Odluka Ustavnog suda o odbijanju ustavne žalbe u stečajnom postupku
Kratak pregled
Ustavni sud odbija kao neosnovanu ustavnu žalbu podnetu protiv rešenja Privrednog apelacionog suda. Sud je utvrdio da drugostepeni sud nije proizvoljno postupio i da je dao ustavnopravno prihvatljive razloge zašto potraživanje podnosioca nije moglo biti namireno u konkretnom stečajnom postupku.
Tekst originalne odluke
Republika SrbijaUSTAVNI SUD
Už-7175/2012
26.02.2015.
Beograd
Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća i sudije dr Dragiša B. Slijepčević, Katarina Manojlović Andrić, dr Agneš Kartag Odri, dr Goran P. Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i mr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Janoša Farkaša iz Pančeva, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 26. februara 2015. godine, doneo je
O D L U K U
Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Janoša Farkaša izjavljena protiv rešenja Privrednog apelacionog suda Pvž. 333/12 od 19. jula 2012. godine zbog povrede prava na pravično suđenje zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.
O b r a z l o ž e nj e
1. Janoš Farkaš iz Pančeva je podneo, 8. septembra 2012. godine, preko punomoćnika Save Vojnova, advokata iz Pančeva, Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv rešenja Privrednog apelacionog suda Pvž. 333/12 od 19. jula 2012. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije i prava na imovinu zajemčenog odredb om člana 58. Ustava.
Podnosilac je u ustavnoj žalbi, između ostalog istakao: da Privredni apelacioni sud nije postupio po nalogu Ustavnog suda, već da mu je ponovo osporenim rešenjem povređeno pravo na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava za isplatu priznatog potraživanja po osnovu izvršne isprave; da je neprihvatljivo stanovište drugostepenog suda da je postupak za naplatu priznatog potraživanja trebalo da se vodi protiv Preduzeća RK “Beograd“ DD u stečaju, jer su ti stečajni postupci odvojeni u pogledu potraživanja koja se odnose na Kompaniju RK „Beograd“ AD i potraživanja koja se odnose na Preduzeće RK „Beograd“ DD, Beograd; da je imajući u vidu da je doneto jedno rešenje o utvrđivanju oba potraživanja pod brojem St. 802/97, kasnije St. 59/08, u tom stečajnom postupku valjalo i isplatiti celokupno potraživanje poverioca; da se svaka isplata vršila isključivo preko stečajne mase Kompanije RK „Beograd“ AD i da mu je isplaćen samo manji deo priznatog potraživanja, jer nije izvršen obračun kamate na utvrđeno potraživanje po osnovu izvršne isprave, čime mu je na opisani način pričinjena šteta.
2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje se zakonom.
U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.
3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku , izvršio uvid u celokupnu dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:
Rešenjem Trgovinskog suda u Beogradu St. 59/08 od 26. decembra 2008. godine je, u stavu prvom izreke, odobrena glavna deoba stečajne mase Kompanije robnih kuća „Beograd" AD, Beograd, prema nacrtu za glavnu deobu od 31. oktobra 2008. godine koji je sastavni deo ovog rešenja, u ukupnom iznosu od 15.806.188.202,66 dinara , u procentu namirenja utvrđenih potraživanja stečajnih poverilaca kao u stavu drugom izreke rešenja , od čega je isplaćen iznos od 15.599.950.447,00 dinara po rešenju Trgovinskog suda u Beogradu o glavnoj deobi St. br. 802/97 od 5. februara 2008. godine ; stavom drugim izreke je utvrđeno da će se isplata radi sprovođenja deobe iz stava prvog izreke izvršiti u procentu namirenja od 100% svih utvrđenih potraživanja stečajnih poverilaca na dan 26. decembra 2008. godine, sa kamatom obračunatom do 25. februara 2008. godine prema isplatnim redovima, i to – prvi isplatni red, isplata na ime neizmirenih troškova stečajnog postupka od 15. februara 2002. do 25. decembra 2008. godine , u iznosu od 9.418.850,00 dinara , kao u tabeli 3 , red. br. 3. nacrta , drugi isplatni red, izvršena isplata stečajnih potraživanja sa kamatom do 25. februara 2008. godine , u ukupnom iznosu 533.036.108,00 dinara , kao u tabeli 5 , red. br. 1 nacrta , treći isplatni red , izvršena isplata stečajnih potraživanja sa kamatom do 25. februara 2008. godine, u ukupnom iznosu od 690.157.417,00 dinara, kao u tabeli 5 , red. br. 2. nacrta, četvrti isplatni red , izvršena isplata stečajnih potraživanja sa kamatom do 25. februara 2008. godine, u ukupnom iznosu od 4.292.493.708,00 dinara , kao u tabeli 5 , red. br. 3. nacrta ; stavom trećim izreke je utvrđeno da su izdvojena (rezervisana) sredstva za isplatu po svim isplatnim redovima do okončanja stečajnih postupaka, u ukupnom iznosu od 9.392.228.735,00 dinara , kao u tabeli 3 , red. br. 4 i tabelama 7. i 8. nacrta; stavom četvrtim izreke rešenja je naloženo stečajnom upravniku da po namirenju troškova stečajnog postupka iz stava drugog izreke ovog rešenja, izvrši isplatu poveriocima koji nisu isplaćeni do 25. decembra 2008. godine po rešenju Trgovinskog suda u Beogradu St. br. 802/97 od 5. februara 2008. godine , u iznosu i na način kao u tabelama za glavnu deobu stečajne mase , odnosno za poverioce četvrtog isplatnog reda u iznosu od 196.828.906,00 dinara ; stavom petim izreke je naloženo stečajnom upravniku da višak deobne mase po isplati poverilaca i odbitku rezervacije za stečajne poverioce koji vode parnice, prenese na račun osnivača Preduzeće Robne kuće "Beograd" DD, u stečaju, Beograd.
Rešenjem Višeg trgovinskog suda Pž. 955/09 od 24. septembra 2009. godine odbijena je žalba stečajnog poverioca i potvrđeno je ožalbeno rešenje Trgovinskog suda u Beogradu St. 59/08 od 26. decembra 2008. godine. U obrazloženju ovog rešenja je, pored izlaganja činjeničnog stanja, navedeno da je prvostepeni sud postupio u skladu sa zakonskim odredbama prilikom donošenja prvostepenog rešenja i nije učinio bitnu povredu postupka na koju drugostepeni sud pazi po službenoj dužnosti. Dalje je navedeno da je prema stanju u spisima i izjašnjenju stečajnih organa , obračun visine potraživanja po osnovu glavnog duga i kamate izvršen od strane stručnih lica , u skladu sa odredbama člana 18. st. 1. i 2. Zakona o stečajnom postupku, te kako je prihvaćena visina obračuna utvrđenog potraživanja i ista priznata žaliocu unošenjem u rešenje o glavnoj deobi, to nisu osnovani žalbeni navodi da visina duga i obračun zatezne kamate nisu pravilno utvrđeni u postupku koji je prethodio donošenju prvostepenog rešenja.
Ustavni sud je u postupku po ustavnoj žalbi Janoša Farkaša, Odlukom Už-2048/2009 od 22. februara 2012. godine, u stavu tački 1. izreke, usvojio ustavnu žalbu Janoša Farkaša i utvrdio da je rešenjem Višeg trgovinskog suda Pž. 955/09 od 24. septembra 2009. godine povređeno pra vo podnosi oca ustavne žalbe na pravično suđenje zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok je u preostalom delu ustavnu žalb u odbacio ; u tački 2. izreke naloženo je Privrednom apelacionom sudu da ponovi postupak po žalbi koju je Janoš Farkaš izjavio protiv rešenja Trgovinskog suda u Beogradu St. 59/08 od 26. decembra 2008. godine, u roku od 60 dana od dana dostavljanja ove odluke. U obrazloženju navedene Odluke Ustavnog suda je, pored ostalog, navedeno: da je predmetna žalba izjavljena u stečajnom postupku zasnovan a isključiv o na navodima da je podnosiocu ustavne žalbe rešenjem o glavnoj deobi uskraćeno pravo na zakonsku zateznu kamatu po osnovu izvršne sudske odluke, a koje je priznato od strane stečajnog upravnika, o čemu se Viši trgovinski sud, u suštini, nije ni izjasnio ; da drugostepeni sud, po oceni Ustavnog suda, nije ispitao odlučna pitanja postavljena u žalbi, već je prihvatio navode iz odgovora na žalbu i potvrdio prvostepeno rešenje bez ulaženja u suštinu žalbenih navoda, te da je Ustavni sud ocenio da je podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na obrazloženu sudsku odluku, kao element prava na pravično suđenje zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava.
U ponovljenom postupku odlučivanja o žalbi, nakon Odluke Ustavnog suda, Privredni apelacion i sud je doneo ovom ustavnom žalbom osporeno rešenje Pvž. 333/12 od 19. jula 2012. godine kojim je odbijena kao neosnovana žalba stečajnog poverioca kao pravnog sledbenika stečajnog poverioca pok. Jelene Farkaš iz Pančeva, pa je u odnosu na njega potvrđeno rešenje Trgovinskog suda u Beogradu St. 59/08 od 26. decembra 2008. godine. Iz obrazloženja osporenog rešenja proizlazi: da je drugostepeni sud postupajući po Odluci Ustavnog suda Už-2048/2009 od 22. februara 2012. godine, u postupku ponovnog odlučivanja po izjavljenoj žalbi na rešenje Trgovinskog suda u Beogradu St. 59/08 od 26. decembra 2008. godine naložio prvostepenom sudu da se izjasni o povredama postupka na koje se žalbom ukazuje, te da u okviru toga pribavi izjašnjenje stečajnog upravnika u pogledu žalbenih navoda na koje odgovor nije dostavio; da iz izjašnjenja stečajnog upravnika, koje je drugostepenom sudu dostavljeno 8. juna 2012. godine, proizlazi da sporno potraživanje nije potraživanje prema ovde stečajnom dužniku Stečajnoj masi Kompanij e RK „Beograd" AD, jer je izvršna isprava - presuda Opštinskog suda u Pančevu P. 2875/95 od 15. marta 1996. godine, kojom je pok. Jeleni Farkaš dosuđeno novčano potraživanje na ime nadoknade nematerijalne štete zbog povrede na radu, doneta protiv Preduzeća RK „Beograd" DD, da je protiv ovog preduzeća takođe vođen stečajni postupak u predmetu St. 2405/02, u kom postupku je rešenje o glavnoj deobi doneto 10. oktobra 2008. godine; da je u stečajnom postupku nad stečajnim dužnikom Kompanij om RK „Beograd" AD, Beograd , spornim rešenjem o glavnoj deobi pravilno utvrđeno potraživanje pok. Jelene Farkaš u pogledu zaostalih, a neisplaćenih zarada, i to kako garantovanih, tako i preko garantovanih, koji su iznosi i isplaćeni njenom nasledniku Janošu Farkašu; da sporno potraživanje, prijavljeno po osnovu izvršne isprave, nije bilo predmet isplate u ovom stečajnom postupku, niti je za isplatu istog pasivno legitimisan ovde stečajni dužnik, s obzirom na to da se radi o potraživanju prema Preduzeću RK „Beograd" DD, koje je i prijavljeno u postupku stečaja nad tim preduzećem, da je raniji stečajni upravnik dao zbirno i zajedničko izjašnjenje po prijavama potraživanja bivših radnika podnetim u oba stečajna postupka , kako prema Preduzeću RK „Beograd" DD, tako i prema Kompaniji RK „Beograd" AD, kao i da je prateći takva izjašnjenja Trgovinski sud u Beogradu 15. jula 2003. i 30. oktobra 2003. godine, pod brojevima St. 2405/02 (za preduzeće) i St. 802/97 (za kompaniju), doneo jedinstvena rešenja o utvrđenim potraživanjima za oba pravna lica i po svim osnovima. Dalje iz obrazloženja sledi da je u postupku stečaja nad Preduzećem RK „Beograd" DD, stečajni upravnik priznao potraživanje Jeleni Farkaš na osnovu izvršne isprave, ali da navedeno potraživanje nije uneto u nacrt rešenja za glavnu deobu Preduzeća Robne kuće „Beograd" DD od 25. juna 2008. godine, kao ni u samo rešenje o glavnoj deobi navedenog pravnog lica od 10. oktobra 2008. godine u postupku stečaja u predmetu St. 2405/02, ali da se naslednik Janoš Farkaš na ovo rešenje nije žalio, iako je samo u tom postupku mogao ostvariti ovo potraživanje.
Drugostepeni sud, dalje ističe, da je stečajni poverilac, izjašnjavajući se na izjašnjenje stečajnog upravnika , podneskom od 10. jula 2012. godine osporio njegove navode, ističući da su u ovom stečajnom postupku u predmetu St. 802/97 (novi broj St. 59/08) jednim rešenjem utvrđena sva prijavljena potraživanja iz obe prijave potraživanja, i to po prijavi broj 1370 od 8. jula 2002. godine, kojom je prijavljeno potraživanje po osnovu izvršne isprave i po prijavi broj 3056 od 1. jula 2002. godine, kojom su prijavljena potraživanja po osnovu neisplaćenih zarada, s tim da su po njegovoj tvrdnji obe prijave zavedene pod jedinstvenim brojem 2971 i po istima utvrđena sva prijavljena potraživanja u predmetu St. 802/97.
Pored navedenog, drugostepeni sud je izvršio i uvid u rešenje o nasleđivanju Opštinskog suda u Pančevu O. 225/05 od 9. marta 2005. godine i utvrdio: da je Janoš Farkaš pravni sledbenik pok. Jelene Farkaš preminule 4. jula 2003. godine i da je oglašen za naslednika , između ostalog i na novčanim potraživanjima prijavljenim u stečajnom postupku, s tim da je u stavu drugom navedenog rešenja o nasleđivanju veoma jasno razdvojeno ko je dužnik po tim potraživanjima; da je Janoš Farkaš oglašen naslednikom u pogledu prijavljenog potraživanja u stečajnom postupku protiv Kompanije RK „Beograd" AD, u stečajnom postupku koji se tada vodio pod brojem St. 802/97, a u pogledu potraživanja po prijavi potraživanja 2971-3057 od 1. jula 2002. godine, koj a se odnosi na zarade, i to kako glavnicu, tako i kamate i da je u pogledu potraživanja po izvršnom rešenju Opštinskog suda u Pančevu I. 180/97 od 21. marta 1997. godine oglašen naslednikom potraživanja prijavljenog pod brojem prijave 1370 od 8. jula 2002. godine, koja je podneta u postupku stečaja protiv Preduzeća RK „Beograd" DD, a u predmetu St. 2405/02, i to kako glavnice, tako i kamata. Drugostepeni sud, dalje , navodi da je iz sadržine rešenja o nasleđivanju jasno utvrdio da žalilac u ovom postupku Farkaš Jano š ima svojstvo pravnog sledbenika nekadašnjeg stečajnog poverioca Jelene Farkaš samo u pogledu potraživanja prijavljenih po osnovu zarada u tačno navedenom broju prijave, a kako je oglašen naslednikom rešenjem o nasleđivanju, to je imao svojstvo pravnog sledbenika u odnosu na pok. Jelenu Farkaš u pogledu potraživanja koja potiču iz izvršne isprave samo prema Preduzeću RK „Beograd" DD, Beograd , ali u postupku stečaja nad navedenim pravnim licem St. 2405/02, a ne protiv ovde stečajnog dužnika.
Iz obrazloženja ovog rešenja proizlazi da je drugostepeni sud zauzeo stanovište da su neistiniti navodi žalioca da je pravni sledbenik nekadašnjeg stečajnog poverioca u ovom stečajnom postupku, a u pogledu potraživanja prijavljenih po osnovu izvršne isprave, koja su upravo sadržina predmeta izjavljene žalbe, jer tako nešto ne proizlazi iz rešenja o nasleđivanju, kao i da su neistiniti navodi da su potraživanja koja su prijavljena samostalnim prijavama potraživanja u dva odvojena stečajna predmeta , u odnosu na dva samostalna pravna lica, objedinjena i po njima vođen postupak pod istim brojem prijave potraživanja, te da su ista u celini utvrđena i priznata upravo u stečajnom postupku nad Kompanijom RK “Beograd” AD, Beograd. Naime, drugostepeni sud posebno ističe da se bez obzira na činjenicu da je isti stečajni upravnik dostavio izjašnjenje o svim prijavljenim potraživanjima, kao i da se o prijavljenim potraživanjima objedinjeno izjašnjavao, ne može prihvatiti žalbeni navod da su sva prijavljena potraživanja utvrđena, odnosno priznata upravo u ovom stečajnom postupku. Iz tabele o utvrđenim potraživanjima, koja je bila sastavni deo izjašnjenja stečajnog upravnika , utvrđeno je da je u postupku stečaja nad Kompanijom RK “Beograd” AD, Beograd od prijavljenih potraživanja po različitim osnovima, ranijem stečajnom poveriocu priznato potraživanje po osnovu garantovanih zarada, doprinosa i potraživanje preko garantovanih zarada, dok u ovom stečajnom postupku po osnovu prijavljenog potraživanja po osnovu izvršne isprave nije utvrđeno nikakvo potraživanje, te da pravnom sledbeniku stečajnog poverioca pravilno nije priznato i isplaćeno, odnosno uneto u rešenje o glavnoj deobi potraživanje prijavljeno po osnovu izvršne isprave. Pored toga, takođe nalazi da ukoliko su i tačni navodi žalioca da mu je upravo u ovom postupku stečaja isplaćeno potraživanje po osnovu glavnice iz navedene izvršne isprave, kao i troškova postupka, i dalje se ne može uspostaviti legitimacija stečajnog dužnika za isplatu traženih kamata, jer stečajni dužnik u ovom postupku nije bio dužnik potraživanja iz izvršne isprave, niti je u odnosu na njega isto bilo prijavljeno, a ukoliko je zbog zajedničkog i objedinjenog izjašnjavanja stečajnog upravnika žaliocu neki deo tog potraživanja i isplaćen, to samo po sebi ne može predstavljati valjani pravni osnov za uspostavljanje pasivne legitimacije ovog stečajnog dužnika za isplatu traženih zateznih kamata na dosuđenu glavnicu i troškov a po izvršnoj ispravi, po kojoj je dužnik bilo Preduzeće RK „Beograd" DD, Beograd. Osim toga, drugostepeni sud nalazi da je ž alilac propustio mogućnost da u postupku stečaja koji je vođen nad drugim pravnim licem, a u predmetu St. 2405/02 , osporava pravilnost kako nacrta rešenja o glavnoj deobi, tako i samog rešenja o glavnoj deobi, iako je upravo ovo lice bilo pasivno legitimisano za isplatu spornog potraživanja po osnovu izvršne isprave, ali da navedeno ne može dovesti do uspostavljanja pasivne legitimacije samostalnog pravnog lica Kompanije RK „Beograd" AD za priznanje i isplatu ovog potraživanja.
4. Odredbama Ustava, na čiju povredu se poziva podnosilac ustavne žalbe, utvrđeno je: da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči mirno uživanje svojine i drugih imovinskih prava stečenih na osnovu zakona , da pravo svojine može biti oduzeto ili ograničeno samo u javnom interesu utvrđenom na osnovu zakona, uz naknadu koja ne može biti niža od tržišne , da se zakonom može ograničiti način korišćenja imovine i da je oduzimanje ili ograničenje imovine radi naplate poreza i drugih dažbina ili kazni, dozvoljeno samo u skladu sa zakonom (član 58.) .
Zakonom o stečajnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 84/04 i 85/05) bilo je propisano: da se u stečajnom postupku shodno primenjuju odredbe zakona kojim se uređuje parnični postupak, ako ovim zakonom nije drugačije određeno (član 5.); da stečajni upravnik obavlja svoje poslove samostalno i s pažnjom dobrog stručnjaka, u skladu sa odre dbama ovog zakona, kao i da stečajni upravnik u obavljanju poslova iz svoje nadležnosti može da angažuje stručna pravna i fizička domaća ili strana lica (član 18. st. 1. i 2.); da je pre glavne deobe stečajne mase, stečajni upravnik dužan da sastavi nacrt rešenja za glavnu deobu deobne mase (u daljem tekstu: nacrt za glavnu deobu), da nacrt iz stava 1. ovog člana sadrži sledeće podatke - 1) konačnu listu svih potraživanja iz člana 93. ovog zakona, 2) iznos svakog potraživanja, 3) isplatni red svakog potraživanja, 4) iznos stečajne mase koji će se raspodeliti stečajnim poveriocima, kao predloženi procenat namirenja stečajnih poverilaca, da nacrt za glavnu deobu stečajni upravnik je dužan da dostavi odboru poverilaca, a odbor je dužan da obavesti stečajne poverioce da se nacrt za glavnu deobu nalazi na oglasnoj tabli suda odnosno u pisarnici u određenoj prostoriji, te da će se nacrt za glavnu deobu učiniti dostupnim učesnicima postupka objavljivanjem na oglasnoj tabli suda odnosno izlaganjem na uvid u pisarnici suda (član 116.); da stečajno veće donosi rešenje o glavnoj deobi po isteku roka od 15 dana od dana prijema nacrta za glavnu deobu, ako nije podnet prigovor na nacrt za glavnu deobu od strane odbora poverilaca odnosno poverilaca pojedinačno, da ako odbor poverilaca odnosno poverioci pojedinačno podnesu prigovore na nacrt za glavnu deobu, stečajno veće će održati ročište i na njemu doneti rešenje o glavnoj deobi, da se rešenje o glavnoj deobi objavljuje na oglasnoj tabli i dostavlja se odboru poverilaca, poveriocu koji je izjavio prigovor i stečajnom upravniku, da stečajni upravnik i poverioci imaju pravo žalbe protiv rešenja o glavnoj deobi, kao i da se žalba iz stava 4. ovog člana izjavljuje se drugostepenom sudu, u roku od osam dana od dana dostavljanja rešenja (član 117.).
5. Ocenjujući osnovanost navoda ustavne žalbe o povredi prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud konstatuje da podnosilac svoje tvrdnje o povredi označenog Ustavom zajemčen og prava u suštini zasniva na pogrešnoj primeni procesnog prava, jer ističe da su sva prijavljena potr aživanja utvrđena u stečajnom postupku koji se vodio nad Kompanijom RK „Beograd“ AD, te da su stoga ista morala biti uvrštena u nacrt i rešenje o glavnoj deobi, te u istom i isplaćena.
Ustavni sud, najpre, konstatuje da je u ponovljenom postupku po žalbi podnosioca, drugostepeni sud utvrdio da je u postupku stečaja nad Kompanijom RK “Beograd” AD, Beograd, od prijavljenih potraživanja po različitim osnovi ma, ranijem stečajnom poveriocu, pok. Jeleni Farkaš , priznato potraživanje po osnovu garantovanih zarada, doprinosa i potraživanje preko garantovanih zarada, dok u ovom stečajnom postupku po osnovu prijavljenog potraživanja na osnovu izvršne isprave nije utvrđeno nikakvo potraživanje, te da pravnom sledbeniku stečajnog poverioca, ovde podnosioc a ustavne žalbe, nije p riznato potraživanje prijavljeno na osnovu izvršne isprave, pa samim tim ni uneto u rešenje o glavnoj deobi. Naime, podnosilac je imao svojstvo pravnog sledbenika u odnosu na pok. Jelenu Farkaš u pogledu potraživanja koja potiču iz izvršne isprave prema Preduzeću RK “Beograd” DD, Beograd, ali u postupku stečaja na tim pravnim licem u predmetu St. 2405/02, a ne protiv ovde označenog stečajnog dužnika.
Polazeći od sadržine odredbe člana 116. Zakona o stečajnom postupku kojom je predviđeno da je pre glavne deobe stečajne mase, stečajni upravnik dužan da sastavi nacrt rešenja za glavnu deobu deobne mase i da je dužan da nacrt dostavi odboru poverilaca, a odbor je dužan da obavesti stečajne poverioce da se nacrt za glavnu deobu nalazi na oglasnoj tabli suda, odnosno u pisarnici u određenoj prostoriji, Ustavni sud nalazi da je drugostepeni sud stanovišta da je podnosilac ustavne žalbe imao mogućnost da u stečajnom postupku St. 2405/02 koji se vodio nad Preduzećem RK „Beograd“ DD, Beograd, osporava pravilnost kako nacrta rešenje o glavnoj deobi, tako i samog rešenja o glavnoj deobi, jer je navedeno pravno lice bilo pasivno legitimisano za isplatu spornog potraživanja po osnovu izvršne isprave. Ustavni sud nalazi da je drugostepeni sud odbijajući žalbu podnosioca, zauzeo stanovište da stečajni postupci u odnosu na ova dva pravna lica nikada nisu spojeni i da se ne može smatrati da su isti bili spojeni samo zbog toga što je stečajni upravnik povodom njih dao objedinjeno i zajedničko izjašnjenje po prijavljenim potraživanjima. Na opisani način, prema shvatanju postupajućeg suda u osporenom rešenju podnosilac nije doveden ni u kakvu zabunu, jer se iz tabela, sačinjenih od strane stečajnog upravnika, veoma jasno može utvrditi po kojoj prijavi potraživanja je koje potraživanje prijavljeno, kao i koja su potraživanja utvrđena, a koja ne, te da navodi podnosioca ne mogu dovesti do uspostavljanja pasivne legitimacije pravnog lica Kompanije RK “Beograd” AD, Beograd. Osim toga, drugostepeni sud je stanovišta da ukoliko su i tačni navodi da je podnosiocu upravo u ovom stečajnom postupku isplaćeno potraživanje po osnovu glavnice iz izvršne isprave, kao i troškova postupka, da se dalje ne može uspostaviti legitimacija stečajnog dužnika, za isplatu traženih kamata, jer stečajni dužnik u ovom postupku nije bio dužnik potraživanja iz izvršne isprave, niti je u odnosu na njega isto i bilo prijavljeno, a ukoliko je zbog zajedničkog i objedinjenog izjašnjavanja stečajnog upravnika žaliocu neki deo tog potraživanja i isplaćen, to samo po sebi ne može predstavljati valjani pravni osnov za uspostavljanje pasivne legitimacije ovog stečajnog dužnika za isplatu traženih zateznih kamata na dosuđenu glavnicu i troškove po izvršnoj ispravi, po kojoj je dužnik bilo Preduzeće RK „Beograd" DD, Beograd.
Imajući u vidu napred navedeno, Ustavni sud smatra da je drugostepeni sud, za svoje stavove dao jasne, precizne i lo gične zaključke, zasnovane na ustavnopravno prihvatljivoj primeni procesnog prava. Sud je ocenio da tumačenje i primena odredaba Zakona o stečajnom postupku, dati u obrazloženju osporenog rešenja , ne izaziva ju sumnju u proizvoljno postupanje i arbitrerno odlučivanje na štetu podnosioca ustavne žalbe.
Ustavni sud je ocenio da rešenjem Privrednog apelacionog suda Pvž. 333/12 od 19. jula 2012. godine podnosiocu nije povređeno pravo na pravično suđenje zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava, pa je, primenom odredbe člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS" br. 109/07 , 99/11 i 18/13 -Odluka US), u ovom delu odbio ustavnu žalbu kao neosnovanu, odlučujući kao u prvom delu izreke.
Kako je Ustavni sud prethodno utvrdio da osporenom presudom nije povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe garantovano odredbom člana 32. stav 1. Ustava, to nema osnova za tvrdnje o povredi prava na imovinu zajemčenog odredbom člana 58. stav 1. Ustava, pa je u tom delu ustavna žalba odbačena, kao u drugom delu izreke, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 5) Zakona o Ustavnom sudu.
6. S obzirom na izloženo, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1),člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), doneo Odluke u kao u izreci.
PREDSEDNIK VEĆA
Vesna Ilić Prelić