Odluka Ustavnog suda o povredi prava na pravno sredstvo u izvršnom postupku

Kratak pregled

Ustavni sud je utvrdio povredu prava na pravno sredstvo. Prigovor podnosioca protiv rešenja o obustavi izvršnog postupka je nezakonito odbačen kao nedozvoljen. Protiv rešenja kojim se odlučuje o pravima i obavezama, kao što je obustava izvršenja, mora biti dozvoljen pravni lek.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća, i sudije dr Dragiša B. Slijepčević, Katarina Manojlović Andrić, Bratislav Đokić, dr Goran P. Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i dr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi D. Z . iz Pančeva , na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa član om 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 20. oktobra 2 016. godine, doneo je

O D L U K U

1. Odbija se kao neosnovana ustavna žalba D. Z . izjavljena zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku, iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, u izvršnom postupku koji j e vođen pred Osnovnim sudom u Pančevu u predmetu I. 7364/10.

2. Usvaja se ustavna žalba D. Z. i utvrđuje da je rešenjima Osnovnog suda u Pančevu Ipv.(I) 77/14 od 2. aprila 2014. godine i I. 7364/10 od 12. marta 2014. godine povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na pravno s redstvo iz član a 3 6. stav 2. Ustava, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

3. Poništava se rešenje Osnovnog suda u Pančevu Ipv.(I) 77/14 od 2. aprila 2014. godine i određuje da isti sud donese novu odluku o prigovoru podnosioca ustavne žalbe izjavljeno m protiv rešenja Osnovnog suda u Pančevu I. 7364/10 od 12. marta 2014. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. D. Z . iz Pančeva je , 23. maja 2014. godine, preko punomoćnika D. D, advokata iz Pančeva, Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu protiv rešenja Osnovnog suda u Pančevu I. 7364/10 od 4. marta 2014. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, zatim rešenja Osnovnog suda u Pančevu Ipv.(I) 77/14 od 2. aprila 2014. godine i I. 7364/10 od 12. marta 2014. godine, zbog povrede prava na pravno sredstvo iz člana 36. stav 2. Ustava, kao i zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Pančevu u predmetu I. 7364/10.

U ustavnoj žalbi se, pored ostalog, navodi: da je podnosilac 21. jula 2010. godine podneo Osnovnom sudu u Pančevu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika V. S . iz Pančeva; da izvršni sud do obustave postupka nije sproveo predmetno izvršenje; da neažurnost suda najbolje ilustruje činjenica da o predlogu podnosioca iz podneska od 13. novembra 2012. godine (da se izvršenje sprovede popisom pokretnih stvari izvršnog dužnika na adresi njenog boravišta) nikada nije odlučeno; da je na opisani način podnosiocu očigledno povređeno pravo na suđenje u razumnom roku; da je izvršni sud nezakonito obustavio postupak, konstatujući da izvršni dužnik nema imovine na kojoj se može sprovesti izvršenje; da je navedena konstatacija proizvoljna, imajući u vidu da sud nije ni pokušao popis na adresi iz gore označenog podneska; da je izvršni sud odbacio podnosičev prigovor izjavljen protiv rešenja o obustavi postupka kao nedozvoljen, a Veće Osnovnog suda u Pančevu potvrdilo takvu odluku, čime je podnosiocu, pored prava na pravično suđenje zbog nezakonite obustave izvršnog postupka, povređeno i pravo na pravno sredstvo.

Predloženo je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i podnosiocu utvrdi pravo na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 300.000 dinara i pravo na naknadu materijalne štete u visini nenamirenog novčanog potraživanja i troškova izvršnog postupka, kao i da podnosiocu dosudi troškove za sastav ustavne žalbe.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, uvidom u spise izvršnog predmeta Osnovnog sud a u Pančevu I. 7364/10, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Podnosilac ustavne žalbe je 21. jula 2010. godine , u svojstvu izvršn og poveri oca, podneo Osnovnom sudu u Pančevu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika V . S . iz Pančeva, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Opštinskog suda u Pančevu P. 403/08 od 11. aprila 2008. godine, radi prinudnog izvršenja novčane obaveze (duga) u iznosu od 19.400 dinara sa zateznom kamatom od 17. novembra 2004. godine do konačne isplate i troškova parničnog postupka u iznosu od 75.600 dinara . Kao sredstvo izvršenja je predložen popis, procena i prodaja pokretnih sredstava u državini izvršn og dužnika. Izvršenje je određeno rešenjem Osnovnog suda u Pančevu I. 7364/10 od 3. avgusta 2010. godine.

Sudski izvršitelj je 1. decembra 2010. godine otišao na adresu izvršnog dužnika označenoj u predlogu za izvršenje (ulica C. 59, Pančevo). U zapisniku o popisu i proceni je konstatovano da je na licu mesta zatečena vlasnica kuće, od koje je dobijen podatak da je izvršni dužnik bila njen podstanar sve do 9. januara 2010. godine, kada je „pobegla“, ne plativši račune, kao i da joj nije poznato gde se izvršni dužnik trenutno nalazi. Sud je zaključkom od 3. decembra 2010. godine obavestio izvršnog poverioca o prethodnim činjenicama i pozvao ga da u roku od tri meseca predloži novi popis.

Podneskom od 20. decembra 2010. godine, punomoćnik izvršnog poverioca je predložio da se od izvršnog dužnika zatraži izjava o imovini, kao i da se rešenje o izvršenju izvršnom dužniku uruči uz asistenciju Policijske uprave u Pančevu.

Dopisom od 23. decembra 2010. godine, sud je od PU Pančevo zatražio izveštaj o tačnoj adresi izvršnog dužnika. PU Pančevo je od suda zatražila bliže podatke za identifikaciju izvršnog dužnika. Sud je zaključkom od 11. januara 2011. godine pozvao izvršnog poverioca da dostavi navedene podatke. Izvršni poverilac je postupio u ostavljenom roku. Nakon ponovnog obraćanja suda, PU Pančevo je dostavila adresu izvršnog dužnika iz evidencije prebivališta (V. 38, Pančevo). Sud je 2. februara 2011. godine doneo rešenje kojim se izvršnom dužniku nalaže da u roku od deset dana dostavi izjavu o imovini. Dostava ovog rešenja se vratila sa konstatacijom „odseljena“ jer je sud istu pokušao preko adrese iz predloga za izvršenje. Sud je dopisom od 8. februara 2011. godine zatražio od PU Pančevo da navedeno rešenje uruči jer izvršni dužnik očigledno izbegava prijem pošiljke. Međutim, sud je ponovo označio adresu izvršnog dužnika iz predloga za izvršenje, zbog čega su službenici PU Pančevo u odgovoru konstatovali identične činjenice kao i sudski izvršitelj prilikom pokušaja popisa od 1. decembra 2010. godine.

Sud je 11. marta 2011. godine ponovio zahtev PU Pančevo, označavajući adresu izvršnog dužnika iz evidencije prebivališta. U odgovoru PU Pančevo – PI Sever od 23. marta 2011. godine je navedeno da dostava nije izvršena jer se izvršni dužnik nalazi u Banja Luci do kraja meseca. Naveden je i kontakt telefon izvršnog dužnika. Nakon prijema pomenutog odgogovora, sud se istim zahtevom obratio PU Pančevo, koja je u odgovoru od 28. aprila 2011. godine, pored ostalog, obavestila sud o tome da se izvršni dužnik ne nalazi ni na adresi iz evidencije prebivališta. Zbog toga je sud zaključkom od 6. maja 2011. godine naložio izvršnom poveriocu da dostavi tačnu adresu izvršnog dužnika. Izvršni poverilac je podneskom od 17. maja 2011. godine obavestio sud da je podneo prekršajnu prijavu protiv izvršnog dužnika zbog neprijavljivanja promene prebivališta, iz kog razloga traži produženje roka za dostavu traženog podatka. Na zahtev suda, izvršni poverilac se podneskom od 20. maja 2011. godine izjasnio da traži odlaganje sprovođenja izvršenja. Sud je rešenjem od 24. maja 2011. godine odložio sprovođenje izvršenja do 30. septembra iste godine.

Postupajući po nalogu suda od 5. oktobra 2011. godine da se izjasni o daljem toku postupka, izvršni poverilac je predložio da se izvršni dužnik pozove u prostorije suda, radi davanja izjave o imovini, kao i da se dostava rešenja izvrši u skladu sa odredbama člana 29. Zakona o izvršenju i obezbeđenju. Rešenje od 14. oktobra 2011. godine, kojim se izvršni dužnik poziva da pristupi u sud radi davanja izjave o imovini, sud je najpre bezuspešno pokušao preko adrese prebivališta, nakon čega se obratio PU Pančevo. U odgovoru PU Pančevo od 18. juna 2012. godine je navedeno da izvršni dužnik nije mogla biti pronađena na adresi prebivališta, ali da je iz telefonskog razgovora sa njom utvrđeno da se ona trenutno nalazi u poseti kod ćerke u Novom Sadu, ulica R. 38, bez namere dužeg zadržavanja, kao i da ne želi da dostavi tačnu adresu jer „ne želi da ima bilo kakav kontakt sa sudstvom i policijom“. S tim u vezi, sud je rešenje od 14. oktobra 2011. godine istakao na oglasnu tablu i nakon proteka zakonskih rokova za urednu dostavu upisao izvršnog dužnika u knjigu izvršnih dužnika (rešenjem od 29. oktobra 2012. godine). Izvršni poverilac je podneskom od 13. novembra 2012. godine predložio da se popis pokretnih stavri pokuša na adresi boravišta izvršnog dužnika, navedenoj u odgovoru PU Pančevo od 18. juna 2012. godine. Po ovom predlogu sud nije postupio.

Osnovni sud u Pančevu je osporenim rešenjem I. 7364/10 od 4. marta 2014. godine obustavio izvršni postupak jer izvršni dužnik nema imovine koja može biti predmet izvršenja (član 76. stav 1. tačka 5) Zakona o izvršenju i obezbeđenju). U obrazloženju ovog rešenja je, pored ostalog, navedeno: da u toku postupka nije identifikovana imovina koja bi mogla biti predmet izvršenja jer izvršni poverilac nije dostavio podatke gde bi se ta imovina mogla nalaziti; da je sud sa svoje strane, uz pomoć policije, pokušao sve da dođe do podatka gde se nalazi izvršni dužnik, a samim tim i njegova imovina; da činjenica da je izvršni dužnik u jednom momentu pronađena kod ćerke ne čini tu adresu boravištem izvršnog dužnika, zbog čega sud popis na toj adresi nije odredio. Uprkos pravnoj pouci da prigovor nije dozvoljen, izvršni poverilac je 10. marta 2014. godine izjavio prigovor, u kome je, pored ostalog, istakao da sud nije mogao da obustavi postupak izvršenja po navedenom osnovu , s obzirom na to da nije pokušao popis na adresi boravišta izvršnog dužnika.

Osporenim rešenjem Osnovnog suda u Pančevu I. 7364/10 od 12. marta 2014. godine je odbačen kao nedozvoljen prigovor izvršnog poverioca izjavljen protiv rešenja o obustavi postupka, sa obrazloženjem da Zakon o izvršenju i obezbeđenju nije predvideo prigovor protiv takve vrste rešenja, a o čemu je izvršni poverilac obavešten u pravnoj pouci.

Postupajući po prigovoru izvršnog poverioca, veće Osnovnog suda u Pančevu je donelo osporeno rešenje Ipv.(I) 77/14 od 2. aprila 2014. godine, kojim je prigovor odbijen kao neosnovan, te je rešenje od 12. marta 2014. godine u celini potvrđeno. Osporeno drugostepeno rešenje je punomoćniku izvršnog poverioca uručeno 30. aprila 2014. godine.

4. Odredbama Ustava, na čiju povredu se ukazuje u ustavnoj žalbi, utvrđeno je: da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da svako ima pravo na žalbu ili drugo pravno sredstvo protiv odluke kojom se odlučuje o njegovom pravu, obavezi ili na zakonu zasnovanom interesu (član 36. stav 2.).

Odredbom člana 5. stav 1. Zakona o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 125/04), koji se primenjivao u vreme pokretanja predmetnog izvršnog postupka, bilo je propisano da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno .

Odredbama Zakona o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS", br. 31/11, 99/11 i 18/13 – Odluka US) (u daljem tekstu: ZIO) , koji je počeo da se primenjuje 17. septembra 2011. godine, bilo je propisano: da je postupak izvršenja i obezbeđenja hitan (član 6. stav 1.); da se dostavljanje izvršnom dužniku koji je fizičko lice vrši na adresu prebivališta ili boravišta upisanu kod organa nadležnog za vođenje evidencije o ličnim kartama, da je izvršni poverilac dužan da sudu dostavi adresu izvršnog dužnika koja odgovara adresi iz evidencije nadležnog organa, da ako dostavljanje nije bilo moguće izvršiti po odredbama st. 1. i 2. ovog člana, u roku od pet radnih dana od dana upućivanja pismena, dostavljanje se vrši isticanjem na oglasnu tablu nadležnog suda (član 29. st. 2 – 4.); da se odluke u izvršnom postupku donose u obliku rešenja ili zaključka, da se rešenjem o izvršenju dozvoljava izvršenje na imovini izvršnog dužnika, pod uslovima i obimu određenim ovim zakonom, a da se zaključkom suda određuje sprovođenje pojedinih radnji i upravlja postupkom (član 36.); da se protiv rešenja može izjaviti prigovor, samo kada je ovim zakonom propisano da je prigovor dozvoljen (39. stav 2.); da sud obustavlja izvršenje, pored ostalog, ako nema imovine koja može biti predmet izvršenja, da će se odlukom o obustavi izvršenja ukinuti i sprovedene izvršne radnje, ako se tim e ne dira u stečena prava trećih lica (član 76. stav 1. tačka 5) i stav 5.).

5. Ocenjujući razloge i navode iznete u ustavnoj žalbi sa stanovišta istaknute povrede prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava , Ustavni sud konstatuje da je predmetni izvršni postupak pokrenut 21. jula 20 10. godine, podnošenjem predloga za izvršenje Osnovnom sudu u Pančevu, i da je okončan donošenjem osporenog rešenja Osnovnog suda u Pančevu Ipv.(I) 77/14 od 2. aprila 2014. godine, koje je punomoćniku podnosioca uručeno 30. aprila 2014. godine. Iz navedenog sledi da je osporeni izvršni postupak traj ao tri godine i devet meseci.

Razumna dužina trajanja sudskog postupka je relativna kategorija, koja zavisi od niza činilaca, koji se moraju uzeti u obzir u svakom pojedinačnom slučaju prema njegovim specifičnim okolnostima. Složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova, kao i priroda postavljenog zahteva, odnosno značaj prava za podnosioca ustavne žalbe , predstavljaju kriterijum e koji utiču na ocenu dužine trajanja postupka i određuju da li je postupak okončan u okviru razumnog roka ili ne.

Ustavni sud je ocenio da ovaj predmet nije bio činjenično i pravno složen , imajući u vidu da je postupajući sud bio dužan da odluči o podnetom predlogu za izvršenje i da sprovede odgovarajuće radnje kako bi izvršni poveri lac namiri o svoj e potraživanj e.

U pogledu značaja predmeta izvršnog postupka, Ustavni sud nalazi da je podnosilac ustavne žalbe imao legitiman interes da sud izvršenje sprovede u okviru standarda razumnog roka.

Ocenjujući postupanje nadležnog suda, Ustavni sud je pošao od toga da je osnovna dužnost suda da obezbedi da se izbegne nepotrebno odugovlačenje i da se preduzimaju one radnje u postupku koje imaju za cilj da se postupak sprovede brzo i efikasno. Samo kašnjenja i odugovlačenja koja se mogu pripisati sudovima i drugim državnim organima mogu dovesti do zaključka o nepoštovanju prava na suđenje u razumnom roku (videti presudu Evropskog suda za ljudska prava u predmetu Proszak protiv Poljske, broj predstavke 2/1997/786/987, od 16. decembra 1997. godine, stav 40.).

Ustavni sud konstatuje da izvršni poverilac do okončanja predmetnog postupka nije sudu dostavio podatak o tome gde se nalazi imovina izvršnog dužnika. Nemogućnost dostave odluka i drugih pismena izvršnom dužniku sud je prevazišao korišćenjem ovlašćenja iz člana 29. Zakona o izvršenju i obezbeđenju. Međutim, za uspešno okončanje izvršnog postupka, po shvatanju Ustavnog suda, bilo je neophodno doći do podatka gde se nalazi imovina izvršnog dužnika, s obzirom na to da je kao sredstvo izvršenja određen popis, procena i prodaja pokretnih stvari izvršnog dužnika. Postupajući sud je sve vreme nastojao da uđe u trag mestu stanovanja izvršnog dužnika, u koju svrhu se veoma intenzivno obraćao PU Pančevo. Iz poslednjeg odgovora PU Pančevo je postalo jasno da izvršni dužnik svesno izbegava svoju obavezu da nadležnom državnom organu prijavi svoje stvarno prebivalište, te da postupajući sud svojim procesnim ovlašćenjima neće moći da privoli izvršnog dužnika da uzme aktivno učešće u predmetnom postupku. Postupajući sud je, po oceni Ustavnog suda, uradio sve što je bilo u njegovoj moći. Upisao je izvršnog dužnika u knjigu izvršnih dužnika i dostavio joj sve odluke donete u toku postupka preko oglasne table, svesrdno pokušavajući da to učini i neposredno, uz aktivnu podršku i saradnju PU Pančevo. Ustavni sud je imao u vidu da je izvršni poverilac predložio da se izvršenje pokuša i na adresi boravišta izvršnog dužnika. Međutim, iz obrazloženja rešenja o obustavi postupka proizlazi da sud adresu ćerke izvršnog dužnika nije smatrao boravištem izvršnog dužnika, u okviru kojeg bi se mogao pokušati popis pokretnih stvari. S tim u vezi, Ustavni sud zaključuje da se čak ni period neaktivnosti, na koji podnosilac eksplicitno ukazuje u ustavnoj žalbi (od podneska kojim se predlaže popis na adresi stanovanja ćerke izvršnog dužnika do donošenja rešenja o obustavi postupka), ne može staviti na teret sudu jer iz svega navedenog proizlazi da sud objektivno nije bio u mogućnosti da izvršenje sprovede sa već određenim sredstvom izvršenja (popis pokretnih stvari), a takođe nije imao mogućnosti ni da sredstvo izvršenja po službenoj dužnosti promeni, s obzirom na to da su relevantni lični podaci o izvršnom dužniku sve do okončanja postupka ostali nepoznati.

Ustavni sud smatra da ne postoji doprinos podnosioca ustavne žalbe u produžavanju trajanj a predmetnog izvršnog postupka . Podnosilac se, na poziv suda, redovno izjašnjavo o daljem toku postupka, a takođe je i blagovremeno postupao po zahtevima za dostavu određenih podataka, uključujući i adrese stanovanja izvršnog dužnika, koje, kako se na kraju ispostavilo, nisu poslužile za pronalaženje imovine na kojoj bi se izvršenje moglo sprovesti.

Imajući u vidu navedeno, Ustavni sud je utvrdio da u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Pančevu u predmetu I. 7364/10 nije povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku iz član a 32. stav 1. Ustava. Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07 , 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15 – dr. zakon i 103/15), odbio kao neosnovanu ustavnu žalbu u ovom delu , odlučujući kao u tački 1. izreke.

6. Što se tiče dela ustavne žalbe kojim se osporavaju odluke donete u predmetnom izvršnom postupku, Ustavni sud najpre ukazuje da je Rešenjem Už-8166/2012 od 23. januara 2014. godine odbacio ustavnu žalbu C. ltd izjavljenu protiv rešenja kojim je obustavljeno sprovođenje izvršenja jer podnosilac ustavne žabe nije iskoristio pravno sredstvo za zaštitu svojih prava – prigovor u izvršnom postupku . Međutim, Ustavni sud je istovremeno konstatovao da podnosilac nije poučen o mogućnosti izjavljivanja ovog pravnog leka, da zbog toga ne sme da trpi štetne posledice i da , saglasno članu 39. ZIO, u roku od pet radnih dana od dana prijema Rešenja Ustavnog suda, može izjaviti prigovor protiv osporenog rešenja o obustavi postupka.

Podnosilac ustavne žalbe je, za razliku od podnosioca u predmetu Už-8166/2012, samoinicijativno podneo prigovor protiv rešenja o obustavi postupka izvršenja, koji je pravnosnažno odbačen.

Ustavni sud konstatuje da u postupku izvršenja sud donosi odluke u formi rešenja ili zaključka, s tim što se zaključkom sprovode pojedine radnje i upravlja postupkom (član 36. stav 1. i 3. ZIO). U ZIO nije definisana forma akta kojim se postupak obustavlja. Imajući u vidu da je obustava jedan od načina okončanja izvršnog postupka, te da se stoga obustavljanjem izvršnog postupka konačno odlučuje o pravu poverioca da namiri potraživanje u situaciji kada namirenje iz nekog od zakonom predviđenih razloga nije moguće, odluka o obustavljanju izvršnog postupka ne predstavlja sprovođenje neke izvršne radnje ili akt upravljanja postupkom. To ima za posledicu da se odluka o obustavljanju izvršnog postupka ne donosi u formi zaključka, već u formi rešenja, pa je u toj formi i donet akt koji se osporava ustavnom žalbom. Kako kod okončanja postupka obustavom u ZIO nije naveden prigovor kao dozvoljeni pravni lek, Ustavni sud smatra da u toj situaciji ima mesta shodnoj primeni odredaba Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 72/11), i to odredbe člana 399. stav 1. kojom je predviđeno da je protiv rešenja prvostepenog suda dozvoljena žalba ako zakonom nije drugačije propisano. Iz navedenog proizlazi da se protiv rešenja o obustavljanju izvršnog postupka može podneti prigovor. Ovakav pravni stav Ustavni sud je izneo u pomenutom Rešenju Už-8166/2012 od 23. januara 2014. godine.

S obzirom na pravo stranke koje se jemči članom 36. stav 2. Ustava, Ustavni sud nalazi da kada se rešenjem u izvršnom postupku odlučuje o pravima i obavezama stranaka, kao u konkretnom slučaju, one imaju pravo na pravni lek - prigovor, u skladu sa članom 39. ZIO, te je i podnosiocu ustavne žalbe, kao izvršnom poveriocu, pripadalo pravo da protiv osporenog rešenja kojim je obustavljen izvršni postupak izjavi prigovor veću prvostepenog suda. Međutim, u konkretnom slučaju najpre je u pouci o pravnom leku sadržanoj u osporenom rešenju Osnovnog suda u Pančevu I. 7364/10 od 4. marta 2014. godine o obustavi izvršenja, konstatovano da pravni lek nije dozvoljen protiv tog rešenja, te je podnosiočev prigovor, koji je samoinicijativno podnet, pravnosnažno odbačen osporenim rešenjima Osnovnog suda u Pančevu Ipv.(I) 77/14 od 2. aprila 2014. godine i I. 7364/10 od 12. marta 2014. godine.

Na osnovu izloženog, Ustavni sud je utvrdio da je osporenim rešenjima Osnovnog suda u Pančevu Ipv.(I) 77/14 od 2. aprila 2014. godine i I. 7364/10 od 12. marta 2014. godine povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na pravno sredstvo, zajemčeno članom 36. stav 2. Ustava. Stoga je Ustavni sud ustavnu žalbu usvojio , saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, i odlučio kao u tački 2. izreke.

7. Ustavni sud je, u tački 2. izreke, u skladu sa odredbom člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, ocenio da se štetne posledice utvrđene povrede prava mogu otkloniti jedino poništajem rešenja Osnovnog suda u Pančevu Ipv.(I) 77/14 od 2. aprila 2014. godine i određivanjem da isti sud ponovo odluči o prigovoru podnosioca ustavne žalbe podnetom protiv rešenja I. 7364/10 od 12. marta 2014. godine, ne prejudicirajući pri tome konačnu odluku izvršnog suda o ispunjenosti uslova za obustavu izvršenja.

8. S obzirom na to da je utvrdio povredu prava na pravno sredstvo iz člana 36. stav 2. Ustava i naložio otklanjanje štetnih posledica na opisani način , Ustavni sud smatra da su zahtev podnosioca za utvrđenje povrede prava na pravično suđenje u odnosu na osporeno rešenje o obustavi izvršnog postupka, kao i zahtev kojim je tražio da mu Ustavni sud dosudi materijalnu štetu, za sada je preuranjen i. Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, u ovom delu ustavnu žalbu odbacio, rešavajući kao u tački 3. izreke.

8. U pogledu zahteva podnosioca ustavne žalbe za naknadu troškova na ime sastava ustavne žalbe, Ustavni sud podseća da je u svojoj dosadašnjoj praksi više puta razmatrao navedeno pitanje, te da je zauzeo stav da , u smislu člana 6. Zakona o Ustavnom sudu , nema osnova za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom. S tim u vezi, Ustavni sud se poziva na obrazloženje koje je dato , pored drugih, u Odluci Už-633/2011 od 8. maja 2013. godine (videti internet stranicu Ustavnog suda na: www.ustavni.sud.rs).

9. Na osnovu svega iznetog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić, s.r.