Odluka o odbijanju i odbacivanju ustavne žalbe u upravnom sporu

Kratak pregled

Ustavni sud odbio je kao neosnovanu ustavnu žalbu u delu koji se odnosi na povredu prava na suđenje u razumnom roku, a u preostalom delu je odbacio. Sud je ocenio da trajanje upravnog spora od 27 meseci nije nerazumno, a ostali navodi predstavljaju preispitivanje zakonitosti.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća i sudije, dr Dragiša B. Slijepčević, dr Marija Draškić, dr Agneš Kartag Odri, dr Goran P. Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i mr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi S. A . iz N . B, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 11. jula 2014. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba S. A . i utvrđuje da je zaključkom Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 14500/10 od 16. januara 2013. godine povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na pravično suđenje, zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije.

2. Poništava se zaključak Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 14500/10 od 16. januara 2013. godine.

3. Usvaja se ustavna žalba S. A . i utvrđuje da je u izvršnom postupku koji je vođen pred Prvim osnovnim sudom u Beogradu predmetu I. 14500/10 povređeno pravo podnosi oca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije.

4. Utvrđuje se pravo podnosioca ustavne žalbe na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 500 evra, u dinarskoj protivvrednosti po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate. Naknada se isplaćuje na teret budžetskih sredstava - razdeo Ministarstva pravde.

5. Odbacuje se zahtev podnosioca ustavne žalbe za naknadu materijalne štete.

O b r a z l o ž e nj e

1. S. A . iz N . B . podneo je 8. decembra 2011. godine Ustavnom sudu ustavnu žalbu zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku, zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, u izvršnom postupku koji je vođen pred Prvim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu I. 14500/10. Podnosilac je podneo i dopune ustavne žalbe 3. avgusta 2012. godine i 22. februara 2013. godine.

U ustavnoj žalbi i dopunama ustavne žalbe je, pored detaljnog izlaganja toka postupka, navedeno: da je podnosilac ustavne u svojstvu izvršnog poverioca 7. decembra 2004. godine podneo Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika Narodne banke Srbije, a na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Prvog opštinskog suda u Beogradu P1. 2233/01 od 10. aprila 2003. godine; da je tokom trajanja postupka podnosio više urgencija i pritužbi na rad nadležnog suda; da je izvršni sud trebalo „da donese i dostavi NBS – Odseku za prinudnu naplatu u Kragujevcu, zaključak o prinudnom izvršenju sa tačno naznačenom obavezom, u skladu sa prihvaćenim nalazom komisije sudskih veštaka“; da Narodna banka Srbije – Odsek za prinudnu naplatu nije mogla da sprovede izvršenje na osnovu akata koje je tokom postupka donosio nadležni sud, jer oni nisu sadržali „propisane imperative za prinudno izvršenje rešenja u postupku prinudne naplate NBS“; da je osporenim zaključkom okončan izvršni postupak zbog namirenja izvršnog poverioca, iako on nije naplatio svoje potraživanje, te da je podnosiocu zbog protivzakonitog odbijanja suda da sprovede izvršenje povređeno pravo na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava. Podnosilac je istakao zahtev za naknadu nematerijalne štete, kao i materijalne štete utvrđene rešenjem o izvršenju Čevrtog opštinskog suda u Beogradu I. 1375/04 od 21. decembra 2004. godine.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

Odredbama člana 32. stav 1. Ustava na čiju se povredu poziva podnosilac ustavne žalbe, utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Odredbom člana 82. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu (''Službeni glasnik RS'', br. 109/07, 99/11 i 18/13 – Odluka US) propisano je da se ustavna žalba može izjaviti i ako nisu iscrpljena pravna sredstva, u slučaju kada je podnosiocu žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku, na osnovu navoda ustavne žalbe i uvidom u spise predmeta Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 14500, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Podnosilac ustavne žalbe je, u svojstvu izvršnog poverioca,podneo 5. novembra 2004. godine Četvrtom opštinskom sudu u Beogradu (u daljem tekstu: Opštinski sud) predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika Narodne banke Srbije – Ekspozitura Stari grad Beograd. Predlog je podnet na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Prvog opštinskog suda u Beogradu P1. 2233/01 od 10. aprila 2003. godine, kojom je Narodna banke Srbija – Ekspozitura Stari grad obavezana da S. A, ovde podnosiocu ustavne žalbe, isplati određene novčane iznose na ime dugovanja iz radnog odnosa.

Postupajući po nalogu Opštinskog suda, izvršni poverilac je 9. decembra 2004. godine podneo uređeni predlog, kojim je predložio da se izvršenje sprovede na novčanim sredstvima izvršnog dužnika.

Opštinski sud je rešenjem I. 1375/04 od 21. decembra 2004. godine usvojio predlog za izvršenje. Navedeno rešenje je 30. decembra 2004. godine dostavljeno Narodnoj banci Srbije - Ekspozitura Stari grad.

Izvršni dužnik je prigovorom od 4. januara 2005. godine predložio obustavu izvršenja, zbog toga što je izvršnom poveriocu isplaćeno potraživanje utvrđeno pravnosnažnom presudom. Izvršni poverilac je dopisom od 21. januara iste godine obavestio sud da je izvršni dužnik „izmirio svoju obavezu samo delimično iz razloga pogrešnog obračuna zakonske zatezne kamate“.

Rešenjem Opštinskog suda I. 1375/04 od 20. februara 2006. godine određeno je veštačenje u postupku na okolnost isplate duga od strane izvršnog dužnika. Nalaz i mišljenje veštaka M. K. iz Beograda dostavljeni su sudu 1. marta 2006. godine. Prema mišljenju veštaka, preostali dug izvršnog dužnika je iznosio 496.704,06 dinara.

Izvršni poverilac je 8. avgusta i 1. decembra 2006. godine, kao i 12. marta 2007. godine urgirao sprovođenje izvršenja.

Na ročištima održanim 11. i 25. septembra 2007. godine saslušan je veštak M. K.

Zaključkom Opštinskog suda I. 1375/04 od 29. novembra 2007. godine naloženo je Narodnoj banci Srbije – Odeljenje za prinudnu naplatu Kragujevac (u daljem tekstu: Narodna banka) da sprovede izvršenje određeno rešenjem tog suda od 21. decembra 2004. godine, umanjeno za iznos od 1.077,960,43 isplaćen 21. septembra 2004. godine i iznos od 1.545,15 isplaćen 22. septembra iste godine.

Narodna banka Srbije je dopisom od 12. decembra 2007. godine zatražila od suda da precizira iznos na koji treba sprovesti prinudnu naplatu.

Opštinski sud je rešenjem I. 1375/04 od 7. marta 2008. godine odbio predlog izvršnog dužnika za obustavu postupka izvršenja. Izvršni dužnik je protiv navedenog rešenja izjavio prigovor.

Rešenjem Opštinskog suda Ipv. 575/05 od 11. juna 2008. godine ukinuto je rešenje tog suda I. 1375/04 od 7. marta 2008. godine i predmet vraćen na ponovni postupak. U obrazloženju je navedeno da sud u ponovnom postupku treba da preko komisije veštaka utvrdi činjenicu da li je izvršni dužnik pravilno izvršio obračun kamate.

Izvršni poverilac je podnescima od 20. oktobra 2008. godine i 19. marta 2009. godine urgirao nastavak izvršnog postupka i određivanje komisije veštaka.

Rešenjem Opštinskog suda I. 1375/04 od 24. novembra 2009. godine određeno je ekonomsko-finansijsko veštačenje preko Gradskog zavoda za veštačenje iz Beograda. Na predlog izvršnog poverioca, Opštinski sud je 20. novembra 2009. izmenio rešenje I. 1375/04 od 24. juna 2009. godine i odredio M. M, B. M. i S. I. za veštake.

Nakon 1. januara 2010. godine i formiranja nove mreže sudova u Republici Srbiji, postupak je nastavljen pred Prvim osnovnim sudom u Beogradu (u daljem tekstu: Osnovni sud) u predmetu I. 14500/10.

Komisija veštaka je u nalazu dostavljenom sudu 15. januara 2010. godine navela da neisplaćeni deo duga izvršnog dužnika iznosi 712.420,79 dinara. Podneskom od 31. marta 2010. godine izvršni dužnik se izjasnio na nalaz veštaka i ponovo predložio obustavu postupka.

Rešenjem Osnovnog suda I. 14500/10 od 26. jula 2010. godine odbijen je kao neosnovan predlog izvršnog dužnika kojim je predložena obustava postupka izvršenja određenog rešenjem Opštinskog suda I. 1375/04 od 7. marta 2008. godine. Protiv ovog rešenja izvršni dužnik je izjavio prigovor.

Osnovni sud je rešenjem Ipv. 143/10 od 8. novembra 2010. godine vratio spise predmeta prvostepenom sudu radi dopune postupka. U obrazloženju rešenja je navedeno da je prvostepeni sud „bio dužan da službenim putem pribavi od Ministarstva finansija autentično tumačenje odredbe čl. 1. Zakona o izmeni Zakona o visini stope zatezne kamate u pogledu metodologije obračuna zatezne kamate pre stupanja na snagu navedenih izmena, odnosno da pribavi mišljenje na koji način treba obračunavati zakonsku zateznu kamatu za period od 19. 10. 1994. godine do 29. 6. 1996. godine, kao stručno objašnjenje na koji način je u praksi vršen obračun zakonske zatezne kamate za sporni period“.

Osnovni sud je dopisima od 10. decembra 2010. godine zatražio navedena obaveštenja od Ministarstva finansija i Udruženja banaka Srbije. Odgovori Ministarstva finansija i Udrženja banaka Srbije dostavljeni su sudu 28. decembra 2010. godine i 18. februara 2011. godine

Osnovni sud je rešenjem Ipv. 143/10 od 16. maja 2011. godine ponovo vratio spise predmeta prvostepenom sudu radi dopune postupka, sa obrazloženjem da od Ministarstva finansija treba zatražiti dopunu izjašnjenja.

Ministarstvo finansija je, postupajući po dopisu Osnovnog suda od 22. juna 2011. godine, dostavilo odgovor 26. jula iste godine.

Rešenjem Osnovnog suda Ipv. 143/10 od 16. septembra 2011. godine, u stavu prvom izreke, delimično je usvojen prigovor izvršnog dužnika od 28. decembra 2004. godine, te je delimično obustavljen postupak izvršenja određen rešenjem Opštinskog suda I. 1375/04 od 21. decembra 2004. godine, u delu kojim je određeno izvršenje potraživanja u iznosu od 1.079.505,58, dok je u preostalom delu prigovor izvršnog dužnika odbijen. U stavu drugom izreke odbijen je kao neosnovan prigovor izvršnog dužnika izjavljen protiv rešenja tog suda I. 14500/10 od 26. jula 2010. godine.

Osnovni sud je 22. decembra 2011. godine zatražio od Narodne banke obaveštenje o tome da li je rešenje Opštinskog suda I. 1375/04 od 21. decembra 2004. godine sprovedno. U odgovoru Narodne banke od 23. januara 2012. godine istaknuto je da je dopisom od 10. decembra 2007. godine sud obavešten da je navedeno rešenje nemoguće sprovesti „iz razloga što nije navedeno od kog dela treba oduzeti plaćeni iznos“.

Osnovni sud je 8. februara 2012. godine naložio Narodnoj banci da postupi po rešenju Opštinskog suda I. 1375/04 od 21. decembra 2004. godine i rešenju Osnovnog suda Ipv. 143/10 od 16. septembra 2011. godine. U odgovoru Narodne banke od 21. februara iste godine je navedeno da je poveriocu isplaćeno 33.629,25 dinara, te da ukoliko sud smatra da navedeni iznos „nije u skladu sa rešenjem o delimičnoj obustavi IPV 143/2010/8 od 16. 09. 2011. god“, da shodno tome dostavi „nalog sa iznosom koji treba izvršiti sa računa dužnika.“

Dopisom Osnovnog suda od 28. februara 2012. godine naloženo je izvršnom poveriocu da se izjasni o daljem toku postupka, imajući u vidu odgovor Narodne banke od 21. februara 2012. godine. Izvršni poverilac je podneskom od 9. marta iste godine predložio da se naloži Narodnoj banci da sprovede rešenje o izvršenju Opštinskog suda I. 1375/04 od 21. decembra 2004. godine i rešenje Osnovnog suda Ipv. 143/10 od 16. septembra 2011. godine, te da sa računa izvršnog dužnika zapleni iznos od 712.420,79 dinara, utvrđen nalazom veštaka, kao i iznos od 22.270,00 dinara na ime troškova izvršnog postupka, te da se ukupni iznos umanji za 33.629,25 dinara koliko mu je isplaćeno zaplenom novčanih sredstava izvršnog dužnika.

Osnovni sud je dopisom od 20. aprila 2012. godine obavestio izvršnog poverioca o sledećem: da je Narodna banka obavestila sud da je postupila po rešenju o izvršenju; da sud ne može da otkloni nepravilnosti u radu Narodne banke; da u slučaju kada novčanu obavezu sprovodi Narodna banka, „nije predviđeno veštačenje visine duga već visinu duga obračunava Narodna banka Srbije u postupku sprovođenja.“.

Izvršni poverilac je podneskom od 30. aprila 2012. godine predložio da sud donese novi zaključak u kome će tačno opredeliti obavezu izvršnog dužnika. Pored toga, naveo je da rešenja koja je sud donosio tokom postupka, a kojima su odbijani prigovori i predlozi izvršnog dužnika za obustavu postupka, nije bilo moguće izvršiti, jer ne sadrže „zakonom propisane imperative za prinudno izvršenje rešenja u postupku prinudne naplate NBS“, kao i „da nalazi veštaka sačinjeni po nalogu suda u postupku izvršenja i njihovo prihvatanje u donetim sudskim rešenjima moraju biti osnov naloga suda u zaključku za prinudno provođenje izvršenja koje se dostavlja NBS OPN.“

Osporenim zaključkom Osnovnog suda I. 14500/10 od 16. januara 2013. godine zaključen je izvršni postupak zbog namirenja izvršnog poverioca.

4. Ispitujući navode ustavne žalbe, Ustavni sud nalazi da podnosilac, pored dugog trajanja izvršnog postupka, osporava i zaključak Prvog osnovnog suda u Beogradu I. 14500/10 od 16. januara 2013. godine, kojim je predmetni izvršni postupak okončan, iako on kao izvršni poverilac nije namirio svoje potraživanje u celini, te da ukazuje na povredu prava na pravično suđenje, zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava.

Ustavni sud najpre konstatuje da nadležni sudovi, tokom čitavog trajanja izvršnog postupka nisu utvrdili tačan iznos neizmirenog potraživanja izvršnog poverioca, iako je u postupku dva puta sprovedeno veštačenje kojim je utvrđen preostali iznos potraživanja (nalaz i mišljenje veštaka M. K. od 1. marta 2006. godine, kao i nalaz i mišljenje komisije veštaka od 15. januara 2010. godine). Pojedinim aktima koje su nadležni sudovi tokom postupka donosili (zaključak Opštinskog suda I. 1375/04 od 29. novembra 2007. godine, rešenje Osnovnog suda Ipv. 143/10 od 16. septembra 2011. godine), nalagano je Narodnoj banci da sprovede izvršenje određeno rešenjem Opštinskog suda I. 1375/04 od 21. decembra 2004. godine, tako što će potraživanje izvršnog poverioca umanjiti za određene za iznose koje je izvršni dužnik isplatio poveriocu, ali nije utvrđen tačan iznos potraživanja koje treba naplatiti. Na taj propust nadležnim sudovima je pravilno ukazivala Narodna banka dopisima od 12. decembra 2007. godine, 23. januara i 21. februara 2012. godine, kao i sam izvršni poverilac. U dopisima Narodne banke od 23. januara i 21. februara 2012. godine izričito je navedeno da je izvršnom poveriocu isplaćeno 33.629,25 dinara, te da je izvršenje nemoguće sprovesti, pa je od suda zatražen „nalog sa iznosom koji treba izvršiti sa računa dužnika“. Pored toga, i sam izvršni poverilac se izjasnio o daljem toku postupka po nalogu suda (koji je Osnovni sud pogrešno tretirao kao „zahtev za otklanjanje nepravilnosti u radu Narodne banke“), Osnovni sud je 16. januara 2013. godine zaključio izvršni postupak „zbog namirenja izvršnog poverioca“, a da u postupku nije pouzdano utvrđeno da li je izvršni dužnik u postupku isplatio potraživanje iz izvršne isprave.

Imajući u vidu navedeno, Ustavni sud smatra da je zaključkom Osnovnog suda od I.14500/10 od 16. januara 2013. godine proizvoljno okončan izvršni postupak, jer osporeni akt ne sadrži obrazloženje o namirenju izvršnog poverioca. Stoga je Ustavni sud u tački 1. izreke usvojio ustavnu žalbu i utvrdio da je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na pravično suđenje zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava.

5. S obzirom na to da je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud je ocenio da se štetne posledice povrede prava mogu otkloniti jedino poništajem zaključka Osnovnog suda od I. 14500/10 od 16. januara 2013. godine, kojim je izvršni postupak okončan. Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o ustavnom sudu, odlučio kao u tački 2. izreke.

6. Razmatrajući osnovanost ustavne žalbe sa stanovišta povrede prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud i u ovom slučaju konstatuje da su ispunjeni uslovi da se prilikom ocene da li se postupak vodi u okviru razumnog roka ili ne, uzme u obzir stanje predmeta na dan 8. novembra 2006. godine, kada je stupio na snagu Ustav Republike Srbije kojim se jemči pravo na suđenje u razumnom roku kao element prava na pravično suđenje i obezbeđuje ustavnosudska zaštita Ustavom zajemčenih prava i sloboda u postupku po ustavnoj žalbi, a iz razloga što sudski postupak po svojoj prirodi predstavlja jedinstvenu celinu.

Razumna dužina trajanja sudskog postupka je relativna kategorija koja zavisi od niza činilaca, koji se moraju uzeti u obzir u svakom pojedinačnom slučaju prema njihovim specifičnim okolnostima. Složenost činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom predmetu, ponašanje podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, postupanje nadležnih sudova koji vode postupak, kao i priroda postavljenog zahteva, odnosno značaj raspravljanog prava za podnosioca ustavne žalbe su kriterijumi koji utiču na ocenu dužine trajanja postupka i određuju da li je postupak okončan u okviru razumnog roka ili ne.

Analizirajući dužinu trajanja osporenog sudskog postupka, Ustavni sud je utvrdio da je izvršni postupak, koji je pokrenut podnošenjem predloga za izvršenje Opštinskom sudu 5. novembra 2004. godine, do donošenja zaključka Osnovnog suda I. 14500/10 od 16. januara 2013. godine trajao više od osam godina.

Ustavni sud je ocenio da u ovom predmetu nije bilo naročito složenih činjeničnih i pravnih pitanja o kojima bi se sud izjašnjavao. Nadležni sud je trebalo da utvrdi tačan iznos neisplaćenog potraživanja izvršnog poverioca, zbog čega je u postupku dva puta sprovedeno ekonomsko-finansijsko veštačenje, te da preduzme odgovarajuće radnje kako bi izvršni poverilac namirio svoje potraživanje.

Prema oceni Ustavnog suda, postavljeni zahtev je bio od naročitog značaja za podnosioca ustavne žalbe, s obzirom na to da je predlogom za izvršenje tražio namirenje novčanog potraživanja na ime dugovanja iz radnog odnosa koje mu je dosuđeno u parničnom postupku. Ispitujući ponašanje podnosioca ustavne žalbe u predmetnom izvršnom postupku, Ustavni sud je utvrdio da je podnosilac aktivno učestvovao u postupku, podnosio urgencije u cilju sprovođenja izvršenja i predlagao nadležnom sudu preduzimanje određenih radnji.

Po oceni Ustavnog suda, dugom trajanju postupka doprinelo je neefikasno postupanje nadležnih sudova. Pre svega, nadležni sudovi tokom čitavog trajanja postupka nisu utvrdili tačnu visinu potraživanja izvršnog poverioca, a u čiju svrhu su izvedena dva ekonomsko- finansijska veštačenja. Pored toga, Opštinski sud u periodu od marta 2006. godine, kada su dostavljeni nalaz i mišljenje veštaka M. K, do septembra 2007. godine, kada je veštak saslušan, nije preduzeo nijednu radnju u postupku i pored čak tri urgencije izvršnog poverioca (8. avgusta i 1. decembra 2006. godine, kao i 12. marta 2007. godine).

S obzirom na izloženo, a posebno da se radi o izvršnom postupku koji je po zakonu hitan, Ustavni sud je utvrdio da je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, u izvršnom postupku koji se vodio pred Prvim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu I. 14500/10, pa je odlučio kao u tački 2. izreke.

7. Na osnovu odredbe člana 89. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je u tački 4. izreke odlučio da se pravično zadovoljenje podnosioca ustavne žalbe zbog konstatovane povrede ustavnog prava ostvari utvrđenjem prava na naknadu nematerijalne štete u iznosu od 500 evra, u dinarskoj protivvrednosti obračunatoj po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate. Naknada se isplaćuje na teret budžetskih sredstava - razdeo Ministarstva pravde.

Prilikom odlučivanja o visini nematerijalne štete koju je podnosilac ustavne žalbe pretrpeo zbog utvrđene povrede prava, Ustavni sud je cenio sve okolnosti od značaja za njeno utvrđenje, a posebno dužinu trajanja izvršnog postupka, kao i činjenicu da je podnosilac ustavne žalbe kao izvršni poverilac u predmetnom postupku namirio veći deo svog potraživanja. Ustavni sud smatra da navedeni novčani iznos predstavlja adekvatnu pravičnu naknadu za povredu prava koju je podnosilac ustavne žalbe pretrpeo zbog neefikasnog postupanja sudova. Odlučujući o visini naknade nematerijalne štete, Ustavni sud je imao u vidu postojeću sopstvenu praksu, praksu Evropskog suda za ljudska prava u sličnim slučajevima, ekonomske i socijalne prilike u Republici Srbiji, kao i samu suštinu naknade nematerijalne štete kojom se oštećenom pruža odgovarajuće zadovoljenje.

Imajući u vidu da je zaključak kojim je izvršni postupak okončan, poništen, te da će podnosilac ustavne žalbe biti u mogućnosti da namiri svoje potraživanje utvrđeno pravnosnažnom i izvršnom presudom u daljem toku izvršnog postupka, ukoliko to potraživanje nije u celini namireno, Ustavni sud nalazi da je zahtev podnosioca za naknadu materijalne štete preuranjen, pa je rešio kao u tački 5. izreke, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu

8. Polazeći od svega iznetog, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42 b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 4 7. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 8 9. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS" broj 103/13), doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić, s.r.

Odluka o odbijanju i odbacivanju ustavne žalbe u upravnom sporu

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti