Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Ustavni sud je utvrdio povredu prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku koji je trajao preko deset godina. Smatralo se da je pravično zadovoljenje ostvareno samim utvrđivanjem povrede, dok je zahtev za naknadu materijalne štete odbačen.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-481/2011
14.11.2013.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije Vesna Ilić Prelić, dr Marija Draškić, dr Agneš Kartag Odri, dr Goran Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i mr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Ljubinka Jakovljevića iz Ljubovije , na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 14. novembra 2013. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Ljubinka Jakovljevića i utvrđuje da je u izvršnom postupku koji je vođen pred Opštinskim sudom u Ljuboviji u predmetu I. 142/02, a kasnije u predmetu Osnovnog suda u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji I. 1764/10, povređeno prav o podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku , zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

2. Odbacuje se zahtev podnosioca ustavne žalbe za naknadu materijalne štete.

O b r a z l o ž e nj e

1. Ljubinko Jakovljević iz Ljubovije je 2. februara 2011. godine, preko punomoćnika Momčila Despotovića, advokata iz Valjeva, Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu protiv rešenja Osnovnog suda u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji I. 1764/10 od 5. novembra 2010. godine u stavu trećem izreke i rešenja Osnovnog suda u Loznici IPV. 49/10 od 27. decembra 2010. godine, zbog povrede načela zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava Republike Srbije, načela zaštite ljudskih i manjinskih prava i sloboda iz člana 22. Ustava, prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava i prava na imovinu iz člana 58. stav 1. Ustava, kao i zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Ljuboviji u predmetu I. 142/02, a kasnije u predmetu Osnovnog suda u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji I. 1764/10.

U ustavnoj žalbi je, između ostalog, navedeno da predmetno izvršenje traje više od osam godina čime je povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava.

Predlažio je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i utvrdi da je osporenim rešenjem Osnovnog suda u Loznici IPV1. 49/10 od 27. decembra 2010. godine povređeno podnosiocu ustavne žalbe načelo zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava Republike Srbije, načelo zaštite ljudskih i manjinskih prava i sloboda iz člana 22. Ustava, pravo na pravično suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava i pravo na imovinu iz člana 58. stav 1. Ustava, da poništi osporena rešenja, da se podnosiocu naknadi šteta u iznosu od 133.298,00 dinara, uvećana za taksu na prigovor od 11. novembra 2010. godine po Taksenoj Tarifi i sastav prigovora po Advokatskoj Tarifi u iznosu od 9.375,00 dinara. Takođe je istakao troškovnik za sastav ustavne žalbe.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava ili slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

Odredbom člana 82. Zakona o Ustavnom sudu (''Službeni glasnik RS'', br. 109/07, 99/11 i 18/13 - US) propisano je da se ustavna žalba može izjaviti i ako nisu iscrpljena pravna sredstva, u slučaju kada je podnosiocu žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, nakon izvršenog uvid a u priloženu dokumentaciju i spise predmeta Opštinskog suda u Ljuboviji I. 142/02, a kasnije predmeta Osnovnog suda u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji I. 1764/10 , utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Izvršni poverilac Ljubinko Jakovljević, ovde podnosilac ustavne žalbe, podneo je 2. aprila 2002. godine Opštinskom sudu u Ljuboviji predlog za izvršenje protiv izvršnih dužnika J.L. i M.L, radi namirenja novčanog potraživanja, i to popisom, procenom i prodajom pokretnih stvari izvršnih dužnika. Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 od 30. aprila 2002. godine usvojio navedeni predlog za izvršenje.

Izvršni dužnici su 10. maja 2002. godine podneli prigovor Opštinskom sudu u Ljuboviji protiv navedenog rešenja o izvršenju.

Izvršni poverilac je podneskom od 7. oktobra 2002. godine podneo urgeniciju Opštinskom sudu u Ljuboviji radi bržeg postupanja.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 IPV (I). 19/02 od 22. oktobra 2010. godine odbio kao neosnovan prigovor izvršnih dužnika.

Prva radnja po redu popisa i procene pokretnih stvari izvršnih dužnika sprovedena je 15. decembra 2003. godine, o čemu je sastavljen zapisnik.

Prvo ročište radi prodaje pokretnih stvari javnim nadmetanjem koje je zakazano za 2. jun 2004. godine je održano, ali nije uspelo, jer se niko od zainteresovanih kupaca nije pojavio.

Zbog manjkovsti zapisnika o popisu i proceni pokretnih stvari izvršnih dužnika, postupajući sudija je naredbom od juna meseca 2006. godine naložio sudskom izvršitelju da ponovo izvrši popis i procenu pokretnih stvari izvršnih dužnika.

Druga radnja po redu popisa i procene pokretnih stvari izvršnih dužnika sprovedena je 22. juna 2004. godine.

Postupajući sudija je dopisom od 4. oktobra 2004. godine obavestio izvršnog poverioca da je za zakazivanje drugog ročišta radi prodaje pokretnih stvari izvršnih dužnika potrebno da podnese predlog u roku od 30 dana.

Izvršni poverilac je podneskom obavestio Opštinski sud u Ljuboviji da je taj sud rešenjem I. 352/02 od 23. januara 2003. godine usvojio njegov predlog za izvršenje protiv istih izvršnih dužnika, a na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Opštinskog suda u Ljuboviji P. 276/99 od 31. maja 2001. godine, radi namirenja novčanog potraživanja, i to popisom, procenom i prodajom nepokre tnosti izvršnih dužnika, te je predložio da se navedeni izvršni predmeti spoje u jedan izvršni predmet koji bi se vodio protiv izvršnih dužnika i to popisom, procenom i prodajom nepokretnosti izvršnih dužnika.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 od 5. novembra 2004. godine spojio izvršne predmete tog suda I. 142/02 i I. 352/02 u jedan predmet pod brojem I. 142/02.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 od 5. novembra 2004. godine odredio da se izvršenje protiv izvršnih dužnika sprovede na nepokretnostima izvršnih dužnika.

Izvršni dužnici su 17. decembra 2004. godine protiv navedenog rešenja izjavili prigovor Opštinskom sudu u Ljuboviji.

Okružni sud u Šapcu je rešenjem Gž. 1/05 od 18. januara 2005. godine odredio Opštinski sud u Krupnju kao stvarno i mesno nadležan sud za postupanje po prigovoru izvršnih dužnika, pošto je predsednik Opštinskog suda u Ljuboviji obavestio Okružni sud u Šapcu da nije u mogućnosti da formira veće od trojice sudija , radi odlučivanja po prigovorima izvršnih dužnika.

Rešavajući o žalbi izvršnih dužnika, Opštinski sud u Krupnju je rešenjem I. 142/02 IPV(I). 5/05 od 2. februara 2005. godine odbio kao neosnovan prigovor izvršnih dužnika.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 od 23. februara 2005. godine naložio podnosiocu ustavne žalbe da uplati predujam radi namirenja troškova veštačenja od strane veštaka građevinske struke. Izvršni poverilac je uplatio predujam veštačenja 4. marta 2005. godine.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 od 30. marta 2005. godine odredio ličnost veštaka građevinske struke u predmetnom izvršenju.

Predsednik Opštinskog suda u Ljuboviji je rešenjem Su. 4/05 od 18. maja 2005. godine odbio zahtev izvršnog dužnika za izuzeće postupajućeg sudije.

Ročište radi izlaska na lice mesta u cilju identifikacije predmetne nepokretnosti i utvrđivanja njene vrednosti zakazano je za 26. maj 2005. godine.

Kako izvršni poverilac nije obezbedio prevoz suda do lica mesta i natrag za ročište koje je bilo zakazano za 26. maj 2005. godine , niti je uplatio troškove potre bne za izlazak na lice mesta, to je predmetno ročište odloženo na neodređeno.

Ročište identifikacije predmetne nepokretnosti i utvrđivanja njene vrednosti na licu mesta ponovo je održano 13. jula 2005. godine.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/05 od 2. novembra 2005. godine utvrdio vrednost predmetne nepokretnosti.

Opštinski sud u Ljuboviji je 15. marta 2006. godine doneo zaključak o prodaji i odredio prvo ročište radi prodaje nepokretnosti izvršnih dužnika javnim nadmetanjem za 28. april 2006. godine.

Izvršni poverilac je podneskom od 20. marta 2006. godine dostavio Opštinskom sudu u Ljuboviji specifikaciju troškova izvršenja.

Prvo ročište radi prodaje nepokretnosti izvršnih dužnika javnim nadmetanjem je održano, ali nije uspelo, zbog nepostojanja zainterosavnih kupaca.

Opštinski sud u Ljuboviji je zaključkom I. 142/02 od 4. maja 2006. godine odredio drugo ročište za prodaju nepokretnosti izvršnih dužnika javnim nadmetanjem za 16. jun 2006. godine.

Drugo ročište radi prodaje nepokretnosti izvršnih dužnika javnim nadmetanjem je održano, ali nije uspelo, zbog nepostojanja zainterosavnih kupaca.

Izvršni poverilac je podneskom od 10. maja 2007. godine predložio Opštinskom sudu u Ljuboviji da se njemu preda predmetna nepokretnost i tako izvrši namirenje njegovog novčanog potraživanja.

Opštinski sud u Ljuboviji je zaključkom I. 142/02 od 23. maja 2006. godine odredio treće ročište za prodaju nepokretnosti izvršnih dužnika javnim nadmetanjem za 3. jul 2007. godine.

Na trećem ročištu radi prodaje nepokretnosti izvršnih dužnika javnim nadmetanjem se pojavio zainteresovan kupac, ali je javno nadmetanje odloženo, jer su izvršni dužnici uplatili izvršnom poveriocu novčani iznos od 736.000,00 dinara, te je određeno veštačanje na okolnost utvrđivanja visine preostalog duga.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 od 3. jula 2007. godine odredio veštaka ekonomsko-finansijske struke radi utvrđivanja visine preostalog duga nakon uplate navedenog novčnog iznos od strane izvršnih dužnika. Nalaz i mišljenje sudskog veštaka dostavljeni su izvršnom sudu, u ko jima je navedeno da je preostali dug izvršnih dužnika na dan prodaje iznosio 1.408.944,04 dinara.

Na ročištu od 19. jula 2007. godine predmetna nepokretnost prodata je kupcu D.M. Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 od 19. jula 2007. godine dosudio predmetnu nepokretnost u svojinu i državinu kupcu.

Izvršni dužnici su Opštinskom sudu u Ljuboviji 25. jula 2007. godine izjavili prigovor protiv navedenog rešenja.

Okružni sud u Šapcu je rešenjem Gž. 2156/07 od 5. novembra 2007. godine odredio da Opštinski sud u Loznici postupi kao stvarno i mesno nadležan po prigovoru izvršnih dužnika, pošto je predsednik Opštinskog suda u Ljuboviji obavestio Okružni sud u Šapcu da nije u moguć nosti da formira veće od trojice sudija radi odlučivanja o žalbi izvršnih dužnika.

Opštinski sud u Loznici je rešenjem IPV(I). 91/07 od 7. decembra 2007. godine odbio kao neosnovan prigovor izvršnih dužn ika izjavljen protiv rešenja kojim je predmetna nepokretnost izvršnih dužnika predata u državinu i svojinu kupca .

Izvršni poverilac je podneskom od 1. februara 2008. godine dostavio Opštinskom sudu u Ljuboviji specifikaciju troškova izvršnog postupka.

Izvršni poverilac je podneskom od 18. februara 2008. godine tražio od Opštinskog suda u Ljuboviji da mu na njegov račun prenese novčana sredstva na ime zatezne kamate, troškova postupka i glavnice, a imajući da je kuća prodata pre nekoliko meseci.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem o namirenju I. 142/02 od 1. aprila 2008. godine naložio računovodstvu tog suda da sa sudskog depozita na račun izvršnog poverioca prenese novčana sredstva u iznosu od 1.514.362,00 dinara i utvrdio da preostali dug izvršnih dužnika prema poveriocu iznosi 77.215,00 dinara, te je naložio da taj dug izmire u roku od 8 dana.

Izvršni dužnici su 7. aprila 2008. godine Opštinskom sudu u Ljuboviji izjavili prigovor protiv navedenog rešenja, koji je dopunjen 20. jula 2008. godine.

Opštinski sud u Loznici je rešenjem IPV(I). 19/09 od 7. septembra 2009. godine delimično usvojio prigovor izvršnih dužnika i uki nuo rešenje u celosti.

Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem od 16. oktobra 2009. godine odredio ličnost veštaka ekonomske-finansijske struke da tačno utvrdi koliko su izvršni dužnici na ime troškova postupka, zatezne kamate i glavnog duga platili izvršnom poveriocu. Sudski veštak je dostavio svoj nalaza i mišljenje sudu 22. oktobra 2009. godine u kome je navedeno da ostatatak duga iznosi 70.063,87 dinara, s tim što svako kašnjenje podrazumeva dalji obračun kamate.

Opštinski sud u Ljuboviji je zaključkom I. 142/02 od 5. novembra 2009. godine utvrdio da je ukupan preostali dug dužnika nakon prodaje njihovih nepokretnosti iznosi 76.063,87 dinara, na koji iznos se ima zaračunati zakonska zatezna kamata počev od 21. oktobra 2009 . godine pa do konačne isplate.

Izvršni poverilac je podneskom od 3. decembra 2009. godine predložio da se promeni sredstvo izvršenja prema izvršnom dužniku J.L. i to plenidbom 2/3 penzije navedenog izvršnog dužnika. Opštinski sud u Ljuboviji je rešenjem I. 142/02 od 9. decembra 2009. godine usvojio navedeni predlog za promenu sredstva izvršenja. Ovim rešenjem je stavljen van snage zaključak ovog suda I. 142/02 od 5. novembra 2009. godine.

Odlučujući o prigovoru izvršnih dužnika, Osnovni sud u Loznici je usvojio prigovor izvršnog dužnika i uki nuo navedeno rešenje u celosti.

Nakon uspostavljanja nove mreže sudova, Osnovni sud u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji je zaključkom I. 1764/10 od 28. maja 2010. godine odredio veštačenje radi utvrđivanja da li se iz kupoprodajne cene može namiriti ostatak nenamirenog novčanog potraživanja. Nalaz i mišljenje sudskog veštaka je dostavljeno sudu 1. avgusta 2010. godine.

Na ročištu od 24. juna 2010. godine izvršni poverilac i izvršni dužnik su osporili nalaz i mišljenje sudskog veštaka.

Izvršni poverilac je podneskom od 1. jula 2010. godine dostavio Osnovnom sudu u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji opredeljeni troškovnik.

Osnovni sud u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji je zaključkom I. 1764/10 od 2. septembra 2010. godine odredio da veštak ekonomske struke dopuni svoj nalaz. Nalaz i mišljenje sudskog veštaka dostavljeno je sudu 3. septembra 2010. godine kojim je osporen od strane izvršnih dužnika.

Osnovni sud u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji je zaključkom I. 1764/10 od 2. septembra 2010. godine odredio da veštak ekonomske struke dopuni svoj nalaz, tako što će uključiti kol iko iznose troškovi postupka. Nalaz i mišljenje sudskog veštaka dostavljeno je sudu 28. oktobra 2010. godine

Osnovni sud u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji je osporenim rešenjem o namirenju I. 1764/10 od 5. novembra 2010. godine, između ostalog, utvrdio koliko iznosi nenamireni deo potraživanja izvršnog poverioca i odbio zahtev izvršnog poverioca za naknadu troškova postupka izvršenja preko dosuđenog iznosa.

Osnovni sud u Loznici je osporenim rešenjem IPV (I). 49/10 od 27. decembra 2010. godine odbio kao neosnova ne prigovore izvršnog poverioca i izvršnih dužnika.

Osnovni sud u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji je rešenjem I. 114/11 od 21. februara 2011. godine, na predlog izvršnog poverioca, promenio sredstvo izvrš enja prema izvršnom dužniku L.J , i to plenidbom 2/3 penzije navedenog izvršnog dužnika.

Osnovni sud u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji je rešenjem IPV(I). 149/11 od 30. januara 2012. godine odbacio kao nedozvljen prigovor N.L. protiv navedenog rešenja, dok je odbio kao neosnovene prigovore izvršnog poverioca, kao i drugih izvršnih dužnika.

Osnovni sud u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji je zaključkom naložio izvršnom poveriocu da se izjasni da li je namiren u celosti od strane izvršni dužnika, a ako se ne izjasni smatraće se da je namiren.

Osnovni sud u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji je rešenjem I. 114/11 od 16. avgusta 2012. godine zaključio postupak izvršenja.

4. Odredbama Ustava, na čije povrede se ukazuje ustavnom žalbom, utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka , kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči pravo na mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava (član 58. stav 1.).

Odredbama čl. 21. i 22. Ustava jemče se načela zabrane diskriminacije i zaštita ljudskih i manjinskih prava i sloboda.

Zakonom o izvršnom postupku ( Službeni list SRJ", br. 28/00, 73/00 i 71/01), koji je počeo da se primenjuje od jula meseca 2000. godine i koji se primenjivao u konkretnom izvršnom postupku do 17. septembra 2011. godine, bilo je propisano da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno (član 4.).

Zakonom o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, broj 31/11), koji se primenjuje od 17. septembra 2011. godine, u članu 358. stav 1. propisuje se da će se postupak izvršenja i obezbeđenja u kojima je do dana početka primene ovog zakona započeto sprovođenje izvršenja okončati po odredbama ovog zakona. Takođe, i odredbom člana 6. stav 1. ovog zakona propisano je da je postupak izvršenja i obezbeđenja hitan.

5. Ocenjujući navode i razloge ustavne žalbe sa stanovišta Ustavom zajemčenog prava na suđenje u razumnom roku, na čiju se povredu podnosilac ustavne žalbe poziva, krećući se u granicama postavljenog zahteva, a polazeći od utvrđenih činjenica i okolnosti koje se odnose na predmetni izvršni postupak, Ustavni sud je utvrdio da je podnosilac ustavne žalbe kao izvršni poverilac podneo predlog za izvršenje 2. aprila 2002. godine i da je izvršenje okončano donošenjem rešenja o zaključenju izvršenja 16. avgusta 2012. godine.

Mada se slobode i prava građana jemče i njihova ustavnosudska zaštita obezbeđuje od 8. novembra 2006. godine, kada je stupio na snagu Ustav Republike Srbije, Ustavni sud je, polazeći od toga da sudski postupak predstavlja jedinstvenu celinu, i u ovom slučaju stao na stanovište da su ispunjeni uslovi da se prilikom ocene razumne dužine trajanja konkretnog izvršnog postupka uzme u obzir celokupan period njegovog trajanja. U tom smislu, Ustavni sud je utvrdio da je izvršni postupak trajao više od deset godina, što samo po sebi ukazuje da nije okončan u okviru razumnog roka. S obzirom na navedeno, Ustavni sud smatra da se i pored toga što je pojam razumne dužine trajanja jednog sudskog postupka relativna kategorija koja zavisi od niza činilaca - složenosti činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanja podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanja nadležnih sudova koji vode postupak i prirode zahteva, odnosno značaja prava o kome se u postupku raspravlja za podnosioca, desetogodišnje trajanje ovog izvršnog postupka ne može se opravdati nijednim od prethodno navedenih činilaca.

Imajući u vidu da je osporeni izvršni postupak okončan posle deset godina, Ustavni sud je, u svetlu svih okolnosti, ocenio da je nedelotvorno postupanje prvo Opštinskog suda u Ljuboviji, a zatim Osnovnog suda u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji isključivo doprinelo ovako dugom trajanju postupka.

Iz tih razloga, Ustavni sud je utvrdio da je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava. Stoga je Sud ustavnu žalbu u ovom delu usvojio, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu i odlučio k ao u prvom delu tačke 1. izreke.

6. U konkretnom slučaju nema povrede prava na imovinu iz člana 58. stav 1. Ustava, jer je sud u konkretnom slučaju u celosti namirio potraživanje podnosioca ustavne žalbe, pa je Sud odbacio ustavnu žalbu u tom delu i odlučio kao u drugom delu tačke 1. izreke, saglasno članu 36. stav 1. tačka 7. Zakona o Ustavnom sudu.

7. Saglasno odredbi člana 89. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je mišljenja da se pravično zadovoljenje podnosioca ustavne žalbe, zbog konstatovane povrede prava na suđenje u razumnom roku, u ovom slučaju može ostvariti i samim utvrđenjem povred e prava, s obzirom na to da podnosilac nije istakao zahtev za naknadu nematerijalne štete zbog povrede ovog prava, već ustavnom ž albom zahteva naknadu štete koja u suštini predstavlja razliku od dosuđenih do traženih troškova u predmetnom izvršnom postupku. Stoga je Ustavni sud odbacio zahtev za naknadu materijalne štete, i odlučio kao u tački 2. izreke.

8. Razmatrajući ustavnu žalbu u delu u kojem je osporeno rešenje Osnovnog suda u Loznici – Sudska jedinica u Ljuboviji I. 1764/10 od 5. novembra 2010. godine u stavu trećem izreke, u kojem je odbijen zahtev podnosioca ustavne žalbe za naknadu troškova postupka izvršenja preko dosuđenog iznosa i rešenje Osnovnog suda u Loznici IPV1. 49/10 od 27. decembra 2010. godine kojim je potvrđeno navedeno rešenje u celosti, Ustavni sud ukazuje da se navodi podnosioca ne mogu smatrati ustavnopravnim razlozima kojima se argumentuju tvrdnje o povredi označenih ustavnih prava, već se od Ustavnog suda, u suštini, traži da kao instancioni sud još jednom oceni zakonitost osporenih akata. Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 4) Zakona o Ustavnom sudu, odbacio ustavnu žalbu, jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka, i odlučio kao u drugom delu tačke 1. izreke.

9. U vezi navoda podnosioca ustavne žalbe da mu je povređeno načelo zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava, Ustavni sud ukazuje da podnosilac ustavne žalbe nije pružio nijedan dokaz da je na osnovu nekog svog ličnog svojstva diskriminisan u ovom postupku, dok načelo iz člana 22. Ustava Sud nije posebno razmatrao, jer je ovo načelo obuhvaćeno pravom na pravično suđenje, o kojem pravu se Ustavni sud u konkretnom slučaju izjasnio.

10. U pogledu zahteva podnosioca ustavne žalbe za naknadu troškova na ime sastava ustavne žalbe, Ustavni sud podseća da je u svojoj dosadašnjoj praksi više puta razmatrao navedeno pitanje, te da je zauzeo stav da u smislu člana 6. Zakona o Ustavnom sudu nema osnova za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom. S tim u vezi, Ustavni sud se poziva na obrazloženje koje je dato u Odluci Už-633/2011 od 8. maja 2013. godine (videti sajt Ustavnog suda na www.ustavni.sud.rs).

11. Ustavni sud je, na osnovu svega iznetog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 47. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 84. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, br. 24/08, 27/08 i 76/11), doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti