Odluka Ustavnog suda o neosnovanosti žalbe zbog proizvoljne primene materijalnog prava
Kratak pregled
Ustavni sud je odbio ustavnu žalbu protiv rešenja o obustavi izvršenja, nalazeći da nije povređeno pravo na pravično suđenje. Sud je potvrdio da je izvršni sud pravilno primenio `lex specialis` odredbe o obračunu kamate na naknadu za oduzeto zemljište, uprkos postojanju ranije izvršne isprave.
Tekst originalne odluke
Republika SrbijaUSTAVNI SUD
Už-6799/2015
14.09.2017.
Beograd
Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća i sudije Milan Stanić, dr Milan Škulić, Miroslav Nikolić, dr Dragana Kolarić, Tatjana Babić, dr Milan Marković i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi M. S . iz T . kod Krupnja, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 14. septembra 2017. godine, doneo je
O D L U K U
Odbija se kao neosnovana ustavna žalba M. S . izjavljena protiv rešenja Osnovnog suda u Loznici I pv (I) 161/15 od 15. septembra 2015. godine zbog povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.
O b r a z l o ž e nj e
1. M. S . iz T . kod Krupnja je , 22. oktobra 2015. godine, Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu protiv rešenja Osnovnog suda u Loznici Ipv I. 161/15 od 15. septembra 2015. godine zbog povrede načela zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava Republike Srbije, načela zaštite ljudskih i manjinskih prava i sloboda iz člana 22. Ustava, prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, prava na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava i prava na imovinu iz člana 58. Ustava kao i zbog povrede prava iz člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda i člana 1. Protokola uz Evropsku konvenciju za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda.
U ustavnoj žalb i je nave deno: da podnosiocu u toku zaključenja sporazuma pred Komisijom za vraćanje zemljišta opštine Krupanj nije predočena razlika u isplati zakonske zatezne kamate kako je određeno rešenjem Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine u odnosu na kamatu po stopi rasta cena na malo na način određen tim sporazumima i smatra da mu je ta činjenica morala biti predočena jer je star, bolestan i neuk, te je iz tih razloga osporenim rešenjem povređeno načelo zabrane diskriminacije; da je osporenim rešenjem povređeno načelo zaštite ljudskih i manjinskih prava jer mu je isplaćena naknada za oduzetu katastarsku parcelu sa kamatom po stopi rasta cena na malo umesto sa zakonskom zateznom kamatom; da mu je osporenim rešenjem povređeno pravo na pravično suđenje jer nije imao pravično suđenje niti je ono bilo u razumnom roku pa je zato došlo do zastarelosti dela potraživanja; da mu je osporenim rešenjem povređeno pravo na jednaku zaštitu prava jer je u drugim predmetima isplata naknade vršena sa zakonskom zateznom kamatom, a ne sa kamatom rasta cena na malo; da mu je povređeno pravo na imovinu jer je oštećen za iznos razlike isplaćene kamate u odnosu na pripadajuću.
Predložio je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i utvrdi da su osporenim rešenjem povređena označena ustavna načela i ustavna prava i da poništi osporeno rešenje.
2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.
3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku , uvidom u ustavnu žalbu, dostavljenu dokumentacij u i spis e predmeta Osnovnog suda u Loznici I. 617/15, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari.
Pravnosnažnim i izvršnim rešenjem Opštinskog suda u Krupnj u R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine utvrđena je predlagaču, ovde podnosiocu ustavne žalbe , naknada za oduzetu nepokretnost na k.p. br. 270/1 KO K . u iznosu od 76.7 00,00 dinara, pa je obavezana Z. z . „J .“ iz K, kao protivnik predlagača , da isplati predlagaču taj novčani iznos, sa zakonskom zateznom kamatom.
Rešenjem o namirenju Opštinskog suda u Krupnju I. 18/01 od 11. jula 2001. godine, izvršni poverilac je po osnovu predmetnog potraživanja namiren na ime kamate na glavni dug za iznos od 55.989,00 dinara, a na ime glavnog duga za iznos od 6.000,00 dinara.
Sporazumom zaključenim pred Komisijom za vraćanje zemljišta, dana 22. septembra 2003. godine, između M . S , ovde podnosioca, i ZZ „J .“ K . predviđeno je da se na ime izmirenja dela novčane obaveze po osnovu naknade za oduzeto zemljište utvrđene rešenjem Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine u visini glavnice od 6.000,00 dinara, sa pripadajućom kamatom , podnosiocu zahteva M . S , utvrđuje pravo svojine na katastarskoj parceli ZZ „J .“ K. broj 303, KO R . Dalje je predviđeno da nakon zaključenja ovog sporazuma preostaje dug prema podnosiocu zahteva na osnovu rešenja Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine u visini glavnice od 64.700,00 dinara, sa pripadajućom kamatom po stopi rasta cena na malo počev od 2. decembra 1995. godine do isplate.
Sporazumom zaključenim pred Komisijom za vraćanje zemljišta dana 20. oktobra 2003. godine predviđeno je da se , na ime izmirenja dela novčane obaveze po osnovu naknade za oduzeto zemljište utvrđene rešenjem Opštinskog suda u Krupnj u R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine u visini glavnice od 7.665,00 dinara, sa pripadajućom kamatom (sve zajedno 109.824,00 dinara), podnosiocu zahteva M . S . utvrđuje pravo svojine na katastarskoj parceli broj 108 , u KO R , na ime Z. z . „J .“ K. Konstatovano je da nakon zaključenja ovog sporazuma preostaje dug obveznika prema podnosiocu zahteva na osnovu rešenja Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine u visini glavnice od 56.700,00 dinara, sa pripadajućom kamatom po stopi rasta cena na malo počev od 2. decembra 1995. godine.
Sporazumom zaključenim pred Komisijom za vraćanje zemljišta od 26. marta 2004. godine određeno je da se na ime izmirenja dela dospele novčane obaveze po osnovu naknade za oduzeto zemljište utvrđene rešenjem Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine u ukupnom iznosu od 146.483,00 dinara (10.300,00 dinara glavnice sa pripadajućom kamatom), podnosiocu zahteva S . M . utvrđuje pravo svojine na katastarskoj parceli broj 4 , KO R . Konstatovano je da je nakon zaključenja ovog sporazuma obveznik izmirio novčanu naknadu prema podnosiocu zahteva u visini glavnice od 30.300,00 dinara, sa pripadajućom kamatom, a preostao je dug u visini od 46.400,00 dinara , sa pripadajućom kamatom po stopi rasta cena na malo počev od 2. decembra 1995. godine do isplate.
Sporazumom zaključenim pred Komisijom za vraćanje zemljišta od 22. aprila 2004. godine predviđeno je da se na ime izmirenja dela novčane obaveze po osnovu naknade za oduzeto zemljište utvrđene rešenjem Opštinskog suda u Krup nju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine u visini od 240.442,65 dinara (od čega približno 16.800,00 dinara glavnice), podnosiocu zahteva M. S . utvrđuje pravo svojine na katastarskoj parceli broj 38 , u KO R . Konstatovano je da je nakon zaključenja ovog sporazuma obveznik izmirio novčanu naknadu prema podnosiocu zahteva u visini glavnice od 47.100,00 dinara, sa pripadajućom kamatom, a da je preostao dug u visini od 29.600,00 dinara , sa pripadajućom kamatom po stopi rasta cena na malo počev od 2. decembra 1995. godine do isplate.
Rešenjem Osnovnog suda u Loznici I. 379/11 od 1. jula 2011. godine određeno je izvršenje radi naplate preostalog duga od 29.600,00 dinara na ime glavnice, sa kamatom po stopi rasta cena na malo počev od 2. decembra 1995. godine do isplate, i to prema Opštini Krupanj kao supsidijernom dužniku, budući da je nad ZZ „J.“ K. u međuvremenu otvoren stečaj. Izvršenje određeno navedenim rešenjem je sprovedeno u celosti 15. septembra 2011. godine.
Izvršni poverilac, ovde podnosilac ustavne žalbe, podneo je Osnovnom sudu u Loznici novi predlog za izvršenje protiv izvršnog dužnika Opštine Krupanj, tražeći da mu izvršni dužnik isplati razliku između kamate u visini rasta cena na malo i zakonske zatezne kamate. Osnovni sud u Loznici je 4. decembra 2014. godine doneo rešenje I. 2106/12, kojim je usvojio predlog z a izvršenje izvršnog poverioca, a veće Osnovnog suda u Loznici je 5. februara 2015. godine donelo rešenje IPV. I. 3/15, kojim je odbilo kao neosnovan prigovor izvršnog dužnika i potvrdilo prvostepeno rešenje. Podnosilac ustavne žalbe je 31. marta 2015. godine podneo novi predlog za izvršenje protiv Opštine Krupanj i rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Loznici I. 617/15 od 6. aprila 2015. godine određeno je predloženo izvršenje, na osnovu pravnosnažnog i izvršnog rešenja Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine, radi naplate preostalih potraživanja izvršnog poverioca na ime novčane naknade za oduzetu katastarsku parcelu u iznosu od 1.804.922,30 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom počev od 23. ap rila 2004. godine pa do isplate i troškova izvršnog postupka i to prenosom sredstava sa računa izvršno g dužnika na račun izvršnog poverioca. Navedeni iznos, radi čije naplate je određeno izvršenje, predstavlja razliku između zakonske zatezne kamate dosuđene rešenjem Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine i kamate u visini rasta cena na malo koju je izvršni poverilac već naplatio, pri čemu je kamata obračunata na celokupno potraživanje po navedenom rešenju u iznosu od 76.700,00 dinara za period od 22. novembra 1995. do 22. aprila 2004. godine.
Osporenim rešenjem Osnovnog suda u Loznici Ipv I. 161/15 od 15. septembra 2015. godine usvojen je prigovor izvršnog dužnika Opštine Krupanj i ukinuto je rešenje o izvršenju Osnovnog suda u Loznici I. 617/15 od 6. aprila 2015. godine, a izvršenje određeno navedenim rešenjem je obustavljeno u celini, i ukinute su sprovedene izvršne radnje.
U obrazloženju osporenog rešenja je navedeno: da je rešenjem Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine izvršnom poveriocu dosuđena zakonska zatezna kamata na iznos potraživanja od 76.700,00 dinara i to počev od dana isteka roka za isplatu pa do isplate; da je deo glavnog potraživanja sa kamatom namiren najpre na osnovu rešenja Opštinskog suda u Krupnju I. 18/01 od 11. jula 2001. godine, a zatim i po osnovu sporazuma koji su zaključeni pred Komisijom za vraćanje zemljišta (22. septembra 2003, 20. oktobra 2003, 26. marta 2004. i 22. aprila 2004. godine); da je, p ri tome, svakim od navedenih sporazuma, koji imaju snagu poravnanja zaključenog u upravnom postupku, određeno koliko iznosi ostatak duga po rešenju Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine, pri čemu se na preostali deo duga izvršnom poveriocu određuje kamata u visini rasta cena na malo počev od 2. decembra 1995. godine pa isplate, a ne zakonska zatezna kamata; da je, s toga, zaključenjem navedenih sporazuma prestalo potraživanje izvršnog poverioca na zakonsku zateznu kamatu dosuđenu rešenjem Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine, jer je na preostali, neizmireni deo duga dogovorena kamata u visini rasta cena na malo, koju je uz glavno potraživanje izvršni poverilac već naplatio; da kako je rešenjem određeno izvršenje radi naplate potraživanja koje je zaključenjem sporazuma presta lo, odlučeno je kao u izreci.
4. Odredbama Ustava, na čiju povredu ukazuje podnosilac u ustavnoj žalbi, utvrđeno je: da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči jednaka zaštita prava pred sudovima i drugim državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinica lokalne samouprave (član 36. stav 1.); da se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava utvrđenih na osnovu zakona (član 58.) .
Odredbom člana 21. Ustava utvrđeno je načelo zabrane diskriminacije a članom 22. Ustava utvrđeno je da svako ima pravo na sudsku zaštitu ako mu je povređeno ili uskraćeno neko ljudsko ili manjinsko pravo zajemčeno Ustavom kao i pravo na uklanjanje posledica koje su povredom nastale.
Zakonom o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta koje je prešlo u društvenu svojinu po osnovu poljoprivrednog zemljišnog fonda i konfiskacijom zbog neizvršenih obaveza iz obaveznog otkupa poljoprivrednih proizvoda ("Službeni glasnik RS “, br. 18/91 i 20/92) je propisano: da u slučaju kad ranijem sopstveniku po odredbama ovog zakona pripada pravo na novčanu naknadu za oduzeto zemljište, isplata naknade pada na teret organizacije koja koristi zemljište u momentu određivanja naknade (član 12. stav 1.); da će u slučaju kad organizacija nije u mogućnosti da isplati novčanu naknadu iz st. 1. i 2. ovog člana, obavezu isplate te naknade izvršiti opština, a ako i ona to nije u mogućnosti, ovu obavezu izvršiće Republika Srbija (član 12. stav 3.).
Odredbom člana 2. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta koje je prešlo u društvenu svojinu po osnovu poljoprivrednog zemljišnog fonda i konfiskacijom zbog neizvršenih obaveza iz obaveznog otkupa poljoprivrednih proizvoda („Službeni glasnik RS“, broj 42/98) posle člana 12. osnovnog Zakona dodat je, između ostalog, član 12b kojim je propisano: da se, u slučaju kad je visinu novčane naknade utvrdio nadležni sud, naknada plaća u jednakim tromesečnim ratama, u roku od deset godina, počev od isteka godine dana od dana pravosnažnosti sudske odluke (stav 1.); da se na dospele obaveze iz stava 1. ovog člana plaća kamata u visini rasta cena na malo, prema poslednjim objavljenim podacima republičkog organa nadležnog za poslove statistike (stav 3.). Odredbom člana 3. navedenog Zakona o izmenama i dopunama Zakona propisano je da će se obaveze plaćanja novčane naknade dospele do dana stupanja na snagu ovog zakona izvršiti u skladu sa članom 2. ovog zakona, počev od 1. januara 1999. godine.
Odredbom člana 8. stav 1. Zakona o izvršenju i obezbeđenju ("Službeni glasnik RS", br. 31/11 i 99/11) propisano je da je sud dužan da donese rešenje o izvršenju kada su za to ispunjeni uslovi određeni zakonom.
5. Razmatrajući ustavnu žalbu sa aspekta istaknute povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud je ocenio da se navodi podnosioca odnose na proizvoljnu primenu materijalnog prava u osporenom rešenju do koje je, po mišljenju podnosioca, došlo jer mu je novčana naknada za oduzetu katastarsku parcelu isplaćena umesto sa zakonskom zateznom kamatom, sa kamatom po stopi rasta cena na malo, i to na preostale iznose određen e zaključenim sporazumima.
Ustavni sud, pre svega, naglašava da je pravilnu primenu merodavnog prava nadležan da ceni instancioni (iši) sud, u zakonom propisanom postupku kontrole zakonitosti odluka nižestepenih sudova. Ustavni sud nije nadležan da ocenjuje pravilnost činjeničnih i pravnih zaključaka redovnih sudova, osim u slučaju kada je primena merodavnog materijalnog i/ili procesnog prava bila očigledno proizvoljna, odnosno arbitrerna na štetu podnosioca ustavne žalbe, što može dovesti do povrede Ustavom zajemčenog prava na pravično suđenje. Stoga je Ustavni sud, u određenim situacijama, koje prvenstveno zavise od konkretnih okolnosti slučaja i utemeljenosti iznetih ustavnopravnih razloga u ustavnoj žalbi, nadležan da ceni povredu prava iz člana 32. stav 1. Ustava i sa stanovišta primene materijalnog, odnosno procesnog prava. Na ovakav zaključak upućuje i stav Evropskog suda za ljudska prava izražen u presudi Khamidov protiv Rusije, od 15. novembra 2007. godine (broj aplikacije 72118/01, stav 170.), u kojoj je taj sud konstatovao da nije njegov zadatak da donosi odluku umesto domaćih sudova koji su u najboljoj poziciji da ocene prezentovane dokaze, ustanove činjenično stanje i tumače domaće pravo, te da, u principu, taj sud neće intervenisati, osim ukoliko su odluke domaćih sudova arbitrerne ili očigledno neosnovane.
Ispitujući da li je Osnovni sud u Loznici proizvoljno primenio merodavno pravo na štetu podnosioca ustavne žalbe, Ustavni sud je pre svega konstatovao da je izvršni poverilac na osnovu rešenja Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine, donetog u vanparničnom postupku, imao pravo na naknadu za oduzeto zemljište prema protivniku predlagača ZZ „J .“ iz K, kao pravnom licu koje koristi to zemljište. Budući da je poverilac novčane naknade samo delimično ostvario potraživanje prema ZZ „J.“ iz K. u stečajnom postupku sprovedenom nad navedenim pravnim licem, treba istaći da je poverilac nakon toga tražio od izvršnog dužnika da naknadi preostali deo duga, uzimajući u obzir da je on imao svojstvo supsidijernog dužnika za namirenje te obaveze, u skladu sa odredbom člana 12. stav 3. Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta. U tom smislu, poverilac je pokrenuo izvršni postupak protiv Opštine Krupanj u predmetu Osnovnog suda u Loznici u predmetu I. 379/11, u kome je uspeo da prinudno naplati preostali novčani iznos na ime glavnog potraživanja i kamatu u visini rasta cena na malo.
Polazeći od iznetog, Ustavni sud napominje da je 26. novembra 1998. godine stupio na snagu Zakon o izmenama i dopunama Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta, koji je predvideo da će se obaveze plaćanja novčane naknade za oduzeto zemljište dospele do dana stupanja na snagu ovog zakona izvršiti u skladu sa članom 2 . Zakona počev od 1. januara 1999. godine. Odredbama člana 2. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta (koje su integrisane u osnovni tekst zakona kao član 12b) je predviđeno da se na dospele obaveze plaćanja novčane naknade plaća kamata u visini rasta cena na malo, prema poslednjim objavljenim podacima republičkog organa nadležnog za poslove statistike. Dakle, poveriocima navedene naknade pripada kamata u visini rasta cena na malo kao sporedno potraživanje, a koju je prinudno ostvario i podnosilac ustavne žalbe u predmetu Osnovnog suda u Loznici I. 379/11, ali je nakon toga poverilac podneo novi predlog za izvršenje u predmetu I. 2106/12 tražeći da mu se isplati razlika između zakonske zatezne kamate i kamate u visini rasta cena na malo koju je već naplatio. Dalje, podnosilac je u predmetnom postupku podneo novi predlog za izvršenje za naplatu razlike između zakonske zatezne kamate dosuđene rešenjem Opštinskog suda u Krupnju R. 17/93 od 11. aprila 1995. godine i kamate u visini rasta cena na malo koje je izvršni poverilac već naplatio. Imajući u vidu da je obaveza plaćanja novčane naknade utvrđena pomenutim vanparničnim rešenjem nesporno dospela pre 26. novembra 1998. godine, Ustavni sud je zaključio da je Osnovni sud u Loznici u konkretnom slučaju na potpuno ustavnopravno prihvatljiv način primenio odredbe člana 2. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta, kojima je propisan način isplate dospele i utvrđene novčane naknade, odnosno da se na dospele obaveze plaća kamata u visini rasta cena na malo.
Ustavni sud smatra da se član 12b Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta nesumnjivo primenjuje, počev od 1. januara 1999. godine, na sve obaveze plaćanja novčane naknade, uključujući i one koje su dospele do dana stupanja na snagu Zakona o izmenama i dopunama Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta. Pored toga, zakonodavac je upravo u cilju zaštite interesa lica kojima se plaća novčana naknada za oduzeto zemljište, imajući u vidu antiinflatornu funkciju kamate, noveliranim odredbama pomenutog zakona predvideo da se kamata obračunava u visini rasta cena na malo i plaća na svaku dospelu tromesečnu ratu, i to počev od pravnosnažnosti sudske odluke pa do dospelosti konkretne rate, a ne od dana kad je dužnik pao u docnju.
Ustavni sud posebno ukazuje da odredbe člana 12b Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta, kojima su propisani način isplate dospele i utvrđene novčane naknade za oduzeto zemljište i visina kamate na dospele obaveze, predstavljaju lex specialis u odnosu na odredbe Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2011. godine koje su se primenjivale na predmetni izvršni postupak, u odnosu na član 8. ovog procesnog zakona, koji propisuje načelo formalnog legaliteta. Eventualna ograničenja imovinskih prava poverilaca utvrđenih pravnosnažnim sudskim odlukama, koja su propisana odredbama čl. 2. i 3. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o načinu i uslovima priznavanja prava i vraćanju zemljišta, mogu se ispitivati jedino u postupku ocene njihove ustavnosti.
Ustavni sud je ocenio da je osporenim rešenjem na potpuno ustavnopravno prihvatljiv način obustavljeno izvršenje određeno prvostepenim rešenjem i ukinute sprovedene izvršne radnje imajući u vidu da je zaključenjem sporazum a pred Komisijom za vraćanje zemljišta prestalo potraživanje podnosioca kao izvršnog poverioca na zakonsku zateznu kamatu dosuđenu rešenjem Opštinskog suda u Krup nju R. 17/93 od 11. aprila 1995. Godine, jer je na neizmireni preostali deo duga dogovorena kamata u visini rasta cena na malo koju je izvršni poverilac već naplatio uz glavno potraživanje.
S obzirom na navedeno, Ustavni sud je ocenio da osporenim rešenjem nije povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, pa je odlučio kao u prvom delu izreke, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13-Odluka US, 40/15-dr. zakon i 103/15).
Ustavni sud nalazi da je neprihvatljiva tvrdnja podnosioca da mu je osporenim rešenjem povređeno pravo na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava. Naime, uslov koji mora postojati da bi se mogla utvrditi povreda prava na jednaku zaštitu prava pred sudovima je postojanje različitih odluka sudova najviše instance u postupku kod iste činjenične i pravne situacije. Međutim, podnosilac ustavne žalbe je samo ukazao na neujednačenu praksu sudova u pogledu naknade za oduzeto zemljište, ali za svoje navode nije pružio dokaze.
Ocenjujući navode ustavne žalbe o povredi načela zabrane diskriminacije iz člana 21. Ustava, Ustavni sud je ocenio da nema osnova za tvrdnje da je podnosilac ustavne žalbe na bilo koji način diskriminisan zbog nekog ličnog svojstva, niti su pruženi relevantni dokazi u tom smislu, što je neophodna pretpostavka da bi se moglo odlučivati o povredi načela zabrane diskriminacije.
U pogledu navoda podnosioca o povredi načela na sudsku zaštitu iz člana 22. Ustava, Ustavni sud konstatuje da je u predmetnom postupku podnosilac imao i iskoristio pravo na sudsku zaštitu svojih prava, pri čemu označeno ustavno načelo građanima ne garantuje po njih povoljan ishod sudskog spora, ako za traženu zaštitu nije bilo pravnog osnova.
Podnosilac ustavne žalbe navode o povredi prava na imovinu iz člana 58. Ustava zasniva na identičnim razlozima koje je isticao u prilog tvrdnji o povredi prava na pravično suđenje, zbog čega Ustavni sud nalazi da nije potrebno da ih ponovo ceni i sa aspekta ustavnog prava na imovinu .
U pogledu navoda o povredi prava iz člana 6. stav 1. Evropske konvencije o zaštiti ljudskih prava i osnovnih sloboda i člana 1. Protokola 1 uz ovu konvenciju, Ustavni sud ukazuje da se navedena prava sadržinski ne razlikuju od prava iz člana 32. stav 1. i člana 58. Ustava, te je povredu tih prava cenio u odnosu na ustavne odredbe.
Imajući u vidu izneto, Ustavni sud je u drugom delu izreke odbacio ustavnu žalbu, saglasno članu 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, zbog nepostojanja Ustavom i Zakonom utvrđenih pretpostavki za vođenje postupka i odlučivanje.
6. Saglasno svemu iznetom, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), doneo Odluku kao u izreci.
PREDSEDNIK VEĆA
Vesna Ilić Prelić, s.r.