Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi radi utvrđenja prava zakupa

Kratak pregled

Ustavni sud je odbio kao neosnovanu ustavnu žalbu protiv presuda kojima je odbijen zahtev za utvrđenje prava zakupa i naloženo iseljenje. Deo žalbe o povredi prava na suđenje u razumnom roku je odbačen zbog nedostatka obrazloženja.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća, i sudije dr Dragiša B. Slijepčević, dr Marija Draškić, Milan Stanić, dr Goran P. Ilić, Sabahudin Tahirović, dr Dragan Stojanović i dr Milan Marković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi S. M . iz Beograda , na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbij e, na sednici Veća održanoj 14. aprila 201 6. godine, doneo je

O D L U K U

1. Odbija se kao neosnovana ustavna žalba S. M. izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž. 820/12 od 16. jula 2012. godine, presude Prvog opštinskog suda u Beogradu P. 3943/06 od 1. juna 2009. godine i dopunske presude Prvog osnovnog suda u Beogradu P. 7911/11 od 21. septembra 2011. godine.

2. Odbacuje se ustavna žalba S. M. izjavljena zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije u parničnom postupku koji je vođen pred Prvim opštinskim sudom u Beogradu u predmetu P. 3943/06.

O b r a z l o ž e nj e

1. S. M. iz Beograda je, 27. septembra 2012. godine, preko punomoćnika Lj. B, advokata iz Beograda, podnela Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž. 820/12 od 16. jula 2012. godine, presude Prvog opštinskog suda u Beogradu P. 3943/06 od 1. juna 2009. godine i dopunske presude Prvog osnovnog suda u Beogradu P. 7911/11 od 21. septembra 2011. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje zajemčenog odredbom člana 32. stav 1. Ustava, kao i zbog povrede prava na suđenje u razumnom roku zajemčenog istom odredbom Ustava , u parničnom postupku koji je vođen pred Prvim opštinskim sudom u Beogradu u predmetu P. 3943/06.

U ustavnoj žalbi se, između ostalog, navodi: da je Gradska opština Stari grad vodila parnični postupak protiv podnositeljke, radi iseljenja iz stana broj 27, koji se nalazi na drugom spratu desno u ulici K. broj 18 u Beogradu , ukupne površine 173 m2; da, nakon što je Gradska opština Stari grad kod SKN Beograd upisala svoje pravo korišćenja na predmetnom stanu, podnositeljka je podnela tužbu protiv navedene opštine i Zadužbine N. S, radi utvrđenja da je ona stekla svojstvo zakupca na neodređeno vreme, kao član domaćinstva pokojnog M. M, bivšeg iz Beograda, ranijeg nosioca sustanarskog prava na delu predmetnog stana u površini od 100 m2; da je pokojni M. M. rođeni stric podnositeljkinog oca, iz kog razloga su on i njegova pokojna supruga A. M, bivša iz Beograda, tokom 1982. godine primile podnositeljku u predmetni stan, kada je ona iz Loznice došla u Beograd da studira medicinu; da je sve do smrti pokojnih M. i A. (2002. godine) podnositeljka živela u spornom stanu, te da se u njemu nalazi i dalje; da su je tokom studiranja njih dvoje izdržavali, a kada se zaposlila kao lekar, ona je sve prihode unosila u zajedničko domaćinstvo, tako da je između njih sve vreme postojala ekonomska zajednica života; da su sudovi pogrešno primenili odredbe člana 34. Zakona o stanovanju, našavši da podnositeljka nema pravo da nastavi sa korišćenjem predmetnog stana nakon smrti pokojnog M. M. jer nije bila član njegovog porodičnog domaćinstva; da je takvo tumačenje suprotno stavu koji je u više svojih odluka izneo nekadašnji Vrhovni sud Srbije, a po kome preostali član domaćinstva ranijeg nosioca stanarskog prava ima pravo da nastavi sa korišćenjem stana, u svojstvu zakupca na neodređeno vreme, kada je u pitanju srodnik koji je bio u dugogodišnjoj ekonomskoj zajednici života sa ranijim nosiocem stanarskog prava; da je prvostepeni sud , odmah po prijemu podnositeljkine deklaratorne tužbe , izvršio njeno spajanje sa postupkom po tužbi za iseljenje, a zatim, bez izvođenja dokaza predloženih u tužbi, zaključio glavnu raspravu; da je pogrešan stav da podnositeljka nema pravo da nastavi sa korišćenjem spornog stana posledica propusta sudova da izvedu predložene dokaze, kao i da se pozabave pitanjem načina na koji je umešač O. B. stekla svojstvo zakupca na delu predmetnog stana, u površini od 73 m2, koji je ranije pripadao odseljenoj sustanarki D. G; da je podnositeljki povređeno i pravo na suđenje u razumnom roku, imajući u vidu da je postupak trajao šest godina i tri meseca.

Predloženo je da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu, utvrdi povredu označenih ustavnih prava i poništi osporenu drugostepenu presudu.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, izvršio uvid u spise parničnog predmeta Prvog osnovnog suda u Beogradu P. 7911/11 (ranije predmet Prv og opštinsk og sud a u Beogradu P. 3943/06 ) i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Opština Stari grad je 8. maja 2006. godine, u svojstvu tužioca, podnela Prvom opštinskom sudu u Beogradu tužbu protiv tužene S. M, ovde podnositeljke ustavne žalbe, radi iseljenja. Predmet je zaveden pod brojem P. 3943/06.

Podositeljka ustavne žalbe je 18. novembra 2008. godine, u svojstvu tužilje, podnela Prvom opštinskom sudu u Beogradu tužbu protiv tuženih Opštine Stari grad i Zadužbine N. S, radi utvrđenja. Predmet je zaveden pod brojem P. 8638/08.

Rešenjem Prvog opštinskog suda u Beogradu P. 3943/06 od 15. maja 2009. godine izvršeno je spajanje postupka u predmetu P. 8638/08 sa postupkom u predmetu P. 3943/06, radi jednovremenog suđenja i donošenja jedinstvene odluke. Istim rešenjem je određeno da predmet ubuduće nosi oznaku P. 3943/06.

Svojstvo umešača na strani tužioca – protivtuženog imali su O. B. i Zadužbina N. S, oboje iz Beograda.

Osporenom presudom Prvog opštinskog suda u Beogradu P. 3943/06 od 1. juna 2009. godine usvojen je tužbeni zahtev tužioca – protivtužene Gradske opštine Stari grad, te je obavezana tužena – protivtužilja S. M. da se iseli iz sustanarskog dela četvorosobnog stana broj 27, ukupne površine 173 m2, koji se nalazi na drugom spratu desno, na ulazu iz ulice K. broj 18 (M. broj 47) u Beogradu, te da ga ispražnjen od lica i stvari preda na slobodno korišćenje tužiocu-protivtuženoj, a odbijen kao neosnovan tužbeni tužene-protivtužilje da se utvrdi da ona ima pravo zakupa na neodređeno vreme na navedenom delu predmetnog stana.

Osporenom dopunskom presudom Prvog osnovnog suda u Beogradu P. 7911/11 od 21. septembra 2011. godine odbijen je kao neosnovan tužbeni zahtev tužioca-protivtužene za iseljenje tužene-protivtužilje iz preostalog (sustanarskog) dela stana, u površini od 73 m2, kao i tužbeni zahtev tužene-protivtužilje za utvrđenje prava zakupa na tom delu stana.

Odlučujući o žalbama tužene-protivtužilje, Apelacioni sud u Beogradu je doneo osporen u presud u Gž. 820/12 od 16. jula 2012. godine kojom je žalbe odbio i ožalbenu prvostepenu presudu, kao i ožalbenu dopunsku presudu u celini potvrdio.

U obrazloženju osporene drugostepene presu de je, između ostalog, navedeno: da je rešenjem o na cionalizaciji broj 916/59 od 19. jula 1960. godine jedan broj zgrada, koje su pre nacionalizacije bile vlasništvo umešača drugog reda - protivtuženog Zadužbine N. S , prešao u društvenu svojinu, među njima i poslovno-stambeni prostor u ulici M. broj 47 u Beogradu; da pomenuta zgrada ima više ulaza koji se sada vode na različitim adresama, i to M. broj 47, K. broj 18 i N. br . 2 i 2a, sve na katastarskoj parceli broj ... KO Stari grad; da je kao nosilac prava korišćenja upisan tužilac- protivtužena Gradska opština Stari grad; da se u navedenoj zgradi, na ulazu iz ulice K. broj 18 , na drugom spra tu, nalazi četvorosoban stan, koji nosi oznaku broj 27 desno, površine 173 m2, koji je kao sustanarski podeljen u dve celine, tako da se sastoji od stana površine 73 m2, koji koristi umešač prvog reda O. B, na osnovu za ključenog Ugovora o zakupu stana broj 113/95 od 17. maja 1995. godine i stana površine 100 m2 , na ko me je svojstvo nosioca stanarskog prava imao M. M, koji je koristio sa članom svog porodičnog domaćinstva, suprugom A . M , prema ugovoru o korišćenju stana broj 8854 od 7 . jula 1966. godine; da je M. M. preminuo 5. septembra 2002. godine, a njegova supruga A. M. 17. novembra iste godine; da nakon njihove smrti predmetni deo stana koristi tužena-protivtužilja S. M, koja se u stan uselila 1 982. godine, kada je došla u Beograd da studira, a uz saglasnost nosioca stanarskog prava, koji je bio brat njenog dede po ocu; da tužena-protivtužilja nikada nije upisana kao član porodičnog domaćinstva u ugovoru o korišćenju stana; da je, na osnovu tako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud odlučio kao u izreci ožalbenih presuda, pozivajući se na odredbe člana 9. Zakona o stambenim odnosima i člana 34. st. 1. i 2. Zakona o stanovanju, obrazlažući svoju odluku činjenicom da tužena-protivtužilja nema prava na nastavi da koristi sporni deo stana jer nema status člana porodičnog domaćinstva nosioca stanarskog prava, s obzirom na to da je pokojni M. M . bio stric njenog oca, iz kog razloga tužena-protivtužilja ne spada u krug lica koja su obuhvaćena navedenim zakonskim odredbama; da je takva odluka prvostepenog suda, po oceni Apelacionog suda, pravilna; da se neosnovano žalbom ukazuje da je greškom suda izostalo raspravljanje po tužbi tužene-protivtužilje, tj. da je sud donošenjem rešenja o spajanju postupaka propustio da zajednički raspravi činjenice i dokaze od značaja za presuđenje; da je prvostepeni sud izveo sve potrebne dokaze za razjašnjenje spornih činjenica, pravilno zaključivši da tužena-protivtužilja nema pravni osnov za dalje ostajanje u spornom stanu, s obzirom na to da nikada nije bila član porodičnog domaćinstva, kako je to odredbama člana 34. Zakona o stanovanju i propisano; da se neosnovano žalbom ukazuje na učinjenu bitnu povredu odredaba parničnog posutupka iz člana 361. stav 2. tačka 7 ) Zakona o parničnom postupku, koja se ogleda u tome da tužena nije saslušana tokom prvostepenog postupka; da je prvostepeni sud izveo up ravo one dokaze koji su bili od značaja za zakonitu presudu, nalazeći da saslušanje tužene - protivtužilje ne bi bilo od uticaja na pravilnost presuđenja, imajući u vidu da tužena nema pravnog osnova po ko me boravi u spornom stanu; da se neosnovano žalbom ukazuje na dosadašnju praksu Vrhovnog suda Srbije, u kojoj je zauze t stav da preostali č lan domaćinstva ranijeg nosioca stanarskog prava ima pravo da nastavi sa korišćenjem stana u svojstvu zakupca ne neodređeno vreme, kada je u pitanju srodnik koji j e bio u dugogodišnjoj ekonomskoj zajednici života sa ranijim nosiocem stanarskog prava; da se presude Vrhovnog suda Srbije, na koje se tužena-protivtužilja poziva , ne mogu mutatis mutandis primeniti u konkretnom slučaju , jep za to nije ispunjen u slov istovetnosti činjeničnog i pravnog osnova; da se neosnovano tužena-protivtužilja poziva na dokaze k oje je priložila tokom postupka (ugovor o korišćenju stana od decembra 1955. godine, fotokopija indeksa, pasoša i lične karte), s obzirom na to da isti nisu od uticaja na presuđenje u ovom sporu, a što je prvostepeni sud pravilno ocenio; da su ugovorom zaključenim sa pokojnim nosiocem stanarskog prava bili uređeni međusobni odnosi između njega i tužene-protivtužilje, što ne može biti od uticaja na presuđenje.

4. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava, na čiju povredu se ukazuje u ustavnoj žalbi, utvrđeno je da svako ima pra vo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Članom 34. Zakona o stanovanju („Službeni glasnik RS“, br. 50/92, 76/92 i 84/92 , 33/93, 53/93, 67/93, 46/94, 47/94, 48/94, 44/95, 49/95, 16/97, 46/98 i 26/01 ), koji se primenjivao u vreme smrti nosioca (su)stanarskog prava na predmetnom stanu, bilo je propisano: da u slučaju smrti zakupca ili njegovog iseljenja iz stana, zakupac na tom stanu postaje član porodičnog domaćinstva koji je nastavio da koristi taj stan, po sledećem redosledu - bračni drug, dete rođeno u braku, van braka, usvojeno i pastorče , da ako u stanu nije ostao niko od ovih članova porodičnog domaćinstva zakupac postaje roditelj zakupca, roditelj njegovog bračnog druga ili lice koje je zakupac dužan po zakonu da izdržava, ako je stanovao u tom stanu i nema rešenu stambenu potrebu (stav 1.); da ako posle smrti zakupca ili njegovog iseljenja iz stana nije ostalo ni jedno lice iz stava 1. ovog člana, zakupac postaje lice koje je prestalo da bude član porodičnog domaćinstva ili lice koje je bilo član porodičnog domaćinstva ranijeg zakupca stana, ako je nastavilo da koristi stan i ako nema na drugi način rešenu stambenu potrebu (stav 2.).

Članom 9. Zakona o stambenim odnosima („Službeni glasnik SRS“, br. 29/73, 30/80, 8/81 – prečišćen tekst i 18/81 ), koji je počeo da se primenjuje 29. jula 1973. godine i važio je u vreme kada je podnositeljka počela da živi u predmetnom stanu, bilo je propisano: da se korisnikom stana, u smislu ovog zakona , smatraju nosilac stanarskog prava i članovi njegovog porodičnog domaćinstva koji zajedno sa njim stanuju, kao i lica koja su prestala da budu članovi tog domaći nstva a ostala su u istom stanu (stav 1.); da se članovima porodičnog domaćinstva, u smislu ovog zakona, smatraju bračni drug, deca rođena u braku, van braka, ili usvojena, pastorčad i unučad bez roditelja, roditelji (otac, majka, očuh, maćeha i usvojilac), braća i sestre i lica koja je nosilac stanarskog prava dužan po zakonu da izdržava ili su ta lica dužna po zakonu da izdržavaju nosioca stanarskog prava, a koja zajedno sa njim stanuju (stav 2.). Prelaznom odredbom ovog zakona, sadržanom u članu 91, bilo je propisano da p ostojeći ugovori o korišćenju stana zaključeni do dana stupanja na snagu ovog zakona, a u skladu sa onda važećim propisima, kao i postojeći podstanarski odnosi punovažno zasnovani pre dana stupanja na snagu ovog zakona, ostaju na snazi, ali će se na prava i obaveze koji proističu iz tih ugovora i odnosa primenjivati odredbe ovog zakona.

Odredbom člana 11. stav 1. Zakona o stambenim odnosima ( „Službeni list SFRJ“, broj 11/66 – prečišćeni tekst i 32/68), koji se primenjivao do 31. decembra 1971. godine , bilo je propisano da se korisnikom stana, u smislu ovog zakona, smatraju nosilac stanarskog prava, članovi njegovog domaćinstva koji stanuju zajedno sa njim, kao i lica koja su prestala biti članovi tog domaćinstva a ostala su u istom stanu.

5. Razmatrajući navode o povredi prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud je, polazeći od utvrđenih činjenica konkretnog slučaja i ustavnopravnih razloga iznetih u ustavnoj žalbi, konstatovao da podnositeljka, u suštini, ustavnom žalbom ukazuje da su sud ovi na arbitreran način ocenili značaj činjenica da je podnositeljka bila član domaćinstva pokojnog M. M, ranijeg nosioca sustanarskog prava na predmetnom delu stana, te da je između nje i pokojnog M. M, kao i njegove pokojne supruge A. M, postojala ekonomska zajednica, koja je zasnovana 1982. godine i trajala sve do 2002. godine, kada su M. i A. preminuli, što predstavlja primer životne i pravne situacije u kojoj ima mesta primeni stava nekadašnjeg Vrhovnog suda Srbije, da preostali član domaćinstva ranijeg nosioca stanarskog prava ima pravo da nastavi sa korišćenjem stana, u svojstvu zakupca na neodređeno vreme, kada je u pitanju srodnik koji je bio u dugogodišnjoj ekonomskoj zajednici života sa ranijim nosiocem stanarskog prava.

Stoga, Ustavni sud smatra da, prilikom ocene osnovanosti navoda o povredi prava na pravično suđenje, zapravo treba sagledati sprovedeni parnični postupak kao jedinstvenu celinu i oceniti da li je on bio vođen na način koji je podnosiocu osigurao pravo na pravično suđenje garantovano članom 32. stav 1. Ustava, odnosno da li je primena procesnog i/ili materijalnog prava bila proizvoljna ili arbitrerna, čime bi ukazala na očiglednu nepravičnost u postupanju redovnih sudova, a na štetu podnosioca ustavne žalbe.

Ocenjujući da li je u predmetnom parničnom postupku zaključivanje sudova i primen a merodavnog prava bilo arbitrerno , Ustavni sud je najpre izvršio uvid u presude Vrhovnog suda Srbije koje se nalaze u spisima parničnog predmeta, na koje se podnositeljka pozvala u ustavnoj žalbi, a u kojima je izražen stav o pravu člana domaćinstva ranijeg nosioca stanarskog prava da nastavi sa korišćenjem stana, u svojstvu zakupca na neodređeno vreme. Ustavni sud konstatuje da se pomenuti stav odnosi na lica koja su svojstvo člana domaćinstva nosioca stanarskog prava stekla u periodu važenja saveznog Zakona o stambenim odnosima (u daljem tekstu: Savezni zakon), koji je, za razliku od docnijih republičkih zakona kojima su bili uređeni stambeni odnosi, pojam korisnika stana određivao šire, utoliko što nije insistirao na tome da korisnik stana u društvenoj svojini može biti samo član porodičnog domaćinstva nosioca stanarskog prava, već je to moglo biti i lice koje stanuje zajedno sa nosiocem stanarskog prava i koje je, po tom osnovu, član njegovog domaćinstva . Republički Zakon o stambenim odnosima iz 1973. godine, donet u periodu pošto je uređenje stambenih odnosa sa federacije prešlo u zakonodavnu nadležnost republika članica, kao i sada važeći Zakon o stanovanju, kada je u pitanju član porodičnog domaćinstva, sadrže numerus clausus, odnosno enumerativno određivanje lica koja imaju svojstvo člana porodičnog domaćinstva. S tim u vezi je usvojeno i pravno shvatanje Građanskog odeljenja Vrhovnog suda Srbije od 28. novembra 1983. godine, da se članovima porodičnog domaćinstva nosioca stanarskog prava smatraju srodnici po ushodnoj i nishodnoj liniji po članu 306. Zakona o braku i porodičnim odnosima, između kojih postoji obaveza izdržavanja, pod uslovom da su zajedno živeli sa nosiocem stanarskog prava i da je odnos izdržavanja između njih faktički postojao, a obaveza izdržavanja se temelji na zakonu.

Odsustvo uslova iz Saveznog zakona da je u pitanju član porodičnog domaćinstva koji se smatra korisnikom stana, što podrazumeva postojanje obaveze izdržavanja tog lica od strane nosioca stanarskog prava i/ili obrnuto, po shvatanju Ustavnog suda, ishodovalo je tumačenje Vrhovnog suda Srbije po pitanju prava takvog lica da stekne svojstvo zakupca na neodređeno vreme, saglasno odgovarajućim odredbama važećeg Zakona o stanovanju iz 1992. godine. U tom smislu, Vrhovni sud Srbije je, pored uslova da je jedno lice imalo svojstvo korisnika stana, po osnovu stanovanja u istom domaćinstvu sa nosiocem stanarskog prava, bez obzira na vrstu i stepen srodstva, te da li je između njih postojala obaveza izdržavanja ili ne, za sticanje svojstva zakupca na neodređeno vreme u svojoj praksi insistirao i na postojanju dugogodišnje ekonomske zajednice života. Prema tome, reč je samo o onim licima koja su status člana domaćinstva nosioca stanarskog prava, pod uslovom da je to njihovo svojstvo upisano u ugovor o krišćenju stana, stekla do 31. decembra 1971. godine. Vrhovni sud Srbije je to smatrao stečenim pravom, koje nije moglo biti izmenjeno stupanjem na snagu Zakona o stambenim odnosima iz 1973. godine, budući da je u prelaznoj odredbi iz člana 91. tog zakona bilo propisano da postojeći ugovori o korišćenju stana zaključeni do dana stupanja na snagu ovog zakona, a u skladu sa do tada važećim propisima, ostaju na snazi .

Primenjujući napred izneto na konkretan slučaj, Ustavni sud je ocenio da se stanovište redovnih sudova, da podnositeljka ne može steći svojstvo zakupca na neodređeno vreme na sustanarskom delu predmetnog stana i da ne postoji drugi osnov po kome bi ona mogla da nastavi da koristi predmetni stan na način kako je to činio preminuli nosilac sustanarskog prava, zasniva na ustavnopravno prihvatljivom tumačenju merodavnog materijalnog prava, iz razloga što je podnositeljka, kojoj je pokojni M. M. bio deda - stric (rođeni stric njenog oca) postala član njegovog domaćinstva tokom 1982. godine, kada po tom osnovu više nije mogla steći svojstvo korisnika predmetnog stana, budući da nije spadala u krug lica obuhvaćenih enumeracijom iz člana 9. stav 2. Zakona o stambenim odnosima iz 1973. godine. Ustavni sud, dakle, zaključuje da je, pored toga što podnositeljka u predmetnom stanu živi od 1982. godine i što je sa preminulim nosiocem sustanarskog prava i njegovom suprugom imala dugogodišnju ekonomsku zajednicu , navedena mogućnost koju je ustanovila praksa najvišeg sud a u Republici Srbiji isključena , imajući u vidu da lice koje nije imalo svojstvo člana porodičnog domaćinstva ranijeg nosioca stanarskog prava, a sa njim je u istom domaćinstvu počelo da stanuje nakon 29. jula 1973. godine, ne može pretendovati na ostvarenje onih prava koja su zakonom predviđena isključivo za članove porodičnog domaćinstva. Polazeći od toga, Ustavni sud je ocenio da se, u konkretnom slučaju, ne može govoriti o proizvoljnom postupanju nadležnih sudova na štetu podnositeljke ustavne žalbe u pogledu primene odredaba zakona koje uređuju režim zakupa na neodređeno vreme na stanovima u društvenoj (sada javnoj) svojini.

Sledom iznetog, Ustavni sud je ocenio da osporenim presudama ni je povređen o prav o podnosi teljke na pravično suđenje zajemčen o odredb om člana 32. stav 1 . Ustava , te je, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", br. 109/07, 99/11, 18/13 -Odluka US, 40/15-dr.zakon i 103/15), ustavnu žalbu odbio kao neosnovanu i odlučio kao u tački 1. izre ke.

6. Kada je reč o pravu na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud konstatuje da ustavna žalba, osim podatka da je predmetni parnični postupak trajao šest godina i tri mesec a, ne sadrži nijedan činjenično utemeljen navod o toku postupka, kojim bi se argumentovala tvrdnja da je trajanje postupka posledica nedelotvornog postupanja nadležnih sudova. S tim u vezi, Ustavni sud je ocenio da ustavna žalba ne sadrži ustavnopravne razloge za istaknutu povredu prava na suđenje u razumnom roku iz člana 32. stav 1. Ustava, posebno zbog činjenice da podnositeljka u tom pravcu nije istak la, niti opredelila zahtev.

Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu u tom delu odbacio jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka, rešavajući kao u tački 2. izreke.

7. S obzirom na izneto, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda ("Službeni glasnik RS", br oj 103/13), doneo Odluku kao u izreci .

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić, s.r.

Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi radi utvrđenja prava zakupa

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti