Odbacivanje ustavne žalbe zbog nepostojanja ustavnopravnih razloga

Kratak pregled

Ustavni sud je odbacio ustavnu žalbu jer podnosilac nije naveo povredu Ustavom zajemčenih prava. Umesto toga, osporavao je utvrđeno činjenično stanje i ocenu dokaza, tražeći da Ustavni sud deluje kao instancioni sud, što je van njegove nadležnosti.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Bosa Nenadić i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, dr Goran Ilić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Dragiša Slijepčević, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi Milete Dimitrijevića iz Kladurova, opština Petrovac, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 11. novembra 2010. godine, doneo je

 

R E Š E Nj E

Odbacuje se ustavna žalba Milete Dimitrijevića izjavljena protiv presude Opštinskog suda u Petrovcu na Mlavi P. 263/04 od 18. decembra 2008. godine i presude Okružnog suda u Požarevcu Gž. 298/09 od 3. marta 2009. godine.

 

O b r a z l o ž e nj e

 

1. Mile Dimitrijević iz Kladurova, opština Petrovac, je 21. aprila 2009. godine Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu protiv presude Opštinskog suda u Petrovcu na Mlavi P. 263/04 od 18. decembra 2008. godine i presude Okružnog suda u Požarevcu Gž. 298/09 od 3. marta 2009. godine. U ustavnoj žalbi nije navedeno Ustavom zajemčeno pravo za koje podnosilac smatra da mu je osporenim pojedinačnim aktima povređeno ili uskraćeno, već podnosilac ističe da ustavnu žalbu podnosi „nezadovoljan ovakvim presudama“, smatrajući da one nisu ni zakonite, ni pravedne.

Podnosilac ustavne žalbe svoje navode obrazlaže time što ističe da se prvostepeni i drugostepeni sud neosnovano pozivaju na to da on nije dokazao svoje navode iz tužbe i da sudovi nisu uzeli u obzir njegove dokaze, da prvostepeni sud nije smeo za svedoke da pozove „učesnike u zločinu“, odnosno lica koja su mu pričinila štetu čiju je naknadu tražio tužbenim zahtevom. Dalje navodi da „u svemu ostaje pri svojim dosadašnjim navodima iz tužbe, žalbe i iz gomile pismenih dokaza koje je dostavio u parničnom postupku“, a u prilog navoda da nema sredstava da plati dosuđene troškove parničnog postupka prilaže „sirotinjska uverenja“ – uverenje Poreske uprave, Filijale Petrovac, od 9. januara 2009. godine da se ne nalazi u službenoj evidenciji kao poreski obveznik, uverenje Službe za katastar nepokretnosti Petrovac od 25. januara 2009. godine da nema upisanih nepokretnosti na području opštine Petrovac i presudu Opštinskog suda u Požarevcu P. 2485/84 od 9. novembra 1984. godine, donetu na osnovu priznanja u drugom parničnom postupku koji je podnosilac ustavne žalbe vodio pred tim sudom, a kojom je određeno da svaka stranka snosi svoje troškove. Podnosilac ustavne žalbe zaključuje da su se „parnični i krivični postupci protiv tuženih policajaca kod Opštinskog suda u Petrovcu na Mlavi od samog početka vodili sasvim pristrasno u svemu na štetu tužioca Mileta Dimitrijevića zato što je tužilac funkcioner druge stranke i zato žele policajci i sudije da mu napakoste pomoću tih postupaka“.

2. Odredbom člana 170. Ustava Republike Srbije je utvrđeno da se ustavna žalba može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, saglasno odredbi člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, broj 109/07) istovetna je odredbi člana 170. Ustava.

Iz navedenih odredaba Ustava i Zakona proizlazi da je Ustavni sud u postupku po ustavnoj žalbi nadležan jedino da utvrđuje postojanje povrede ili uskraćivanja Ustavom zajemčenih prava i sloboda, a ne da kao instancioni sud ispituje zakonitost pojedinačnih akata donetih u postupku koji je prethodio podnošenju ustavne žalbe. Stoga se i navodi ustavne žalbe moraju zasnivati na ustavnopravnim razlozima, kojima se, sa stanovišta Ustavom utvrđene sadržine određenog prava ili slobode, ukazuje na njegovu povrredu, odnosno uskraćivanje.

3. Ustavni sud je u sprovedenom prethodnom postupku utvrdio da se navodi ustavne žalbe, koja se očito odnosi na povredu prava na pravično suđenje, ne zasnivaju na ustavnopravnim razlozima, već podnosilac ustavne žalbe, nezadovoljan ishodom parničnog postupka koji je vodio, pred Ustavnim sudom osporava pravosnažno utvrđeno činjenično stanje i ocenu izvedenih dokaza na kojima se zasnivaju osporene parnične presude, očekujući od Ustavnog suda da još jednom preispita njihovu zakonitost.

Polazeći od navedenog, Ustavni sud je ustavnu žalbu odbacio, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 4) Zakona o Ustavnom sudu, jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka i odlučivanje.

4. S obzirom na izloženo, Ustavni sud je, na osnovu odredbe člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, rešio kao u izreci.

 

 

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Bosa Nenadić