Odluka Ustavnog suda o povredi prava usled dugotrajnog neizvršenja sudskih odluka

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja ustavnu žalbu i utvrđuje povredu prava na suđenje u razumnom roku i prava na imovinu. Povreda je nastala zbog neefikasnog postupanja suda u dva izvršna postupka koja traju skoro osam godina, čime je onemogućena naplata potraživanja.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije Vesna Ilić Prelić, Katarina Manojlović Andrić, dr Agneš Kartag Odri, dr Goran Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i mr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Dimitrija Petrovića iz Leskovca, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 24. oktobra 2013. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Dimitrija Petrovića i utvrđuje da su u izvršnim postupcima koji su se vodili pred Opštinskim sudom u Leskovcu u predmetima I. 3573/05 i I. 3760/05, a sada se vode pred Osnovnim sudom u Leskovcu u predmetima I. 7083/10 i I. 1619/10 povređena prava podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku i na imovinu, zajemčena odredbama člana 32. stav 1. i člana 58. stav 1. Ustava Republike Srbije.

2. Utvrđuje se pravo podnosioca ustavne žalbe na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 400 evra, u dinarskoj protivvrednosti po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate. Naknada se isplaćuje na teret budžetskih sredstava – razdeo Ministarstva pravde i državne uprave.

3. Nalaže se Osnovnom sudu u Leskovcu da preduzme sve neophodne mere kako bi se izvršni postupci iz tačke 1. okončali u najkraćem roku.

O b r a z l o ž e nj e

1. Dimitrije Petrović iz Leskovca je 8. decembra 2010. godine, preko punomoćnika Zlatimira Stevanovića, advokata iz Leskovca, Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku i prava na imovinu, zajemčenih članom 32. stav 1. i članom 58. stav 1. Ustava Republike Srbije, u izvršnim postupcima koji se vode pred Osnovnim sudom u Leskovcu u predmetima I. 7083/10 i I. 1619/10 (ranije predmeti Opštinskog suda u Leskovcu I. 3573/05 i I. 3760/05).

Podnosilac ustavne žalbe je osporavajući izvršni postupak I. 7083/10 (ranije I. 3573/05), naveo: da je na osnovu pravnosnažnog i izvršnog rešenja Opštinskog suda u Leskovcu P. 2333/2000, 8. novembra 2005. godine, kao izvršni poverilac, podneo predlog za izvršenje Opštinskom sudu u Leskovcu, protiv izvršnog dužnika G.D, radi naplate novčanog potraživanja; da je Opštinski sud u Leskovcu dozvolio predloženo izvršenje rešenjem I. 3573/05 od 11. septembra 2005. godine; da je rešenjem Okružnog suda u Leskovcu Gž. 702/06 od 16. marta 2006. godine odbijena žalba izvršnog dužnika i prvostepeno rešenje o izvršenju je potvrđeno; da je podnosiocu 21. oktobra 2009. godine dostavljen zaključak suda kojim se obaveštava da popis pokretnih stvari izvršnog dužnika koje mogu biti predmet izvršenja nije uspeo, te je podnosiocu ostavljen rok od tri meseca od dana prijema navedenog zaključka da sudu predloži ponovni popis pokretnih stvari izvršnog dužnika; da je 15. januara 2010. godine podnosilac tada nadležnom Osnovnom sudu Leskovcu predložio ponovno sprovođenje popisa stvari izvršnog dužnika; da do podnošenja ustavne žalbe ponovni popis stvari nije izvršen.

Osporavajući izvršni postupak I. 1619/10 (ranije I. 3760/05), podnosilac je naveo: da je na osnovu pravnosnažnog i izvršnog rešenja Opštinskog suda u Leskovcu P. 2322/2000, podnosilac kao izvršni poverilac 24. novembra 2005. godine podneo Opštinskom sudu u Leskovcu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika G.D. radi činidbe; da je Opštinski sud Leskovcu rešenjem I. 3760/05 od 6. decembra 2005. godine dozvolio predmetno izvršenje i, između ostalog, ovlastio izvršnog poverioca da na trošak izvršnog dužnika poveri drugom licu izvršenje činidbe; da je rešenjem Okružnog suda u Leskovcu Gž. 3086/05 od 26. decembra 2006. godine žalba izvršnog dužnika odbijena, a prvostepeno rešenje o izvršenju potvrđeno; da je podnosilac 28. septembra 2006. godine sudu dostavio dokaz o uplati u sudski depozit naloženog iznosa; da do podnošenja ustavne žalbe sud nije preduzeo ni jednu radnju u cilju sprovođenja izvršenja; da mu je nesprovođenjem navedenih izvršnih postupaka povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, kao i pravo na mirno uživanje imovine. Zahtevao je naknadu nematerijalne štete i naknadu troškova za rad advokata.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava uređuje, zakonom.

Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11 i 18/13 - Odluka US) je po sadržini identična odredbi člana 170. Ustava. Odredbom člana 82. stav 2. Zakona propisano je da se ustavna žalba može izjaviti i ako nisu iscrpljena pravna sredstva, u slučaju kada je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku, uvidom u spise predmeta Osnovnog suda u Leskovcu I. 7083/10 (ranije predmet Opštinskog suda u Leskovcu I. 3573/05), utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Podnosilac ustavne žalbe je, kao izvršni poverilac, 8. novembra 2005. godine podneo Opštinskom sudu u Leskovcu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika G.D, radi naplate novčanog potraživanja, na osnovu pravnosnažnog i izvršnog rešenja Opštinskog suda u Leskovcu P. 2322/2000. i to popisom, plenidbom i prodajom pokretnih stvari izvršnog dužnika. Rešenjem o izvršenju Opštinskog suda u Leskovcu I. 3573/05 od 11. novembra 2005. godine usvojeno je predloženo izvršenje. Rešenjem Okružnog suda u Leskovcu Gž. 702/06 od 16. marta 2006. godine, donetim po žalbi izvršnog dužnika, žalba je odbijena kao neosnovana i rešenje Opštinskog suda u Leskovcu I. 3573/05 od 11. novembra 2005. godine je potvrđeno.

U zapisniku o popisu i proceni od 2. marta 2007. godine navedeno je da izvršni dužnik ne dozvoljava popis stvari, zatim je 5. maja 2009. godine u zapisniku konstatovano da u stanu dužnika nisu nađene pokretne stvari vredne popisa. Zaključkom Opštinskog suda u Leskovcu I. 3573/05 od 30. septembra 2009. godine konstatovano je da je pokušaj popisa stvari izvršnog dužnika po zapisniku od 5. maja 2009. godine ostao bez uspeha i da poverilac može u roku od tri meseca od prijema obaveštenja predložiti da se ponovo sprovede popis. Podnosilac je 15. januara 2010. godine, postupajući po navedenom zaključku suda, predložio sudu da ponovo sprovede popis stvari izvršnog dušnika. U spisima nema dokaza da je sud dalje sproveo bilo koju radnju u cilju sprovođenja izvršenja.

Uvidom u spise predmeta Osnovnog suda u Leskovcu I. 1619/10 (ranije predmet Opštinskog suda u Leskovcu I. 3760/05), Ustavni sud je utvrdio sledeće:

Podnosilac ustavne žalbe je, kao izvršni poverilac, 24. novembra 2005. godine podneo predlog za izvršenje Opštinskom sudu u Leskovcu protiv izvršnog dužnika G.D, radi činidbe, na osnovu pravnosnažnog i izvršnog rešenja Opštinskog suda u Leskovcu P. 2322/2000. Opštinski sud u Leskovcu je rešenjem I. 3760/05 od 6. decembra 2005. godine usvojio predloženo izvršenje. Navedenim rešenjem o izvršenju, u stavu prvom izreke, sud je ovlastio izvršnog poverioca da na trošak izvršnog dužnika poveri drugom licu da izgradi polomljeni stub od armiranog betona, postavi ga na mesto polomljenog stuba, i to u dvorištu poverioca, do međne linije sa parcelom izvršnog dužnika; u stavom drugom izreke rešenja naloženo je izvršnom dužniku da u roku od osam dana od dana prijema rešenja, položi iznos od 15.000,00 dinara u depozit suda potreban za podmirenje troškova koji će nastati izvršenjem radnji opisane u stavu prvom rešenja o strane drugog lica kome će biti povereno izvršavanje radnji, iz kog iznosa će sud izvršnom poveriocu na teret izvršnog dužnika isplaćivati određene iznose na ime izdataka za izvršavanje navedene činidbe; u stavu trećem rešenja je određeno da ukoliko izvršni dužnik u roku ostavljenom u stavu drugom ovog rešenja u depozit suda ne uplati navedeni novčani iznos, odrediće se izvršenje protiv izvršnog dužnika popisom, plenidbom i prodajom pokretnih stvari u državini izvršnog dužnika, radi naplate novčanog iznosa navedenog u stavu drugom ovog rešenja, te uplatom zaplenjene tražbine u depozit suda; u stavu četvrtom izreke rešenja je određeno da će konačno rešenje o visini troškova iz stava drugog ovog rešenja sud doneti na predlog izvršnog poverioca, odnosno izvršnog dužnika, po izvršenoj radnji; u stavu petom izreke rešenja je određeno da, ako se naknadno pokaže da je na osnovu ovog rešenja pribavljeno od izvršnog dužnika više sredstava nego što je bilo potrebno za pokriće troškova obavljanja radnje i troškova izvršnog postupka, sud će, na predlog izvršnog dužnika, vratiti razliku ako raspolaže sredstvima pribavljenim od izvršnog dužnika, odnosno, naložiće izvršnom poveriocu da u određenom roku tu razliku vrati, ako je njemu ostavljena na raspolaganje; u stavu šestom izreke rešenja određeno je izvršenje protiv izvršnog dužnika, popisom, plenidbom i prodajom pokretnih stvari u državini izvršnog dužnika, radi naplate troškova izvršnog postupka u iznosu od 6.400 dinara, te isplatom zaplenjene tražbine izvršnom poveriocu.

Rešenjem Okružnog suda u Leskovcu Gž. 3086/06 od 26. decembra 2006. godine odbijena je kao neosnovana žalba izvršnog dužnika, a rešenje o izvršenju Opštinskog suda u Leskovcu I. 3760/05 od 6. decembra 2005. godine je potvrđeno. Dalje, u spisima predmeta nema dokaza da je sud preduzeo bilo koju radnju u cilju sprovođenja navedenog postupka izvršenja.

4. Za odlučivanje Ustavnog suda od značaja su sledeće odredbe Ustava i zakona:

Odredbom člana 32. stav 1. Ustava je utvrđeno da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Odredbom člana 58. stav 1. Ustava se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona.

Odredbama Zakona o izvršnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 125/04), koji je važio u vreme podnošenja predloga za izvršenje u ovoj pravnoj stvari, bilo je propisano: da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno i da je sud dužan da o predlogu za izvršenje odluči u roku od tri dana od dana podnošenja predloga (član 5. st. 1. i 2.); da rokovi koje određuje sud za preduzimanje određenih radnji ne mogu biti duži od tri dana, osim ako ovim zakonom nije drugačije predviđeno (član 5. stav 3.); da se postupanje protivno odredbama st. 1. i 2. ovog člana smatra nesavesnim i nestručnim postupanjem sudije, u smislu odredaba Zakona o sudijama (član 5. stav 5.); da je sud dužan da donese rešenje o izvršenju i preduzima radnje sprovođenja izvršenja, kada su ispunjeni uslovi za donošenje rešenja o izvršenju i za sprovođenje izvršenja (član 7.).

Zakon o izvršenju i obezbeđenju („Služeni glasnik RS“, broj 31/11), koji se primenjuje od 17. septembra 2011. godine, u članu 358. stav 1. propisuje da će se postupci izvršenja i obezbeđenja u kojima je do dana početka primene ovog zakona započeto sprovođenje izvršenja okončati po odredbama ovog zakona. Takođe, i odredbom člana 6. stav 1. ovog Zakona propisano je da je postupak izvršenja i obezbeđenja hitan.

5. U pogledu perioda u odnosu na koji je Ustavni sud nadležan da ispituje povredu prava na suđenje u razumnom roku, Sud je utvrdio da je period u kome se građanima jemče prava i slobode utvrđene Ustavom i obezbeđuje ustavnosudska zaštita u postupku po ustavnoj žalbi počeo da teče 8. novembra 2006. godine, danom stupanja na snagu Ustava Republike Srbije. Međutim, s obzirom na to da sudski postupak predstavlja jedinstvenu celinu, Ustavni sud je stanovišta da ocena suđenja u razumnom roku mora da obuhvati celokupni period trajanja postupka od momenta podnošenja predloga za izvršenje, i to 8. novembra 2005. godine u predmetu I. 7083/10 i 24. novembra 2005. godine u predmetu I. 1619/10.

Razumna dužina trajanja sudskog postupka je relativna kategorija, koja zavisi od niza činilaca, koji se moraju uzeti u obzir u svakom pojedinačnom slučaju prema njegovim specifičnim okolnostima. Složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova koji vode postupak, kao i priroda postavljenog zahteva, odnosno značaj raspravljanog prava za podnosioca ustavne žalbe su kriterijumi koji utiču na ocenu dužine trajanja postupka i određuju da li je postupak okončan u okviru razumnog roka ili ne.

Analizirajući dužinu trajanja osporenih sudskih postupaka, Ustavni sud je utvrdio da navedeni izvršni postupci do dana odlučivanja o ustavnoj žalbi traju skoro osam godina i da i dalje nisu okončani.

Na osnovu navedenog, kako je izvršni sud bio dužan da saglasno odredbi člana 4. stav 1. ranijeg Zakona o izvršnom postupku i odredbi člana 6. stav 1. važećeg Zakona o izvršenju i obezbeđenju postupka hitno, Ustavni sud nalazi da raniji Opštinski sud u Leskovcu, a zatim Osnovni sud u Leskovcu nisu postupali efikasno u skladu sa zakonskim ovlašćenjima da bi se izvršni postupci, koji su po svojoj prirodi hitnog karaktera, okončali u najkraćem roku da bi se izvršni poverilac namirio.

Naime, u izvršnom postupku I. 7083/10, sud je doneo rešenje o izvršenju 11. novembra 2005. godine, a drugostepeni sud je posle četiri meseca potvrdio navedeno rešenje o izvršenju. Sudski izvršitelj je dva puta bezuspešno pokušavao popis pokretnih stvari izvršnog dužnika (2. marta 2007. godine i 5. maja 2009. godine), dakle popis stvari je ponovo pokušan posle dve godine od prvog bezuspešnog pokušaja. Dalje, podnosilac je u ostavljenom roku postupio po nalogu suda datom u zaključku od 30. septembra 2009. godine i 15. januara 2010. godine ponovo je predložio popis stvari izvršnog dužnika. Od januara 2010. godine do odlučivanja o ustavnoj žalbi sud nije preduzimao radnje u cilju sprovođenja izvršenja, međutim i podnosilac ustavne žalbe je od januara 2010. godine bio potpuno pasivan i nije se obraćao sudu urgencijama za sprovođenje predmetnog izvršnog postupka.

U predmetu I. 1619/10 sud je doneo rešenje o izvršenju 6. decembra 2005. godine, drugostepeni sud je posle godinu dana potvrdio prvostepeno rešenje odlučujući o žalbi izvršnog dužnika. Dalje, u spisima od decembra 2006. godine nema dokaza o postupanju nadležnog suda u predmetnom izvršenju. Takođe, od donošenja drugostepenog rešenja decembra 2006. godine podnosilac je bio potpuno pasivan i nije pokazivao interesovanje kod nadležnog suda za sprovođenje predmetnog izvršenja.

Bitna karakteristika izvršnog postupka je njegov prinudni karakter koji određuje osnovna načela tog postupka. Jedno od tih načela je načelo oficijelnosti koje od suda zahteva aktivno ponašanje sve do okončanja izvršnog postupka, te je sud dužan hitno da preduzima sve radnje koje treba da dovedu do sprovođenja izvršenja i okončanja izvršnog postupka, što u konkretnoj situaciji nije bio slučaj. Osnovni razlog nerazumno dugog trajanja predmetnih izvršenja je neefikasno delovanje prvo Opštinskog suda u Leskovcu, a zatim Osnovnog suda u Leskovcu, njihovo nepostupanje u rokovima propisanim zakonom i nekorišćenje svih procesnih ovlašćenja koja su sudovima stajala na raspolaganju.

Ustavni sud je ocenio da je postavljeni zahtev u izvršnim postupcima za podnosioca ustavne žalbe bio od značaja, međutim i podnosilac ustavne žalbe je značajno doprineo dužini trajanja postupka imajući u vidu da je u izvršnom postupku I. 7083/10 od 2010. godine bio potpuno neaktivan, ne pokazujući interesovanje kod nadležnog suda za sprovođenje postupka, dok je istu potpunu pasivnost pokazao i u postupku I. 1619/10 od kraja 2006. godine.

Na osnovu svega izloženog, Ustavni sud je utvrdio da je raniji Opštinski sud u Leskovcu, a zatim Osnovni sud u Leskovcu odgovoran što predmetni izvršni postupci neopravdano dugo traju već osam godina, a i dalje nisu okončani, te da je navedenim postupanjem tih sudova podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, u izvršnom postupku koji se vodi u Osnovnom sudu u Leskovcu u predmetu I. 7083/10 (ranije predmet Opštinskog suda u Leskovcu I. 3573/05) i u izvršnom postupku koji se vodi pred Osnovnim sudom u Leskovcu I. 1619/10 (ranije predmet Opštinskog suda u Leskovcu I. 3760/05).

Ustavni sud smatra da navedeni propust nadležnih sudova da sprovedu izvršenja u korist podnosioca ustavne žalbe u periodu od osam godina predstavlja i povredu prava podnosioca na mirno uživanje imovine stečene potraživanjima utvrđenim izvršnim ispravama, koje je zajemčeno članom 58. stav 1. Ustava. S obzirom na to da prilikom odlučivanja u postupku po ustavnoj žalbi Ustavni sud uvažava i praksu međunarodnih institucija za zaštitu ljudskih prava, treba istaći i stav Evropskog suda po kome propust države da izvrši pravnosnažnu presudu ili drugu izvršnu ispravu izrečenu u korist podnosioca predstavke predstavlja mešanje u njegovo pravo na mirno uživanje imovine. Ustavni sud nalazi da svako novčano potraživanje na osnovu izvršne isprave ulazi u imovinu poverioca, te da, stoga, nesprovođenje izvršenja kojim je to potraživanje utvrđeno predstavlja povredu prava na mirno uživanje imovine garantovano odredbom člana 58. stav 1. Ustava.

Imajući u vidu navedeno, Ustavni sud je, saglasno odredbama člana 89. st. 1. i 2. Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu usvojio u tački 1. izreke, a u tački 3. izreke kao način otklanjanja štetnih posledica zbog utvrđene povrede ustavnih prava naložio nadležnom sudu da preduzme sve neophodne mere da se postupci iz tačke 1. okončali u najkraćem roku.

6. Na osnovu odredbe člana 89. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je u tački 2. izreke odlučio da se pravično zadovoljenje podnosioca ustavne žalbe zbog konstatovane povrede prava ostvari utvrđenjem prava na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 400 evra, obračunatom u dinarskoj protivvrednosti po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate. Prilikom odlučivanja o visini nematerijalne štete koju je pretrpeo podnosilac ustavne žalbe zbog utvrđene povrede ustavnog prava, Ustavni sud je cenio sve okolnosti od značaja, a posebno dužinu trajanja predmetnih izvršnih postupaka, kao i doprinos podnosioca dužini trajanja postupka. Ustavni sud smatra da navedeni novčani iznos predstavlja pravičnu i adekvatnu naknadu za povredu prava koju je podnosilac ustavne žalbe pretrpeo isključivo zbog neažurnog postupanja nadležnih sudova. Odlučujući o visini naknade nematerijalne štete, Ustavni sud je imao u vidu postojeću praksu ovoga suda, praksu Evropskog suda za ljudska prava u sličnim slučajevima, ekonomske i socijalne prilike u Republici Srbiji, kao i samu suštinu naknade nematerijalne štete koja oštećenom treba da pruži odgovarajuće zadovoljenje.

U pogledu zahteva podnosioca za određivanje naknade troškova za rad advokata za sastav ustavne žalbe, Ustavni sud ukazuje da nema uslova za određivanje tražene naknade troškova imajući u vidu da je članom 6. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu određeno da učesnici u postupku sami snose svoje troškove. Takođe, odredbom člana 83. stav 1. Zakona utvrđeno je da svako (poslovno sposobno) lice, uz ispunjenost i drugih uslova, može izjaviti ustavnu žalbu (i preduzimati druge radnje u postupku), što istovremeno znači i da nije obavezno da te radnje preduzima preko punomoćnika, uključujući i punomoćnika advokata. Odredbom člana 44. Poslovnika o radu Ustavnog suda ("Službeni glasnik RS", br. 24/08, 27/08 i 76/11) predviđeno je da se ne odbacuju podnesci kojima se pokreće postupak pred Ustavnim sudom i kada isti ne sadrže podatke neophodne za vođenje postupka ili imaju druge nedostatke koji onemogućavaju postupanje u predmetu, već se podnosiocu daje mogućnost da te nedostatke naknadno otkloni. Takođe, licima koja žele da izjave ustavnu žalbu Sud pruža svojevrsnu pravnu pomoć kroz ustanovljeni obrazac ustavne žalbe i pisano uputstvo za popunjavanje obrasca ustavne žalbe, koji su dostupni preko internet stranice Ustavnog suda ili se na zahtev dostavljaju zainteresovanom licu.

7. S obzirom na izneto, Ustavni sud je na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević

Odluka Ustavnog suda o povredi prava usled dugotrajnog neizvršenja sudskih odluka

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti