Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi protiv presuda povodom ugovora o zameni nepokretnosti

Kratak pregled

Ustavni sud odbio je ustavnu žalbu, utvrdivši da redovni sudovi nisu proizvoljno primenili pravo prilikom ocene punovažnosti ugovora o zameni nepokretnosti iz 1995. godine. Povreda prava na pravično suđenje i drugih ustavnih prava nije utvrđena u osporenim presudama.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-6172/2011
25.03.2015.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća i sudije dr Dragiša B. Slijepčević, dr Marija Draškić, dr Agneš Kartag Odri, dr Goran P. Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i mr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi M. I. iz Šida, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 25. marta 2015. godine, doneo je

O D L U K U

1. Odbija se kao neosnovana ustavna žalba M . I . izjavljena protiv delimične presude Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 9. juna 2003. godine, presude Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine, presude Vrhovnog kasacionog suda Rev1. 132/13 od 4. juna 2014. godine, presude Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010. godine i presude Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 4 522/11 od 16. maja 2012. godine.

2. Odbacuje se ustavna žalba M. I . izjavljena zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku u postupku koji je vođen pred Opštinskim sudom u Šidu u predmetu P. 292/95.

3. Ukida se Delimična odluka Už - 6172/2011 od 24. decembra 2013. godine u tački 4. izreke o odlaganju izvršenja presude Osno vnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010. godine, u delu koji je potvrđen presudom Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 4522/11 od 16. maja 2012. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. M. I . iz Šida je , 5. decembra 2011. godine, preko punomoćnika S . P . i drugih, advokata iz Beograda, podnela Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv delimične presude Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 9. juna 2003. godine, presude Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine i rešenja Vrhovnog kasacionog suda Rev. 835/11 od 14. septembra 2011. godine. Podnositeljka ustavne žalbe je 10. avgusta 2012. godine, dopunila navedenu ustavnu žalbu tako što je osporila i presude Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010. godine i Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 4522/11 od 16. maja 2012. godine. Navedeni akti se osporavaj u zbog povrede načela i prava utvrđenih odredbama čl. 21, 32, 36, 40, 58. i 76. Ustava Republike Srbije. Podnositeljka ustavne žalbe, takođe, smatra da joj je od strane Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

M. I. iz Šida je, 20. marta 201 4. godine, preko punomoćnika S. P . i drugih, advokata iz Beograda, podnela Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv rešenja Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici - Sudska jedinica u Šidu I. 2170/12 od 29. novembra 2012. godine.

M. I. iz Šida je, 10. novembra 201 4. godine, preko punomoćnika G. P . i drugih, advokata iz Beograda, podnela Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude Vrhovnog kasacionog suda Rev1. 132/13 od 4. juna 2014. godine, zbog povrede načela i prava utvrđenih odredbama člana 21, člana 32. stav 1, člana 58. i 76. stav 2. i člana 78. stav 3. Ustava Republike Srbije, kao i zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku u postupku koji se vodio pred Opštinskim sudom u Šidu u predmetu P. 252/95.

Podnositeljka u inicijalnoj ustavnoj žalbi , podnetoj 5. decembra 2011. godine , povodom koje je formiran ovaj predmet i kasnije podnetim ustavnim žalbama, iznosi činjenice koje su prethodile sudskom sporu u kome su donet e osporen e presude i detaljno obrazlaž e parnični postupak koji je prethodio podnošenju ustavne žalbe , pored ostalog, navodi : da se osporenim odlukama održava na snazi ugovor protivno izričitim odredbama zakona koji ukazuju na njegovu ništavost; da postoje formalni nedostaci koji utiču na mogućnost raskida ugovora; da se osporene presude zasnivaju na nedozvoljenim raspolaganjima stranaka; da se takvim odlukama podržava nezakonita praksa zamena nepokretnosti između lica srpske i hrvatske nacionalnosti na teritoriji Srbije i Hrvatske kao pravno legitiman način rešavanja "političkih pitanja"; da je na taj način "veštački" menjan nacionalni sastav stanovništava na teritorijama u kojima tradicionalno živi hrvatska manjina; da je nacionalnost stranaka odlučna činjenica na kojoj revizijski sud zasniva svoju odluku. Polazeći od navedenog, podnositeljka predlaže da se utvrdi povreda označenih ustavnih prava, te da se ponište presude koje su osporene podnetim ustavnim žalbama.

Pored toga, podnositeljka u ustavnoj žalbi kojom je osporila rešenje o izvršenju Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu I. 2170/12 od 29. novembra 2012. godine navodi da izvršni sud nije odložio izvršenje određeno tačkom 4. Delimične odluke Ustavnog suda Už-6172/2011 od 24. decembra 2013. godine, te je zahtevala da do donošenja konačne odluke o njenoj ustavnoj žalbi, Ustavni sud, saglasno odredbi člana 46. stav 1. tačka 3) Zakona o Ustavnom sudu, navedeno rešenje o izvršenju "stavi van snage, obustavi postupak u delu koji se odnosi na predaju nepokretnosti i ukinu sve sprovedene izvršne radnje, ili donese drugu odluku koja bi shodno faktičkom i procesnom stanju izvršnog postupka omogućila da se izvršni postupak vrati u stanje koje je postojalo pre predaje nepokretnosti".

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, izvršio uvid u celokupnu dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Podnositeljka ustavne žalbe i njen sada pok. suprug podneli su 14. avgusta 1995. godine tužbu Opštinskom sudu u Šidu protiv tuženih N.D. i dr. radi poništaja ili raskida ugovora o zameni nepokretnosti od 10. avgusta 1995. godine, u vezi koje je formiran predmet P. 292/95. Zatim su N.D. i dr. dana 22. avgusta 1995. godine podneli posebnu tužbu protiv podnositeljke ustavne žalbe i njenog sada pok. supruga, radi predaje poseda, povodom koje je formiran predmet P. 304/95. Na predlog parničnih stranaka izvršeno je spajanje postupka po ovim tužbama u jedinstveni postupak, koji je pred Opštinskim sudom u Šidu vođen u predmetu P. 292/95.

Delimičnom presudom Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 22. aprila 1997. godine, u stavu prvom izreke, odbijen je u celini , kao neosnovan , prvi po redu postavljeni tužbeni zahtev tužilaca L.I. i M.I, ovde podnositeljke ustavne žalbe, za poništaj ugovora o zameni nekretnina zaključenog dana 10. avgusta 1995. godine i overenog kod Opštinskog suda u Šidu Ov. 2375/95 između tužilaca i tuženih, kao i zahtev za uspostavu zemljišno-knjižnog stanja na nekretninama koje su predmet ovog ugovora, koje je u zemljišnim knjigama postojalo pre zaključenja predmetnog ugovora ; stavom drugim izreke odbijen je u celini kao neosnovan drugi po redu postavljeni tužbeni zahtev tužilaca za raskid navedenog ugovora o zameni nekretnina, kao i zahtev za uspostavu zemljišno-knjižnog stanja koje je u zemljišnim knjigama postojalo pre zaključenja predmetnog ugovora; stavom trećim izreke je odlučeno da će se o protivtužbenom zahtevu protivtužilaca, kao i o troškovima parničnog postupka odlučiti konačnom presudom. U uvodu ove presude označena je vrednost predmeta spora u iznosu od 236.064,70 dinara.

Presudom Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 878/98 od 20. jula 1998. godine odbijena je kao neosnovana žalba tužilaca i potvrđena je delimična presuda Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 22. aprila 1997. godine. U uvodu ove drugostepene presude označena je vrednost predmeta spora u iznosu od 236.064,70 dinara.

Vrhovni sud Srbije je rešenjem Rev. 3969/99 od 15. septembra 1999. godine ukinuo presudu Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 878/98 od 20. jula 1998. godine i delimičnu presudu Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 22. aprila 1997. godine i predmet vratio prvostepenom sudu na ponovno suđenje.

U ponovnom postupku, Opštinski sud u Šidu je doneo osporenu delimičnu presudu P. 292/95 od 9. juna 2003. godine, kojom je, u stavu prvom izreke , odbijen u celini , kao neosnovan , prvi po redu postavljeni tužbeni zahtev tužilaca za poništaj ugovora o zameni nekretnina zaključenog dana 10. avgusta 1995. godine i overenog kod Opštinskog suda u Šidu Ov. 2375/95 između tužilaca sada pok. L.I. i njegove supruge M.I. i tuženih, kao i zahtev za uspostavu zemljišno-knjižnog stanja na nekretninama koje su predmet ovog ugovora, koje je u zemljišnim knjigama postojalo pre zaključenja predmetnog ugovora ; stavom drugim izreke odbijen je u celini kao neosnovan drugi po redu postavljeni tužbeni zahtev tužilaca za raskid navedenog ugovora o zameni nekretnina, kao i zahtev za uspostavu zemljišno-knjižnog stanja koje je u zemljišnim knjigama postojalo pre zaključenja predmetnog ugovora; stavom trećim izreke je odlučeno da će se o protivtužbenom zahtevu protivtužilaca, kao i o troškovima parničnog postupka odlučiti konačnom presudom. U uvodu ove presude označena je vrednost predmeta spora u iznosu od 236.064,70 dinara.

Tužilja je izjavila žalbe protiv navedene delimične presude P. 292/95 od 9. juna 2003. godine.

Osporenom presudom Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine odbijene su kao neosnovane žalbe tužilje, i potvrđena je delimična presuda Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 9. juna 2003. godine.

Rešenjem Vrhovnog kasacionog suda Rev. 835/11 od 14. septembra 2011. godine odbačena je kao nedozvoljena revizija tužilje izjavljena protiv presude Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine.

Delimičnom odlukom Už-6172/2011 od 24. decembra 2013. godine, Ustavni sud je u tač. 1. i 2. izreke usvojio ustavnu žalbu M . I . i utvrdio da je rešenjem Vrhovnog kasacionog suda Rev. 835/11 od 14. septembra 2011. godine povređen o prav o podnosi teljke ustavne žalbe na pravično suđenje zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, te je poništio rešenje Vrhovnog kasacionog suda Rev. 835/11 od 14. septembra 2011. godine i naložio istom sudu da donese novu odluku o reviziji podnositeljke izjavljenoj protiv presude Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine; tačkom 3. izreke usvojio je ustavnu žalbu podnositeljke i utvrdio da je njoj u parničnom postupku koji se pred Opštinskim sudom u Šidu vodio u predmetu P. 293/95 povređeno pravo na suđenje u razumnom roku; tačkom 4. izreke odložio je izvršenje presude Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010. godine , u delu koji je potvrđen presudom Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 4522/11 od 16. maja 2012. godine, do donošenja odluke Us tavnog suda o ustavnoj žalbi M. I ; tačkom 5. izreke odbačen je predlog podnositeljke za odlaganje izvršenja pravnosnažne delimične presude Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 9. juna 2003. godine.

Postupajući po nalogu Ustavnog suda za donošenje nove odluke po reviziji podnositeljke izjavljenoj protiv presude Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine , Vrhovni kasacioni sud je doneo osporenu presudu Rev1. 132/13 od 4. juna 2014. godine. U obrazloženju ove presude je navedeno: da je između tužilaca L . I, koji je preminuo u toku postupka i njegove supruge M. I, sa jedne strane, i tuže nih, sa druge strane, zaključen ugovor o zameni nekretnina 10. avgusta 1995. godine, koji je overe n kod Opštinskog suda u Šidu Ov. 2375/95 12. avgusta 1995. godine ; da su navedenim ugovorom tužioci ustupili tuženim a u vlasništvo kuću i dvorište na parceli broj 1645 u površini od 5,43 ara u Šidu, a tuženi, kao suvlasnici, ustupili su tužiocima svoju nepokretnu imovinu u Hrvatskoj, i to dve kuće i više parcela u KO R . B . i KO P; da je u ugovoru navedeno da su ugovarači saglasni da zamenjene nepokretnosti odgovaraju jedne drugima po vrednosti i da potpisom tog ugovora predaju jedni drugima u posed sve nekretnine koje su predmet ugovora; da je označeno da su se stranke dobrovoljno i bez ikakve prisile odlučile na ovu zamenu svojom voljom; da ugovor sadrži i klauzulu intabulandi za obe ugovorne strane; da su tuženi tokom 1991. godine izbegli iz Hrvatske i u vreme zaključenja ugovora živeli su u Šidu; da su se za vreme ratnih dešavanja u Hrvatskoj u avgustu 1995. godine, stranke dogovorile da izvrše zamenu svojih nepokretnosti, jer su tuženi želeli da ostanu u Srbiji, a tužioci nameravali da se presele u Hrvatsku ; da su tuženi neposrednim uvidom na terenu bili upoznati sa stanjem nekretnina tužilaca u Šidu, a tužioci su se o stanju nekretnina tuženih u Hrvatskoj informisali na osnovu kazivanja tuženih, fotografija koje su tuženi posedovali i pojedinih pismenih dokumenata - rešenja nadležnog katastra i uprave prihoda, kao i darovnica, na osnovu kojih su suvlasnici N.B. i D .B. deo imovine poklonili svojoj deci, tuženima A.B. i R .B, kao i na osnovu izjave prijatelja iz Hrvatske koji je obišao imanje tuženih pre zaključenja ugovora i o viđenom stanju obavestio tužioce; da su tužioci takođe bili upoznati sa činjenicom da u kućama tuženih stanuju hrvatske izbeglice; da su se tuženi uknjižili kao suvlasnici na dobijenoj imovini u Šidu, dok se tužioci nisu uknjižili na imovini u Hrvatskoj; da je veštačenjem utvrđeno da razmenjene nepokretnosti imaju približno jednaku vrednost.

Kod takvog činjeničnog stanja, revizijski sud je našao da su pravilno nižestepeni sudovi zaključili da ugovor o zameni nepokretnosti nije ništav, niti rušljiv pravni posao, kao i da ne postoje razlozi za raskid toga ugovora. Naime, u govor je bio zaključen u skladu sa odredbama člana 4. Zakona o prometu nepokretnosti, znači u pismenoj formi, a potpisi ugovarača overeni su pred sudom. Nedostajao je samo potpis ugovarača R .B. koji je službeno bio sprečen da potpiše ugovor na dan overe, ali bi ta okolnost činila ugovor ništavim samo delimično i u odnosu na njegovu imovinu koja je neznatne vrednosti u odnosu na celokupnu razmenjenu imovinu, dok je u odnosu na ostale ugovarače ugovor formalno valjan pravni posao. Ugovor nije bio protivan prinudnim propisima, javnom poretku ili dobrim običajima da bi bio ništav, u smislu člana 103. Zakona o obligacionim odnosima, a predmet obaveza nije bio nedopušten. Ugovor nije bio zaključen protivno Uredbi o privremenoj zabrani raspolaganja određenim nepokretnostima, pokretnim stvarima i pravima („Službeni glasnik PC“, broj 49/91...), jer se, prema članu 1. stav 2. Uredba odnosi na nepokretnosti na teritoriji Republike Srbije čiji su vlasnici, odnosno korisnici fizička lica koja imaju prebivalište na teritorijama republika koje nisu članice Savezne Republike Jugoslavije i njihovi su državljani. U konkretnom slučaju, tužioci, kao vlasnici nepokretnosti na teritoriji Pepublike Crbije čije je raspolaganje zabranjeno, ne spadaju u krug tih lica. Ugovor nije bio protivan ni odredbama Zakona o posebnim uslovima prometa nepokretnosti („Službeni glasnik PC" br . 2/91...), jer se, prema članu 1. stav 1. taj zakon ne odnosi na teritoriju AP Vojvodina, gde se nalazi imovina koju su tužioci dali u zamenu tuženima. Odredbama člana 82a stav 2. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa propisano je da strano fizičko lice koje ne obavlja delatnost u SRJ može, pod uslovima uzajamnosti, sticati pravo svojine na stanu i stambenoj zgradi, kao i državljanin SRJ. U konkretnom slučaju, tuženi su u vreme zaključenja ugovora o zameni bili državljani Republike Hrvatske. Pitanje uzajamnosti sticanja prava svojine na nepokretnosti između Republike Hrvatske i SRJ u to vreme nije bilo rešeno formalnim putem (zaključenjem odgovarajućeg međudržavnog ugovora), ali je postojala faktička uzajamnost izražena kroz masovnu pojavu zaključenja takvih ugovora, kao i drugih ugovora o prometu nepokretnosti između lica hrvatske i srpske nacionalnosti, što je opštepoznata činjenica. Osim toga, tuženi su se uknjižili kao vlasnici na imovini u Šidu pribavljenoj osporenim ugovorom o razmeni nepokretnosti, pre nego što su stekli jugoslovensko državljanstvo, pa je i to jedan od dokaza postojanja faktičke uzajamnosti. Osnov ugovora postoji, dopušten je i ogleda se u želji i nameri ugovarača da realizuju dogovorenu razmenu, pa nisu ispunjeni ni uslovi za ništavost ugovora u smislu čl. 51. i 52. Zakona o obligacionim odnosima. Predmet ugovora nije neodređen, budući da su nekretnine koje su se razmenj ivale bile označene na način koji ih čini odredivim. Tačno je da ugovor poseduje određene nedostatke koje se tiču zemljišno-knjižnih podataka nekretnina tužilaca u Šidu, ali je između stranaka nesporno na koju se imovinu ugovor odnosi. Podaci o nekretninama tuženih u Hrvatskoj su neprecizno određeni, što je logična posledica činjenice da tuženi nisu raspolagali najnovijim podacima, koje zbog ratnog stanja nisu mogli ni pribaviti, kao i zbog činjenice da su u Hrvatskoj u međuvremenu izvršene određene promene u zemljišnim knjigama. Međutim, tužioci su bili upoznati sa činjenicom da tuženi ne raspolažu sa zemljišno-knjižnim podacima i prihvatili su takvo stanje stvari. Ovi nedostaci se mogu otkloniti zaključivanjem aneksa ugovora o razmeni u cilju usaglašavanja sa sada postojećim zemljišno-knjižnim stanjem nekretnina u Hrvatskoj i tuženi su izrazili spremnost na zaključenje takvog aneksa ugovora. Zato označeni nedostaci ne mogu biti razlog ništavosti ugovora o razmeni. Ugovor je bio r ezultat slobodne volje ugovarača, jer od strane tuženih prema tužiocima nije bilo usmerena nikakva sila, pretnja ili prinuda. Zbog objektivno postojeće političke situacije u zemlji i tadašnjih odnosa Srbije i Hrvatske, na teritoriji opštine Šid zaključen je veliki broj ugovora o razmeni nepokretnosti između građana srpske nacionalnosti koji su izbegli iz Hrvatske sa građanima hrvatske nacionalnosti koji su želeli da se presele u Hrvatsku, pa je takvo stanje moglo psihološki uticati na tužioce da se odluče na zaključenje ugovora o zameni nepokretnosti, ali konkretno, tuženi tome nisu doprineli, pa to ne može biti razlog ako su se tužioci u međuvremenu predomislili. Uostalom, prema članu 53. Zakona o obligacionim odnosima , pobude iz kojih je ugovor zaključen ne utiču na njegovu punovažnost. Tužioci nisu bili u zabludi u pogledu nepokretnosti koju dobijaju u zamenu, njene vrednosti, kvaliteta i obima, jer su bili upoznati sa svim bitnim svojstvima te imovine. Osim toga, prema članu 61. stav 2. Zakona o obligacionim odnosima , stranka koja je u zabludi može tražiti poništaj ugovora zbog bitne zablude, osim ako pri zaključenju ugovora nije postupala s pažnjom koja se u prometu zahteva. Ukoliko su tužioci propustili da postupe sa takvom pažnjom prilikom zaključenja ugovora, onda se oni na bitnu zabludu ne mogu pozivati. Neosnovano je i traženje poništaja ugovora zbog prekomernog oštećenja , u smislu člana 139. Z akona o obligacionim odnosima, jer je u postupku utvrđeno da su razmenjene nepokretnosti približno jednake vrednosti. Pravilno je odbijen i eventualni tužbeni zahtev za raskid ugovora zbog nemogućnosti izvršenja. Kod konkretnog ugovora o zameni nepokretnosti, a to je dvostrano obavezni ugovor sa naknadom, postoji obaveza svake strane prema drugoj da joj nepokretnost preda u državinu, omogući njenu upotrebu na uobičajeni način i uknjižbu prava svojine. U tom smislu ugovarači odgovaraju jedan drugom za materijalne i pravne nedostatke svog ispunjenja , na osnovu člana 121. Zakona o obligacionim odnosima. Odgovornost za materijalne nedostatke ispunjenja, odnosno odgovornost za materijalne nedostatke stvari, znači obavezu jednog ugovarača da na drugog prenese stvar koja nema nedostatke koji ograničavaju, umanjuju ili onemogućavaju njenu upotrebu, dok se odgovornost za pravne nedostatke ispunjenja sastoji u obavezi jednog ugovarača da drugog ugovarača štiti od prava i zahteva trećeg lica koja bi dovela do ograničenja ili isključenja prava koje je preneto. Tužioci su pre zaključenja ugovora bili upoznati sa činjenicom da u kući tuženih stanuju hrvatske izbeglice i pristupili su zaključenju ugovora uprkos toj činjenici, a tuženi se pisanim putem nisu posebno obavezali da će obezbediti njihovo iseljenje, pa ova okolnost ne može biti razlog za raskid ugovora. Činjenica da je nepokretnost tuženih u Hrvatskoj opterećena hipotekom, takođe , ne predstavlja razlog za raskid ugovora , budući da je utvrđeno da je za jednu hipoteku izdata brisovna dozvola, a da su za druge ispunjeni uslovi za brisanje, jer su tuženi isplatili kredite povodom kojih su hipoteke upisane. Jedna od kuća tuženih nije upisana u zemljišne knjige, što je takođe bez uticaja, budući da vanknjižna svojina može biti predmet prometa. Tužioci su, preko svoje kćerke koja živi u Hrvatskoj, podneli zahtev Opštinskom sudu u Osijeku za uknjižbu ugovora o zameni u pogledu nekretnina upisanih u KO R. B, ali je rešenjem tog suda od 9. oktobra 1995. godine odbijena zemljišno-knjižna provedba ugovora iz razloga što ugovor nije pravovaljano overen (overa potpisa i overa poreske uprave) i što nisu priložene domovnice za sve ugovorne strane. Vrhovni kasacioni sud nalazi da ni ova okolnost ne može biti razlog za raskid ugovora o razmeni zato što su tuženi tokom postupka izrazili spremnost za zaključenje aneksa ugovora u cilju otklanjanja formalnih nedostataka, čime bi se omogućio prenos svojine sa tuženih na tužioce. Međutim, tužioci nisu tražili ispunjenje ugovora, pre podnošenja zahteva za raskid ugovora . Iz navedenih razloga proizilazi da se nisu stekli uslovi za raskid ugovora u smislu člana 121. stav 3. u vezi člana 488. stav 1. tačka 3. i člana 510. Zakona o obligacionim odnosima. Odredbom člana 4. zaključenog ugovora ugovarači su saglasno izjav ili da potpisom ugovora predaju jedni drugima u posed sve nekretnine koje su predmet ugovora. Međutim, nijedna ugovorna strana nije izvršila svoje obaveze. Zato, u prisustvu pravila jednovremenog ispunjenja iz člana 122. Zakona o obligacionim odnosima, okolnost što tuženi nisu ispunili svoje ugovorne obaveze, ne može biti razlog za raskid ugovora zbog neispunjenja u smislu čl. 124 - 132. Zakona o obligacionim odnosima.

Osporenom presudom Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010. godine, stavom prvim izreke , usvojen je tužbeni zahtev (protivtužbeni), pa je tužena, ovde podnositeljka ustavne žalbe, obavezana da tužiocima (protivtužiocima) preda u posed određene parcele na kojima je izgrađena porodična stambena zgrada , a stavom drugim izreke tužena je obavezana da tužiocima naknadi troškove parničnog postupka.

Osporenom presudom Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 4522/11 od 16. maja 2012. godine, u stavu prvom izreke , odbijen je predlog tužene za zastoj postupka, dok je stavom drugim izreke delimično usvojena žalba tužene, pa je preinačena presuda Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010. godine u delu o troškovima postupka, dok je u preostalom delu (stav prvi izreke) prvostepena presuda potvrđena. U obrazloženju te drugostepene presude je, pored ostalog, navedeno da iz utvrđenog činjeničnog stanja proizlazi da je donetim sudskim odlukama održan na snazi ugovor o zameni nepokretnosti parničnih stranaka, po kom osnovu su tuženi-protivtužioci stekli pravo svojine na predmetnim nepokretnostima koje se i dalje nalaze u posedu tužilaca - protivtuženih bez pravnog osnova. Stoga je drugostepeni sud našao da je pravilno prvostepeni sud zaključio da je, u smislu odredbi člana 37. stav 1. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa, osnovan protivtužbeni zahtev za predaju tih nepokretnosti u posed tuženih - protivtužilaca. Ova drugostepena presuda je dostavljena punomoćniku tužene 13. jula 2012. godine.

Zaključkom Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu I. 2170/12 od 9. septembra 2013. godine je određeno da se sprovede prinudno izvršenje ispražnjenjem od lica i stvari izvršnog dužnika, ovde podnositeljke ustavne žalbe, i predajom poseda izvršnim poveriocima predmetnih nepokretnosti.

4. Odredbama Ustava, koje podnositeljka u ustavnoj žalbi označava kao povređene, utvrđeno je : da svako ima pravo na jednaku zakonsku zaštitu, bez diskriminacije (član 21. stav 2.); da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovima pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči jednaka zaštita prava pred sudovima i drugim državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinica lokalne samouprave i da svako ima pravo na žalbu ili drugo pravno sredstvo protiv odluke kojom se odlučuje o njegovom pravu, obavezi ili na zakonu zasnovanom interesu (član 36.); da je stan nepovrediv i da niko ne može bez pismene odluke suda ući u tuđi stan ili druge prostorije protiv volje njihovog držaoca, niti u njima vršiti pretres, te da držalac stana i druge prostorije ima pravo da sam ili preko svoga zastupnika i uz još dva punoletna svedoka prisustvuje pretresanju, a ako držalac stana ili njegov zastupnik nisu prisutni, pretresanje je dopušteno u prisustvu dva punoletna svedoka (član 40. st. 1. i 2.); da se svakome jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona (član 58. stav 1.); da se pripadnicima nacionalnih manjina jemči ravnopravnost pred zakonom i jednaka zakonska zaštita, kao i da je zabranjena bilo kakva diskriminacija zbog pripadnosti nacionalnoj manjini (član 76. st . 1. i 2 ); da je zabranjeno preduzimanje mera koje bi prouzrokovale veštačko menjanje nacionalnog sastava stanovništva na područjima gde pripadnici nacionalnih manjina žive tradicionalno i u značajnom broju (član 78. stav 3.).

Odredbama Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa ("Službeni list SFRJ", br. 6/80 i 36/90, "Službeni list SRJ", broj 29/96 i "Službeni glasnik RS", broj 115/05) je propisano : da vlasnik može tužbom zahtevati od držaoca povraćaj individualno određene stvari (član 37. stav 1.); da strano fizičko lice koje ne obavlja delatnost u Saveznoj Republici Jugoslaviji može, pod uslovima uzajamnosti, sticati pravo svojine na stanu i stambenoj zgradi kao i državljanin Savezne Republike Jugoslavije (član 82a stav 2.).

Odredbama Zakona o prometu nepokretnosti ("Službeni glasnik SRS", br. 43/81, 24/85, 28/87, 6/89, 30/89 i 40/89 i "Službeni glasnik RS", br. 53/93, 67/93 i 48/94), koji je važio u vreme zaključenja spornog ugovora, bilo je propisano: da je promet nepokretnosti na kojima postoji pravo svojine slobodan, ako zakonom nije drukčije određeno (član 3. stav 1.); da se, pored ostalog, ugovor o prenosu prava na nepokretnosti između nosilaca prava svojine zaključuje u pismenom obliku, a potpisi ugovarača overavaju od strane suda, da ugovor koji nije sačinjen u smislu st. 1. i 2. ovog člana, ne proizvodi pravno dejstvo, kao i da sud može priznati pravno dejstvo ugovora o prenosu prava na nepokretnosti između nosilaca prava svojine ukoliko promet nije zabranjen, koji je zaključen u pismenom obliku, na kome potpisi ugovarača nisu overeni kod suda, pod uslovom da je ugovor ispunjen u celini ili pretežnim delom, da je nepokretnost stečena u granicama zakona, da je plaćen porez na promet, da nije povređeno pravo preče kupovine i da nije povređen drugi društveni interes (član 4. st. 2. do 4.).

Odredbom člana 1. stav 1. Zakona o posebnim uslovima prometa nepokretnosti ("Službeni glasnik SRS", br. 30/89 i 42/89 i "Službeni glasnik RS", br. 22/91 i 53/93), koji je važio u vreme zaključenja spornog ugovora, bilo je propisano da promet nepokretnosti između fizičkih lica i između fizičkih i pravnih lica, na području koje obuhvata deo teritorije Republike Srbije os im Autonomne pokrajine Vojvodine, obavljaće se pod posebnim uslovima utvrđenim ovim zakonom, u trajanju od deset godina od dana stupanja na snagu ovog zakona.

Odredbama Zakona o obligacionim odnosima („Službeni list SFRJ“, br. 29/78, 39/85, 45/89 i 57/89 i „Službeni list SRJ“, br. 31/93, (22/99, 23/99, 35/99 i 44/99)) je propisano: da su strane u obligacionom odnosu dužne da izvrše svoju obavezu i odgovorne su za njeno ispunjenje (član 17. stav 1.); da je predmet obaveze odrediv ako ugovor sadrži podatke pomoću kojih se može odrediti ili su strane ostavile trećem licu da ga odredi (član 50.); da svaka ugovorna obaveza mora imati dopušten osnov, da je osnov nedopušten ako je protivan prinudnim propisima, javnom poretku ili dobrim običajima, da se pretpostavlja da obaveza ima osnov iako nije izražen (član 51.); da ako osnov ne postoji ili je nedopušten, ugovor je ništav (član 52.); da pobude iz kojih je ugovor zaključen ne utiču na njegovu punovažnost, ali, ako je nedopuštena pobuda bitno uticala na odluku jednog ugovarača da zaključi ugovor i ako je to drugi ugovarač znao ili morao znati, ugovor će biti bez dejstva (član 53. st. 1. i 2.); da je zabluda bitna ako se odnosi na bitna svojstva predmeta, na lice sa kojim se zaključuje ugovor ako se zaključuje s obzirom na to lice, kao i na okolnosti koje se po običajima u prometu ili po nameri stranaka smatraju odlučnim, a strana koja je u zabludi ne bi inače zaključila ugovor takve sadržine, da strana koja je u zabludi može tražiti poništaj ugovora zbog bitne zablude, osim ako pri zaključenju ugovora nije postupala s pažnjom koja se u prometu zahteva, da strana koja je u zabludi ne može se na nju pozivati ako je druga strana spremna da izvrši ugovor kao da zablude nije bilo (član 61. st. 1, 2. i 4.); da je ugovor koji je protivan prinudnim propisima, javnom poretku ili dobrim običajima ništav ako cilj povređenog pravila ne upućuje na neku drugu sankciju ili ako zakon u određenom slučaju ne propisuje što drugo, da ako je zaključenje određenog ugovora zabranjeno samo jednoj strani, ugovor će ostati na snazi ako u zakonu nije što drugo predviđeno za određeni slučaj, a strana koja je povredila zakonsku zabranu snosiće odgovarajuće posledice (član 103.); da kod ugovora sa naknadom svaki ugovarač odgovara za materijalne nedostatke svog ispunjenja, isto tako, ugovarač odgovara i za pravne nedostatke ispunjenja i dužan je da štiti drugu stranu od prava i zahteva trećih lica kojima bi njeno pravo bilo isključeno ili suženo, da se na ove obaveze prenosioca shodno primenjuju odredbe ovog zakona o odgovornosti prodavca za materijalne i pravne nedostatke, ako za određeni slučaj nije što drugo propisano (član 121.); da u dvostranim ugovorima nijedna strana nije dužna ispuniti svoju obavezu ako druga strana ne ispuni ili nije spremna da istovremeno ispuni svoju obavezu, izuzev ako je što drugo ugovoreno ili zakonom određeno, ili ako što drugo proističe iz prirode posla ali, ako na sudu jedna strana istakne da nije dužna ispuniti svoju obavezu dok i druga strana ne ispuni svoju, sud će joj naložiti da ispuni svoju obavezu kad i druga strana ispuni svoju (član 122.); da u dvostranim ugovorima, kad jedna strana ne ispuni svoju obavezu, druga strana može, ako nije što drugo određeno, zahtevati ispunjenje obaveza ili, pod uslovima predviđenim u idućim članovima, raskinuti ugovor prostom izjavom, ako raskid ugovora ne nastupa po samom zakonu, a u svakom slučaju ima pravo na naknadu štete (član 124.); da su r askidom ugovora obe strane oslobođene svojih obaveza, izuzev obaveze na naknadu eventualne štete, ako je jedna strana izvršila ugovor potpuno ili delimično, ima pravo da joj se vrati ono što je dala, ako obe strane imaju pravo zahtevati vraćanje datog, uzajamna vraćanja vrše se po pravilima za izvršenje dvostranih ugovora, svaka strana duguje drugoj naknadu za koristi koje je u međuvremenu imala od onoga što je dužna vratiti, odnosno naknaditi, strana koja vraća novac dužna je platiti zateznu kamatu od dana kad je isplatu primila (član 132.); da ako je između obaveza ugovornih strana u dvostranom ugovoru postojala u vreme zaključenja ugovora očigledna nesrazmera, oštećena strana može zahtevati poništenje ugovora ako za pravu vrednost tada nije znala niti je morala znati, da će ugovor ostati na snazi ako druga strana ponudi dopunu do prave vrednosti (član 139. st. 1. i 4.).

Uredbom o privremenoj zabrani raspolaganja određenim nepokretnostima, pokretnim stvarima i pravima („Službeni glasnik RS", br. 49/91, 50/91, 55/91, 29/92, 46/92 i 50/95) bilo je propisano da se privremeno zabranjuje raspolaganje nepokretnostima koje se nalaze na teritoriji Republike Srbije, čiji su vlasnici, odnosno korisnici fizička lica koja imaju prebivalište na teritorijama republika koje nisu članice Savezne Republike Jugoslavije i njihovi su državljani, a da se raspolaganjem, u smislu ove uredbe, smatra prodaja, zamena, poklon, zakup, opterećenje stavljanjem hipoteke ili drugih tereta na nepokretnosti i svi drugi oblici raspolaganja, odnosno svojinskih promena, kao i odnošenje stvari sa teritorije Republike Srbije (član 1. st. 2. i 5. ); da su akti i radnje koje su pravna i fizička lica iz član 1. ove uredbe preduzela suprotno odredbama ove uredbe posle 24. maja 1991. godine ništavi i da će nadležni organ izvršiti, po službenoj dužnosti, brisanje upisa u zemljišnoj, odnosno drugoj javnoj knjizi o evidenciji nepokretnosti i pravima nad njima, izvršenih na osnovu akata iz stava 1. ovog člana (član 4.).

5. Polazeći od toga da se tvrdnje podnosi teljke ustavne žalbe o povredi prav a na pravično suđenje zasnivaju na navodima o proizvoljnoj i arbitr ernoj primeni materijalnog prava u osporenim presudama , Ustavni sud, pre svega, ukazuje da nije nadležan da vrši proveru utvrđenih činjenica i načina na koji su sudovi tumačili i primenili pozitivnopravne propise, osim u slučajevima u kojima su njihove odluke povredile ustavna prava, jer je primena zakona bila proizvoljna ili diskriminatorska, kao i ukoliko je došlo do povrede određenih procesnih prava stranaka (na pristup sudu, na obrazloženu odluku i dr.).

Analizirajući razloge i navode iznete u ustavnoj žalbi sa stanovišta sadržine Ustavom utvrđenog prava na pravično suđenje, a polazeći od utvrđenih činjenica i okolnosti ovog slučaja, Ustavni sud je utvrdio da su postupajući sudovi u osporenoj delimičnoj presud i Opštinskog suda u Šidu P. 2 92/95 od 9. juna 2003. godine, presudi Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine i presudi Vrhovnog kasacionog suda Rev1. 132/13 od 4. juna 2014. godine , ocenjivali da li predmetni ugovor o zameni ispunjava uslove koje zakon traži za njegovu punovažnost, odnosno da li je taj ugovor ništav ili rušljiv, kao i da li postoje razlozi za raskid tog ugovora. U tom smislu je navedenim presudama izvršena, najpre, pravna ocena predmetnog ugovora sa stanovišta ispunjenosti forme za zaključenje takvog ugovora, a zatim i sa stanovišta dopuštenosti osnova i određenosti predmeta tog ugovora, pobuda za zaključenje ugovora, kao i da li su postojale mane volje prilikom zaključenja ugovora, te da li je bilo uslova za poništaj ugovora zbog prekomernog oštećenja. Takođe su postupajući sudovi razmatrali i eventualni tužbeni zahtev koji se odnosio na raskid navedenog ugovora. Polazeći od odgovarajućih propisa, pre svega, Zakona o obligacionim odnosima, ali i Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa , Zakona o prometu nepokretnosti, Zakona o posebnim uslovima prometa nepokretnosti i Uredbe o privremenoj zabrani raspolaganja određenim nepokretnostima, pokretnim stvarima i pravima , koji su važili u trenutku zaključenja predmetnog ugovora, nižestepeni i revizijski sud su zaključili da taj ugovor nije ništav, niti rušljiv, kao i da ne postoje razlozi za njegov raskid. Pri tom su pored pravnih aspekata imali u vidu i politički kontekst kada je navedeni ugovor bio zaključen i činjenicu da je u to vreme bio zaključen veliki broj takvih ugovora i drugih ugovora o prometu nepokretnosti između lica hrvatske i srpske nacionalnosti, odnosno da je postojala faktička uzajamnost između Republike Hrvatske i tadašnje Savezne Republike Jugoslavije za zaključenje navedenih ugovora.

Imajući u vidu činjenični osnov utvrđen u osporenom postupku, kao i relevantne propise za rešenje spornog odnosa, Ustavni sud je ocenio da su postupajući sudovi u osporenoj delimičn oj presud i Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 9. juna 2003. godine, presudi Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine i presudi Vrhovnog kasacionog suda Rev1. 132/13 od 4. juna 2014. godine , kojima su našli da nije osnovan tužbeni zahtev podnositeljke za poništaj predmetnog ugovora, kao i da nije osnovan eventualni tužbeni zahtev za raskid tog ugovora, dali jasne, precizne i logične zaključke za svoje stavove koji su zasnovani na ustavnopravno prihvatljivoj primeni merodavnog materijalnog prava. Ustavni sud nije našao ništa što bi ukazalo na to da su materijalnopravni propisi proizvoljno ili nepravično bili primenjeni na štetu podnositeljke ustavne žalbe , niti da ima elemenata koji ukazuju na procesnu nepravičnost suprotno ustavnim jemstvima prava na pravično suđenje .

Razmatrajući navode koji se odnose na osporene presude Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010. godine i Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 4522/11 od 16. maja 2012. godine , sa stanovišta odredbe člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud ukazuje da je tim presudama odlučeno o protivtužbenom zahtevu kojim su tuženi-protivtužioci tražili da im se predaju u posed nepokretnosti koje su bile predmet navedenog ugovora o zameni, a da je tužbenim zahtevom o kojem je odlučeno delimičnom presudom Opštinskog suda u Šidu P. 292/95 od 9. juna 2003. godine, presudom Okružnog suda u Sremskoj Mitrovici Gž. 779/04 od 22. februara 2005. godine i presudom Vrhovnog kasacionog suda Rev1. 132/13 od 4. juna 2014. godine, podnositeljka zahtevala upravo da se taj ugovor o zameni poništi ili eventualno raskine , te da su, stoga, navedeni tužbeni i protivtužbeni zahtevi u međusobnoj vezi.

Kako je navedenim presudama kojima je odlučeno o tužbenom zahtevu odbijen zahtev podnositeljke ustavne žalbe da se poništi navedeni ugovor o zameni po kom su tuženi-protivtužioci stekli pravo svojine na predmetnim nepokretnostima, to Ustavni sud smatra i da su u osporenim presudama Osnovni sud u Sremskoj Mitrovi ci – Sudska jedinica u Šidu i Apelacion i sud u Novom Sadu dali ustavnopravno prihvatljivo obrazloženje zašto je , po njihovoj oceni , osnovan protivtužbeni zahtev tuženih-protivtužioca , kojima su tražili da im se predaju u posed nepokretnosti koje su bile predmet tog ugovora o zameni, budući da vlasnik može uvek zahtevati od držaoca povraćaj individualno određene stvari.

Na osnovu svega izloženog i odredbe člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11 i 18/13-Odluka US), Ustavni sud je utvrdio da osporenim presudama podnosi teljki nije povređeno pravo na pravično suđenje, te je u tom delu ustavnu žalbu odbio kao neosnovanu, odlučujući kao u tački 1. izreke.

6. U vezi ostalih označenih povreda ustavnih prava, na koje ukazuje podnositeljka ustavne žalbe, a u odnosu na osporene presude , Ustavni sud je utvrdio:

- da nema osnova za tvrdnju da je navedenim sudskim odlukama podnosi teljka ustavne žalbe na bilo koji način diskriminisan a, jer u ustavnoj žalbi nisu pruženi dokazi da je podnositeljki (koja je inače srpske nacionalnosti) zbog pripadnosti nekoj nacionalnoj manjini ili nekog nje nog drugog ličnog svojstva povređeno ljudsko ili manjinsko pravo zajemčeno Ustavom, što je neophodna pretpostavka da bi se mogla utvrditi povreda načela, odnosno prava zabrane diskriminacije iz člana 21. i člana 76. Ustava;

- da je neprihvatljiva tvrdnja podnositeljke da joj je povređeno pravo na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava, jer uslov koji mora postojati da bi se mogla utvrditi povreda prava na jednaku zaštitu prava pred sudovima, je postojanje različitih sudskih odluka kod iste činjenične i pravne situacije, a iz osporen ih akta, niti iz drugih dokaza priloženih uz ustavnu žalbu nije se mogao izvesti zaključak da taj uslov postoji ;

- da je neprihvatljiva tvrdnja podnositeljke da joj je povređeno pravo na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 2. Ustava, budući da su joj u osporenom postupku stajala na raspolaganju pravna sredstva za zaštitu njenih prava i na zakonu zasnovanih interesa, i to žalba drugostepenom sudu, kao redovno pravno sredstvo i revizija Vrhovnom kasacionom sudu, kao vanredno sredstvo, koje je podnositeljka ustavne žalbe i iskoristila; Ustavni sud ukazuje da se pravom na pravno sredstvo građanima jemči pravo da izjavljivanjem žalbe ili drugog propisanog pravnog sredstva traže od nadležnog organa da preispita odluku kojom je odlučeno o njihovim pravima, obavezama ili na zakonu zasnovanom interesu i da povodom izjavljenog pravnog sredstva donese svoju odluku, što ne znači i jemstvo da izjavljeno pravno sredstvo bude i usvojeno ;

- da podnositeljka za svoje tvrdnje o povredi prava kojim je garantovana nepovredivost stana i prava kojim je garantovana zabrana nasilne asimilacije iz člana 40. i člana 78. stav 3. Ustava , nije podne la dokaze, niti se one mogu dovesti u vezu sa predmetom spora o kome je odlučivano u parničnom postupku ;

- da podnos iteljka svoje navode o povredi prava na imovinu bliže ne obrazlaž e, već ih, ustvari, izvod i iz navoda o povredi prava na pravično suđenje. S obzirom na to da je Ustavni sud utvrdio da pravo podnosi teljke na pravično suđenje nije povređeno, to nema osnova ni za tvrdnju o povredi prava iz čl ana 58. Ustava .

7. U vezi navoda podnositeljke ustavne žalbe kojim osporava dužinu trajanja predmetnog parničnog postupka, Ustavni sud napominje da je u Delimičnoj odlu ci Už -6172/2011 od 24. decembra 2013. godine utvrdio da je u parničnom postupku koji se pred Opštinskim sudom u Šidu u predmetu P. 293/95 povređeno pravo podnositeljke na suđenje u razumnom roku zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije. Ustavni sud je dalje konstatovao da su spisi tog predmeta nakon donošenja navedene ustavnosudske odluke dostavljeni Vrhovnom kasacionom sudu, te da je u nastavku postupka revizijski sud doneo osporenu presudu Rev1. 132/13 od 4. juna 2014. godine u roku od nepunih pet meseci od donošenja navedene delimične odluke Ustavnog suda. Po oceni Ustavnog suda, navedeno trajanje nastavka spornog postupka ne ukazuje na to da je podnositeljki ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, te su, stoga, ovi navodi očigledno neosnovani. Imajući u vidu iznete razloge, Ustavni sud je odbacio ustavnu žalbu u ovom delu, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 5) Zakona o Ustavnom sudu, odlučujući kao u tački 2. izreke.

8. Kako je Ustavni sud konačno odlučio o podnetoj ustavnoj žalbi, stekli su se uslovi da se ukine Delimična odluka Už- 6172/2011 od 24. decembra 2013. godine u tački 4. izreke o odlaganju izvršenja presude Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010. godine , u delu koji je potvrđen presudom Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 4522/11 od 16. maja 2012. godine , te je odlučeno kao u tački 3. izreke ove odluke.

9. Polazeći od toga da je Ustavni sud konačno odlučio o ustavnoj žalbi tako što ju je odbio kao neosnovanu, pored ostalog, i u delu koji se odnosio na presude Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu P. 2/10 od 24. septembra 2010 . godine i Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 4522/11 od 16. maja 2012. godine , a povodom kojih je i doneto rešenje o izvršenju Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici – Sudska jedinica u Šidu I. 2170/12 od 29. novembra 2012. godine, kao i da je ukinuo svoju Delimičnu odluk u Už- 6172/2011 od 24. decembra 2013. godine u tački 4. izreke o odlaganju izvršenja navedenih presud a, Ustavni sud smatra da zahtev podnositeljke, kojim se u suštini traži da se odloži izvršenje navedenog rešenja o izvršenju, bespredmetan.

10. Na osnovu svega iznetog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46 tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić, s.r.

Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi protiv presuda povodom ugovora o zameni nepokretnosti

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti