustavnog suda o povredi prava na imovinu poništajem ugovora o otkupu stana

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja ustavnu žalbu i poništava presudu Vrhovnog suda kojom je utvrđena ništavost ugovora o otkupu stana. Stan je otkupljen u skladu sa tada važećim zakonom, pre stupanja na snagu zabrane otkupa zadužbinskih stanova, čime je povređeno pravo na imovinu.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-466/2009
02.11.2011.
Beograd

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, Vesna Ilić Prelić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Bosa Nenadić, Milan Stanić, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi Jelene Banjac Ljuština iz Beograda, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 2. novembra 2011. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Jelene Banjac Ljuština izjavljena protiv presude Vrhovnog suda Srbije Rev. 59/09 od 29. janura 2009. godine i utvrđuje da je podnositeljki ustavne žalbe povređeno pravo na imovinu zajemčeno odredbom člana 58. stav 1. Ustava Republike Srbije.

2. Poništava se presuda iz tačke 1. i nalaže Vrhovnom kasacionom sudu da ponovo odluči o reviziji podnositeljke ustavne žalbe izjavljene protiv presude Okružnog suda u Beogradu Gž. 13570/06 od 16. aprila 2008. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. Jelena Banjac Ljuština iz Beograda je 27. marta 2009. godine, preko punomoćnika Vlastimira Jankovića, advokata iz Beograda, Ustavnom sudu podnela ustavnu žalbu protiv presude Drugog opštinskog suda u Beogradu P. 5493/04 od 17. maja 2006. godine, presude Okružnog suda u Beogradu Gž. 13570/06 od 16. aprila 2008. godine i presude Vrhovnog suda Srbije Rev. 59/09 od 29. januara 2009. godine, zbog povrede načela zaštite ljudskih i manjinskih prava i sloboda i prava na imovinu, zajemčenih odredbama člana 22. stav 1. i člana 58. Ustava Republike Srbije. Podnositeljka se istovremeno pozvala i na povredu prava iz člana 1. Protokola 1 uz Evropsku konvenciju za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda.

Podnositeljka ustavne žalbe, pored ostalog, navodi da je osporenim presudama utvrđeno da je ništav ugovor o otkupu predmetnog stana, kao i da je ništava uknjižba prava svojine na tom stanu. U ustavnoj žalbi se zatim navode činjenice zbog kojih se osporava navedeni stav koji su postupajući sudovi zauzeli u osporenim presudama, pa se u tom smislu ističe: da je opština Savski venac 1971. godine stekla pravo korišćenja i raspolaganja na spornoj nepokretnosti; da je predmetni stan opština Savski venac dodelila na korišćenje podnositeljki ustavne žalbe koja je u svojstvu nosioca stanarskog prava zaključila ugovor o korišćenju stana; da je opština Savski venac predmetni stan prodala podnositeljki ustavne žalbe 7. maja 1992. godine; da u vreme otkupa stana od strane podnositeljke ustavne žalbe zadužbina Luke Ćelovića Trebinjca nije obnovila rad, nije bila upisana u registar zadužbina, nije imala status pravnog lica, niti je mogla biti titular sporne imovine; da je navedena Zadužbina izgubila zadužbinski karakter, jer je njena imovina nakon nacionalizacije postala društvena svojina i nije korišćena za rad zadužbine; da Zakon o stambenim odnosima iz 1990. godine nije sadržao odredbu koja bi izričito ili prećutno zabranjivala otkup zadužbinskih stanova; da je ova zabrana utvrđena tek izmenama Zakona o stambenim odnosima iz 1993. godine; da se stoga ta izmena nije mogla primeniti 1992. godine u vreme otkupa stana; da je zadužbina Luke Ćelovića Trebinjca obnovila rad tek 1995. godine i da se na nju nije mogao primeniti Zakon o zadužbinama iz 1989. godine. Imajući u vidu navedeno, podnositeljka ustavne žalbe predlaže da se utvrdi povreda označenih ustavnih prava, te da se ponište osporene presude i da se utvrdi pravo na naknadu štete koja će se ostvariti na način predviđen odredbom člana 90. Zakona o Ustavnom sudu.

2. Prema odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava ili slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u osporene presude i dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za rešavanje ovog ustavnosudskog predmeta:

Univerzitet u Beogradu i zadužbina Luke Ćelovića-Trebinjca, kao tužioci podneli su tužbu Drugom opštinskom sudu u Beogradu protiv tuženih opštine Savski venac sa sedištem u Beogradu i Jelene Banjac Ljuština iz Beograda, ovde podnositeljka ustavne žalbe, radi utvrđenja ništavosti ugovora o otkupu stana.

Drugi opštinski sud u Beogradu je osporenom presudom P. 5493/04 od 17. maja 2006. godine, ispravljenim rešenjem tog suda P. 5493/04 od 16. juna 2006. godine, u stavu prvom izreke utvrdio da je ništav ugovor o otkupu četvorosobnog stana broj 3 na drugom spratu zgrade u ulici Kraljevića Marka broj 1, na katastarskoj parceli broj 404 zemljišno-knjižni uložak broj 278, KO Beograd 5, ukupne površine 122m2, koji je zaključen između tuženih i overen pred Drugim opštinskim sudom u Beogradu dana 7. maja 1992. godine, u stavu drugom izreke utvrđeno je da je ništava uknjižba prava svojine na tom stanu opisanom u A-listu kao zemljišno-knjižno telo II pod rednim brojem 8 postojećoj na katastarskoj parceli broj 404 od 481m2, u zemljišno-knjižnom ulošku broj 278, KO Beograd 5, u korist podnositeljke ustavne žalbe izvršena na osnovu rešenja Drugog opštinskog suda u Beogradu Dn. 12168/92 od 19. juna 1992. godine, te je naloženo zemljišno-knjižnom odeljenju Drugog opštinskog suda u Beogradu da izvrši njeno brisanje i uspostavljanje zemljišno-knjižnog stanja kao deo uknjižbe, u stavu trećem izreke zabranjeno je podnositeljki ustavne žalbe da navedeni stan otuđi do pravnosnažnog okončanja predmetnog spora, te je naloženo zemljišno-knjižnom odeljenju Drugog opštinskog suda u Beogradu da ovu privremenu meru upiše u zemljišno - knjižni uložak, kao i da upiše zabeležbu ovog spora, dok je u stavu četvrtom izreke obavezani tuženi da tužiocima naknade parnične troškove.

Osporenom presudom Okružnog suda u Beogradu Gž. 13570/06 od 16. aprila 2008. godine odbijene su kao neosnovane žalbe tuženih i potvrđena je presuda Drugog opštinskog sud u Beogradu P. 5493/04 od 17. maja 2006. godine, ispravljena rešenjem tog suda P. 5493/04 od 16. juna 2006. godine.

Osporenom presudom Vrhovnog suda Srbije Rev. 59/09 od 29. januara 2009. godine, u stavu prvom izreke je odbačena kao nedozvoljena revizija podnositeljke ustavne žalbe izjavljena protiv presude Okružnog suda u Beogradu Gž. 13570/06 od 16. aprila 2008. godine u delu koji se odnosi na privremenu meru, dok je stavom drugim izreke odbijena kao neosnovana revizija podnositeljke ustavne žalbe u preostalom delu i revizija tužene opštine Savski venac izjavljena protiv navedene drugostepene presude. U obrazloženju ove presude je, pored ostalog, navedeno: da revizija tužene opštine Savski Venac nije osnovana, a revizija podnositeljke ustavne žalbe delimično nije dozvoljena, a delimično nije osnovana; da prema odredbi člana 12. stav 6. Zakona o izvršnom postupku, protiv pravnosnažnog rešenja donesenog u postupku izvršenja i obezbeđenja nisu dozvoljeni revizija ni ponavljanje postupka, te da je stoga nedozvoljena revizija podnositeljke ustavne žalbe u delu kojim se osporava odluka o privremenoj meri (stav treći izreke prvostepene presude), pa je odlučeno kao u stavu prvom izreke ove presude, primenom odredbi člana 4. stav 5. u vezi člana 412. stav 5. ZPP i čl. 12. i 27. ZIP; da u sprovedenom postupku nije bila učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 361. stav 2. tačka 9) ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, a nije bilo ni bitne povrede odredaba parničnog postupka iz člana 361. stav 2. tačka 12) ZPP, na koju se revizijom neosnovano ukazuje, jer je izreka presude jasna i razumljiva, ne protivureči sama sebi, niti razlozima presude, sadrži sve razloge o odlučnim činjenicama i nema nedostataka zbog kojih se ne može ispitati, a drugostepeni sud je ocenio navode žalbe od značaja saglasno članu 382. stav 1. ZPP; da nisu osnovani ni razlozi revizije o pogrešnoj primeni materijalnog prava; da je u pravnosnažno završenom postupku utvrđeno da zgrada u Beogradu u ulici Kraljevića Marka u kojoj se nalazi četvorosoban stan broj 3 na drugom spratu predstavlja zadužbinu Luke Ćelovića-Trebinjca, koja je bila vlasnik navedene nepokretnosti do donošenja odluka nadležnih organa o nacionalizaciji predmetne zgrade, kada je ista postala društvena svojina; da opština Savski venac od 30. septembra 1971.godine ima pravo korišćenja i raspolaganja na navedenoj nepokretnosti u društvenoj svojini; da su opština Savski Venac, kao prodavac i podnositeljka ustavne žalbe, kao kupac 21. aprila 1992.godine zaključili ugovor o otkupu i sticanju svojine na predmetnom stanu, na osnovu kojeg je dozvoljena i uknjižba prava svojine podnositeljki ustavne žalbe na predmetnom stanu; da je tužilac Univerzitet u Beogradu 10. aprila 1995. godine doneo odluku da se obnovi rad zadužbine Luke Ćelovića-Trebinjca, a Ministarstvo kulture je 24. jula 1995. godine odobrilo obnavljanje rada predmetne zadužbine, kojim rešenjem je konstatovano da je zadužbinu osnovao Luka Ćelović-Trebinjac 23. decembra 1925. godine; da je cilj zadužbine pomaganje i ostvarivanja naučnih ciljeva Univerziteta u Beogradu i nagrađivanje najboljih naučnih radova studenata Univerziteta u Beogradu; da zadužbinom upravlja zadužbinski savet Univerziteta i da je imovina zadužbine u društvenoj svojini i čini je, između ostalog, i zgrada u ulici Kraljevića Marka broj 1. u Beogradu, kao i da se sredstva zadužbine mogu koristiti samo ostvarivanju ciljeva zadužbine; da su polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja, pravilno nižestepeni sudovi zaključili da tužena opština Savski venac nije imala pravo da navedenu nepokretnost otuđi iz društvene svojine prodajom iste podnositeljki ustavne žalbe; da su pravilno primenjene odredbe člana 13. stav 1. i stav 3. Zakona o zadužbinama, fondacijama i fondovima ("Službeni glasnik SRS", broj 58/89) kojima je regulisano da se sredstva zadužbine, fondacije i fonda mogu koristiti isključivo u svrhe i na način koji je odredio osnivač, a da se oblik u kome se nalaze sredstva zadužbine, fondacije i fonda koji su u društvenoj svojini mogu izmeniti, bez izmene karaktera svojine, samo ako bi se na taj način sačuvala vrednost sredstava i obezbedilo lakše i duže ostvarivanje ciljeva tih institucija; da su, u konkretnom slučaju, pravilno primenjene i odredbe člana 103. Zakona o obligacionim odnosima; da razloge i pravni zaključak nižestepenih sudova u svemu prihvata i revizijski sud; da je prema utvrđenom činjeničnom stanju, zgrada u kojoj se nalazi predmetni stan i koja predstavlja zadužbinu Luke Ćelovića Trebinjca bila u društvenoj svojini, čije je pravo korišćenja i raspolaganja imala opština Savski venac, koja je morala da svoja prava vrši na način kako je to namenio osnivač zadužbine; da okolnost da je rad zadužbine obnovljen nakon zaključenja predmetnog ugovora o otkupu stana, nije od uticaja na drugačiju odluku o tužbenom zahtevu u ovoj parnici, s obzirom da se prema utvrđenom činjeničnom stanju ne radi o osnivanju nove zadužbine, već o obnovi postojeće zadužbine, što proizilazi iz navedenog rešenja Ministarstva kulture; da se stoga, predmetna nepokretnost morala koristiti za ciljeve i svrhu koje je odredio osnivač, sve saglasno navedenoj odredbi Zakona o zadužbinama, fondacijama i fondovima, kako to pravilno zaključuju nižestepeni sudovi.

4. Ustavni sud nalazi da su za odlučivanje o osnovanosti ustavne žalbe od značaja sledeće odredbe Ustava i zakona:

Ustavom je utvrđeno: da svako ima pravo na sudsku zaštitu ako mu je povređeno ili uskraćeno neko ljudsko ili manjinsko pravo zajemčeno Ustavom, kao i pravo na uklanjanje posledica koje su povredom nastale (član 22. stav 1.); da se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona (član 58. stav 1.).

Kako su odredbama člana 58. stav 1. Ustava zajemčena prava koja su po svojoj sadržini istovetna pravima iz člana 1. Protokola 1 uz Evropsku konvenciju za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, to Ustavni sud povredu ovih prava u postupku ustavnosudske kontrole ceni u odnosu na Ustav Republike Srbije.

Zakonom o osnovama svojinskopravnih odnosa ("Službeni list SFRJ", br. 6/80 i 36/90, "Službeni list SRJ", broj 29/96 i „Službeni glasnik RS“, broj 115/05) propisano je: da se pravo svojine stiče po samom zakonu, na osnovu pravnog posla i nasleđivanjem i da se pravo svojine stiče i odlukom državnog organa, na način i pod uslovima određenim zakonom (član 20.); da se na osnovu pravnog posla pravo svojine na nepokretnosti stiče upisom u javnu knjigu ili na drugi odgovarajući način određen zakonom (član 33.).

Zakonom o zadužbinama, fondacijama i fondovima ("Službeni glasnik SRS“, broj 59/89) bilo je propisano: da se ovim zakonom utvrđuju uslovi za osnivanje zadužbine, fondacije i fonda, ciljevi radi kojih se oni mogu osnovati, upravljanje zadužbinom, fondacijom i fondom i uslovi i način prestanka njihovog postojanja (član 1.); da se zadužbina, fondacija i fond osnivaju radi pomaganja stvaralaštva i ostvarivanja humanitarnih i drugih društveno korisnih ciljeva (član 2.) da se zadužbina, fondacija i fond upisuju u registar zadužbina, fonacija i fondova (u daljem tekstu: registar), da zadužbina, fondacija i fond mogu ostvarivati ciljeve po upisu u registar (član 7. st. 1. i 2.); da upisom u registar, zadužbina, fondacija i fond stiču svojstvo pravnog lica (član 8. stav 1.); da se sredstva zadužbine, fondacije i fonda mogu koristiti isključivo u svrhe i na način koje je odredio osnivač, ako ovim zakonom nije drugačije određeno, da oblik u kome se nalaze sredstva zadužbine, fondacije i fonda koja su u društvenoj svojini mogu se izmeniti, bez izmene karaktera svojine, ako bi se na taj način sačuvala vrednost sredstava i obezbedilo lakše i duže ostvarivanje ciljeva tih institucija (član 13. st. 1. i 2.).

Zakonom o stambenim odnosima ("Službeni glasnik SRS", br. 12/90, 47/90 i 55/90 i "Službeni glasnik RS", br. 3/90 i 7/90), koji je važio u vreme zaključivanja spornog ugovora o otkupu, bilo je, pored ostalog, propisano: da nosilac stanarskog prava, zakupac stana i članovi njihovog porodičnog domaćinstva mogu u celini ili u idealnim delovima da kupe stan u društvenoj svojini koji koriste, da zaključenjem ugovora o kupovini stana kupac ima obavezu da u roku od trideset dana podnese zahtev za upis prava svojine i teret hipoteke u zemljišne knjige, odnosno druge javne knjige o evidenciji nepokretnosti i pravima na njima, kada stiče pravo svojine (član 6. st. 1. i 7.);

Zakon o stanovanju ("Službeni glasnik RS", br. 50/92, 76/92, 84/92, 33/93, 53/93, 67/93, 46/94, 47/94, 48/94, 44/95, 49/95, 16/97, 46/98, 26/01 i 101/05), koji je stupio na snagu 2. avgusta 1992. godine, propisuje: da se korišćenje stanova, održavanje stambenih zgrada i stanova i otkup stanova vrši se u skladu sa ovim zakonom (član 1.); da se od otkupa po odredbama ovog zakona izuzima stan koji se nalazi u zadužbini, odnosno koji je pripadao zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana, zgradi podignutoj ili kupljenoj iz sredstava datih ili sakupljenih za dobrotvorne i druge društveno korisne svrhe (legati, pokloni, sakupljeni prilozi i sl.) ili reprezentativnoj zgradi, koja se koristi za potrebe državnih organa i organa lokalne samouprave, da ministarstvo nadležno za poslove kulture utvrđuje koji stanovi se nalaze u zadužbini, odnosno koji su pripadali zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana, u smislu stava 1. tačka 4. ovog člana, da zadužbina može obnoviti rad ako su njeni ciljevi mogući i ako se prihodima od stanova koji su pripadali zadužbini mogu ostvarivati ti ciljevi, da zakupci na neodređeno vreme stanova koji su pripadali zadužbinama koje do isteka roka od šest meseci od dana stupanja na snagu ovog zakona ne obnove rad, odnosno koje ne otpočnu sa ostvarivanjem svojih ciljeva, imaju pravo da otkupe stanove pod uslovima utvrđenim ovim zakonom, da ministarstvo kulture utvrđuje zadužbine koje do roka iz stava 1. ovog člana nisu obnovile rad, odnosno nisu otpočele sa ostvarivanjem svojih ciljeva, da se zakupnine za stanove koji pripadaju zadužbini koja je obnovila rad u skladu sa zakonom uplaćuju toj zadužbini. (član 17. stav 1. tačka 4. i st. 5. do 8.).

Odredbom člana 103. stav 1. Zakona o obligacionim odnosima ("Službeni list SFRJ", br. 29/78, 39/85, 45/89 i 57/89 i "Službeni list SRJ", br. 31/93, 22/99, 23/99, 35/99 i 44/99) propisano je da je ugovor koji je protivan prinudnim propisima, javnom poretku ili dobrim običajima ništav ako cilj povređenog pravila ne upućuje na neku drugu sankciju ili ako zakon u određenom slučaju ne propisuje što drugo.

5. Prilikom ocene navoda podnositeljke ustavne žalbe, Ustavni sud je pošao od garancija koje Ustav predviđa u članu 58. stav 1. Ustava i konstatovao da se Ustavom garantovano mirno uživanje svojine jemči samo u slučaju da je svojina kao deo imovinskog prava stečena na osnovu zakona.

Iz činjeničnog stanja utvrđenog u osporenom parničnom postupku proizlazi: da je zgrada u kojoj se nalazi predmetni stan nacionalizovana i prešla u društvenu svojinu; da je od 30. septembra 1971. godine opština Savski venac bila nosilac prava korišćenja i raspolaganja na navedenoj nepokretnosti u društvenoj svojini; da je 21. aprila 1992. godine podnositeljka ustavne žalbe zaključila ugovor o otkupu stana sa opštinom Savski venac; da je taj ugovor overen kod Drugog opštinskog suda u Beogradu 7. maja 1992. godine, kao i da je dana 19. juna 1992. godine doneto rešenje kojim je dozvoljena uknjižba prava svojine na tom stanu u korist podnositeljke ustavne žalbe; da je Zakon o stanovanju ("Službeni glasnik RS", broj 50/92) stupio na snagu 2. avgusta 1992. godine. Dakle, u vreme kada je Zakon o stanovanju stupio na snagu, podnositeljka je već bila vlasnik predmetnog stana. Stoga, Ustavni sud smatra da se na predmetni ugovor o otkupu stana, ne mogu primeniti odredbe člana 17. Zakona o stanovanju, kojima je propisano da se od otkupa izuzima stan koji se nalazi u zadužbini, ili koji je pripadao zadužbini koja bi mogla da nastavi sa ostvarivanjem ciljeva radi kojih je osnovana, već odredbe Zakona o stambenim odnosima iz 1990. godine, koji je važio u vreme zaključenja navedenog ugovora, a koji nije predviđao citirani izuzetak od otkupa stana predviđen Zakonom o stanovanju. S obzirom na izneto, Ustavni sud je ocenio da je opština Savski venac, kao nosilac prava korišćenja i raspolaganja na predmetnom stanu, mogla da dozvoli otkup stana podnositeljki ustavne žalbe, odnosno da sa njom zaključi ugovora o otkupu tog stana.

Takođe, Ustavni sud je utvrdio da se na navedeni ugovor na mogu primeniti ni odredbe Zakona o zadužbinama, fondacijama i fondovima, kojima su uređeni uslovi za osnivanje zadužbine, upravljanje zadužbinom i uslovi i način prestanka njihovog postojanja. Ovo stoga što je tek obnavljanjem rada Zadužbine 24. jula 1995. godine ponovo uspostavljen subjektivitet Zadužbini, a što ne znači i vraćanje imovine koju je ona nekada posedovala, niti se na predmetni ugovor mogu primeniti odredbe člana 103. stav 1. Zakona o obligacionim odnosima, budući da nije protivan prinudnim propisima.

Imajući u vidu navedeno, Ustavni sud je ocenio da stanovišta i dati razlozi u osporenim presudama zbog čega je utvrđena ništavost predmetnog ugovora i uknjižba prava svojine podnositeljke na navedenoj nepokretnosti nisu ustavnopravno prihvatljivi, jer se iz relevantnih propisa ne može izvesti zaključak o pravnoj utemeljenosti izraženog stava da je tužbeni zahtev osnovan. Zbog toga je, po oceni Ustavnog suda, podnositeljka ustavne žalbe osporenim presudama uskraćena za imovinu, koju predstavlja njeno pravo svojine na predmetnom stanu. Na taj način je podnositeljki ustavne žalbe povređeno pravo iz člana 58. stav 1. Ustava, pa je, Ustavni sud, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS", broj 109/07), usvojio ustavnu žalbu i odlučio kao u tački 1. izreke.

Ustavni sud je ocenio da su u konkretnom slučaju posledice učinjene povrede prava takve prirode da se mogu otkloniti samo poništajem osporene presude Vrhovnog suda Srbije, kako bi Vrhovni kasacioni sud doneo novu odluku o reviziji podnositeljke ustavne žalbe, te je, saglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, odlučio kao u tački 2. izreke.

Takođe, Ustavni sud je ocenio da podnositeljka ustavne žalbe nije navela ustavnopravno prihvatljive razloge koji bi ukazivali na postojanje povrede zajemčenog prava iz člana 22. stav 1. Ustava.

6. Polazeći od izloženog, a saglasno odredbi člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu , Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o povredi prava na imovinu poništajem ugovora o otkupu stana

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti