Odluka o povredi prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku

Kratak pregled

Ustavni sud odbio je ustavnu žalbu, nalazeći da pravo na suđenje u razumnom roku nije povređeno u izvršnom postupku koji je trajao tri i po godine. Ocenjeno je da je izvršni sud postupao efikasno i delotvorno, preduzimajući sve potrebne radnje.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-5922/2017
04.03.2021.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Snežana Marković, predsednik Veća i sudije Miroslav Nikolić, dr Tijana Šurlan, Tatjana Đurkić, dr Milan Škulić, dr Jovan Ćirić, dr Nataša Plavšić i dr Vladan Petrov , članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalb i M. Ž . iz Aleksinca, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 4. marta 20 21. godine, doneo je

O D L U K U

1. Odbija se kao neosnovana ustavna žalba M. Ž . izjavljena zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku , zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Aleksincu u predmetu I. 12062/13.

2. Odbacuje se ustavna žalba M. Ž . izjavljena protiv rešenja Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 54/17 od 31. maja 2017. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. M. Ž . iz Aleksinca je , 7. jula 2017. godine, preko punomoćnika S . M, advokata iz Sokobanje, Ustavnom sudu podnela ustavnu žalbu, a 7. avgusta 2017. godine dopunu ustavne žalbe, zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku, zajemčenog odredbom člana 32. sav 1. Ustava Republike Srbije, u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Aleksincu u predmetu I. 12062/13 , kao i protiv rešenja Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 54/17 od 31. maja 2017. godine zbog povrede načela neposredne primene zajemčenih prava iz člana 18. Ustava Republike Srbije, načela ograničenja ljudskih i manjinskih prava iz člana 20. Ustava, prava na pravično suđenje i na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, prava na jednaku zaštitu prava i na pravno sredstvo iz člana 36. Ustava i prava na rad iz člana 60. Ustava.

Podnositeljka ustavne žalbe je detaljno obrazložila činjenično stanje, tok predmetnog izvršnog postupka, kao i sadržinu sudskih odluka donetih tokom postupka, navodeći: da je podnositeljka, kao izvršni poverilac, 25. decembra 2013. godine podnela predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika, svog poslodavca Z . c . Aleksinac ; da je rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine određeno predmetno izvršenje na osnovu izvršne isprave, pravnosnažne presude Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu P1. 1270/13 od 29. oktobra 2013. godine, kojom je usvojen tužbeni zahtev podnositeljke ustavne žalbe i poništen kao nezakonit aneks ugovora o radu broj 507 od 1. februara 2013. godine, zaključen između tužilje i tuženog poslodavca, kojim je promenjen član 1. aneksa ugovora o radu br. 4716 od 1. septembra 2006. godine, tako što je tužilja premeštena sa poslova i radnih zadataka doktora stomatologije, obavezan je tuženi da tužilju vrati i rasporedi na poslove i zadatke koji odgovaraju njenoj stručnoj spremi i radnom iskustvu prema Pravilniku o unutrašnjoj organizaciji i sistematizaciji radnih mesta i prizna joj sva prava kojoj joj pripadaju iz rada i po osnovu rada; da je osporenim rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 54/17 od 31. maja 2017. godine odbijen kao neosnovan prigovor podnositeljke i potvrđeno je prvostepeno rešenje istog suda I. 12062/13 od 6. aprila 2017. godine kojim je postupak izvršenja obustavljen jer je prestala potreba za radom izvršnog poverioca, u skladu sa Zaključkom Vlade Republike Srbije; da su osporenim rešenjem dezavuisana prava izvršnog poverioca – podnositeljke, jer izvršni dužnik nije postupio po pravnosnažnoj presudi i rešenju o izvršenju, a bio je dužan da izvršenje sprovede u celosti i u skladu sa izvršnom ispravom i podnositeljku vrati na rad; da je takođe nezakonita osporena odluka zbog konstatacije suda da izvršnom ispravom nije utvrđena obaveza dužnika da obezbedi faksimil sa ID brojem; da joj je zbog dužine trajanja predmetnog izvršnog postupka povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

Predložila je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu, utvrdi povredu označenih ustavnih načela i prava i poništi rešenje Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 54/17 od 31. maja 2017. godine. Zahtevala je naknadu nematerijalne štete zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku i naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, uvidom u spise predmeta Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Podnositeljka ustavne žalbe, kao izvršni poverilac , je 25. decembra 2013. godine podnela Osnovnom sudu u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika Z . c . Aleksinac , radi vraćanja na rad i raspoređivanja na odgovarajuće radno mesto , i radi naknade troškova parničnog postupka, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu P1. 1270/13 od 29. oktobra 2013. godine, i to plenidbom novčanih sredstava sa računa izvršnog dužnika. Rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine određeno je predloženo izvršenje.

Narodna banka Srbije je 14. januara 2014. godine obavestila izvršni sud da je rešenje o izvršenju I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine izvršeno 10. januara 2014. godine u pogledu namirenja novčanih potraživanja

Izvršni poverilac je podneskom od 24. januara 2014. godine obavestila sud da je nakon donošenja rešenja o izvršenju izvršni dužnik dao poveriocu ponudu za zaključenje aneksa ugovora o radu br. 127 od 13. januara 2014. godine, koju je poverilac prihvatio i potpisao i kojim je raspoređen na poslove i radne zadatke specijaliste ortopedije vilica i zuba u stomatološkoj službi u Aleksincu, ali da poveriocu nije dodeljen faksimil sa ID brojem i pomoć zubnog tehničara, čime mu je onemogućeno da overava naloge za protetska pomagala, te je poverilac dobio status neugovorenog radnika zbog čega smatra da dužnik nije u celosti postupio po pravnosnažnoj presudi i rešenju o izvršenju.

Izvršni poverilac je zatim 29. aprila 2014. godine obavestila sud da izvršni dužnik nije u svemu postupio po rešenju o izvršenju u tom smislu što je izvršnog poverioca vratio na radno mesto, ali u statusu neugovorenog radnika.

Rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 26. maja 2014. godine izrečena je novčana kazna izvršnom dužniku zbog nepostupanja po rešenju o izvršenju Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine, naloženo je izvršnom dužniku da postupi po navedenom rešenju o izvršenju i izvršnog poverioca vrati na odgovarajuće poslove koji u svemu odgovaraju njenoj stručnoj spremi i radnom iskustvu.

Izvršni dužnik je 21. juna 2014. godine podneo prigovor protiv navedenog rešenja i rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 161/14 od 15. jula 2014. godine ukinuto je rešenje Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 26. maja 2014. godine i predmet je vraćen na ponovno odlučivanje.

Zaključkom Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 25. jula 2014. godine naloženo je izvršnom dužniku da postupi po rešenju o izvršenju Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine i izvršnog poverioca vrati na rad i rasporedi na poslove koji odgovaraju njenoj stručnoj spremi i radnom iskustvu.

Rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 12. septembra 2014. godine izrečena je novčana kazna izvršnom dužniku, kao i odgovornom licu izvršnog dužnika zbog nepostupanja po zaključku Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 25. jula 2014. godine i naloženo je izvršnom dužniku i odgovornom licu da postupi po z aključku Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 25. jula 2014. godine.

Izvršni dužnik je 23. septembra 2014. godine podneo prigovor protiv navedenog rešenja i rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 234/14 od 16. oktobra 2014. godine odbijen je kao neosnovan prigovor izvršnog dužnika i potvrđeno je rešenje Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 12. septembra 2014. godine.

Zaključkom Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 3. decembra 2014. godine naloženo je izvršnom dužniku da postupi po rešenju o izvršenju Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine i izvršnog poverioca vrati na rad na poslove koji odgovaraju njenoj stručnoj spremi i radnom iskustvu.

Izvršni dužnik je dostavio sudu ugovor o radu od 16. marta 2015. godine kojim je izvršni poverilac zasnovala radni odnos kod izvršnog dužnika počev od 4. aprila 2015. godine.

Izvršni poverilac je 7. oktobra 2015. godine ukazao sudu da izvršni dužnik i dalje nije postupio po rešenju o izvršenju i rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 21. oktobra 2015. godine određeno je izvršenje rešenja tog suda I. 12062/13 od 12. septembra 2014. godine radi naplate novčane kazne od izvršnog dužnika, plenidbom novčanih sredstava sa računa izvršnog dužnika na račun Osnovnog suda u Aleksincu.

Rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 30. decembra 2015. godine određeno je izvršenje rešenja Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 12. septembra 2014. godine radi naplate novčane kazne protiv odgovornog lica izvršnog dužnika, i to plenidbo m zarade odgovornog lica.

Zaključkom Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 5. januara 2016. godine naloženo je izvršnom dužniku da postupi po rešenju o izvršenju Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine.

Izvršni dužnik je 12. januara 2016. godine podneo prigovor protiv rešenja Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 30. decembra 2015. godine i rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 73/16 od 29. februara 2016. godine usvojen je prigovor izvršnog dužnika i ukinuto je rešenje Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 30. decembra 2015. godine. Zaključkom Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 4. jula 2016. godine naloženo je izvršnom dužniku da postupi po rešenju Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine.

Rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 6. aprila 2017. godine obustavljen je postupak izvršenja određen rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine.

U obrazloženju rešenja je navedeno da je izvršni dužnik u podnesku od 18. jula 2016. godine naveo da je izvršnom poveriocu otkazan ugovor o radu, jer je prestala potreba za njenim radom u skladu sa zaključkom Vlade Republike Srbije.

Podnositeljka je 25. aprila 2017. godine podnela prigovor protiv navedenog rešenja o obustavi postupka izvršenja i osporenim rešenjem Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 54/17 od 31. maja 2017. godine odbijen je kao neosnovan prigovor izvršnog poverioca i potvrđeno je rešenje Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 6. aprila 2017. godine.

U obrazloženju osporenog rešenja, između ostalog, je navedeno: da je obaveza izvršnog dužnika po izvršnoj presudi da vrati izvršnog poverioca na rad, raspo redi na posao u skladu sa njenom stručnom sp remom i prizna joj prava iz radnog odnosa, te kako je izvršni dužnik a neksom ugovora o radu od 13. januara 2014. godine i ugovorom o radu od 16. marta 2015. godine vratio izvršnog poverioca na poslove koji nesporno odgovaraju njenoj stručnoj spremi i radnom iskustvu, a imajući u vidu da izvršni dužnik zbog ograničenja od strane Republičkog fonda za zdravstveno osiguranje i Ministarstva zdravlja Republike Srbije nije u mogućnosti da izvršnom poveriocu izda ID faksimil, a da inače izvršnom ispravom i nije utvrđena obaveza dužnika da izvršnom poveriocu obezbedi faksmil sa ID brojem, to je obaveza izvršnog dužnika po presudi ispunjena, te je pravilno prvostepeni sud zaključio da su ispunjeni uslovi za obustavu izvršnog postupka; da pri tome nije od značaja to što je rešenjem od 29. decembra 2015. godine poveriocu otkazan ugovor o radu od 16. marta 2015. godine, jer će svoja prava u vezi sa poništajem poverilac ostvarivati u drugom postupku.

4. Za ocenu navoda i razloga iz ustavne žalbe sa stanovišta Ustavom zajemčenih prava na čiju se povredu podnositeljke ustavne žalbe pozva la, od značaja su sledeće odredbe Ustava i zakona:

Odredbom člana 32. stav 1. Ustava utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Odredbama člana 36. Ustava utvrđeno je da se jemči jednaka zaštita prava pred sudovima i drugim državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinica lokalne samouprave i da svako ima pravo na žalbu ili drugo pravno sredstvo protiv odluke kojom se odlučuje o njegovom pravu, obavezi ili na zakonu zasnovanom interesu.

Članom 60. Ustava utvrđeno je: da se jemči pravo na rad, u skladu sa zakonom; da svako ima pravo na slobodan izbor rada; da su svima pod jednakim uslovima, dostupna sva radna mesta; da svako ima pravo na poštovanje dostojanstva svoje ličnosti na radu, bezbedne i zdrave uslove rada, potrebnu zaštitu na radu, ograničeno radno vreme, dnevni i nedeljni odmor, plaćeni godišnji odmor, pravičnu naknadu za rad i na pravnu zaštitu za slučaj prestanka radnog odnosa ; da se niko tih prava ne može odreći; da se ženama, omladini i invalidima omogućuje posebna zaštita na radu i posebni uslovi rada, u skladu sa zakonom.

Članom 18. Ustava utvrđeno je načelo neposredne primene zajemčenih prava, a članom 20. Ustava načelo ograničenja ljudskih i manjinskih prava.

Zakonom o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, br. 31/11, 99/11-dr. zakon, 109/13-Odluka US, 55/14 i 139/14), koji se primenjivao u vreme pokretanja predmetnog izvršnog postupka , bilo je propisano : da je postupak izvršenja i obezbeđenja hitan (član 6.); da je o predlogu za izvršenje sud dužan da odluči u roku od pet radnih dana od dana podnošenja predloga i da odluku dostavi strankama u roku od pet radnih dana od dana donošenja, osim ako se predlog za izvršenje zasniva na stranoj izvršnoj ispravi koja nije prethodno priznata od domaćeg suda ; da u slučaju da o priznanju strane izvršne isprave odlučuje sud nadležan za njeno izvršenje, sud je dužan da o predlogu za izvršenje odluči u roku od 30 dana od dana podnošenja predloga, ukoliko je predlog za izvršenje podnet istovremeno sa predlogom za priznanje strane izvršne isprave ; da rokovi koje određuje sud za preduzimanje određenih radnji ne mogu biti duži od pet radnih dana, osim ako ovim zakonom nije drugačije propisano (član 7.).

5. Razumna dužina trajanja sudskog postupka je relativna kategorija, koja zavisi od niza činilaca, koji se moraju uzeti u obzir u svakom pojedinačnom slučaju prema njegovim specifičnim okolnostima. Složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova, kao i priroda postavljenog zahteva, odnosno značaj raspravljanog prava za podnosioca ustavne žalbe su kriterijumi koji utiču na ocenu dužine trajanja postupka i određuju da li je postupak okončan u okviru razumnog roka ili ne.

Bitna karakteristika izvršnog postupka je njegov prinudni karakter koji određuje osnovna načela tog postupka. Jedino od tih načela je načelo oficijelnosti koje od suda zahteva aktivno ponašanje sve do okončanja izvršnog postupka, te je sud nadležan hitno da preduzima sve radnje koje treba da dovedu do sprovođenja izvršenja i okončanja izvršnog postupka.

Ocenjujući postupanje nadležnog izvršnog suda u predmetnom izvršnom postupku koji je trajao tri i po godine, a polazeći pri tome od prakse i kriterijuma Ustavnog suda , kao i međunarodnih institucija za zaštitu ljudskih prava, Ustavni sud je utvrdio da je izvršni sud delotvorno i efikasno postupao i redovno preduzimao izvršne radnje tokom postupka izvršenja kako bi doprineo okončanju predmetnog izvršnog postupka u razumnom roku i bez odugovlačenja.

Naime, nakon donošenja rešenja o izvršenju, novčani deo potraživanja podnositeljke kao izvršnog poverioca je namiren posle deset dana.

Izvršni sud je u više navrata, nakon obaveštenja izvršnog poverioca da izvršni dužnik nije postupio po rešenju o izvršenju i vratio podnositeljku na odgovarajuće radno mesto, don eo rešenj a o novčanom kažnjavanju izvršnog dužnika i odgovornog lica izvršnog dužnika zbog nepostupanja po rešenju izvršenju, sa istovremenim nalogom da dužnik postupi po rešenju o izvršenju. Takođe, izvršni sud je u više navrata donosio zaključke kojima je nalagao izvršnom dužniku da postupi po rešenju o izvršenju. Dalje, nakon podnošenja prigovora izvršnog dužnika protiv prvog donetog rešenja o izricanju novčane kazne, izvršni sud je odlučio za dva meseca, a o prigovoru protiv drugog rešenja o izricanju novčane kazne je odlučio za mesec dana. Zatim je izvršni postupak obustavljen iz razloga što je obaveza izvršnog poverioca po izvršnoj ispravi ispunjena jer je izvršni dužnik vratio podnositeljku na rad na odgovarajuće poslove, a ugovor o radu joj je otkazan jer je prestala potreba za njenim radom, dok će svoja prava u vezi otkaza ugovora o radu ostvariti u drugom postupku.

Dakle, polazeći od svega navedenog, po oceni Ustavnog suda, izvršni sud je aktivno postupao tokom celog izvršnog postupka i redovno je preduzimao sve zakonske radnje i mere koje su trebale da dovedu do njegovog okončanja.

Ustavni sud ocenjuje da je postavljeni zahtev bio od egzistencijalnog i materijalnog značaja za podnositeljku ustavne žalbe, a ocenjujući ponašanje podnositeljke, Ustavni sud nalazi da podnositeljka nije doprinela dužini trajanja postupka izvršenja.

S obzirom na izloženo, Ustavni sud je utvrdio da podnosteljki ustavne žalbe nije povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, u izvršnom postupku koji je vođen pred Osnovnim sudom u Aleksincu u predmetu I. 12062/13, te je, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15 – dr. zakon i 103/15) , odbio ustavnu žalbu kao neosnovanu.

6. U pogledu osporavanja rešenja Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 54/17 od 31. maja 2017. godine, kojim je potvrđeno rešenje Osnovnog suda u Aleksincu I. 12062/13 od 6. aprila 2017. godine kojim je obustavljen postupak izvršenja određen rešenjem Osnovnog suda u Nišu – Sudska jedinica u Aleksincu I. 12062/13 od 27. decembra 2013. godine zbog prestanka potrebe za radom izvršnog poverioca kod izvršnog dužnika, zbog povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud nalazi da podnositeljka ustavne žalbe, nezadovoljna osporenom odlukom, formalno se pozivajući na povredu prava na pravično suđenje, od Ustavnog suda zapravo traži da postupa kao revizijski sud i da još jednom, nakon nadležnog izvršnog suda, preispita zakonitost osporenog rešenja.

Po oceni Suda, drugostepeni sud je u osporenom rešenju dao jasne, detaljno argumentovane i ustavnopravno prihvatljive razloge na osnovu kojih je odbio prigovor podnositeljke protiv prvostepenog rešenja kojim je obustavljen postupak izvršenja. Ustavni sud nalazi da je ustavnopravno prihvatljivo obrazloženje drugostepenog suda da je u konkretnom slučaju obaveza izvršnog dužnika ispunjena imajući u vidu da je ta obaveza po izvršnoj presudi bila da izvršni dužnik vrati izvršnog poverioca na rad i rasporedi na odgovarajući posao, te kako je izvršni dužnik ispunio svoju obavezu , stekli su se uslovi za obustavu postupka. Dakle, izvršni sud je za svoju odluku dao potpuno ustavnopravno prihvatljivo obrazloženje za svoj stav koje u potpunosti prihvata i ovaj sud, i detaljno je odgovorio na sve žalbene navode podnosioca.

U pogledu navoda podnositeljke da joj je osporenim rešenjem povređeno pravo na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava, Ustavni sud je utvrdio da ovaj navod nije potkrepljen dokazima o različitom postupanju suda poslednje instance u istovetnim činjeničnim i pravnim situacijama, a što predstavlja neophodan uslov da bi se mogla utvrditi povreda prava na jednaku zaštitu prava pred sudovima. Stoga je Sud našao da ustavna žalba ne sadrži ustavnopravne razloge kojima bi bila potkrepljena tvrdnja o povredi navedenog ustavnog prava.

U odnosu na istaknutu povredu prava na pravno sredstvo iz člana 36. stav 2. Ustava, Ustavni sud ukazuje da se označenim pravom, pre svega, jemči dvostepenost u odlučivanju, odnosno pravo da se u postupku po žalbi ili drugom pravnom sredstvu, pred organom više instance, ispita zakonitost prvostepene odluke, što ne podrazumeva i pravo na pozitivan ishod drugostepenog postupka za lice koje je izjavilo pravno sredstvo, ako za to nije bilo osnova.

U odnosu na pozivanje na povredu načela iz čl. 18. i 20. Ustava, Ustavni sud ističe da se navedenim odredbama Ustava ne jemči nijedno samostalno ljudsko ili manjinsko pravo ili sloboda, već se utvrđuje načelo u skladu sa kojim se ostvaruju sva zajemčena prava i slobode, te do njihove povrede može doći samo ukoliko je istovremeno utvrđena povreda nekog određenog ljudskog prava ili slobode, s obzirom na njegovu akcesornu prirodu, što ovde nije slučaj.

Budući da podnositeljka povredu prava na rad iz člana 60. Ustava zasniva na navodima o povredi prava na pravično suđenje, to je Ustavni sud ocenio da ni navodi o povredi prava na rad nisu ustavnopravno prihvatljivi.

Stoga je Ustavni sud, u tački 2. izreke, odbacio ustavnu žalbu u delu izjavljenom protiv rešenja Osnovnog suda u Aleksincu Ipv. I. 54/17 od 31. maja 2017. godine, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka.

7. U pogledu zahteva podnositeljke za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom, Ustavni sud podseća da je u svojoj dosadašnjoj praksi više puta razmatrao navedeno pitanje, te da je zauzeo stav da, u smislu člana 6. Zakona o Ustavnom sudu, nema osnova za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom. S tim u vezi, Ustavni sud se poziva na obrazloženje koje je dato , pored mnogih drugih, u Odluci Už-633/2011 od 8. maja 2013. godine (videti internet stranicu Ustavnog suda na : www.ustavni.sud.rs).

8. Na osnovu svega iznetog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13, Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Snežana Marković, s.r.

Odluka o povredi prava na suđenje u razumnom roku u izvršnom postupku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti