Ustavna žalba zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja ustavnu žalbu i utvrđuje povredu prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku. Podnosilac je tražio izvršenje presude za vraćanje na rad, ali je prvostepeni sud neadekvatno i neblagovremeno postupao, što je dovelo do neopravdanog odugovlačenja.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Bosa Nenadić, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi Dragana Cvetkovića iz Bosilegrada, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 3. marta 2011. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba Dragana Cvetkovića i utvrđuje se da je u izvršnom postupku koji se vodio pred Četvrtim opštinskim sudom u Beogradu u predmetu I. 13116/06 (ranije I. 6127/06) povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku, garantovano odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

2. Nalaže se nadležnom sudu u Beogradu da preduzme sve neophodne mere kako bi se izvršni postupak iz tačke 1. okončao u najkraćem roku.

3. Odluku objaviti u “Službenom glasniku Republike Srbije”.

O b r a z l o ž e nj e

1. Dragan Cvetković iz Bosilegrada je 3. aprila 2009. godine podneo Ustavnom sudu ustavnu žalbu zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku, zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, u izvršnom postupku koji se pred Četvrtim opštinskim sudom u Beogradu vodio u predmetu I. 13116/06, kao i zbog povrede načela zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava Republike Srbije, prava na slobodan razvoj ličnosti iz člana 23. stav 2. Ustava, prava na zabranu ropstva iz člana 26. stav 1. Ustava, prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, prava na naknadu štete iz člana 35. stav 2. Ustava, prava na rad iz člana 60. stav 1. Ustava, prava na zaključenje braka iz člana 62. st. 1. i 2. Ustava, prava na socijalnu zaštitu iz člana 69. stav 1. Ustava i prava na penzijsko osiguranje iz člana 70. Ustava.

Podnosilac ustavne žalbe je naveo: da je pravnosnažnom i izvršnom presudom Prvog opštinskog suda u Beogradu P1. 286/95 od 20. decembra 2001. godine usvojen njegov tužbeni zahtev i kao nezakonite poništene disciplinske presude Disciplinskog suda Sekretarijata unutrašnjih poslova u Gnjilanu pod brojem Ds-116-4 i Ds-116-5 od 4. februara 1994. godine i Višeg disciplinskog suda Ministarstva unutrašnjih poslova Republike Srbije Vds. 83100/94 od 7. aprila 1994. godine, kojima je tužilac oglašen krivim i kojima mu je izrečena disciplinska mera - prestanak radnog odnosa, odnosno disciplinska mera - raspored na drugo radno mesto za koje je propisana neposredno niža stručna sprema u trajanju od dve godine; da je kao izvršni poverilac, preko punomoćnika, 28. marta 2005. godine Opštinskom sudu u Gnjilanu podneo predlog za izvršenje na osnovu navedene presude Prvog opštinskog suda u Beogradu; da je Opštinski sud u Gnjilanu predlog za izvršenje prosledio Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu kao nadležnom za izvršenje; da je Četvrti opštinski sud u Beogradu rešenjem I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine dozvolio izvršenje u delu koji se odnosi na parnične troškove i troškove izvršnog postupka, a da nije odobrio, niti odbio izvršenje u delu u kojem je izvršni poverilac tražio da se odmah vrati na rad i da mu se priznaju sva prava iz radnog odnosa; da je, shodno navedenom, protiv ovog rešenja o izvršenju izjavio žalbu, koju je Okružni sud u Beogradu rešenjem Gž. 3616/06 od 13. septembra 2006. godine usvojio, ukinuo rešenje o izvršenju Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine i predmet vratio prvostepenom sudu na ponovni postupak, od kojeg do dana podnošenja ustavne žalbe nije dobio nikakav odgovor.

Podnosilac ustavne žalbe od Ustavnog suda traži da naredi njegovo vraćanje na rad u MUP, da mu se omogući ostvarivanje svih prava iz radnog odnosa, kao i da mu se nadoknadi celokupna šteta (materijalna i nematerijalna), nastala od dana podnošenja predloga za izvršenje.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom

Prema odredbi člana 82. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, broj 109/07), ustavna žalba se može izjaviti i ako nisu iscrpljena pravna sredstva, u slučaju kada je podnosiocu žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u spise predmeta Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 13116/06 (raniji broj I. 6127/06) i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Podnosilac ustavne žalbe je, kao izvršni poverilac, 18. aprila 2006. godine podneo Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika – Ministartvo unutrašnjih poslova Beograd – Sekretarijat unutrašnjih poslova u Gnjilanu, sa privremenim sedištem u Vranju, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Prvog opštinskog suda u Beogradu P 1. 286/95 od 20. decembra 2001. godine kojom je: u stavu prvom izreke usvojen tužbeni zahtev tužioca i poništena disciplinska presuda Disciplinskog suda Sekretarijata unutrašnjih poslova u Gnjilanu od 4. februara 1994. godine zavedena pod brojem Ds - 116-4 i disciplinska presuda istog suda broj Ds - 116-5 od 4. februara 1994. godine kojima je tužilac oglašen krivim i izrečena mu je disciplinska mera prestanak radnog odnosa i disciplinska presuda Višeg disciplinskog suda Ministarstva unutrašnjih poslova Republike Srbije od 7. aprila 1994. godine zavedena pod brojem Vds. 83100/94 kojom je preinačena prvostepena disciplinska presuda od 4. februara 1994. godine u pogledu izrečene disciplinske mere i tužiocu izrečena disciplinska mera raspored na drugo radno mesto za koje je propisano neposredno niža stručna sprema u trajanju od dve godine; u stavu drugom izreke obavezana tužena Republika Srbija – Ministarstvo unutrašnjih poslova da tužiocu na ime parničnih troškova plati ukupan iznos od 2.800,00 dinara.

Predlogom za izvršenje u stavu prvom izvršni poverilac je tražio da sud naloži izvršnom dužniku da ga vrati u radni odnos i da mu prizna sva prava iz radnog odnosa od dana prestanka radnog odnosa do dana vraćanja na rad, pod pretnjom novčanog kažnjavanja, u stavu drugom je tražio da mu se nadoknade parnični troškovi u iznosu od 2.800,00 dinara i troškovi izvršnog postupka, a u stavu trećem da sud naloži Narodnoj banci Srbije - Direkciji za registre i prinudnu naplatu – Odeljenju za prinudnu naplatu – Odseku za prijem osnova i naloga prinudne naplate u Kragujevcu (u daljem tekstu: NBS-OPN Kragujevac), da sprovede dozvoljeno prinudno izvršenje i da sa računa dužnika – MUP RS – Sekretarijat u Gnjilanu, sa privremenim sedištem u Vranju, skine iznos potraživanja i uplati na ime poverioca.

Četvrti opštinski sud u Beogradu je, najpre, dopisom posl. br. I-XIV od 11. maja 2006. godine naložio punomoćniku podnosioca predloga za izvršenje da dostavi izvršnu ispravu sa jasno vidljivom klauzulom izvršnosti shodno odredbi člana 50. Zakona o izvršnom postupku.

Po dostavljanju uredne izvršne isprave, Četvrti opštinski sud u Beogradu je doneo rešenje I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine kojim je dozvolio izvršenje u stavu drugom i trećem predloga za izvršenje, odnosno dozvolio je izvršenje u odnosu na dosuđene troškove parničnog postupka i troškove izvršnog postupka.

Izvršni poverilac je 14. jula 2006. godine izjavio žalbu protiv navedenog rešenja o izvršenju iz razloga što sud nije odlučio u odnosu na stav prvi predloga za izvršenje kojim je traženo da sud naloži izvršnom dužniku da poverioca odmah vrati na rad i da mu prizna sva prava iz radnog odnosa od dana prestanka radnog odnosa do dana vraćanja na rad, pod pretnjom novčanog kažnjavanja.

Okružni sud u Beogradu je rešenjem Gž. 3616/06 od 13. septembra 2006. godine usvojio žalbu, ukinuo rešenje o izvršenju Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine i predmet vratio prvostepenom sudu na ponovni postupak. U obrazloženju rešenja je, pored ostalog, navedeno da je prvostepeni sud po predlogu za izvršenje odlučio tako što je dozvolio izvršenje u odnosu na stav drugi i treći predloga, a nije odlučio po predlogu u pogledu činidbe koja se odnosi na vraćanje tužioca u radni odnos i predlogu za izricanje novčane kazne, pri čemu o razlozima nepostupanja po predlogu za izvršenje prvostepeni sud nije odlučivao u smislu odredaba člana 52. Zakona o izvršnom postupku, jer niti je odredio izvršenje po datom predlogu niti je predlog odbio, a što predstavlja zakonsku obavezu prema navedenom članu. Naime, o podnetom predlogu za izvršenje sud odlučuje rešenjem, koje mora da sadrži sve što je predviđeno odredbom člana 52. Zakona o izvršnom postupku, a stavom 4. istog člana propisano je da rešenje kojim se predlog za izvršenje potpuno ili delimično odbija mora biti obrazloženo. Kako je, u konkretnom slučaju, prvostepeni sud propustio da odluči o delu predloga za izvršenje koji se odnosi na činidbu, i to na vraćanje na rad i izricanje novčane kazne izvršnom dužniku, a o tome nije dao obrazloženje, dakle postupio je suprotno zakonskoj odredbi, to je rešenje prvostepenog suda zasnovano na bitnoj povredi odredaba parničnog postupka iz člana 361. stav 2. tačka 12) Zakona o parničnom postupku, jer rešenje o izvršenju uopšte nema razloga zbog kojih nije odlučeno o delu predloga za izvršenje. Dalje je navedeno, da će u ponovnom postupku prvostepeni sud otkloniti učinjenu povredu odredaba parničnog postupka tako što će odlučiti o predlogu za izvršenje od strane podnosioca, pri čemu će ukoliko smatra da predlog za izvršenje treba potpuno ili delimično odbiti doneti rešenje kojim će dati obrazloženje za takvu odluku.

U ponovnom postupku predmet je dobio novi broj I. 13116/06.

NBS-OPN Kragujevac je dopisom od 19. oktobra 2007. godine, kao i dopisom od 17. marta 2008. godine, postupila po nalozima Četvrtog opštinskog suda u Beogradu i obavestila sud da je rešenje o izvršenju I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine izvršeno u celosti 10. jula 2006. godine u korist izvršnog poverioca Dragana Cvetkovića.

Izvršni poverilac je podneskom, koji je primljen u Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu 12. marta 2007. godine, urgirao donošenje rešenja o izvršenju kojim će sud u celosti odlučiti o predlogu za izvršenje u skladu sa rešenjem Okružnog suda u Beogradu Gž. 3616/06 od 13. septembra 2006. godine.

Republičko javno pravobranilaštvo se podnescima od 10. i 15. oktobra i 8. novembra 2007. godine izjasnilo na dopise Četvrtog opštinskog suda u Beogradu od 1. i 17. oktobra 2007. godine kojima je traženo da se izjasne na okolnost visine novčane kazne po predlogu za izvršenje od 10. aprila 2006. godine.

Četvrti opštinski sud u Beogradu je 8. decembra 2008. godine doneo rešenje I. 13116/06 kojim je odbio kao neosnovan predlog izvršnog poverioca od 10. aprila 2006. godine. U obrazloženju rešenja je, pored ostalog, navedeno: da je odlučujući, u ponovnom postupku, o podnetom predlogu izvršnog poverioca sud izvršio uvid u spise predmeta, izvršnu ispravu – presudu Prvog opštinskog suda u Beogradu P1. 286/95 od 20. decembra 2001. godine i dopis NBS-OPN od 17. marta 2008. godine; da je odredbom člana 34. stav 1. Zakona o izvršnom postupku predviđeno da je izvršna isprava podobna za izvršenje ako su u njoj naznačeni izvršni poverilac i izvršni dužnik kao i predmet, vrsta, obim i vreme ispunjenja obaveze; da je imajući u vidu odredbu člana 8. stav 3. Zakona o izvršnom postupku kojim je predviđeno da se izvršenje sprovodi u obimu određenom u rešenju o izvršenju, sud nakon izvršenog uvida u izvršnu ispravu, u stav prvi navedene isprave, ocenio da je predlog poverioca neosnovan s obzirom da izvršnom ispravom nije određena obaveza dužnika čije prinudno izvršenje poverilac traži podnetim predlogom, te imajući u vidu okolnost da je izvršenje određeno rešenjem I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine sprovedeno u delu troškova parničnog postupka, sa zakonskom zateznom kamatom, i troškova izvršnog postupka, a što je utvrđeno uvidom u dopis NBS-OPN od 17. marta 2008. godine, sud je primenom odredbe člana 8. stav 3. Zakona o izvršnom postupku i odredbe člana 52. stav 4. istog zakona odlučio kao u izreci.

Žalbu je protiv navedenog rešenja izjavio izvršni poverilac 11. aprila 2009. godine i ona je 22. aprila 2009. godine ekspedovana suprotnoj strani na odgovor.

4. Za ocenu navoda ustavne žalbe, sa stanovišta Ustavom zajemčenog prava na pravično suđenje na čiju povredu se, između ostalog, podnosilac ustavne žalbe poziva, od značaja su sledeće odredbe Ustava i zakona:

Odredbom člana 32. stav 1. Ustava jemči se svakom pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Zakonom o izvršnom postupku ("Službeni glasnik RS", broj 125/04), koji je stupio na snagu 23. februara 2005. godine, propisano je: da se postupak izvršenja i postupak obezbeđenja pokreću na predlog poverioca (član 2. stav 1.); da izvršenje i obezbeđenje određuje i sprovodi sud (član 3.); da je u postupku izvršenja i obezbeđenja sud dužan da postupa hitno, da je o predlogu za izvršenje sud dužan da odluči u roku od tri dana od dana podnošenja predloga (član 5. st. 1. i 2.); da kad su ispunjeni uslovi za donošenje rešenja o izvršenju i za sprovođenje izvršenja, sud je dužan da donese rešenje o izvršenju i preduzima radnje sprovođenja izvršenja (član 4.); da se izvršenje sprovodi u obimu određenom u rešenju o izvršenju (član 8. stav 3.)); da sud određuje izvršenje samo na osnovu izvršne ili verodostojne isprave, ako ovim zakonom nije drugačije određeno (član 29.); da su izvršne isprave izvršna odluka suda i izvršno sudsko poravnanje (član 30. stav 1. tačka 1.)); da je izvršna isprava podobna za izvršenje ako su u njoj naznačeni izvršni poverilac i izvršni dužnik, kao i predmet, vrsta, obim i vreme ispunjenja obaveze (član 34. stav 1.); da ako se predlog za izvršenje podnosi sudu koji o potraživanju nije odlučivao u prvom stepenu, uz predlog se podnosi izvršna isprava u izvorniku ili overenom prepisu na koji je stavljena potvrda o izvršnosti, odnosno podnosi se verodostojna isprava, kao i da potvrdu o izvršnosti daje sud, odnosno organ koji je odlučivao o potraživanju u prvom stepenu (član 50. st. 1. i 2.); da u rešenju o izvršenju moraju biti navedeni izvršni poverilac i izršni dužnik, izvršna odnosno verodostojna isprava o potraživanju, potraživanje izvršnog poverioca, sredstva i predmeti izvršenja, kao i drugi podaci potrebni za sprovođenje izvršenja određeni ovim zakonom, kao i da rešenje kojim se predlog za izvršenje potpuno ili delimično odbija mora biti obrazloženo (član 52. st. 1. i 4.); da se u postupku izvršenja i obezbeđenja shodno primenjuju odredbe Zakona o parničnom postupku, ako ovim ili drugim saveznim zakonom nije drukčije određeno (član 14.).

5. Ocenjujući razloge i navode iznete u ustavnoj žalbi sa stanovišta jemstava sadržanih u odredbi člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud je utvrdio da je podnosiocu ustavne žalbe u predmetnom izvršnom postupku Četvrtog opštinskog suda u Beogradu I. 13116/06 povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, koje garantuje strankama zaštitu od neopravdanih odlaganja i odugovačenja postupka.

U pogledu perioda u odnosu na koji je Ustavni sud nadležan da ispituje povredu prava na suđenje u razumnom roku, Sud je utvrdio da se period u kome se građanima Srbije jemče prava i slobode utvrđene Ustavom i obezbeđuje ustavnosudska zaštita u postupku po ustavnoj žalbi počeo da teče 8. novembra 2006. godine, danom stupanja na snagu Ustava Republike Srbije. Međutim, s obzirom na to da sudski postupak predstavlja jedinstvenu celinu, Ustavni sud je stao na stanovište da ocena suđenja u razumnom roku mora da obuhvati celokupni period trajanja postupka od momenta njegovog pokretanja.

Analizirajući dužinu trajanja predmetnog izvršnog postupka, Ustavni sud je utvrdio da je navedeni postupak pokrenut 10. aprila 2006. godine, podnošenjem predloga za izvršenje od strane izvršnog poverioca, ovde podnosioca ustavne žalbe, Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu i da još uvek nije okončan. Do momenta podnošenja ustavne žalbe izvršni postupak je trajao tri godine.

Navedeno trajanje izvršnog postupka samo po sebi ukazuje da postupak nije okončan u okviru razumnog roka. Međutim, razumna dužina trajanja sudskog postupka je relativna kategorija, koja zavisi od niza činilaca koji se moraju uzeti u obzir u svakom pojedinom slučaju prema njegovim specifičnim okolnostima. Složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova koji vode postupak, kao i priroda postavljenog zahteva, odnosno značaj predmetnog prava za podnosioca ustavne žalbe su kriterijumi koji utiču na ocenu dužine trajanja postupka i određuju da li je postupak okončan u okviru razumnog roka ili ne.

Ispitujući navedene kriterijume za utvrđivanje eventualne povrede prava na suđenje u razumnom roku u konkretnom slučaju, Ustavni sud je ocenio da u ovom predmetu nije bilo složenih činjeničnih i pravnih pitanja o kojima bi se sud izjašnjavao. Naime, sud je trebalo da odluči o podnetom predlogu za izvršenje u celini, nakon čega je trebalo da sprovede izvršenje u skladu sa donetim rešenjem.

Ocenjujući postupanje nadležnog suda u izvršnom postupku, Ustavni sud je ocenio da Četvrti opštinski sud u Beogradu, u konkretnom slučaju, nije preduzeo sve mere i radnje na koje je po Zakonu o izvršnom postupku bio obavezan kako bi se izvršenje sprovelo, odnosno izvršni postupak okončao u razumnom roku. Naime, izvršni sud rešenjem o izvršenju I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine nije odlučio o predlogu izvršnog poverioca u celini. Okružni sud u Beogradu je rešenjem Gž. 3616/06 od 13. septembra 2006. godine ukinuo navedeno rešenje o izvršenju Četvrtog opštinskog suda i predmet vratio prvostepenom sudu na ponovni postupak, koji je nakon više od dve godine doneo rešenje I. 13116/06 od 8. decembra 2008. godine kojim je odbio kao neosnovan predlog izvršnog poverioca, jer je utvrdio da izvršnom ispravom nije određena obaveza dužnika čije je prinudno izvršenje poverilac tražio podnetim predlogom za izvršenje, a imajući u vidu okolnost da je izvršenje određeno rešenjem I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine sprovedeno u delu troškova parničnog postupka sa zakonskom zateznom kamatom, i troškova izvršnog postupka.

Ustavni sud je ocenio da je postavljeni zahtev u izvršnom postupku za podnosioca ustavne žalbe bio od značaja, s obzirom da je predlogom za izvršenje tražio da sud obaveže izvršnog dužnika da ga vrati na rad i da mu omogući ostvarivanje svih prava iz radnog odnosa, kao i namirenje dosuđenih mu parničnih troškova i troškova izvršnog postupka. Podnosilac ustavne žalbe se, po oceni Ustavnog suda, u skladu sa tim i ponašao u predmetnom izvršnom postupku.

Iz svega izloženog, Ustavni sud je ocenio da je svojim nepravilnim i nedelotvornim postupanjem, time što rešenjem o izvršenju I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine nije odlučio o predlogu za izvršenje u celini, Četvrti opštinski sud u Beogradu odgovoran što predmetni izvršni postupak nije okončan u razumnom roku, te je utvrdio da je takvim postupanjem suda podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava u postupku izvršenja pred tim sudom u predmetu I. 13116/06.

Imajući u vidu navedeno, Ustavni sud je, u skladu sa odredbom člana 89. stav. 1. Zakona o Ustavnom sudu (“Službeni glasnik RS”, broj 109/07) ustavnu žalbu u ovom delu usvojio, odlučujući kao u prvom delu tačke 1. izreke.

Saglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, a imajući u vidu da je rešenje o izvršenju I. 6127/06 od 20. juna 2006. godine izvršeno u odnosu na stav drugi i treći rešenja, odnosno da su izvršnom poveriocu namireni dosuđeni troškovi parničnog postupka, sa zateznom kamatom, i troškovi izvršnog postupka već 10. jula 2006. godine, kao i činjenicu da izvršnom ispravom nije određena obaveza dužnika čije je prinudno izvršenje poverilac tražio predlogom za izvršenje, Ustavni sud je, u tački 2. izreke, odlučio da se pravično zadovoljenje podnosioca ustavne žalbe zbog konstatovane povrede prava na suđenje u razumnom roku ostvari objavljivanjem ove odluke u “Službenom glasniku Republike Srbije”, kao i da se naloži nadležnom sudu da u što kraćem roku odluči o žalbi koju je izjavio izvršni poverilac protiv rešenja o izvršenju I. 13116/06 od 8. decembra 2008. godine i da preduzme sve neophodne mere kako bi se izvršni postupak u predmetu I. 13116/06 okončao u najkraćem roku.

6. Po oceni Ustavnog suda, podnosilac ustavne žalbe nije naveo ustavnopravne razloge niti je pružio neki dokaz da su mu u sprovedenom izvršnom postupku I. 13116/06 povređeni načelo zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava Republike Srbije, prava na slobodan razvoj ličnosti iz člana 23. stav 2. Ustava, na zabranu ropstva iz člana 26. stav 1. Ustava, na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, na naknadu štete iz člana 35. stav 2. Ustava, na rad iz člana 60. stav 1. Ustava, na zaključenje braka iz člana 62. st. 1. i 2. Ustava, na socijalnu zaštitu iz člana 69. stav 1. Ustava i na penzijsko osiguranje iz člana 70. Ustava.

Stoga je Ustavni sud ustavnu žalbu u odnosu na označena ustavom garantovana prava odbacio, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 4) Zakona o Ustavnom sudu, jer ne postoje Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka, kao u drugom delu tačke 1. izreke.

7. Polazeći od iznetog, Ustavni sud je, na osnovu odredbe člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Dragiša Slijepčević

Ustavna žalba zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti